Nadpobudliwe?

[Gość: p.kami]

Mam 3-letniego synka, który jest bardzo ruchliwym dzieckiem. Ciagle jest w
biegu, nie może w spokoju zjeść posiłku, trudno jest mu się skupić kiedy
zaczynam go uczyć, np. liczyć. Nie potrafi sie skoncentrować na dłużej.
Martwię się, że będzie miał później problemy w szkole. Poza tym, często wpada
w złość, krzyczy, próbuje wymuszać płaczem. Ja staram się nie ustępować ale
mąż niestety często daje mu to, czego syn akurat oczekuje. Ogólnie jestem
zadowolona z jego rozwoju bo ładnie mówi, ma duży zasób słownictwa, świetną
pamięć, doskonale kojarzy i logicznie myśli. Ale niepokoją mnie niektóre
sytuacje. Jak mam uczyć moje dziecko, żeby je czegoś nauczyć?

[iwucha]

3-latek nie posiada jeszcze możliwości koncentrowania uwagi na dłużej niż kilka
minut. A te kilka minut, jeśli weźmiemy pod uwagę, że to spokojny 3-latek, to
cała wieczność!
Dziecko 3 letnie potrzebuje RUCHU. To jest baza dla rozwoju poznawczego dziecka.
Jeśli tego ruchu nie ma, jest ograniczony a jest zmuszanie do siedzenia nad
liczeniem - to to niestety spowoduje większe prawdopodobieństwo problemów w
szkole kiedyśtam. (Np. zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej czy
ruchowo-przestrzennej mogą być podłożem dysleksji.) Motoryka przekłada się w
istotny sposób na funkcjonowanie intelektualne. Bez rozwoju ruchowego nie ma
rozwoju umysłowego. To są dwa związane ze sobą integralne elementy, nie da się
oderwać jednego od drugiego. Ponadto liczenie jest czynnością nadto ABSTRAKCYJNA
dla 3-latka, umysł 3-latka to tzw. okres wyobrażeń przedoperacyjnych (poszukaj w
internecie). To, czego uczysz synka (liczenie) po prostu nie jest zgodne z
możliwościami rozwojowymi przeciętnego 3-latka. Oczywiście, zdarzają sie dzieci,
które są wybitne pod względem treści matematycznych. Fantastycznie, że ma
świetną pamięć, zasób słownictwa itd. Ale to nie oznacza, że ma posiąść również
umiejętność liczenia w wieku 3 lat. No i przede wszystkim powstaje pytanie: PO
CO? na wszystko przyjdzie czas, synek zdąży nauczyć się wszystkiego W
PRZEDSZKOLU I SZKOLE. Rodzina pełni role nieco innych doświadczeń. Na razie jego
ciało, umysł, emocje krzyczą o zabawę, badanie rzeczywistości, bieganie za piłką
i wchodzenie w kaloszach do "glajdy", podglądanie robala na listku itp. I to
wcale nie są czynności "nic nie znaczące" - w ich wyniku dziecko przyswaja sobie
tak wielką ilość informacji o świecie, o której nam, dorosłym się nie śniło!I
takiej liczby wiadomości i doświadczeń ( w tym zmysłowych i ruchowych) w krótkim
tempie do ok. 8. roku życia dziecko nie zdobędzie już nigdy później.

Poza tym, często wpada w złość, krzyczy, próbuje wymuszać płaczem.

Prawdopodobnie w ten sposób zaznacza swoją odrębność, "odcina się" w pewien
sposób od zależności mamy, sprawdza ile może a ile - nie. W tej sytuacji jeśli
wraz z mężem nie zachowacie jednej zgodnej linii postępowania, to synek nadal
będzie stosował tę metodę bo przekonał się wcześniej, że ona działa. I taki
sposób postępowania rzeczywiście może się w dłuższej perspektywie czasowej
przyczynić do ogólnej nadpobudliwości - wynika ona z braku przewidywalności
postępowania rodziców i pewnego chaosu. Niemniej chyba nie byłoby prawdą 100%,
że tak akurat jest bo mamy do czynienia z 3 letnim chłopcem, prawdopodobnie
żywym i energicznym. Nie wiem, ile czasu poświęcasz dziecku na nauczanie ale o
ile są to częste próby wymuszania na nim koncentracji uwagi, o tyle będzie to
wzmagało u niego tę "energetyczność". Ruch i swoboda w zabawie są tu akurat
najlepszymi katalizatorami dla upustu tej energii.


Jak mam uczyć moje dziecko, żeby je czegoś nauczyć?

Towarzyszyć mu w JEGO poszukiwaniach i w JEGO odkrywaniu świata, w tempie,
jakie synek narzuca, zgodnie z jego zainteresowaniami i oczekiwaniami.

To nie dziecko ma podążać za naszymi potrzebami, ale my za potrzebami dziecka
(rozwojowymi, psychicznymi).

[Gość: kot w skarpetach]

Nie zgodze sie z tym,jakoby dziecku trzyletniemu nie potrzebne były zabawy
usprawniajace rozwój umysłowy. Oczywiście, ze trzylatek potrzebuje zabaw
rozwijajacych umiejętnosc liczenia, tylko w miare jego możliwości umysłowych.
Chodzi tu o rozwijanie umiejętności liczenia konkretych obiektów, bo oczywiście
z liczeniem w pamieci trzyletnie dziecko sobie nie poradzi. Z mylnego
podejścia, jakoby tak małym dzieciom liczenie było niepotrzebne (bo i tak
naucza się później) wynikaja późniejsze problemy z matematyką w szkole.

[asia889]

Bzdura. Nauczyłam się późno liczyć i zero problemów z matematyką.

[Gość: kot w skarpetkach]

Nie, nie bzdura. Człowiek uczy się liczyc niemal od urodzenia: najpierw odkrywa
różnicę pomiędzy "duzo" i "mało", potem liczy "po swojemu" (jeden, dwa, jeden,
dwa, pięć, siedem) ale to też jest liczenie. Stopniowo (sam, z pomoca)
porządkuje dane. Nieraz rodzice sami, intuicyjnie (nie nazywając tego nauką
liczenia ani nie mając nawet swiadomosci, że to właśnie nauka liczenia) uczą
swoje dziecko: licząc wspólnie kamyczki na brzegu rzeczki, kredki na stole...
Może miałaś właśnie takich rodziców? Zresztą, co to właściwie znaczy "nauczyłam
się liczyć"? Do dziesięciu, do stu? Na palcach, "w głowie"? Jak mozesz pamiętac
w jaki sposób liczyłaś majac trzy lata? Moze właśnie tak jak trzylatek w normie
rozwojowej. Niemniej, gratuluję dobrych wyników w nauce. Pozdrawiam.

[asia889]

Pamiętam jak mając pięć lat uczyłam się licznia do 10. Trochę kiepski start jak na początek? Moim zdaniem w matematyce nie jest ważne liczenie a wyobraźnia, umiejętność myślenia abstakcyjnego, kojarzenia różnych faktów. Ja stawiam przede wszystkim na _myślenie_. Więc ja bym polecała zabawki kostrukcyjne np. klocki, puzzle.

Jak mozesz pamiętac
>
> w jaki sposób liczyłaś majac trzy lata? Moze właśnie tak jak trzylatek w normie
>
> rozwojowej.
Jej! Moje trzylatki liczyły tylko do dwóch.

[Gość: kot w skarpetach]

asia889 napisała:

> Pamiętam jak mając pięć lat uczyłam się licznia do 10. Trochę kiepski start
jak
> na początek?
Wiele dzieci idących do szkoły ma problem z policzeniem przedmiotów do
dziesięciu a wiec miałas od nich zdecydowanie lepszy start.

Moim zdaniem w matematyce nie jest ważne liczenie a wyobraźnia, u
> miejętność myślenia abstakcyjnego, kojarzenia różnych faktów. Ja stawiam
przede
> wszystkim na _myślenie_. Więc ja bym polecała zabawki kostrukcyjne np. klocki,
> puzzle.

Tak, masz rację, w matematyce, oprócz liczenia, wazne jest o wiele więcej
(rozwoj orientacji przestrzennej, umiejetnosc klasyfikacji, umiejętnosć
przewidywania następstw, dostrzegania rytmów, itd.). Kształtowanie umiejetności
liczenia obiektów to tylko jeden z elementów (ale o nim akurat była mowa w
poście autorki). Oczywiscie, klocki i puzzle tez wazne (te ostatnie akurat nie
są zabawkami konstrukcyjnymi ale za to świetnie rozwijaja zdolność analizy i
syntezy).

> Jej! Moje trzylatki liczyły tylko do dwóch.

Twoje trzylatki liczyły więc całkowicie zgodnie z normami, własnie tak maja
prawo liczyć maluchy. Nie chodzi o to aby nauczyc takiego malca liczyć do
dziesięciu ale pokazac mu na czym polega schemat liczenia (przyporzadkowanie
liczby do obiektu).

[Gość: kot w skarpetach]

Swietnie, że jest ruchliwy, można go uczyć liczenia poprzez wspólne zabawy
ruchowe: liczenie podskoków, liczenie podczas wchodzenia i schodzenia ze
schodów, podczas klaskania w dłonie, stukania ręką w stół itp. Szyciej
zapamięta i nie będzie się nudził.

[Gość: Connie]

witam

mam tez 3 latka, strasznie ruchliwego, nadpobudliwego można by powiedzieć, który
podobnie jak twój maluch wymusza wszystko płaczem i krzykiem i tłumaczenie nic
nie pomaga. Możesz uczyć go liczenia np. podczas wchodzenia na schody, albo
podczas zbierania jakiś truskawek lub innych owoców. Musisz go zainteresować, a
wspólna zabawa z formą nauki na pewno go zainteresuje. Mozolne siedzenie na
kolanach u mamy i słuchanie liczenia i wymaganie powtarzania, na pewno nie
zachęci go do nauki. Nasz maluch potrafi liczyć do 10 w górę i od tyłu i nauczył
się tego właśnie podczas zabawy na schodach i z piłką. Gra z piłką polega na
tym, że mówię mu na którą liczbę ma nie łapać piłki i liczy sam i jak dojdzie do
tej liczby co ma ją ominąć to nie łapie piłki. Miła zabawa i uczy. I napisze
jeszcze, że nasz synek nie jest dzieckiem szczególni uzdolnionym, po prostu
zainteresowało go właśnie liczenie, ale na wszystko musi przyjść pora nie
należy do niczego malca zmuszać. Ucz je poprzez zabawę to najlepsze dla trzy latka.

Nadpobudliwe?

[Gość: p.kami]

Dziękuję za wszystkie porady :-)