On z bagażem a rodzice

[aheera]

U mnie burza. Akurat, jak się zaczęło robić niby lepiej (ja - to ta historia
z gościem, którego przydybałam na czatach), wkroczyła do akcji moja rodzina.
Ponieważ moi rodzice są sami po rozwodzie i ojciec zafundował nam (mamie
przede wszystkim, nie da się ukryć) prawdziwe piekło, teraz ona - nie dziwię
się, że przerażona - po kilku awanturach, nieodzywaniu się etc., zakazała mi
kontaktów z M. Jak się okazało, że ciężko córce, ale dorosłej jakby nie było,
zakazywać znajomości, do akcji wkroczyła cała rodzina. Telefony jakby się co
urwało, prośby, również szantaż. Cała układanka, żebyśmy nie pojechali razem
na urlop. Jeszcze lepsze hece, żeby on nie pokazał się w Warszawie...
Dziewczyny, czy u Was też tak było? Kochana córeczka, co sobie niszczy życie
i leci po równi pochyłej, a rodzice będą utrzymywać cudzego bękarta? Szlaja
się i włazi do łóżka jak dziwka ostatnia? Przepraszam za opis, i tak wybrałam
co łagodniejsze fragmenty...
Jeśli tak miałyście, to jak się skończyło, ile trwało, jakie strategie
skutkowały?

Mam dość! Nie chcę wojny z własną rodziną!

znowu zaryczana Aheera

[ania_rosa]

Cóż... Mozna by napisac długi post o wtrącalstwie rodziców i chyba rozumiem Twój
żal i złość. Tak naprawdę to najwazniejsze jest to, co Ty o tym myslisz. Jeśli
uważasz tę wojnę za bzdurną i bezpodstawną- rób swoje, a rodzina się z czasem
przekona co do Twojego stanowiska. Jesli jednak irytuje Cię to, że w ich
nastawieniu może być kwant prawdy- to problem jest powazniejszy.
Nie zabij mnie, bo wiem, że nikt nie lubi postów pisanych z pozycji "dobra
cioteczka radzi", ale... gdybym swego czasu słuchała swojej rodziny to mój
tyłek nie byłby tak poobijany. Poobijałam go sobie na własne zyczenie. Kto to
powiedział, że przed slubem trzeba mieć oczy szeroko otwarte, a po slubie mocno
zamknięte? Chyba Mark Twain, ale to nieistotne- ten cytat jest naprawdę mądry.
Myslę sobie też- i nie trzeba się ze mną zgadzać- ze miłość się zawsze wybroni.
Znam dziewczynę, któej nikt nie dawał szans (16 lat i ciąża). Od 12 lat tworzy
szczęśliwe małżeństwo, choć cała rodzina rzucała jej kłody pod nogi. Historia
pokazała, że rodzina nie miała racji, ale gdyby moja osobista córka zaszła w
ciążę w wieku 16 lat to tez nie byłabym optymistką. Wiecie, co mam na mysli?
Oceniamy sprawy ze swojego punktu widzenia i wedle swojej ubogiej wiedzy.
Intencje mamy zazwyczaj dobre. Czasem zycie pokazuje, że totalnie się myliliśmy
i paskudny drań jest porzadnym człowiekiem, a najlepsza przyjaciółka wredną
babą. W chwilach, kiedy czujemy, że nasze zaangazowanie, zauroczenie czy emocje
mogą nam przesłonić rzeczywistość- w takich chwilach CZASEM warto posłuchać
innych. Choćby po to, aby się wkurzyć i upewnić co do własnej słuszności. A
czasem po to, aby zobaczyć, że to ziarenko naszych wątpliwości dla innych stało
się już baobabem. I wysnuć wnioski.
Myślę też, że jesli wysłuchamy bezpodstawnych zarzutów to nie zostaje nam to po
jakimś czasie w głowie. Bo są one bezpodstawne własnie i nie padają na żaden
miękki grunt w naszym umyśle. Najtrudniej jest ze słowami, o których intuicyjnie
wiemy, że mogą być prawdziwe. I wtedy chyba nie należy ich odrzucać, a
przeanalizować na swój uzytek. Po kilku dniach zazwyczaj odsiewa się plewy i
zostaje wartościowa treść.
Nie wiem, jakie są relacje między Tobą, a Twoją rodziną. Ale jest takie
powiedzenie, że mędrzec może się uczyć nawet od głupca, zaś głupcowi i nauka
mędrca nie pomoże. Jeślibyś nawet potraktowała te słowa jako naukę głupca, to
może warto je przemyśleć? Zawsze możesz coś z tego wyciągnąc dla siebie.
Jesli jednak Jesteś pewna, ze sa to tylko słowa, których intencją jest zranienie
Cię, sprawienie Ci przykrości i odebranie Ci poczucia własnej wartości- to bez
żalu się od nich izoluj. I od rodziny także, chyba że uszanuje Twoją prośbę o
milczenie w tej sprawie.
Wspomniana już koleżanka przeszła pomyślnie "rodzinne próby" i tylko wzmocniły
one jej związek. Ale to był i jest dobry związek, mądry związek. Nie mogły mu
zaszkodzić złe słowa. Z kolei mój osobisty związek także był ciągnięty na
przekór opiniom bliskich mi osób ale niestety czas pokazał, ze to oni mieli
rację. "Po owocach ich poznacie"- coś w tym jest, niewątpliwie coś w tym jest.
W kazdym razie trzymaj się dzielnie i może już nie płacz?
Będzie, co ma być. Przyjrzyj się, co naprawdę myślisz o komentarzach rodziny i
stosownie do tego podejmuj decyzję.
Rosa

[lilith76]

rzuciłam okiem na twój marcowy post i przychylam się do ani_rosy: czasem jakaś
opinia wzbudzająca w nas żywą reakcję negatywną, ma ukryte potężne ziarno
prawdy, którego nie chcemy sobie na razie uświadomić.
ile w twojej reakcji na działania rodziny jest obawy przed uświadomieniem sobie
gdzie podąża ten związek, a ile zwyczajnej irytacji o wtrącanie się (podszyte
dulszczyną) w twoje sprawy życiowe?
wytłumacz rodzinie, że jesteś rozsądna, dobrze ocenisz co masz zrobić, a ich
zmasowana akcja może doprowadzić od efektu przeciwnego (nie wiem czy w tym
wieku możliwy jest "efekt Romea i Julii"?). to twoje życie.
nie pamiętam co sobie z M wyjaśniliście, ale bądź czujna.

PS: moi rodzice faceta z przeszłością przyjęli ze zrozumieniem (jak to para
utrzymująca małżeństwo dla dobra dzieci, która nie spotkała
odpowiedniego "katalizatorka"). ale ja z nimi nie rozmawiam na temat związku,
krysów, kłótni - moja matka pewnie by spać nie mogła . jedynie moi rodzice
wiedzą o rodzinie M, moja dlasza rodzina chyba nic nie wie.

[elf28]

U mnie było ok. Cała moja rodzina "kupiła" mojego M, mimo, że ma za sobą 2
małżeństwa i dwójkę dzieci. Bałam się jak cholera im o tym powiedzieć, bo ja
sama na myśl o jego dwóch małżeństwaćh dostawałam gęsiej skórki Jednak
stereotypy są dość mocno osadzone w naszym społeczeństwie.
Zaczęłam od dorego PR-u. Dużo opowiadałam o nim, o tym jaki jest. No i udało
się... Chyba mamy szczęście, bo jego rodzice też mnie od razu zaakceptowali -
mimo, że mój M jest jeszcze przed rozwodem.

Masz szansę odciąć się od swojej rodziny? Pokazaćim, że nie mają prawa wtrącać
się w Twoje życie?

[capa_negra]

U mnie tez było ok.
Czasami smieje sie do ojca, że powinien Jurka sobie adoptować.
Ale mój ojciec tez rozwodnik , wiec wie czym niektóre związki trąca i że
czasami rozwód to najlepsze co im sie może w zyciu zdarzyc

[ludwinia]

U mnie byl koszmar przez pierwsze chyba 3 lata z rodzicami, pozniej sie troche
przekonali ale czasami nawet teraz cos ich najdzie i potrafia ciagle mi
dokuczac. Jestem jedynaczka i oni wyobrazili sobie dla mnie „ksiecia z bajki“ a
ja im taki nr wywinelam
Moja zasada jest nie mowic i pokazywac za duzo. Nie mowilam nic zlego na M do
rodzicow ani na rodzicow do M. Z perspektywy czasu widze ze dobrze wtedy
zrobilam bo nikt nie ma do nikogo urazu a rodzice przekonali sie (prawie, bo
jak wyzej pisalam jeszcze czasami mi dokuczaja – oni juz chyba tacy sa ;
poznali sie jak byli bardzo mlodzi i do tej pory sa ze soba (chyba
szczesliwi?!) do M i naszego zwiazku.
W tych ich „dokuczaniu“ bylo moze tez troche racji. Martwili sie, ze bede
pracowac cale zycie na nie swoje dziecko, nigdy nie bede mogla liczyc na M bo
on juz ma swoje zobowiazania, itd. Ten problem rozwiazalam spisujac testament,
w ktorym zapisalam wszystko co mam tylko na rodzicow i moje dzieci (to w drodze
i te w planach). To ich troche uspokoilo. Nie zrobilismy rozdzielnosci
majatkowej bo w naszym przypadku nie ma sensu obecnie (to tez im wytlumaczylam).
Decydujac sie na zycie z M (juz mezem) kierowalam sie glownie soba: moimi
doswiadczeniami wczesniejszymi, obserwacja znajomych, sluchalam wszystkich
(rowniez rodzicow) ale wyciagnelam sama wnioski z tego co inni mowili i tez
intuicja. Wydaje mi sie, ze mam tez duzo szczescia bo przeciez nie ma reguly na
zycie a mnie (pisze na dzien dzisiejszy) sie chyba udalo wybrac wspanialego
czlowieka (pomimo jego przeszlosci i kilkuletniej „walki“ z rodzicami.
Glowa do gory! Musisz byc sama silna i wiedziec czego chcesz!
Ludwinia

[kartaga]

U mnie nic się nie zmienilo-rodzice w dalszym ciagu są negatywnie nastawieni do
M i nienawidza go z calych sił.Co by się nie stało-zawsze będzie winny temu
M.Jestem osobą obiektywną i wiem,że M nie jest swięty,ma swoje wady jak każdy
człowiek,ale różnica polega na tym,że człowieka z bagazem określa się
zawsze "przez lupę' i te wady,ktore u "normalnego" człowieka bez bagażu sa
niezauwazalne- w czlowieku z odzysku są po stokroć podkreslane.Taka już jest
mentalnośc.

[olvi]

U mnie na poczatku tata byl bardzo na "Nie". Mama byla.. smutna troche i
rozczarowana, ale od poczatku wspierala mnie i szukala dobrych stron. Siostra
byla ze mna.

Tata, kiedy juz poznal M (nigdy nie okazal mu niecheci), przekonal sie, ze to
wartosciowy czlowiek. O ile wiem, rozmawiali kiedys ze soba "w 4 oczy".

Dzis rodzice uwielbiaja mojego meza i bardzo lubia - mysle, ze z wzajemnoscia -
jego dzieci.

Reguła - brak reguły

[aheera]

U mnie w domu awantura przebiegła po linii:
- inwestowaliśmy w Ciebie, a tu wstyd
- moja siostra postawiona jako kontrprzykład, dlaczego ty nie możesz znaleźć
kogoś normalnego
- zostaniesz z nieślubnym bachorem i bez środków i będziemy cię utrzymywać
- wstyd przed rodziną, wszyscy się już z ciebie śmieją, przestajemy ci pomagać
- wchodzisz mu do łóżka jak dziwka etc.

Ja się przeciwko temu broniłam. Nie uważam, żebym zasłużyła na te opinie. Tak
samo, jak na komendę zerwania znajomości. Właśnie z tym było mi źle. Bałam się
awantur, zerwania więzi etc.

Tymczasem okazało się, że M coś się plącze. Ja nie chcę za policję robić, ale
jak już ktoś mi się opowiada, co robi, to proszę, szczerze. Jakbym sobie sama
chciała udowodnić, że nie jest tak źle, weszłam na stary czat, tam gdzie on
bywał. Wbiłam w wyszukiwarkę jego nick - odpowiedź: już nie ma, szukaj, może
przysłał opowiastkę do działu zakochani. Spoko. I wtedy wbiłam po parametrach,
miasto i wiek. On tam ciągle jest, pod innym nickiem!!! Ten człowiek okłamywał
mnie cały czas. Zmienił nick i dalej podrywał panienki. Ilekroć zamrugałam z
powymyślanych profili (napisać, żem Asia lat 28 i mam blond loki, to naprawdę
30 sekund), odzywał się!!! Planując wakacje, dom, dokładki maminego
bigosu...Bosh!

Tak się cieszę, że przetrzymałam burzę rodzinną. Teraz on pewnie w amorach, w
domu, który miał się po wakacjach stac moim domem, może jedynie kot odebrać
słuchawkę. W końcu lalek na czatach nie brakuje.

Czy ktoś jeszcze słyszał o zaufaniu? Czy to już wywalili nawet ze słownika
wyrazów obcych?

Czy ten świat do końca się upodlił?
Najchętniej bym wszystko wystrzeliła.

Trzymajcie się szczęśliwsze!

[magdalens]

moja mama zapowiedziałą, że nigdy go nie zaakceptuje, dwie starsze siostry
wogóle się do mnie nie odzywają twierdząc że przyniosłam im wstyd i że nie
chcąmieć takiej siostry, szwagier czyli mąż najstarszej siostry stwierdził, że
moja mama i tak powinna sięcieszyć , że na 4 córki tylko jedna jest kur. no i
wszyscy cieszyli sięz dobrego żartu ha ha. Młodsza siostra jest bardzo pod ich
wpływem nawet mnie wymeldowywała z domu. Teraz jest na poziomie kurtuazyjnych
kontaktów raz na pół roku ale przyjść mogę tylko ja z synem bez M.
Zero zrozumienie, zero rozmowy. Moja mama nie starała mi się nawet tłumaczyć
poprostu miałam zrobić tak jak ona kazała. Do domu marsz niesforny bahorze!!!
Przez ponad 2 lata nic się nie zmieniło. Mimo tego że moja mama wiedziała dużo
wcześniej o moim związku zanim jeszcze postanowiliśmy zamieszkać razem.
Starałam się rozmawiać z nią jak z przyjaciółkąi słuchać rad, ale jej rady
ograniczały się tylko do tego co zrobić żeby go zostawić. A jak już
zamieszkalismy razem to zostałąm wyklęta. Dalsza rodzina wie o sytuacji bo mama
wypłakuje się z tym jak z największym bólem. Jej problem polega na tym że
zawsze nami rządziła i nigdy nie potrafiła pokazać własnych uczuć, nie dała
siędo siebie zbliżyć. Wychowanie polegało na nagradzaniu i karaniu. I dalej
stosuje tą taktykę wobec mnie, śmieszne. Acha zawsze działała na mnie poprzez
moją ambicjęi to też stara się do tej pory wykorzystywać. Tyle, że kurcze ja
nie jestem już dzieckiem tylko dorosłą moż enawet już powoli dokwitającą babą.

[ajmj]

Ale jakby nie było takie "wyklęcie" jest cholernie przykre. Mnie to spotkało ze
strony rodziny mojego M. Owszem jego brat przyjdzie raz na rok, ale własnie
sam, ponieważ jego zona przecież nie bedzie przebywała w towarzystwie osoby tak
niemoralnej jak ja. nie zna mnie, nie wie jaka jestem ale etykietke i tak mam
przylepiona. Moja rodzina natomiast polubiła mojego M. Spotykamy sie dość
często i jest poprostu NORMALNIE. Na początku moja babcia próbowała cos na jego
temat mówić: ale ja Babcie poprosiłam, aby najpierw poznała go, a dopiero wtedy
oceniała.
Ale powiem Wam, ze to świadczy o tych ludzikach, którzy ferują wyroki nie
znając bliżej szczegółów, nie znając człowieka poprostu.
Boziu Droga, dla niektórych wystarczy tylko np: rozwódka z dzieckiem i dla
wielu matek potencjalnych przyszłych męzów takowych już są beeee...
Moja osobistą koleżankę spotkał właśnie taki los. Dziewczyna bardzo ładna,
poukładane w głowie, nie głupia, została zwyzywana przez TAKA GŁUPIĄ bo inaczej
nie można powiedzieć o takowej babę, za to, iz dowiedziała się, ze ma dziecko.
Ale ja zawsze powtarzała, że sa Ludzie i taborety...

[olvi]

Mojej mamie w pracy wyplakuje sie mlodsza kolezanka - wychowywana przez samotna
matke - uwazajaca sie za wielka katoliczke - ze odkad matka dowiedziala sie, ze
parnter corki mial kiedys zone i ma dziecko (a z dzieckiem regularne i dobre
kontakty), po prostu wyrzekla sie jej. I matka, i druga corka. Matka oskarza te
kolezanke mojej mamy o swoje choroby (np. nerki). Ani matka, ani siostra nie
byly na slubie. Ech

[ajmj]

Nie potrafie zrozumiec myślenia takiej kobiety. Wiecie, ja jestem moze i
faktycznie dla ogółu i niemoralna? ale dla mnie wazniejsze są sprawy, niż to
czy ktos chodzi do kościoła czy nie, czy ktoś ma slub czy nie, czy ktoś spał
przed ślubem czy nie, czy ktoś ma dzieci przedmałżeńskie czy nie, czy ktos jest
z rozwodnikiem, rozwódką czy nie, czy ktos miał romans czy nie, ja staram się
oporstu żyć tak, aby nie ranic innych i to uważam za istotne.
Jest tyle zła na świecie, choroby, które od poczatku naszego istnienia zbieraja
swoje żniwo, kataklizmy. Czy nam mało? Ale chyba tak... poniewaz sami sobie
jeszcze ludzie dokładają i:
zabijaja własne dzieci w łonie
morderstwa, gwałty, dewiacje różnego typu
wojny toczone non stop
to jest ZŁO.
Ale nie ludzie oprócz tych problemów musza dokładać sobie i
innym "pierdoałami", przypomina mi się często z babcia mojego Eksa, która
siedzi cały czas w oknie i niepomna na te ZŁO na świecie interesuje się tylko
dupa jakiejś tam dziewczyny, liczy jej wręcz z dokładnościa matemtyka ile razy
odwiedziła jednego pana, ile ma dzieci i wogóle co z niej za kuriszonek. Tak, a
w niedzielę do kościólka i 100 zdrowasiek. A ten biedny kurwiszonek, dziewczyne
niejako znam - normalna kobita zyjąca z facetem bez ślubu, poprostu mają dwa
mieszkanie, które jedno chcą zostawic dla dzieciaków jak podrosna na tyle
(czytaj: osiągną pełnoletność)eh... szkoda słów...

[ajmj]

Aha i dla ścisłości uważam, ze romans to nic dobrego, ale stawiając takich
delikwentów, którzy niejako czynią źle w jednym szeregu z : hm... pomyslmy, mam
ze Dzidzia STALINEM jest chyba cos nie, (jak to teraz sie tak fajnie mówi?)
Nie halo

[olvi]

W przypadku tej dziewczyny z pracy mojej matki nie ma mowy o romansie nawet...
poznali sie ze 2 lata po orzeczeniu rozwodu jej meza. A co gorsza, mamusia i
siostrzyczka poznaly go; nie od razu dowiedzialy sie, ze "ma przeszlosc" i
bardzo go lubily - a teraz - szkoda gadac

Mojej matce bylo o tyle latwiej zaakceptowac, ze jej wlasna babcia byla druga
zona starszego o 20 lat dziadka (to byl rodzinny skandal, w latach 20 XX w.) ;
a ze obojgu dane bylo dlugo zyc (do 90 lat prawie), do tej pory dosc swieze
jest wspomnienie, ze byli zgodnym i bardzo dobrym malzenstwem.

[leeya]

Zla exia Leeya tez byla kiedys next faceta po rozwodzie, ale bez dzieci
Tylko, ze u mnie w rodzinie duze znaczenie mial fakt, ze juz byly byl po
rozwodzie, okreslenie "kawaler po recyclingu" bardzo mi sie podoba)) Ale i
tak mialam dymy. Bo przeciez jestem mloda i po co laduje sie w zwiazek z
facetem z przeszloscia, skoro moge sie zwiazac z kims "normalnym". Ale radzili
mi obserwowac i nie przeoczac niczego. Szkoda, ze na oczach mialam klapki

Gorsze dymy byly jak dowiedzieli sie, ze zostane "samotna matka". Co prada w
kwestiach finansowych nie wylatywali, bo to przerabialismy, jak sie z exem
zwiazywalam, ale inne kwestie byly podnoszone. Na przyklad taka, ze sobie zycie
zmarnowalam, teraz to juz zaden nie bedzie chcial "przechodzonego" towaru i
takie tam. Szczytem erudycji popisala sie zona mojego kuzyna ubierajac w piekne
slowa swoje watpliwosci o tym, czy aby na pewno to dziecko exa, bo skoro 5 lat
nie moglismy sie doczekac potomstwa, a jak juz zaszlam w ciaze on mnie
zostawia, to wniosek jest jeden: to nie jego

Moja rada w tej kwestii: Rodzice chca jak najlepiej dla dziecka w ich pojeciu.
Nie zawsze jest to zgodne z naszym punktem widzenia. Stad wlasnie nerwy, lzy i
wbijanie szpil czy nawet wyzwiska. Ale madrzy rodzice powinni pozwolic dziecku
popelniac swoje bledy. Odcinanie sie od rodziny "zeby im pokazac" ze jestes
dorosla nic nie da. A jeszcze skomplikuje sprawe. Rozmawiac, rozmawiac i
jeszcze raz rozmawiac. Az dotrze Dalsza rodzina i plotkami w niej proponuje
sie nie przejmowac i robic swoje

Leeya

[ajmj]

Mądre słowa leeya.
Ty nie jesteś zła leeyo

[aheera]

Kurka, dziewczyny, jaki to wszystko kit!!! Z rodziny wychodzą piękne cechy,
swoją drogą te pogorszenia stanu zdrowia znam już. Do tego nie
każdemu "bagażowemu" da się jeszcze ufać. Jaka piękna ta wiosna....niech ktoś
zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam...

[madalenka25]

moi Rodzice troszkę się boczyli ale po bliższym poznaniu jest ok a i Domowy
lubi do nich jeździć

ale z drugiej strony - nie znam Rodziny Domowego i w najblizszym czasie się na
to nie zanosi

[carmella]

no coz ja jestem dziwka, bo bez slubu z facetem zyje

i co ONI (rodzina) maja ludziom mowic? Wlasnie sie znow poklocilm z matka, a
jej swieto sie zbliza. I co mam z kwaitkami i buziakami do niej jechac. Cholera
nie mam juz 18 lat, a sporo wiecej

[bears05]

u mnie bylo nawet sledzenie mojego chlopa, a rodzina nawet ze stanów byla
zaangazowana, aby odwieść mnie od tego czynu... rodzice mnie nawet
szantazowali pieniedzmi, ze mi kariere w pracy zruinuja...etc... calkiem
ciekawie wtedy sie dzieje...

[szymon00]

no i dobrze, że Wasi rodzice tak myślą i niech robią Wam najwięcej tych
awantur, ciekawy jestem tylko do kogo wtedy wrócicie jak zostaniecie same z
brzuchem; czy wtedy pójdziecie spowrotem do pleksa jak ten stwierdzi, że nie
chce być z Wami - bo ja wtedy na ich miejscu (rodziców) wysłałbym Was na drzewo

hehe, ale jak jest kłopot jacy wtedy to fajni i kochani są wtedy rodzice; a
dziś są psy wieszane na nich

[wipsania]

Szymon, czy Ciebie ktoś podmienił? Bo kiedyś (ale to dawno chyba było) wydawało
się, że rozsządny z Ciebie facet - teraz zaś takie jakieś komunały sadzisz. I
tyle agresji wyłazi, aż nieprzyjemnie czytać. Może o tym brzuchu i powrocie do
rodziców to na samodzielnej raczej napisz?
BTW - miałam to szczęście, że rodzice zawsze mnie wspierali (nawet nie chodzi o
finanse, tylko po prostu byli po mojej stronie). Bywało, że inaczej to czy owo
widzieli, ale starali się mnie przekonać, bez nacisków. Zawsze trzymaliśmy się
razem i teraz moja Mama (tato, niestety, już nie żyje) jest otoczona miłością i
opieką moją i swojego zięcia wybrakowanego z recyklingu.
Szymonie - może postaraj się nie patrzeć na wszystko z perspektywy swoich
urazów. Mój ex, kiedy od niego odeszłam, też miał nadzieję, że mój ojciec wyśle
mnie na drzewo. Staruszek oniemiał, kiedy mu to powiedziałam i stwierdził
tylko, że bardzo dobrze, iż wreszcie rozstałam się z takim kretynem.

[lilith76]

szymon, początki andropauzy?

[lideczka_27]

Hej. Nie mam czasu pisać, ale wklejam swojego starego posta na ten temat.
Witamy w klubie


"Ja musiałam zapłacić wysoką cenę za to, by mieć świetnego męża, wspaniałego
synka, a teraz i córkę, no – po prostu rodzinę [dopisek na dziś: i jeszcze
jedną córkę ]. Rodzice nie akceptowali M.
Poznałam go, gdy moje małżeństwo już się rozpadło, ale formalnie trwało
jeszcze. Wiedzieli, że odchodzę od eksa, ale nie wyobrażali sobie, bym mogła
związać się z innym mężczyzną, zwłaszcza tak szybko. Chodziło o pozory, o to,
by poudawać jakiś czas samotną rozwódkę, a dopiero za jakiś czas od nowa
układać sobie życie. Ja nie miałam zamiaru czekać. Wiedziałam, że M. to „ten
facet” i postanowiłam być z nim mimo wszystko. Na jakiś czas straciłam rodzinę,
a dokładnie rodziców, bo siostry nie odwróciły się ode mnie. Ojciec, gdy
powiedziałam mu o M,. kazał mi wybierać „gach czy rodzina”. Dokładnie tak
powiedział. I usłyszałam, że jeśli go wybiorę, rodziny już nie mam. Wtedy ja
bardzo spokojnym, takim trochę zrezygnowanym głosem zapytałam tylko, czy będę
mogła od czasu do czasu do nich zadzwonić i zapytać co słychać. To im coś
uświadomiło – po pierwsze skalę mojego zaangażowania w tego człowieka, w imię
którego byłam gotowa stracić rodzinę, po drugie, że taki szantaż do niczego nie
prowadzi – może tylko do tego, że straciliby córkę. Najpierw zapowiadali, że M.
nigdy dla nich prawdziwym zięciem nie będzie, że to pierwszemu przed Bogiem
przysięgałam… Ojciec zapytał mnie czy spałam z M. a gdy odpowiedziałam
twierdząco, to orzekł, że trudno, jakoś to się ukryje przed moim wtedy jeszcze
obecnym byłym, wrócę do niego i będzie gut Nie, nie nazywam się z domu
Dulska Teraz się ułożyło, potrzebowali na wszystko czasu. Ojciec lubi M.,
dogadują się, jeżdżą razem na ryby. A mama? Mam z nią takie same problemy jak
miałam od zawsze chyba. Zawsze mnie krytykowała i robi to nadal. W jej
przypadku to powiedzenie „ojcu, matce dziecko zawsze miłe choćby na wpół
zgniłe” czy jakoś tak – się nie sprawdza. Zawsze to w swoich dzieciach
dopatrywała się wad, złego zachowania – gdy nas ktoś pobił w szkole, w
pierwszej kolejności padały pytania „a może twoja wina?”, „a może sama
zaczepiłaś?”, „na pewno nie jesteś święta” itd. Nie umiała okazać uczuć, gdy
byłyśmy już większe, by umieć to zatrzymać w pamięci. Nie słyszałyśmy „kocham”.
Mama wiele dobrych rzeczy mi przekazała jeśli chodzi o obowiązkowość: świetnie
prowadzę dom, mam duże poczucie odpowiedzialności. Ale od strony emocjonalnej
porażka. Dzięki mamie wiem jak wychowywać dzieci na dzieci szczęśliwe, ale
przez zaprzeczenie – wiem czego NIE robić by im było dobrze.
Do rodziny M byłam przyjęta od razu. Mam wspaniałą „teściową”. Taktowna,
wyrozumiała, doskonale wyczuwa moje nastroje, potrafi pocieszyć jak nikt,
wesprzeć w trudnych chwilach. Gdy mnie coś boli – lecę do niej, mam w niej
prawdziwą przyjaciółkę i podporę.
Myślę, że gdy jesteśmy dorośli, musimy podejmować jakieś wybory, które mogą
godzić w wolę rodziców. Ciachnąć pępowinę i koniec. Zapytałam kiedyś rodziców
czy dźwigną moją samotność – czy byli by w stanie wybaczyć sobie to, że
próbowali stanąć nam na drodze do szczęścia. Najwyraźniej stchórzyli. Lub
zaczęli liczyć się z moimi uczuciami bez oglądania się na to co powiedzą inni –
w to chciałabym wierzyć".

pozdrówki
lidka