miało być o wuju kolekcjonerze, najpierw przydługi wstęp, skopiowany skądinąd bo mi się na nowo pisać nie chciało, ale mojego autorstwa :)
Kolekcjoner przedmiotów, historyjek i anegdot, ogrodnik, doskonały gawędziarz, miłośnik Paryża, Paryża, którego za chwile już nie będzie.
Do siódmego roku życia nie mówił, w tamtych czasach nie biegało się po specjalistach z obłędem w oczach, czekano cierpliwie. Gdy tylko poszedł do szkoły zaczął mówić i tak mu zostało, z przerwami na sen ;)
Wuj z wykształcenia jest chemikiem, cale życie zawodowe spędził w laboratorium zakładów petrochemicznych, nie lubił o tym opowiadać, twierdził, ze nie ma nic nudniejszego niż takie laboratorium ;). rozkwitał po pracy. jego pierwsza i największa pasja jest Paryż, przeczytał chyba wszystkie ksiazki o tym mieście, jego historii, zabytkach, życiu codziennym. układ ulic (kto byl ten wie, ze nie jest to łatwe ) zna chyba na pamięć. ta pasja przerodziła się w prace, od lat wuj oprowadza grupy osób pragnących pogłębić wiedzę o tym niezwykłym, było nie było, mieście. od pewnego czasu bierze regularnie udział w audycjach radiowych poświęconych historii Paryża. Gdy opowiada o nim nawet ja zaczynam Paryż lubić ;)
druga pasja to kolekcjonerstwo, zbieranie właściwie wszystkiego, począwszy od kamiennych narzędzi z epoki neolitu po rzadkie okazy książek, grafik i map, o tematyce paryskiej oczywiscie. jego dom pod Paryżem to właściwie jeden wielki skład wszystkiego. stare meble, zastawy stołowe, narzędzia gospodarcze, przybory kuchenne, narzędzia rolnicze (małe na szczęście), zabawki, etc. w tym wszystkim normalnie funkcjonuje już teraz wielopokoleniowa rodzina. dom zastawiony jest przedmiotami, poruszać się w nim trzeba po wytyczonych ścieżkach, na każdym meblu ciasno ustawione przedmioty, w każdym wolnym kątku ksiazki, to co może wisi pod sufitem albo zapełnia nieużywany kominek. do tego jesienią dochodzą kosze pełne tego co się urodziło latem w ogrodzie, nie "oszczędzone" są nawet kuchnia i łazienka, w której z braku miejsca kolekcja orchidei pani domu znalazła swoje miejsce pod prysznicem ;). małe dzieci bawią się wśród 18 wiecznych waz zabawkami z początku 20 wieku, posiłki podawane są na tychże zabytkowych zastawach, w 19 wiecznych karafkach mienia się przeróżne naleweczki, to muzeum żyje. gdzies tam w kacie pod schodami stoi telewizor a na ogromnym stole zawalonym stosami papierów znalazło się odrobinę miejsca dla komputera bo wuj korzysta z osiągnięć techniki, zeby wiedzieć jeszcze więcej :)
Trzecia pasja to ogród a w nim przede wszystkim pomidory, papryki i dynie. dostał swego czasu zakaz uczestnictwa w konkursach ogrodniczych w regionie bo ciągle zgarniał pierwsze miejsca ;) zdaje sobie sprawę, ze wygląd ogrodu może niektórych z Was rozczarować ale ja lubię ten ścisk i bałagan :)
to wszystko nie mogłoby normalnie funkcjonować gdyby nie zona wuja. kobieta pełna ciepła i cierpliwości, mistrzyni kuchni. to dzięki niej jest to zupelnie normalny dom. tak jak wuj jest chemiczka i pracowała cale życie w przyszpitalnym laboratorium w przeciwieństwie do męża jednak bardzo lubiła swoja prace ;) znalazła jednak czas, zeby wspomóc go w jego pasjach, po to, zeby cenny księgozbiór nie rozpadł się skończyła kurs introligatorski, razem z mężem odwiedza domy aukcyjne bo kolekcja ciągle rośnie, pomaga mu w ogrodzie, no i przetwarza to co się w nim urodzi. oprócz tego robi cuda na drutach dla całej rodziny i ostatnio uczy się robić koronki klockowe :)
na zachętę widok stołu przygotowanego do świątecznego obiadu, BN2008