koszula

[annmaria]

Zabralam dzis z rodzinnego domu koszule Ojca.Taka koszula zwykla w paski
delikatne niebieska.Nie moglam jej oddac wyrzucic...Wzielam uprasowalam
upralam... Coz z nia dalej robic...W pudelko wsadzic i opisac koszula ulubiona
Taty...Taka niby zwykla koszula... a i zapach pamietam i kazda plamke moge
opisac a ta po prawej stronie to jak bral kroplowki na korytarzu w CO. A ta po
lewj to juz jak jesc nie mogl. Koszule w ramki oprawic... Chodzilam bym w niej
chetnie ale On byl jak olowek. 42 kilo wazyl. Poradzcie co z koszula mam
zrobic...

[999mamuska]

Może ją zatrzymaj.To głupie,ktoś pomyśli,ale w mojej szafie też wisi ulubiona
koszula i garnitur taty(zmarł w 1992 roku)kilka rzeczy męża(1994 r)a z szafy
mamy(2008 r)nic nie wyrzuciłam,wszystko wisi do tej pory,na półkach poukładane
są jej rzeczy.Podobnie z ubraniami córki(2008 r}-wiszą w jej szafie.niektóre
jeszcze wydają się nią pachnieć.Może kiedyś coś z tym zrobię,ale nie
teraz,jeszcze nie.Zresztą cały pokoik mojej córuni wygląda tak,jakby wyszła z
niego tylko na krótko,jakby zaraz miała wrócić.

[basia446]

U nas rzeczy Mamy leżą tak jak leżały. Jakoś nikt nie ma odwagi tego wszystkiego pochować. Zreszta, ja nie wyobrażam sobie dnia, w którym mogłoby i ich zabraknąć. Jedynie pamiątki typu prawo jazdy, obrączka, zegarek powędrują niedługo do pięknego pudełka(jeszcze nie kupiłam, a chcę, żeby było wyjątkowe, tak jak moja Mama). To będzie pudełko ze skarbami...

[osmiorniczka030]

Witaj!

Co masz zrobic z ulubiona koszula taty? Ja trzymam taka w mojej
szafie i owijam sie nia zawsze wtedy, kiedy mi jest bardzo zle.
Wtedy czuje sie o wiele lepiej...

Ja tez radze Ci nie wyrzucac takich pamiatek. Czas pokaze, jak
bardzo sa cenne.

Pozdrawiam.

[halas1961]

Koszula - Anusiu bardzo lubię czytac jak piszesz o swoim Ojcu, albo o
czymkolwiek z nim związanym. Choćby o koszuli. Wogóle lubię czytać jak piszesz.
Nie tak byle jak, tak inaczej... poetycko powiedziałabym. O zwykłej koszuli
napisałas tak, że chce się odpowiadać. Nawet może nie o tej koszuli, bo każdy z
nas ma takie "koszule" po swoich bliskich. Ja posciągałam ze szczotki do włosów
włosy Agatki i mam je w takim specjalnym metalowym małym pudełeczku. Na nim stoi
porcelanowy aniołek. Pilnuje:)
To były włosy zmienione lekami, chorobą. A po jakimś czasie w szufladzie
znalazłam inną szczotkę i na niej włosy jeszcze nie zniszczone lekami - piękne,
blond ... Też zebrałam i dołożyłam do tego samego pudełeczka. Część materialna
mojej Agatki....
Nie będę pisać o tym co masz zrobić z koszulą, bo Ty sama wiesz.
Ja wiem, napisałaś bo potrzebujesz słowa od kogoś kto wie o co "biega". Dobrze,
że wywołałaś ludzi z milczenia. Ja tez miałam zamiar dzis tylko czytać...
Napiszę może nie związane bezposrednio z Twoim Tatusiem, ale pocieszające
niezwykle. Zadzwoniła do mnie wczoraj męża chrześnica. Bardzo przejęta: "Ciociu,
ciociu coś bardzo ważnego mam Ci do powiedzenia. Śniła mi się Agata. (I
opowiadała co i jak w tym śnie.) I najwazniejsze było to, że Agatka mówiła, że
Ona mnie widzi jak sie uczę do egzaminów(studentka), jak zaliczam, jak się
denerwuję. I powiedziała, że mam się tak nie denerwować bo nie ma o co i że mam
Wam wszystkim koniecznie powiedzieć, że Ona żyje, ze czły czas żyje i ze
wszystko widzi i że mam sie jej nie bać i ona bedzie cały czas mi pomagac . I
kazała żeby Wam wszystkim powiedzieć że ONa nie umarła, ze zyje. Ciociu to chyba
nie był sen. I jeszcze mówiła, że Agatka był bardzo piękna, taki blask bił z jej
twarzy i miała nizwykłej piekności włosy. Tak opowiedziała mi Paulinka. I choc
to był sen, ja jestem bardzo pocieszona.
I wiesz Aniu te włosy śnią sie wszystkim w rodzinie, ze ma teraz bardzo piękne
włosy. Przed chorobą takie miała. Pisałam niedawno, ze Agatka bardzo dawno mi
się nie śniła. Jestem spokojna o nią po tym co powiedziała mi Paulinka. Agatka
dała znać jak mogła. Z Pauliną nie była przecież związana, bo daleko od siebie,
na innych końcach kraju ,rzadko jeździliśmy, częściej jak były małe.
N i się rozpisałam, jak zwykle. Bez związku z koszula taty, ale tak sobie myslę
Agatka uwielbiała słuchać mądrych ludzi, poznawać kogos kto ja mógł czegoś
nauczyć nowego. TAkiego człowieka jak Twój Tato z pewnościa słuchałaby z otwrta
buzia . MAm nadzieje że sie tam odnaleźli, poznali i On tak jak swoją wnuczkę
wprowadza ją w tajniki filozofii. Agatkę to bardzo zawsze interesowało. Nawet
kiedys mi wydrukowała takie mądre myśli największych filozofów. Mam do tej pory.
TAk sobie dzis spokojnie rozmyslam, ze moja córeczka jest tam bardzo szczęśliwa.
Byłam dziś na uroczystości bierzmowania (wtrakcie poleciało parę łez)a teraz
wieczorem czuję spokój. Tak jeszcze wiele mam, bardzo wiele. Rodzina, niepełna
juz, ale jeszcze ją mam. I cieszę sie jak mi kazała zawsze moja córeczka. Cieszę
sie córeczko z tego co mam. Nie pragnę nic wiecej.
Halina-mama Agatki

[grazyna1965]

Też nie miałam dzisiaj pisać, tylko czytać. Kolejny kryzys, kolejne
ciężkie dni. Ale czytając o koszuli znów fala wzruszeń, wspomnień.
Chciałam podzielić się z Wami...
Ja mam wszystkie rzeczy Patryni i nie wiem czy kiedykolwiek rozstanę
się z nimi.Nie potrafię i nie chcę. Każda rzecz Patryni wywołuje
falę wspomnień...w domu chodzę często w Patryni ciuchach, czuję
wtedy Jej bliskość. Już nie pachną Patrynią ale ja znalazlam i na to
sposób. Jej ostatnie perfumy..kupuję je bez opamiętania. To już mój
zapach..niby taki zwyczajny, kiedyś traktowałam go jako miły ale nie
nadzywczajny. Teraz jest to najpiękniejszy zapach świata..tru glow.
Otulam się nim i czuję Patrynię, jakby była przy mnie, przytulała
się do mnie.Mimo, że minęło 16 miesięcy od śmierci Patryni ja wciąż
chodzę w czerni. To jest mój wybór, moja potrzeba. Na początku
chciałam wywalić wszystkie swoje kolorowe ciuchy z szafy, ale w porę
opamiętałam się. Precież każdy mój ciuszek to też wspomnienie Patry,
naszego łażenia po sklepach, przymierzania..uwielbiałysmy wspólne
zakupy. Mogłyśmy godzinami chodzić po sklepach, przymierzać. Ile
przy tym miałyśmy zabawy..śmiechu. Bardzo dużo rzeczy kuowała mi
Patrynia, miała taki dobry gust. Potrafiła ze zwykłego ciucha
wyczarować to ,,coś"..Jej rzeczy ratowały mnie często:)Ale często
też ,,podkradała" moje rzeczy. Zresztą kupując sobie coś zawsze
miałyśmy na uwadze to, że będziemy na zmianę nosić tę rzecz. Jak
strasznie mi brakuje Patryni...
I jeszcze o filozofii...Patra uwielbiała filozofię.W niespełna
miesiąc przygotowała się do olimpiady wojewódzkiej.Matura z
filozofii. Nie wiem jak zdążyła przeczytać te wszystkie książki
filozoficzne. Tak bardzo chciała studiować filozofię. Byłam temu
przeciwna z wiadomych względów / brak pracy w tym zawodzie /. Ale
Patra mimo to pojechała na egzaminy wstępne do Krakowa. Egzamin
składał się z dwóch części- filozofii i historii. Z filozofii
zdobyła maksymalną ilość punktów, z historii niestety poległa.
Płakała a ja, głupia, przekonałam Ją do studiów- prawo i
administracja. Mówiłam Jej, że kiedyś może studiować filozofię, ale
teraz powinna mysleć o swojej przyszłości. Jak bardzo tego żałuję.
Przecież wiedziałam jak bardzo kocha tę swoją filozofię.. mogła o
niej mówić bez końca..wielbiła Kanta, którego ja w ogóle nie
rozumiałam.
Rozpisałam się znów..przepraszam. Nie wiem dziewczyny jak u Was ale
ja czuję, że zapadam się. Myślałam, że już lekko stanęłam na nogi..a
od kilku dni po prostu rozpadam się na kawałki. Ryczę i ryczę..nie
chcę Patryni martwić ale nie potrafię się opanować. Patra na pewno
powiedziałaby ,,mami, ogarnij się", zawsze tak mi mówiła jak miałam
kiepskie dni ale teraz nie da się ogarnąć. Nie da się.
Ale dzięki, że mogę chociaż tutaj wyryczeć się.
Dobranoc Dziewczyny

[999mamuska]

Grażynko,dopiero dzisiaj przeczytałam Twój post,mam komputer w naprawie i nie
zawsze mam dostęp do internetu,potrwa to ze 2 tygodnie.Brakuje mi naszego
forum,ono jednak bardzo pomaga,można się wyżalić do kogoś,kto Cię zrozumie.
Podobnie jak Ty mam ciężkie dni,ale od właściwie od 15 miesięcy nie było
dobrych.Próbuję żyć na różne sposoby-na lekach,bez nich,później do nich
wracam,bo okazuje się,że jest jeszcze gorzej.Szukam pomocy w Bogu,ale mam tyle
wątpliwości,że nie potrafię uwierzyć we wszystko,co głosi nasza religia.
Po 15 miesiącach nadal chodzę w żałobie,chociaż kiedyś mówiłam sobie,że nigdy
nie będę nosić czarnych ciuchów-to było po śmierci mojego taty i męża,kiedy
niemalże 2 lata chodziłam ubrana na czarno.A teraz nie potrafię założyć nic
innego.Większość ubrań mam po moim dziecku-ona jak wiele młodych osób,lubiła tak
się ubierać.
Spotkałam się z pytaniem jak długo będę jeszcze nosić żałobę-ludzie są czasem
okrutni,co komu to może przeszkadzać.Odpowiedziałam,że do końca życia w sercu.
Przytulam Cię Grażynko.

[agnes3131]

U nas moja starsza siostra trochę sprzątała rzeczy Mamy, wybrała
jakieś czarne bluzki sobie i 1 dała mi. Jednak ja nie jestem w
stanie jej nosic- włożę, poczuję zapach szafy rodziców, przytulę się
do niej i zdejmuję. Siostra też nieraz w nocy płacze, mówi, że
brakuje jej Mamuni i trochę nie rozumiem, jak może nosic te ubrania.
Prawdą jest, że teraz ona trochę zastępuje nam Mamę- mi, mojemu
synkowi, tacie- mieszka nad nim, gotuje obiady, sprząta mu, choc ja
uważam, że trochę za bardzo się przemęcza, robiąc wszystko koło
taty, który jest zdrowy. A może to ja nie mam racji. Przepraszam, że
piszę o takich zwyczajnych rzeczach, nie tak interesujących jak Wy,
to chyba potrzeba rozmowy z kimś, wygadania się.

[halas1961]

Agnes, bardzo dobrze ze piszesz o takich zwyczajnych rzeczach.
Zycie składa sie wlasnie z takich małych, zwyczjnych rzeczy i tez trzeba o nic
mówić i pisac . Po to jest forum. Raz o zwyczajnych rzeczach, raz bardziej
duchowo:) Wszystko jest w porzadku. Nie trzeba przepraszać. Ty nie możesz nosic
bluzki, a siostra pewnie tak jak np.Grazynka albo jak ja nosząc cos naszej
bliskiej osoby wydaje nam sie, ze ona jest blizej, czujemy choc odrobinke te
bliskosc. Moja Agatka zostawiła mi około 20 róznych perfum: bruno banani,
chanel, gucci, i inne markowe. Miała kota na tym tle. Choc niewile się
perfumowała. Sprowadzała niektóre z Honkkongu przez internet, bo tam taniej
wychodziło:). I ja jak Grazynka perfumuje sie nimi. Agnes, siostre trzeba
przekonac aby pozwoliła Ojcu nabrać samodzielności. Sama niech nieco zadba o
siebie. To Twoje zadanie, przekonac ją do tego:) A co do noszenia tej bluzki, to
nie wyrzucaj sobie ze Ona nosi, a Ty np.nie mozesz. Kazdy czlowiek inaczej
reaguje i przezywa.Nie ma dwoch identycznych ludzi , sama wiesz zreszta.
Pozdrawiam
HAlina-mama Agatki

[halas1961]

Grażynko, ogarnij się .
Ja bedę jeśli zajdzie potrzeba tak od czasu do czasu pisać. Ogarnij się
Grazynko. Dla Patryni. Dla mnie, dla nas. Wiesz sama, ze jak sie słyszy, ze np.
Grazynka daje radę, znów sie podniosła z kolan. To jak jestem w dołku myslę i ja
musze wstac . Ela wstaje, Grazynka sie podniosła znowu i ja musze wstac.I Ty
Grazynko tez tak masz mysleć.
Grazyna to imię dzielnej kobiety, o mężnym sercu. Patra tam czuwa:) Jutro będzie
nowy dzien. Dzień bez naszych dziewczynek, ale nowy dzień, który my musimy
przezyć, przetrwać. Jak go przeżyjemy częściowo od nas zależy. Grazynko to nie
jest ostateczny upadek. Sama to zresztą wiesz i sie napewno podniesiesz.
Halina-mama Agatki

[agnes3131]

Dziękuję, jest mi tak źle po dzisiejszej komunii kuzyna... siedzę i
płaczę i nie umiem zrozumie, dlaczego byli wszyscy opprócz mojej
Mamuni...

filozofia

[annmaria]

Gdzies w innym swiecie lepszym chyba wedruje moj Ojciec filozof... Czyta Kanta
ukochanego Tatarkiewicza i Kotarbinskiego. Wedruje jak mawial po chmurkach...
Napisal kiedys....Po smierci fizycznej czlowieka powiesc o nim nie jest jescze
skonczona. Dopoki pozostaje w pamieci i sercu bliskich zyje innym zyciem
symbolicznym wyobrazeniowym- obcuje z nimi w ich wspomnieniach i snach w
rozmowach i modlitwach. /Bywa rowniez ze w zalach i pretensjach wypominaniach
krzywd i zlorzeczeniach/. Dopiero gdy zgasnie pamiec o nim umiera po raz drugi
juz ostatecznie...
Mysle ze spotkal tam gdzies dwie piekne panny Agate i Patrycje /powiedzialam Mu
dzis ze kochaly filozofie/ i zadrecza je w slodki dziadziusiowy sposob
deklamujac kawalki filozoficznych madrosci. Nie wiem co One na to bo bywa
strasznie apodyktyczny ale uwielbia kobiety...Facet starej daty co drzwi otwiera
i w reke caluje. Martwie sie tylko bo koszula u mnie zostala a jak chcial ladnie
wygladac to ta wlasnie zakladal. Moj starenki Don Juan.

[grazyna1965]

anmaria..to piękne co napisałaś,bardzo Ci dziękuję. Nawet nie wiesz
jak bardzo mi pomogłaś..
Grażyna,mama Patryni

[annmaria]

Nie martw sie . Ojciec poda reke Twojej corce. Jak napisala Halina bedzie piekne
panny kochal tak mocno tak goraco jak kochal swoja wnuczke. Zreszta to czlowiek
dawac a nie brac. Wiesz Grazynko Boga nie potrafie odszukac choc staram sie
bardzo. Moze ucieka i wystawia mnie na kolejna probe... Nie wiem. Ale wiem jedno
wiem to z cala pewnoscia ze Oni sa! Ci naszi kochani choc odeszli wiem ze sa!
Wiem ze Ojciec czuwa a i zlosliwy bywa czasem jak cos nie po jego mysli robie.
Pilnuja nas i czuwaja. Otaczaja niewidocznym ramieniem i przytulaja. Sa w kazdym
zdaniu w kazdej mysli i w snach. Sa w zachodzie slonca i w deszczu kropli. Dalej
Tata pisal... Gdybym po smierci mogl bezposrednio przemienic sie w kepke kwiatow
jakis krzew lub drzewo albo w jakis rodzaj skalki w jakis mineral ...Sa w szumie
wiatru i w chmurach sa i beda zasze. Zawsze z nami.

[halas1961]

Anusiu, tak pieknie napisałaś o tym gdzie i w czym są nasi bliscy.
Masz rację - w szumie wiatru, w zapachu kwiatów, w usmiechu innego
człowieka . Ja tez tak czuję, że Oni są. Wciąż są. Dziekuję Ci.
Uwielbiam czytac tak pieknie ujete w słowa oczywiste dla mnie
prawdy:)
Tata zadowolony z córeczki, oj zadowolony:):):)
Halina

[cudownie]

Przedziwne.. Mój Syn również uwielbiał, z resztą również studiował
Filozofię.. nie mam pojęcia skąd Mu się to wzięło.. tak bardzo
brakuje mi rozmów z Nim.. nie wiadomo kiedy stał się stokroć
mądrzejszy od swojej matki i ojca razem wziętych. zostało po Nim
mnóstwo książek, które teraz sama czytam bo wtedy czuję że On jest
obok mnie. Patryk wierzył, że dusza człowieka jest nieśmiertelna,
więc teraz mi nie wolno myśleć, że jest inaczej. Moje Dziecko
pokazało mi drogę, którą mam iść. To wszystko nie mieści mi się w
głowie. A tęsknota za Nim jest powalająca. Na zewnątrz jestem jak
skała, a w mojej głowie jedno wycie.

koszula

[dorrita79]

Wiecie... macie szczęście, że zostały Wam rzeczy po zmarłych. Ponieważ u moje
mieszkanie spłonęło wraz z całą rodziną to z niego nic nie zostało (nawet moje
zdjęcia z dzieciństwa i mamy z młodości). A tyle bym chciała wziąć z
tamtąd....właśnie perfumy mamy, choć jedno ubranie po niej...ukochane zabawki
rodzeństwa, być może ich poduszeczki z łóżeczek.... Niestety, nie zostało mi to
dane. Na szczęście mam pare pamiątek, które dostawałam, gdy przyjeżdzałam ich
odwiedzić (kilka rysunków dzieci, kasztanki zebrane z ziemi, ręcznie robione
przez Grzesia z modeliny postacie, zabaweczkę, która dała mi Kasia, gdy miała 3
latka...a od mamy mam płaszcz, który od niej dostałam i lezy w szafie (nie
bardzo akurat trafiła w mój gust) i to wszystko jest dla mnie święte. Mam
jeszcze kartkę walentynkową od mamy i kilka dokumentów.....
I zainspirowałyście mnie do kupienia specjalnego pudełka na to-zaraz biegnę coś
znaleźć.

A co do koszuli- powiesiłabym ja w szafie...albo właśnie schowała do specjalnego
pudełka z pamiątkami

pozdrawiam

[999mamuska]

Tak,to smutne,że tak mało pamiątek Ci zostało,ale w sumie i tak zawsze będzie
czegoś brakowało.Żałuję,że nie mam moich bliskich na jakichś filmach wideo,że
nie mam nagranych ich głosów,odnalazłam tylko jakieś strzępki w komputerze Asi.A
tak naprawdę zawsze czegoś brakuje,bo po prostu brakuje nam ich-ich
obecności,głosu,dotyku...I żadne pamiątki nam tego nie zwrócą,chociaż
pielęgnujemy je jak relikwie.
Serdecznie Cię pozdrawiam