Od Eksperta - prośba

[justyna_dabrowska]

Witam wszystkie Mamy i wszystkich Ojców! Mija pierwszy miesiąc mojego tu
urzędowania. Dziękuję za wszystkie wpisy i zaufanie do moich kompetencji:)
Wiem, że występuję tu w roli doradcy i staram się pomagać - ale chciałabym i
ja o coś poprosić...
Napiszcie proszę, czego Wam najbardziej brakuje - chodzi mi o wsparcie
zewnętrzne, ze strony Waszych Mam, teściowych, ciotek, kuzynek...? A także
Waszych Mężczyzn? A także opiekunek, przedszkolanek, nauczycielek? Chciałabym
napisać artykuł na ten temat. Taki list-apel do ludzi, którzy mogliby wspierać
rodziców dzieci, a tego nie robią (lub robią coś wręcz przeciwnego).
Z góry dziękuję za wszelkie wypowiedzi:)
Pozdrawiam
Justyna Dąbrowska

[zielonatosia]

ze strony mamy , teściowej niczego mi nie brakuje, trafiłam na dobre na dobrego
faceta, który jest ojcem moich dzieci, Lena trafiła na dobre przedszkolanki i
dużo zrozumienia, ale pani dyrektor próbowała się jej "pozbyć" z przedszkola.
Lenka ma orzeczenie o niepełnosprawności... Pokutuje taki pogląd, że dzieci z
orzeczeniem muszą trafić do przedszkola integracyjnego, niestety w małych
miastach często integracja jest fikcją tak jak programy wczesnego pomagania.
A czego mi brakuje- forum "nie jesteś sam" - czy jeszcze będzie?

[roccan]

justyna_dabrowska napisała:

> Napiszcie proszę, czego Wam najbardziej brakuje - chodzi mi o wsparcie
zewnętrzne, ze strony Waszych Mam, teściowych, ciotek, kuzynek...?

Empatii, poczucia kobiecej solidarności. Starsze kobiety, które już przechodziły
trud urodzenia i wychowania dzieci często nie myślą o tym jak pomóc młodszej
mamie, tylko przyjmują taką postawę "mnie było ciężko, to i tobie też musi być".
W większości nie dotyczy to rodziny, raczej znajomych kobiet i też nieznajomych
spotkanych na ulicy, w urzędach, itp.

[mooh]

roccan napisała:

Waszych Mam, teściowych, ciotek, kuzynek...?
>
> Empatii, poczucia kobiecej solidarności. Starsze kobiety, które
już przechodziły trud urodzenia i wychowania dzieci często nie myślą
o tym jak pomóc młodszej mamie, tylko przyjmują taką postawę "mnie
było ciężko, to i tobie też musi być"

Tak, brakuje czasem takiej zwykłej ludzkiej życzliwości. Nie ze
strony bliskich, tylko ogólnie - otoczenia społecznego. Jest jeszcze
coś. Jestem mamą pełnoetatową. Tak się poukładało, może to się za
rok zmieni, ale na razie jestem z moją 4,5 letnią córką w domu.
Moja córka ma dość ciężką postać alergii, z objawami
neurologicznymi. Był czas, kiedy musiała być odizolowana od
otoczenia, by nie ryzykować zarażenia chorobami wirusowymi, które
mogą dać powikłania neurologiczne. Dopiero po 3 roku życia zaczęto
córce wdrażać program szczepień. O przedszkolu nie mogło być mowy.
Zostałam więc z nią w domu. Takie życie ma swoje blaski i cienie.
Pani, pani Justyno, ani innym mamom, nie musze tego tłumaczyć.
Spotykam się jednak wśród znajomych z postawą lekceważącą taki wybór
życiowy. Według tych, którzy dzieci nie mają, obijam się. Bo co to
takiego, opiekować się dzieckiem, całe dnie można spędzać na
zabawie. Wszystko świetnie, ale ile można nie wariując przy okazji?
Dlatego jeśli mogłabym zwrócić się do myślących w taki sposób o
całodobowych, całotygodniowych i całorocznych mamach, by nie
wypowiadali się na temat, o którym nie mają pojęcia. Tylko tyle. Nie
muszą pomagać. Wystarczy, jeśli nie będą oceniać.

Pani Justyno

[gacusia1]

Czy daloby rade napisac na poczte gazetowa?

gacusia1

[zona_mi]

[e-mail]

[ania26a]

Mnie obecnie najbardziej denerwuje to, że wciąż powtarzam mojemu
mężowi co ma zrobić przy synku (18 mc) np. ubrać, nakarnić, uwazać
co robi itp. czuje przez to że mam 2 dzieci.
Jakoś trudno mu samemu zaproponować mi pomoc przy mały np na spacer
wychodzimy we 3 bo on sam nie chce. A ja jestem z małym w domku na
wychowawczym i często bymam zmęczona dzieckiem. Bo mały to istny
diabełek i oczy trzeba mieć dookoła głowy.

[kropkaa]

Brakuje mi zaufania, że to my, rodzice, dobrze wiemy, co robimy. Nie
wiem dlaczego, ale każdy świetnie wie, jak najlepiej wychować cudze
dziecko. Czemu tylko tak dobrze nie poszło z własnym?
Zaczęło się od porodu (w domu), potem wybór imienia, najpierw
wyłączne karmienie piersią, potem dłuższe niż "normalnie" (choć
wcale nie jakieś ekstremalne, bo 2 l 4,5 mca). Oczywiście dziwne
jest to, że dziecko nie śpi w łóżeczku, że migaliśmy (nie będzie
mówić!, zobaczycie), że nie wróciłam do pracy, tylko zostałam na
wychowawczym 2 lata (a kiedy zamierzasz wrócić do pracy? - to
szczególnie rodzina męża zaniepokojona, że on, biedny, pracuje, a
ja, leń, siedzę i NIC nie robię...).
Ale powiem szczerze - nie dołuję się tym i niezbyt przejmuję,
ochoczo zaś dyskutuję;) Mam wsparcie męża i "Dziecka" - jak do tej
pory wystarczało;) Dla mnie rodzicielstwo to naprawdę sielanka.
Towarzyszenie w rozwoju mojemu dziecku jest lepsze niż najlepsze
nagrody w pracy. I za to chyba nigdy nie przestanę być wdzięczna
mężowi, że mogłam wziąć wychowawczy. Oczy zaś otworzył mi/nam
niezapomniany wywiad z Zofią Milską-Wrzosińską. Swoją drogą brak
pani Milskiej-Wrzosińskiej w "Dziecku" jest dla mnie niepowetowaną
stratą. Jej przewrotne spojrzenie na wiele spraw nie tylko
zaskakiwało i dawało do myślenia, ale też sprawiało, że nie czułam
się tylko mamą, dla której piszą o kupkach i zupkach, ale
pełnowartościowym czytelnikiem, z którym prowadzony jest dyskurs na
wysokim poziomie intelektualnym.

[demonii.larua]

Witam :)
Mi osobiście najbardziej brakuje nie myślenia stereotypami. Ogólnie
przez społeczeństwo, przez ludzi których spotykam na swojej drodze.
O ile w najbliższym kręgu - rodzinnym - jest łatwo z nimi "walczyć", tyle poza
nim jest to bardzo trudne. Tak naprawdę na co dzień mam sporo dystansu i
wsparcia zwłaszcza ze strony męża i wychowawczyń moich dzieci. I jeśli ktoś
postrzega mnie, moja rodzinę inaczej niż jest w rzeczywistości to w zasadzie nie
mój problem, tylko obserwatora. Ale żyło by się nieco przyjemniej wiedząc że nie
jest się postrzeganym jako ufolud czy patologia (bo czwórka dzieci to patologia
oczywiście:D) lub że dziecko z ADHD nie jest postrzegane jako najgorszy łobuz w
dodatku źle wychowany :))

[jahreshka]

Mam dwie córki - Hania 3,5 roku i Zosia 10 miesięcy. Na męża, rodziców i
teściów na szczęście mogę liczyć. Hania chodzi do kameralnego przedszkola i
tam też między nami a opiekunkami jest pełna współpraca. Natomiast to, co
najbardziej mi doskwiera, to brak wsparcia ze strony pediatrów w przychodni.
Pomijam problemy z dodzwonieniem się i zarejestrowaniem dziecka. Myślę tu już
o samej wizycie. Brakuje mi całościowego spojrzenia na małego pacjenta. Często
mam wrażenie, że lekarz nie chce mnie wysłuchać, popędza, bagatelizuje obawy i
wątpliwości. A ja przecież mam do nich prawo, nawet, gdy martwię się
niepotrzebnie. Tak naprawdę to najwięcej dowiaduję się z forów (?)
rówieśniczych! Mamy dzielą się swoimi doświadczeniami, o wszystko można
dopytać.
Zdecydowanie więcej wsparcia oczekiwałabym ze strony lekarzy pediatrów.

[lampka_witoszowska]

jako mamie 3latki będącej już w pojedynkę, nie w związku, z daleka
od wspierającej rodziny (w pobliżu mam mamę, która nei umie dać
wsparcia) i dodatkowo na urlopie wychowawczym - mnie osobiście
najbardziej brakuje życzliwości, docenienia, przyjaźni - oraz
miejsc, gdzie mogłabym wyjść z córeczką, byśmy obie mogły
poprzebywać z ludźmi - owszem, mamy do wyboru figloland i grotę
solną, ale jakiekolwiek zajęcia mi się marzą - aerobik z dziećmi,
organizowane wspólne zabawy dzieci i rodziców z pedagogami
(rozwijające więzi, rozwój, mogłyby być ruchowe, artystyczne,
muzyczne - COKOLWIEK), poranki w kinie...

pomijajac akceptację społeczną, która mi z kolei nei jest tak do
życia potrzebna jak powietrze, ale zdecydowanie nie chcę krzywych
spojrzeń, gdy dziecko zachowuje się jak dziecko (i tu już nei tylko
o moją córkę chodzi, bo z reguły jest bardzo spokojnym dzieckiem)

natomiast do dziś pamiętam, że będąc w ciązy nei mogłam liczyć na
żadne przywileje - żadnego przepuszczania w kolejkach: ani w
przychodni, ani w sklepach, ani w kościele... gdziekolwiek

[annie_2]

Witam,
Mnie, z kolei, brakuje współpracy i wsparcia ze strony przedszkolanek. Moje dziecko, moim zdaniem, wykracza ponad przeciętną, jeżeli chodzi o rozwój intelektualny; od 3,5 roku życia, czyta płynnie, liczy. Zgłaszałam to w przedszkolu, ale spotkało się to ze słaba reakcją ze strony pierwszych pedagogów naszych dzieci. Owszem pani stwierdziła, że sprawdzała umiejętności czytania mojego dziecka i "rzeczywiście czyta", ale nic poza tym nie mogą zrobić. Szkoda, bo myślałam, że można by jakoś stymulować dziecko do rozwoju, aby nie zmarnować jego talentu.

[verdana]

Mnie, jako matce starszych dzieci najbardziej brakowało wsparcia ze
strony szkoły. Mam dzieci z dysortografią (i niezbyt pracowite,
fakt...). Nauczyciele nie czuja się odpowiedzialnui za nauczenie
dziecka - odpowiedzialna mam być JA. Co gorsza nawet nie ojciec
dzieci, tylko matka jest rozliczana ze szkolnych osiagnięć dziecka.
Szkoła przerzuca na rodziców naukę (prosze państwa, musza państwo
nauczyć dziecko ...). W rezultacie dzieci, z ktorymi - lub niestety,
za które - rodzice odrabiaja lekcje są oceniane znacznie wyżej, niż
dzieci samodzielne, ktore robia cos same, oczywiscie niedoskonale. W
ten sposób sztucznie winduje się poziom i tempo pracy i oducza
dzieci samodzielnosci. Wywiadówki są zazwyczaj koszmartem. Speszeni
rodzice, pouczani przez nauczyciela nie mają wrażenia, ze i oni i
nauczyciel mają cos zrobić dla dobra dziecka - tylko, że sa
nieudolnymi rodzicami, zaniedbującymi potomstwo. Piszę to i jako
rodzic i jako była nauczycielka - nie zapomnę nigdy nieszczęsnego
ojca marnego ucznia, któremu powiedziałam, ze z mojego przedmiotu
syn jest wybitny. Facet przez 15 minut dopytywał się, czy nie
pomylilam jego nieudanego potomka z jakimś prymusem i nie mógł
uwierzyć, że o inteligentnym, sympatycznym, choc kłopotliwym synu
usłyszał coś dobrego....

[mama2kk]

Witam mi najbardziej brakuje akceptacji mojego bliskiego otoczenia z
tego powodu że ja niepracuje. Zajmuje sie 5 letnim synem i 8
miesiecznym synem. Pracuje tylko mąż. Chciałabym pracowac ale
narazie niezanosi sie na to i to jest odbierane jako "wylegiwanie"
się w domu. Starszy syn chodzi do przedszkola i tam denerwuje mnie
fakt że mój syn jest leworęczny i przez to niechce malowac w
przedszkolu ani kredkami ani farbami wogóle niechce wziąść coś do
rysowania i rysować. Nauczycielka to lekceważy i nakazuje mi abym ja
z nim pracowała.

[kata47]

mnie zabrakło wsparcia od strony pracodawcy ..już zanim zaszłam w
ciążę, było to miejsce w którym kobiety
są "kłopotliwym"pracownikiem, nie zatrudniliśmy mamy po wychowawczym
bo jak usłyszałam "będzie myślała w pracy i dzieciach" w tym samym
czasie co ja było u nas w pracy jeszcze 2 dziewczyny ,żadna nie
wróciła do firmy bo nie było już jej miejsca pracy ....tzn
było ,ale..... nie było,przykre to bardzo .mam nadzieję,że teraz
trafię lepiej

[Gość: Minnetaki]

Mnie brakuje zrozumienia - ze strony rodziny - że jako pełnoetatowa matka 2
dzieci poniżej 2 lat najbardziej potrzebuję chwili BEZ DZIECI. Wszyscy pomagają,
mąż się udziela, babcie podrzucają zupki, wyręczają jak mogą, ale chwile, kiedy
ktoś zabierze mi z oczu obydwoje dzieci NARAZ, żebym mogła zrobić coś dla
siebie, mogę policzyć na palcach obu rąk, a młodszy ma już 4 miesiące. Ostatnio
jedyna okazja, żebym się urwała potomstwu, to skomplikowane leczenie kanałowe
zęba - cykliczne wizyty co tydzień, już zdążyłam polubić dentystę :)) Chociaż
ostatnio usłyszałam już, że może zabrałabym młodszego, może posadzę w foteliku i
pomoc dentystyczna go zagada... ;)

[Gość: misiowata]

Mi bardzo brak oznak zrozumienia od pracodawcy, że matka musi czasem
wziąc L4 na dzieciaka, że urlop musi wziąć jak szkoły mają
wakacje,ferie, że czasem trzeba się spóźnić lub wyjśc
wcześniej /potem sie oczywiście odpracuje/.

[fiolka1987]

Ja za to jestem bardzo młoda mamą - mam 23 lata i 18miesięczngo smyka. Studiuję
i problem widzę właśnie w uczelni.
Co prawda mam itn i wysoka średnią, ale bardzo denerwują mnie docinki
wykładowców, szczególnie mężczyzn w stylu; "trzeba było myśleć nie nogi
rozkładać", "jak się ma dziecko to z edukacji powinno się zrezygnować", "możesz
się uczyć zamiast spać" itd. Wykładowczynie wcale nie są lepsze choć hamują się
z wypowiadaniem takich słów, ale już nie chcą iść na rękę w sprawach organizacji
czasu. Naprawdę łatwiej jest się dogadać z kimś, kto dzieci nie ma!
Druga grupą są moi koledzy i koleżanki z roku,kiedy byłam w ciąży czułam się jak
trędowata albo chora na strasznie zaraźliwa chorobę - teraz jest lepiej.
Problem jest też w żłobkach. Miejsc jak na lekarstwo, a mi jako niepracującej
studentce (studia dzienne) przysługuje tylko pół dnia opieki nad dzieckiem - co
z tego jak miejsc nie ma, a jak już są to zostają rozdzielone "krewnym i
znajomym królika". To naprawdę demotywuje.
Trzecia grupa to społeczeństwo ogółem. Nikt nie przepuszcza kobiety z brzuszkiem
w drzwiach - o kolejkach czy miejscu siedzącym w komunikacji zbiorowej nie mamy,
co marzyć. Jazda tramwajem z dzieckiem w wózku jest koszmarem z powodu
współpodróżnych, bo zabiera się 2 lub 3 miejsca stojące(tzn. miejsce dla wózków
dziecięcych, ale nikomu to nie robi różnicy), a dziecko wydaje z siebie dźwięki.
Co do rodziny, to tak naprawdę nie mam co narzekać. Rodzice pomagają jak mogą,
również finansowo, choć tego nie potrzebujemy. Mąż mimo tyrania po 10 godzin
dziennie jest w stanie wyręczyć mnie w drobnych pracach domowych i codziennie
umyć i uśpić synka. Teściowie mają, jak la mnie trochę mało chęci, ale to taki
typ ludzi - niezbyt rodzinni są i już, ale jak trzeba staja na wysokości zadania.
Któraś z Pań pisała także o pediatrach. Mam podobne doświadczenia, choć na
szczęście nie z wszystkimi. Może problemem jest mój młody wiek i jeszcze młodszy
wygląd(?) oraz alergia Młodego.

OT- oburzonego wykladowcy

[verdana]

Przepraszam, ze sie wtrącę, ale to, co piszesz, to skandal. Nie
powinnaś tak tego zostawić - po pierwsze większość uczelni ma
ankiety dotyczace wykladowców, nalezy to w ankiecie napisać. Po
drugie sa dziekani i rektorzy do spraw studenckich i podejrzewam, ze
zainteresowali by się takimi zdaniami, rzucanymi w strone studentak,
bo tu już nawet nie chodzi o dyskryminacje kobiet z dziećmi, ale o
niedopuszczalne chamstwo i wulgarność.
Jesli do mnie trafiłaby taka skarga (a skargi o molestowanie już
miałam) to na pewno wykladowca zostałby wezwany na dywanik.

[fogito]

Brakuje mi:

1. Wsparcia od pracodawcy - zostałam zwolniona kilka tygodni po
powrocie z macierzyńskiego
2. wsparcia od męża - nigdy nie wstawał i nie wstaje w nocy do
dziecka, nawet jak jest chore a ja wykończona. I tak jest już 6 lat.
O każdą rzecz muszę go prosić i ciągle tłumaczyć na nowo,
niezależnie czy to chodzi o ubranie dziecka czy o podawane
lekarstwa. Nie rozumie, nie chce mu się... twierdzi, że pracuje dużo.
3. Wsparcia rodziny - jest praktycznie zerowe. Tylko moja mama na
początku zajmowała się kilka miesięcy moim synem kiedy wróciłam do
pracy. Nie trwało to długo, bo wkrótce juz ja sama zajęłam się
dzieckiem, po zwolnieniu z pracy. Mama mieszka daleko i rzadko nas
odwiedza.
Wsparcia teściowej nie mam praktycznie żadnego, bo mieszka na innym
kontynencie a odwiedzać nas nie ma ochoty, pomimo, że sporo
podróżuje. Również brak mi wsparcia psychicznego z jej strony - ja
mówię czarne a ona białe i na odwrót.
4. Wsparcia społeczeństwa - akceptacji dla matki wychowującej
dziecko. Wsparcia rządu, który zajmowałaby się sprawami matek a nie
tylko komisjami śledczymi i marnowaniem publicznych pieniedzy.

itd. itp....

[Gość: Janusz]

Najleprzym co można zrobić w wychowaniu to pozamykać niekiórych
pseudo-psychologów, takich jak super niania która tylko spatrza
wychowanie

[fogito]

Gość portalu: Janusz napisał(a):

> Najleprzym co można zrobić w wychowaniu to pozamykać niekiórych
> pseudo-psychologów, takich jak super niania która tylko spatrza
> wychowanie

A co to znaczy "spatrza"? Serio pytam.

Ja bym pozamykała pseudo-rodziców, którzy robią dzieci a sami nie
wiedzą po co. Potem nie wychowują i są zdziwieni jak też to ich
dziecko się źle zachowuje. Albo gorzej - wcale nie są zdziwieni.

[justyna_dabrowska]

DZiekuję za wszystkie posty...daja do myślenia. Myslę sobie, że czas najwyższy
by kobiety sie porządnie zezłościły i zaczęły - wzorem np Słowaczek organizowac
sie w grupy wsparcia ŻĄDAJĄC od swoich gmin wsparcia w postaci lokalu. Napisze
na ten temat duzy tekst

Pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie
Justyna

[Gość: JAJA]

Po urodzeniu dziecka bylo dla mnie najwazniejsze: ze mam zdrowego
wspanialego synka, a po paru tygodniach, miesiacach, a taraz juz 2
latach - ze od 'przed' porodu nie przespalam ani jednej nocy i
jestem bardzo zmeczona. Bliscy (lacznie z mama, bratem, dziadkiem)
zweryfikowali te moje przekonia - najwazniejsze dla wszytkich
okazalo sie to, ze jestem GRUBA. Traktuja to jak grzech smiertelny i
sugeruja ze jak przestane zrec to znikna wszytkie moje problemy. A
ja bym wolala zeby ktos czasem wstal za mnie o 5 rano do Malucha. I
tez to ze maz prawie nigdy nie znajduje czasu na to aby zajac sie
Synkiem abym mogla sie pouczyc i skonczyc kurs ktory zaczelam. Jakby
sie obawial ze bede jeszcze madrzejsza od niego czy cos.

[basia-1981]

Witam!

Korzystając z Pani rad zamieszczanych na tym forum ciszę się, że i
ja mogę się jakoś zrewanżować opisując swoją historię.
A będzie o mojej Teściowej. Mieszkam daleko od swoich rodziców i
oczekiwałabym od swojej teściowej takiego zwykłego wsparcia, zwykłej
rozmowy, nie tylko nt dzieci, ale w ogóle. Kilku ciepłych słów
uznania, albo przemilczenia błędów lub delikatnej krytyki. Zamiast
ciągłej krytyki ("twoje dzieci sa chore, bo za mało z nimi
wychodzisz na dwór, albo bo za chłodno je ubierasz, za mało jedzą -
bo przecież talerze powinny być niemalże wylizane) i udowadniania
mi, że jestem mniej wartościowa niż ona, że na niczym się nie znam
(a co ty robisz w tej kuchni, daj ja to zrobię; dlaczego nalewasz
wodę do żelazka; dlaczego nie prasujesz wszystkich ubrań). Póki z
nią mieszkałam musiałam jakoś to znosić, teraz mieszkamy w końcu
sami i co? Dlaczego jeszcze nie zamówiłaś szafy do pokoju, kiedy
kupicie porządny wieszak itp. itd. Ale gdy ona ma problemy ja jestem
powiernicą, która me siedzieć i słuchać ocierając jej łzy. :)
Jak to dobrze, że męża mam wspaniałego i nie odziedziczył ani trochę
charakterku po mamie ;)

Pozdrawiam :)

[3zosia-2009]

Czego brakuje...hm,koleżanek żeby poplotkować.Jakiejś babci,do pomocy.Jestem
mama 3dzieci.Może jeszcze wsparcia.
Od starszych ludzi,żeby przypomnieli sobie jak to było jak oni mieli małe
dzieci,i od czasu do czasu przepuścili w kolejce do lekarza.Bo nie tylko oni
mają problemy i prawa.A jak są na emeryturze to mogą czasami poczekać.Nigdzie im
się nie spieszy.
Jeszcze jednego sobie życzę dużo słońca!
Pozdrawiam.

[Gość: kalina]

w odpowiedzi na apel pragne przytoczyc historie z mojego życia,kiedy
mój syn chodził do przedszkola bylam zachwycona cudowny kontakt z
panią wsparcie i pomoc natomiast kiedy córka poszla do grupy rok
niżej zaczeły sie schody w drugim roku pani x wróciła z rocznego
urlopu i ewidentnie moje dziecko jejniepasowało do schematu np. że
nie chce leżakować<choć to 4 latka i już nie bylo takiego obowiąsku>
że za dużo mówi itp druga wychowawczyni tej samej grupy dzieckiem
była zachwycona że poukładana roztropna bystra po pół roku
zabraliśmy córke z przedszkola w przeświadczeniu że nie jesteśmy
zrobić nic by porozumieć sie z pania której brak powołania do
zawodu.Obecnie moje dzieci chodzą do szkołysyn do pierwszej klasy
<przeniesliśmy sie do podmiejskiej szkoły gdyż zamieszkaliśmy na
wsi>i tu sytułacja jest zgoła inna wychowawczyni córki super ale u
syna kataklizm pani bezradna klasa ma troje adechadowców <czołgają
sie po podłodze podczas zajęc,biegają po parapetach ,niszczą rzeczy
innych ,biją i wyzywają inne dzieci>a pani na to odsyła nas rodziców
do rodziców owych dziec twierdząc że ona nic nie może -szkoda że u
nas w kraju musi dojśc do nieszczescie by wychowawca nie był
bezradny!!!!!Jak widać na pomoc ze strony wychowawców nie zbyt
można liczyć bo nawet nie potrafią zadbać o bezpieczeństwo dzieci w
trakcie zajec! Jestem zrozpaczona ponieważ pomimo interwencji
rodziców i zgłaszani problemu dyrekcji nic w tej sprawie nie
zostało zrobione.

[Gość: frytka]

Mam dziecko niepelnosprawne umyslowo.. Brak wsparcia od mojej
rodziny ( rodzice, siostra, dziadkowie), Samej tez by sie przydala
terapia, jak sobie radzic z takim dzieckiem, ale nie stac mnie na
to. Poza tym ciagle schody w przyjeciu do przedszkola
integracyjnego, nie wiem jak bedzie ze szkola. Nie chce mi sie zyc,
wyje do ksiezyca i placze. Wszedzie pod gore, cale zycie..

wklejone przez moderatora, autor: gosiek_1

[demonii.larua]

Witam
Jestem mamą prawie 12 miesięcznej córeczki. Od samego początku
najbardziej brakowało mi pomocy ze strony naszej służby zdrowia. Gdy
urodziłam dziecko od początku miałam bardzo poważne problemy z
karmieniem piersią tzn nikt z personelu w szpitalu nie pokazał mi
jak prawidłowo przystawić dziecko do piersi a jak poprosiłam o pomoc
Panie położne zrobiły to na "odczepnego". Położna ze szpitala w
którym rodziłam przyniosła mi butelkę z mlekiem żeby dokarmić
dziecko bo jak straci za dużo na wadze to nasz pobyt w szpitalu może
się wydłużyc. Moja ogromna chęć karmienia piersią oraz silna
determinacja sprawiły że sama przy pomocy internetu nauczyłam się
przystawiac dziecko do piersi. pomocy nie miałam żadnej, połozna
laktacyjna która mogłaby przyjeżdżać do domu kosztowała bardzo dużo,
a położna środowiskowa też mi nie pomogła.Moim zdaniem pomoc ze
strony naszej służby zdrowia jest słaba, brakuje mi profesjonalnego
personelu. Brakuje mi także pomocy mojej mamy która mieszka 300 km
od nas i niestety nie może nam pomagać. Pomoc ze strony rodziców
jest bardzo ważnym wsparciem dla młodej mamy, którą wiele rzeczy
czasami przerasta. Ja mam duże wsparcie ze strony mojego męża, mogę
na nim polegać, wygadać się, czasami ponarzekać a to naprawdę ważne.
Dla mnie bardzo ważna jest pomoc pediatry, oraz położnej. Wiele razy
zastanawiam się czy dieta mojego dziecka jest prawidłowa, czy dobrze
przybiera na wadze, itp itd tego wszystkiego nie da się załatwić
podczas jednej wizyty lekarskiej a czesto jest tak że lekarz ma
wielu małych pacjentów i nie ma czasu na "pogaduchy". Ja z dzieckiem
jestem 24 godz na dobę i brakuje mi osoby która mogłaby zostać z
moim dzieckiem zebym choć raz na kilka miesięcy miała większą część
dnia dla siebie.To pozwoliłoby mi na większy dystans do wielu spraw.
na moim osiedlu mieszka bardzo dużo młodych mam które muszą wrócic
do pracy mimo iż wolałyby zostać z dzieckiem ale bezpłatny urlop
wychowawczy pozbawia ich finansowych środków.
Pozdrawiam

czego mi najbardziej brakowało?

[Gość: ia80]

W ciągu 3,5r urodziłam dwie córki. Do porodu i macierzyństwa
przygotowywałam się starannie: portal dziecko i fora eksperckie były
moją codzienną lekturą, stosy książek, rozmowy z mamą, szkoła
rodzenia. Urodziłam oddychając, jak trzeba, po trzech skurczach
partych, od razu roztoczyłam samodzielnie opiekę nad córeczką,
karmiłam oczywiście piersią- mozna powiedzieć pasmo sukcesów-
wszystko szło gładko, potknięcia były ale drobne. Tylko gdy wracam
myślami do tego okresu, wszystko inne przysłania poczucie totalnego
wyczerpania zarówno fizycznego, jak i psychicznego. Dopiero przy
drugiej córeczce doświadczyłam, jak wspaniałym uczuciem jest
karmienie piersią(w szpitalu przydusiłam personel i przysłali
doradcę laktacyjnego), że można uniknąć anemii (wystarczy zbadać
poziom żelaza), że na urlopie macieżyńskim w czasie, gdy dziecko śpi
należy również spać, pomimo zgorszonych min otoczenia, że można
nosić w chuście niemowle które domaga się ciągłej bliskości itp.
Tylko dlaczego musimy do tego wszystkiego dojść same- kosztem
naszych dzieci i nas samych? Po porodzie trudno zapanować nad
wszystkim i nazwać wszystkie problemy- czasem nawet nie wiemy, jak
się czujemy (zapytana o to ze zdziwieniem uświadomiłam sobie..... że
nie wiem).
Wydaje mi się, że mamy w systemie ogromną lukę w postaci braku
pomocy i wsparcia dla młodej matki- chodzi mi szczególnie o okres
pierwszego półrocza po porodzie. Po dziewięciu miesiącach, kiedy
jesteśmy z racji ciąży regularnie u lekarza ginekologa, czy
położnej, mamy do kogo się zwrócić w razie potrzeby, w momencie,
kiedy rodzimy, jako kobieta rozpływamy się dla lekarzy i stajemy się
niewidzialne- jesteśmy kierowane z dzieckiem do pediatry, tymczasem
kobieta w połogu, która (zwłaszcza przy pierwszym dziecku) nie
ogarnia wszystkiego, ma problemy z nastrojem, czasem depresję (tylko
kto to ma określić i skierować do psychologa???), krocze kiepsko się
goi, karmienie piersią nie idzie, bo dzidziuś krztusi się i pręży a
sutki nieziemsko bolą (a może to tak ma właśnie wgladać- przecież
nigdy tego nie robiła, to skąd ma to wiedzieć?), a oprócz tego ma
tysiąc pytań i wątpliwości.... nie ma w systemie opieki (nawet tej
płatnej) takiej osoby, do której może się z tym zwrócić.
Wiem, że wiele z nas- młodych mam ma wspaniałe mamy, teściowe,
siostry, może któraś z nas trafiła na cudowną położną środowiskową
lub pediatrę ale mi chodzi o takie systemowe rozwiązanie- opieka nad
KOBIETĄ i DZIECKIEM, a nie tylko przebadanie i wyszczepienie
dziecka.

[brygidziak]

Pani Justyno,

Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach brak nam rodzin wielopokoleniowych.
Zdecydowanie brakuje nam tradycji i ich kultywowania, zwłaszcza jeżeli mieszkamy
w innym mieście niż nasi rodzice. Z drugiej strony ja nie wyobrażam sobie
ingerencji w wychowanie mojego dziecka, ponieważ jest ono dramatycznie inne niż
wychowanie mnie i mojego rodzeństwa. Z zazdrością patrzę na dziewczyny, które
mają wspaniałe relacje ze swoimi matkami, ale dla mnie wieczne poświęcenie i
ofiarność pokolenia naszych matek zamiast szczęścia, miłości i bliskości, trochę
gubi. Mam wrażenie, że nie potrafię czasami znaleźć złotego środka między swoim
egoizmem a wielką miłością do dziecka. Nie chcę mieć, ale mam wyrzuty sumienia
kiedy chcę wyjść z koleżankami albo kiedy nie mogłam zbyt długo karmić chociaż
zaleca się do roku. To druga sprawa. Strasznie nas gubi to czytanie wielu gazet,
wielu poradników. Tyle w nich sprzeczności. Może to trochę nie na temat, ale
myślę, że jest to naprawdę powszechny problem. Moje koleżanki też go odczuwają.
Gdzie jest czasami nasza intuicja? Jak mamy ją poczuć w tym biegu dookoła?