Pomoc rodzicow

[kicia031]

Jestem bardzo rozczarowana, ze zadna ze zwolenniczek radzenia sobie samemu
nawet kosztem padniecia na pysk nie zechciala skomentowac watku o
kontrowersyjnych pogladach )) Czyzby wszyscy zgadzali sie ze mna, ze mamy
prawo liczyc na pomoc rodziny, zwlaszcza gdy mamy male dziecko? I ze rodzina
ma moralny obowiazek w miare moznosci wspierac nie tylko dorosle dzieci, ale
takze i wnuki?
Napiszcie co o tym myslicia, jestem bardzo ciekawa waszych przemyslen i
doswiadczen.

[derena33]

Ja jako rodzina powiem, ze jak bedzie koniecznosc to wespre mojego syna i jego
jeszcze nieistniejaca rodzine. Bede starala sie pomoc, pomagali mi moi rodzice,
odbierali mi dziecko z przedszkola ze szkoly, dawali obiad, wozili na
angielski. Spedzali z nim swoje urlopy. Pomoge i ja.

Chociaz nie traktuje tego w kategoriach obowiazku, czy tez przymusu moralnego,
zrobie to z potrzeby serca.

[chalsia]

Zyjemy w Polsce a nie w USA i dlatego - that's the way it is.
Chalsia

[e_r_i_n]

Jesli chodzi o doswiadczenia, to mam takie: w czasie ciazy rodzice sie mna
opiekowali (pod nieobecnosc pracujacego wtedy jeszcze nie meza , wiecej niz
polowe ciazy spedzilam u nich).
Po porodzie dwa tygodnie byłam u rodzicow - co bylo dobrym rozwiazaniem,
bo moglam dojsc do siebie, mialam problemy z dlugim staniem i schylaniem sie,
wiec rodzice odciazali mnie jesli chodzi o kapiel (to tata) i ubieranie po
kapieli (to mama) Wiktorka. A po tych dwoch tygodniach wyjechalam do Gdanska,
do meza i do uczelni (mialam dziekanke, ale realizowalam kilka przedmiotow)
i bylam zdana sama na siebie (no i oczywiscie pomoc meza).
Potem przenioslam sie do Warszawy i przez 5 tygodni synek byl u moich rodzicow,
przez 3 z moim mezem, potem tylko z rodzicami - bo maz juz pracowal
i szykowalismy miejsce dla rodziny. I wtedy moi rodzice, mimo ze pracujacy
zawodowo i duzo, robili wszystko, zeby Wiktor mial jak najlepsza opieke.
I wlasnie tak u mnie jest - wiem, ze w sytuacjach podbramkowych mam na kogo
liczyc. Wiem, ze sa gotowi poswiecic kawalek urlopu, jesli mi potrzeba na jakas
tam aktywnosc czasu (tak bylo w zeszlym roku). Nie ma pomocy na co dzien,
bo mieszkamy daleko od siebie - wiec sila rzeczy zdani jestesmy sami na siebie.
Ale sobie radzimy - tu plus moich studiow, bo choroba dziecka nie jest
rownoznaczna z krzywym spojrzeniem przelozonych w pracy. A wakacje spedzamy
u moich rodzicow i tez od czasu do czasu mam wolne, bo dziadkowie wnuka gdzies
zabieraja.
Jesli chodzi o pomoc finansowa, to wiem, ze nie dadza nam umrzec z glodu,
ale nie chcemy ich w zaden sposob obciazac i radzimy sobie sami. Pomoc ogranicza
sie do kasy na cos (np. dla Wiktora) z okazji urodzin czy swiat. I tyle.

A moje przemyslenia?
Mysle, ze kazdy rozsadny i odpowiedzialny czlowiek powinien wyciagac reke
po pomoc w sytuacji, gdy wykorzysta WSZYSTKIE mozliwosc samodzielnego poradzenia
sobie. I nie widze nic zlego w tym, ze rodzice pomagaja, ale to powinna byc ich
wolna wola, nie sprostanie oczekiwaniom dziecka. Nie ma czegos takie, ze rodzice
'powinni' utrzymywac dorosle dzieci, ale tez nie powinni odmowic pomocy
w sytuacji podbramkowej. I mysle, ze zaden prawdziwie kochajacy rodzic nie ma
problemu z pomoca, gdy rzeczywiscie dziecko
i jego rodzina tego potrzebuja.

[leeya]

Kociu,

Znow sie poczulam wywolana bezposrednio to odpowiedzi, bo jestem z tych, co to
padna na pysk, a beda dawac sobie samodzielnie rade

Wydaje mi sie, ze powinnismy rozdzielic pomoc ze strony rodzicow na dwa
rodzaje: finansowa i bezposrednia. No i...

Czy rodzice sa zobowiazani pomagac finansowo dzieciom i ich rodzinom? Heh... Ja
jestem z tych, co uwazaja, ze jak jestes na tyle dorosly/dorosla, zeby zakladac
rodzine, to znaczy, ze potrafisz ja samodzielnie utrzymac. Nie wyobrazam sobie
sytuacji, kiedy zakladam rodzine z zalozeniem, ze rodzice co miesiac mnie
sponsoruja. I to miedzy innymi jest dla mnie argumentem przeciw wczesnemu
macierzynstwu Chociaz nie zawsze dotyczy to wczesnego macierzynstwa. Z mojego
podworka: Moja ciocia jest osoba raczej majetna, jest wlascicielka
1000hektarowego gospodarstwa rolnego. Jej starszy syn jest ode mnie o rok
starszy. Skonczyl administracje. Na 5 roku ozenil sie. Przez 2 lata nie
podejmowal ZADNEJ pracy, poniewaz nie bylo pracy za kwote, ktora by Go
satysfakcjonowala. Luzik, mamusia co miesiac za to dawala 3000PLN na niego i
jego niepracujaca zone. Poszedl do pracy dopiero, kiedy zona zaszla w ciaze.
Ale mamusia nadal daje co miesiac te sama kwote. Zyc nie umierac Tylko, ze
mnie by skrecilo, gdybym miala tak zyc. Nie umiem byc pasozytem. Ciekawostka,
jego zona znow jest w cazy, tym razem bedzie syn. Moja babcia poprosila mnie na
rozmowe. Okazalo sie, ze Dziadek i Babcia daaaawno temu zalozyli "fundusz
mieszkaniowy" z ktorego mieli wspierac zakupy mieszkan dla wnukow. Wiec Babcia
stwierdzila, ze ja juz mam mieszkanie, wiec ona moja czesc da mojemu kuzynowi i
czy ja sie na to zgadzam. Szkoda, ze nie powiedziala mi tym, jak kupowalam
mieszkanie i liczylam kazda zlotowke, zeby starczylo na notariusza i
przynajmniej lozko do spania, nie wspominajac o tym, ze wie, ze do 2006 musze
zaplacic do konca za dom... Oczywiscie, ze sie zgodzilam nie komentujac. I tak
moj kuzyn dostal 60000PLN. Czasem nie warto byc twarda i samowystarczalna

Co do pomocy bezposredniej Wydaje mi sie, ze to wieksza radosc sprawia
dziadkom, bo moga bezkarnie porozpieszczac ukochnego wnusia czy wnusie. I to
jest raczej przyjemnosc dla dziadkow niz obowiazek. No chyba, ze wnuki sa u
dziadkow non stop... No to juz nie jest tak milo i w sumie moga dziadkowie sie
zbuntowac Patrzac na moich rodzicow stwierdzam, ze to sa jeszcze mlodzi
ludzie i oni tez maja prawo do wlasnego zycia, wlasnych pasji, samorealizacji.
Za jakie grzechy maja stac sie opiekunkami dla swoich wnukow? Poza tym te wnuki
maja rodzicow, ktorzy powinni sie nimi zajmowac A kontakt wnuki-dziadkowie
powinien byc dla obu stron przyjemnoscia, a nie przykrym obowiazkiem. U mnie
sytuacja jest pokopana, bo dziadkowie widza wnuczke bardzo zadko. Ostatnio
Dziadek widzial Kulke trzy tygodnie temu, wczesniej na swieta wielkanocna,
Babcia widziala Kulke w ogole na swieta Bozego Narodzenia... Ale to wynik tego,
ze oni mieszkaja i pracuja we Wloszech. Z tym, ze wiem, ze jezeli by wyniknela
sytuacja, ze musialabym gdzies wyjechac (czy trafilabym tfutfu do szpitala,
ogolnie w sytuacji kryzysowej) i niemozliwe byloby zabranie Julii ze soba, moja
Mama (lub Tata, zalezy, komu latwiej byloby uzyskac urlop) na pewno by
przyjechala i sie Kulczynska zajela. W tej kwestii moge na nich liczyc z
zamknietymi oczami)

Pozdrowionka,
Leeya

[kicia031]

Moja babcia poprosila mnie na
rozmowe. Okazalo sie, ze Dziadek i Babcia daaaawno temu zalozyli "fundusz
mieszkaniowy" z ktorego mieli wspierac zakupy mieszkan dla wnukow. Wiec Babcia
stwierdzila, ze ja juz mam mieszkanie, wiec ona moja czesc da mojemu kuzynowi i
czy ja sie na to zgadzam. Szkoda, ze nie powiedziala mi tym, jak kupowalam
mieszkanie i liczylam kazda zlotowke, zeby starczylo na notariusza i
przynajmniej lozko do spania, nie wspominajac o tym, ze wie, ze do 2006 musze
zaplacic do konca za dom... Oczywiscie, ze sie zgodzilam nie komentujac. I tak
moj kuzyn dostal 60000PLN. Czasem nie warto byc twarda i samowystarczalna

Leeya, bez obrazy, ale dla mnie nie bylo to postepowanie twarde i
samowystarczalne, ale zwyczajnie, hmmm, jak by to powiedziec, zeby nie
urazic, ...niemadre...
Unoszenie sie duma jest bardzo swietne kiedy od unoszenia sie duma zaleza tylko
nasze losy. Ale ty masz Kulcie, i chocby dla niej, jesli nie dla siebie
nalezaloby sie zatroszczyc rowniez o sprawy materialne. Wiem, wiem, sama
zarabiasz na siebie i Kulke, o alimenty tez sie nie staralas do niedawna. Tylko
ze nigdy nie wiadomo, co bedzie jutro, a twoim obowiazkiem jest zabezpieczyc
teraz nie tylko byt swoj ale i dziecka. Bo nieszczescia, czy nieprzyjemnosci w
postaci utraty pracy, upadku wlasnej firmy itp, niestety sie zdarzaja.
Moj Babelek, podobnie jak Kulcia, zostal wystarczajaco poszkodowany na starcie
zostajac dzieckiem samotnej matki. Dla mnie duma polega na tym, ze bylabym
gotowa ponizyc sie do rynsztoka zeby zapewnic mojemu dziecku dobre warunki
zycia. Ale ja jestem niedojrzala ofiara wczesnego macierzynstwa )

[leeya]

kicia031 napisała:

> Leeya, bez obrazy, ale dla mnie nie bylo to postepowanie twarde i
> samowystarczalne, ale zwyczajnie, hmmm, jak by to powiedziec, zeby nie
> urazic, ...niemadre...
------------------------
No wlasnie Tylko trzeba jeszcze rozumiec klimat mojej rodziny Moj kuzyn
jest JEDYNYM facetem w moim pokoleniu. W naszej rodzinie jakos rodza sie sane
kobiety No i dodatkowo teraz bedzie mial syna. Babcia to juz ze szczescia
malo nie lazi po suficie No a poza tym JA MAM mieszkanie, a oni z dwojka
dzieci na wynajetym? Wnuk z prawnukiem? Poza tym ja wciaz jestem skaza na
honorze rodziny. Panna z dzieckiem! I w dodatku samotna matka. A toz to rodzina
z tradycjami!! Czasem smiac mi sie z tego chce, czasem mam ochote poplakac...
Ale takie jest zycie

Kicia, spokojnie, to tylko taka ciekawostka byla Pewnie, ze fajnie byloby
dostac te kase. 30000PLN ciezko jest zarobic, ale przezyje bez tego. Poza tym
ja mam jeszcze rodzicow, ktorzy mnie chyba nie lubia za ta moja samodzielnosc
Zaczelam pracowac jak mialam 20 lat (na 3 semestrze) i od tamtej pory jestem
samowystarczalna finansowo. A oni chcieliby jakos sie "dolozyc" Zawsze im
powtarzam, ze jak bede miala dolek i bede potrzebowala kasy to sie zglosze,
adres znam Co jest najglupsze, to moj Tata wyliczyl ostatnio, ile kasy sa mi
winni (sic!), bo przeciez oni mieli obowiazek mnie utrzymywac na studiach a nie
robili tego Policzyl lacznie z odsetkami ustawowymi Chyba sie mu nudzilo


> Moj Babelek, podobnie jak Kulcia, zostal wystarczajaco poszkodowany na
starcie
> zostajac dzieckiem samotnej matki. Dla mnie duma polega na tym, ze bylabym
> gotowa ponizyc sie do rynsztoka zeby zapewnic mojemu dziecku dobre warunki
> zycia.
---------------------
Witaj w klubie Tez bylabym zdolna do wszystkiego, zeby tylko Julce zapewnic
normalne zycie.


> Ale ja jestem niedojrzala ofiara wczesnego macierzynstwa )
-----------------------
A ja przejrzaly planowacz rodziny, ktory sie pomylil

Pozdrawiam,

Leeya

[virtual_moth]

kicia031 napisała:

> Dla mnie duma polega na tym, ze bylabym
> gotowa ponizyc sie do rynsztoka zeby zapewnic mojemu dziecku dobre warunki
> zycia.

Całkowicie się z tym zgadzam. Dla dziecka człowiek nawet pasożytem może
zostać

[leeya]

Jezeli chodzi o dziecko: Tak i jeszcze raz TAK. Bylabym pasozytem.
Jezeli chodzi o wyksztalconego faceta z magazynierem przed nazwiskiem i tak
samo wyedukowana jego zone, to juz mozna sie tylko dziwic pasozytnictwu.

Leeya

[oledzga]

Na rodzine zawsze mozemy liczyc kiedy pomoc od niech jest nam naprawde
potrzebna.moi rodzice bez powodu nie bede przyjezdzac i wyreczac mnie przy
wychowywaniu dziecka.

[poxywka]

gdy moja mama owdowiala majac dziecie lat 8 i prace taka se srednia (jak to w
komunizmie nauczyciel) jej tesciowa( nie matka...) co tydzien zapraszala nas na
obiad, nastepnie pakowala jedzenie na dwa dni do sloikow, opiekowala sie mna
gdy nie bylo komu (mama czasem wybywala do sanatorium coby sie podleczyc bo
miala na co) - placila za moje wakacje itp; na pytanie mojej rodzicielki 'mamo,
jak ja ci sie odwdziecze ' odparla 'oddasz to swojemu dziecku' - no i oddaje; a
ja oddam swojemu
pozdrawiam
poxywka

[e_r_i_n]

poxywka napisała:

> na pytanie mojej rodzicielki 'mamo, jak ja ci sie odwdziecze '
> odparla 'oddasz to swojemu dziecku' - no i oddaje;

Ja uslyszalam to samo

[megan58]

A czy rodzice męza pomagali wam np.finsowow???

[e_r_i_n]

Nie.

[e_r_i_n]

Uzupelnie. Nam nie, bardzo pomagali mocno mojemu mezowi w czasie jego
pierwszego malzenstwa. A teraz sytuacje finansowa maja taka, ze niebardzo
byloby z czego pomagac. Poza tym chyba takiej potrzeby nie odczuwaja.

[megan58]

Pomaga Mi mama- ale nigdy, prze nigdy nie potrakotawłabymn tego jak jej
Obowiazek - ale je Chęc i z czałym szacunkiem do tego podchodze jak czegos co
dostałam w prezenci i czeg spłacic inaczej niz miłoscia nie moge..

Ale jesli moja mam , powie nie che , nie mam siły itdd. To dla mnie ytez nie
złamała, zadnych zasad moralnych i nawte powiem wiecej nie mam prawa miec
pretensji ..
A postawa - maja mi poc bo sa rodzicami - to raczej postawa roszczeniowa . Ja
i planowanie za nich -Oni mi pomoga jest dla mnie pstawa roszczeniowa.. O dziwo
tak czesto zarzucana głowien przez macochy dzieciom samodzielnych...

[e_r_i_n]

megan58 napisała:

> Ja i planowanie za nich -Oni mi pomoga jest dla mnie pstawa roszczeniowa.. O
> dziwo tak czesto zarzucana głowien przez macochy dzieciom samodzielnych...

I czesto nie bez powodu.

[megan58]

ERni ale czemu u innych ni podobaja sie te same zachowamnia ktore sami
reprezentujemy ... no ale to poboczny tema.

[e_r_i_n]

To pytanie nie do mnie. Ja krytykuje tylko poglady czy postawy, ktorych sama
sobie zarzucic nie moge.

[megan58]

ERIn.. HA HA HA.. och jak sama lubisz siebie wybielac...
Ale zostawmy to , to nie tetmat tego watku .

[edzieckokarenina]

ja podobnie jak megan uważam że jak rodzice pomogą -to miłe, ale nie mają
żadnego obowiązku.To ich wolna wola-chcą to pomagają, nie chcą to nie.

[joanna-walencja]

Ja nie oczekuję pomocy od swoich rodziców, ale wiem, że mogę na nią liczyć...Z
drugiej strony sama poczuwam się do wspierania moich rodziców (także
finansowo) - to jest moj moralny obowiązek. Nie mam własnych dzieci, więc nie
wypowiem się, czy bym je wspierała i w jakim stopniu.

[megan58]

Jasiu - jak najbardziej pomoc najblizszym..Ale nie jako oboaiwazek. A ze ja
moge na nich liczyc A oni na mnie - doswiadczamy tego codziennie.

[joanna-walencja]

Dzis w GW jest artykuł nt. samodzielności (a raczej jej braku) młodego
pokolenia. Oto fragment:
"Z sondażu CBOS wynika, że aż 61 proc. Polaków deklaruje, że dzieciom pomoc
rodziców potrzebna jest zawsze - niezależnie od wieku i sytuacji życiowej.
Zaledwie 27 proc. twierdzi, że pomagać dzieciom będzie tylko do czasu, aż
zdobędą zawód i pracę. Jeszcze mniej - bo tylko 4 proc. - będzie pomagać swoim
dzieciom do czasu, aż wyprowadzą się z domu, a 3 proc. - do momentu, gdy wezmą
ślub".

[e_r_i_n]

joanna-walencja napisała:

> "Z sondażu CBOS wynika, że aż 61 proc. Polaków deklaruje, że dzieciom pomoc
> rodziców potrzebna jest zawsze - niezależnie od wieku i sytuacji życiowej.
> Zaledwie 27 proc. twierdzi, że pomagać dzieciom będzie tylko do czasu, aż
> zdobędą zawód i pracę. Jeszcze mniej - bo tylko 4 proc. - będzie pomagać
> swoim dzieciom do czasu, aż wyprowadzą się z domu, a 3 proc. - do momentu,
> gdy wezmą ślub".

No to tylko wspolczuc (tym 61%). Moim zdaniem naturalna koleja rzeczy jest
najpierw pomoc rodzicow (wlasnie do czasu zdobycia zawodu - czyli umozliwienie
skonczenia edukacji na takim poziomie, jaki sobie dziecko wybralo), a potem
pomoc dzieci rodzicom (jesli jest taka potrzeba) lub tez inwestowanie we wlasne
dzieci.
>

[kotka.na.dachu]

e_r_i_n napisała:


> Moim zdaniem naturalna koleja rzeczy jest najpierw pomoc rodzicow (wlasnie do
czasu zdobycia zawodu - czyli umozliwienie skonczenia edukacji na takim
poziomie, jaki sobie dziecko wybralo), a potem pomoc dzieci rodzicom (jesli
jest taka potrzeba) lub tez inwestowanie we wlasne dzieci.
> >

Nie każdemu rodzicowi wyszło to na dobre. Często dzieci wykorzystują, a później
na nich "plują". Znam takie przypadki, że dzieci za wiele chciały, brały,
brały... i wpędziły matkę niemalże do grobu.
Trzeba mieć umiar z braniem. Rodzice nie mają obowiązku pomagać. To ich dobra
wola. Teraz mogę się deklarować, że pomogę, ale nie wiadomo co będzie później.
Tak samo z dziećmi - dzieciątka są słodkie, niewinne... a później - niejeden
rodzic w brodę sobie pluje za takie "inwestycje w dzieci".

[e_r_i_n]

Wiadomo, ze nie kazdemu rodzicowi wychodzi to na dobre.
Sa tez tacy rodzice, ktorzy 'trzymaja' dziecko w domu tylko do ukonczenia przez
nie 18 lat, a potem ma sobie samo radzic, a na starosc oczekuja pomocy.

Ja pisze o zdrowych rodzinach i zdrowych relacjach.

[kotka.na.dachu]

e_r_i_n napisała:

> Sa tez tacy rodzice, ktorzy 'trzymaja' dziecko w domu tylko do ukonczenia
przez nie 18 lat, a potem ma sobie samo radzic, a na starosc oczekuja pomocy.
>
Nie jestem pewna, czy taka postawa rodziców nie jest słuszna. Dlaczego? Osoba w
wieku 18 lat powinna brać odpowiedzialność za siebie. Powinna dostać po tyłku
od życia, aby później nie jęczało, że w życiu się nie układa.
Osoba, która dostaje od rodziców wszystko (albo wiele), ma postawę
roszczeniową, gdyż tak została przyzwyczajona.

Co do starości - nie ma reguły. Jeden rozpieszczany maminsynek wypnie się na
mamusię i wsadzi ją do domu opieki. Inny "drań" (czarna owca) właśnie ją z tego
miejsca zabierze... Trzeba jednak sięgnąć do fusów jak ekarenina radzi

> Ja pisze o zdrowych rodzinach i zdrowych relacjach.

Coraz mniej takich przypadków Przez rozpady rodzin stosunki między
rodzicami i ich dziećmi są coraz gorsze. Czasy są coraz gorsze. Mężowie
odchodzą do kochanek, zostawiają dzieci. Kobiety też robią to samo... Ciężko
jest komukolwiek ufać. Trzeba liczyć tylko na siebie.

[e_r_i_n]

kotka.na.dachu napisała:


> Nie jestem pewna, czy taka postawa rodziców nie jest słuszna. Dlaczego? Osoba
> w wieku 18 lat powinna brać odpowiedzialność za siebie. Powinna dostać po
> tyłku od życia, aby później nie jęczało, że w życiu się nie układa.
> Osoba, która dostaje od rodziców wszystko (albo wiele), ma postawę
> roszczeniową, gdyż tak została przyzwyczajona.

Czy ja wiem. Ja wychodzę z założenia, ze jesli w zyciu zachowuje sie umiar,
to nie ma takiego ryzyka.

Nie uwazam, zeby czyms zlym było umozliwienie dziecku skonczenia studiow
(ale pomoc powinna polegac na daniu kasy tylko na podstawowe sprawy - akademik,
jedzenie, ksiazki; atrakcje we wlasnym zakresie).
Kupowanie mieszkania, samochodu czy sponsorowanie wycieczek - to juz przegiecie
i niesie za soba ryzyka psucia dziecka.

A i po dupie bez potrzeby nikt nie powinien dostawac. Jak jest ktos rozsadny,
to i bez takiej szkoly bedzie wiedzial, ze w zyciu latwo nie jest i pieniadze z
nieba nie leca.

> Co do starości - nie ma reguły. Jeden rozpieszczany maminsynek wypnie się na
> mamusię i wsadzi ją do domu opieki. Inny "drań" (czarna owca) właśnie ją z
> tego miejsca zabierze...

Oczywiscie. Tak jak i nie kazde dziecko, ktore bedzie mialo w dziecinstwie
wszystko, stanie sie roszczeniowcem

> Coraz mniej takich przypadków Przez rozpady rodzin stosunki między
> rodzicami i ich dziećmi są coraz gorsze. Czasy są coraz gorsze.

Ja mam to szczescie, ze raczej wokol siebie mam wiekszosc zdrowych rodzin.
Przede wszystkim sama w takiej sie wychowalam.

[kotka.na.dachu]

e_r_i_n napisała:

> Czy ja wiem. Ja wychodzę z założenia, ze jesli w zyciu zachowuje sie umiar,
> to nie ma takiego ryzyka.



> Nie uwazam, zeby czyms zlym było umozliwienie dziecku skonczenia studiow
> (ale pomoc powinna polegac na daniu kasy tylko na podstawowe sprawy -
akademik, jedzenie, ksiazki; atrakcje we wlasnym zakresie).

Jeśli rodziców stać na utrzymywanie studenta, to nie mam nic przeciwko. Uważam,
ze trzeba. Jeśli rodzice mają żyły sobie wypruwać, to w tym miejscu powinni
przemyśleć czy nie powinien ów student podjąć pracy.

> Kupowanie mieszkania, samochodu czy sponsorowanie wycieczek - to juz
przegiecie i niesie za soba ryzyka psucia dziecka.

Nie zawsze. Mieszkanie jest najmniejszym psuciem. Samochód - owszem.

> A i po dupie bez potrzeby nikt nie powinien dostawac. Jak jest ktos rozsadny,
> to i bez takiej szkoly bedzie wiedzial, ze w zyciu latwo nie jest i pieniadze
z nieba nie leca.

Toteż gdyby sam doświadczył trudu jakiego trzeba włożyć w zarobek, to nabrałby
szacunku do rodziców i wiedziałby, że z nieba mu nie spłynęła manna.

> Ja mam to szczescie, ze raczej wokol siebie mam wiekszosc zdrowych rodzin.

Szkoda, że nie zastanowiłaś się nad tym, że przy okazji budowania swojego
szczęścia - sama unieszczęśliwiłaś pewną kobietę i jej dziecko.

[mikawi]

masz jakąś misję?

[kotka.na.dachu]

mikawi napisała:

> masz jakąś misję?

Nie mam. Taki mam nastrój i tyle. Piszę co czuję. Czy to złe?

[e_r_i_n]

kotka.na.dachu napisała:

> Jeśli rodzice mają żyły sobie wypruwać, to w tym miejscu powinni
> przemyśleć czy nie powinien ów student podjąć pracy.

Tu znowu zalezy.
W normalnej rodzinie dziecko samo dazy do odciazenia rodzicow, jesli sa oni
w kiepskiej sytuacji finansowej. Gdy mamy do czynienia z roszczeniowcem,
to i zdanie rodzica o koniecznosci podjecia pracy moze byc malo wazne.
Zawsze takie dziecko moze wystapic do sadu o alimenty (KRiO przeciez taka
mozliwosc daje) i po ptakach.
(BTW rozumiem, ze poprzesz rodzica, ktory walczy o zniesienie obowiazku
alimentacyjnego na dorosle, dwudziestokilkuletnie dzieci - wiecznych studentow,
zmieniajacych co chwila kierunek lub zaczynajace jedne studia po drugich?)

Kolejna sprawa - decydujac sie na dziecko, obowiazkiem rodzica staje sie
umozliwienie mu usamodzielnienia sie. Najlepszy sposob to pomoc w skonczeniu
studiow (studiowanie, nie uzywanie zycia i studia jako małego dodatku do tego),
nawet kosztem jakichs tam wyrzeczen (nie mowie tu o jedzeniu przez rodzica
suchego chleba).

> Nie zawsze. Mieszkanie jest najmniejszym psuciem. Samochód - owszem.

Ja uzywam, ze zamiast dopuszczac do 'dostania po dupie' przez dziecko, nalezy
mu 'umozliwic' dojscie do wszystkiego samodzielnie (mowie tu o dobrach
materialnych). Lepsza to nauka zycia.

> Toteż gdyby sam doświadczył trudu jakiego trzeba włożyć w zarobek, to
> nabrałby szacunku do rodziców i wiedziałby, że z nieba mu nie spłynęła manna.

Oczywiscie. Ale zarabianie na siebie nie jest rownoznaczne z dostawaniem po
dupie.

[kotka.na.dachu]

Rozumiem, że określenie "dostania po dupie" jest niestosowne. Ok. Zastąpię
je "dostać po nosie" )

Dzieci, któe szanują swoich rodziców jest coraz mniej Toteż taka "nauka
życia" wpłynęłaby jedynie na nich w pozytywnym sensie. Np. przepracować okres
wakacyjny przez 18-latka w celu zdobycia pieniędzy na uciechy dnia codziennego.
Nie chciałabym, aby któreś z moich dzieci pracowały w kamieniołomie Mam na
myśli łagodniejsze prace - ulotki, praca nad morzem itp.

Co do decyzji o posiadaniu dziecka, to niestety, ale nie każde poczęcie było
świadome. Czasem rodzicami stają się nastolatkowie i co wtedy? Ciężka sprawa!

[e_r_i_n]

kotka.na.dachu napisała:

> Rozumiem, że określenie "dostania po dupie" jest niestosowne. Ok. Zastąpię
> je "dostać po nosie" )

Nie, nie chodzi o okreslenie.
Moze po prostu wyjasnij mi, co masz na mysli piszac dostanie po dupie.
Jesli tylko zarobienie na siebie, to moim zdaniem to zadne 'dostanie po
czymkolwiek' nie jest.

> Dzieci, któe szanują swoich rodziców jest coraz mniej Toteż taka "nauka
> życia" wpłynęłaby jedynie na nich w pozytywnym sensie. Np. przepracować okres
> wakacyjny przez 18-latka w celu zdobycia pieniędzy na uciechy dnia
> codziennego.

Oczywiscie - zgadzam sie. Ja w wakacje po drugiej i trzeciej klasie liceum
zasuwalam w pensjonacie w roznych charakterze, a potem kazda zlotowke ogladalam
trzy razy przed wydaniem. I to jest to Twoje 'dostanie po dupie'? Bo nadal nie
łapie

> Co do decyzji o posiadaniu dziecka, to niestety, ale nie każde poczęcie było
> świadome. Czasem rodzicami stają się nastolatkowie i co wtedy? Ciężka sprawa!

Ale od narodzin dziecka do jego pojscia na studia dluga droga i rodzice
z nastolatkow staja sie doroslymi ludzmi, mogacymi zapewnic dziecku to, co
potrzebne. Wiec nie widze klopotu.

[kotka.na.dachu]

Jak "dostać po dupie"?
Niestety, nauka na błędach innych ludzi jest nieskuteczna. Toteż uczyć się na
swoich bęłdach.
(Dla wielu nastolatków praca jest czymś strasznym i dla nich jest to już
nauczka.)
Przykładów jest naprawdę wiele...
Myślę, że jesteś na tyle inteligentna, że wiesz o co mi chodziło.


Jak zauważyłaś - od narodzin dziecka do jego pójścia na studia mija sporo czasu
i różnie bywa. Czasem rozbita rodzina uniemożliwia dalszą edukację, czasem
śmierć któregoś z rodziców... czasem po prostu brak pracy (co jest dość częstym
zjawiskiem w dzisiejszych czasach).

[e_r_i_n]

kotka.na.dachu napisała:

> Niestety, nauka na błędach innych ludzi jest nieskuteczna. Toteż uczyć się na
> swoich bęłdach.

Słyszałam takie zdanie: "Geniusz uczy się na swoich błędach, mądry na cudzych,
głupek nie uczy sie w ogóle". Więc i nauka na cudzych błedach moze byc
skuteczna

> Myślę, że jesteś na tyle inteligentna, że wiesz o co mi chodziło.

Teraz juz wiem, o co chodzilo. Dla mnie po prostu sformułowanie 'dostac po
dupie' znaczy zupełnie co innego, niz dla Ciebie. Stad niedogadanie.

> Jak zauważyłaś - od narodzin dziecka do jego pójścia na studia mija sporo
> czasu i różnie bywa. Czasem rozbita rodzina uniemożliwia dalszą edukację,
> czasem śmierć któregoś z rodziców... czasem po prostu brak pracy (co jest
> dość częstym zjawiskiem w dzisiejszych czasach).

Owszem. Ale niebardzo rozumiem, co to ma do rzeczy.
Zreszta sama powiedzialas - jak rodzicow nie stac na oplacenie studiow dziecka,
to powinno ono samo sie tym zajac.
>

[kotka.na.dachu]

e_r_i_n napisała:


> Ale od narodzin dziecka do jego pojscia na studia dluga droga i rodzice
> z nastolatkow staja sie doroslymi ludzmi, mogacymi zapewnic dziecku to, co
> potrzebne. Wiec nie widze klopotu.

kotka.na.dachu napisała:

> > Jak zauważyłaś - od narodzin dziecka do jego pójścia na studia mija sporo
> > czasu i różnie bywa. Czasem rozbita rodzina uniemożliwia dalszą edukację,
> > czasem śmierć któregoś z rodziców... czasem po prostu brak pracy (co jest
> > dość częstym zjawiskiem w dzisiejszych czasach).

> Owszem. Ale niebardzo rozumiem, co to ma do rzeczy.
> Zreszta sama powiedzialas - jak rodzicow nie stac na oplacenie studiow
dziecka, to powinno ono samo sie tym zajac.

[e_r_i_n]

Chyba Ci sie post bez tresci wysłał

[e_r_i_n]

Jeszcze jedno. Zycie jest, jakie jest i nikt przy zdrowych zmyslach nie planuje
sobie go na 25 lat. Wiadomo, ze dzisiaj stac nas na wsyzstko, jutro moze byc
wrecz odrotnie. I tez plany dotyczace dziecka musza ulegac zmianie.
I dziecko nastolatki moze miec wiecej, niz zaplanowane z zegarkiem dziecko
dojrzalych, zamoznych rodzicow.

Tak wiec nie wiem, szczerze mowiac, czego sie czepiasz. Szczegolnie, ze to
czysto teoretyczna dyskusja.

[kotka.na.dachu]

e_r_i_n napisała:

> Jeszcze jedno. Zycie jest, jakie jest i nikt przy zdrowych zmyslach nie
planuje sobie go na 25 lat. Wiadomo, ze dzisiaj stac nas na wsyzstko, jutro
moze byc wrecz odrotnie. I tez plany dotyczace dziecka musza ulegac zmianie.
> I dziecko nastolatki moze miec wiecej, niz zaplanowane z zegarkiem dziecko
> dojrzalych, zamoznych rodzicow.

Do tego samego zmierzałam. Los jest przewrotny.

> Tak wiec nie wiem, szczerze mowiac, czego sie czepiasz. Szczegolnie, ze to
> czysto teoretyczna dyskusja.

Nie czepiam się, tylko podeszłam do tematu jak do dyskusji - jak na innych
forach mam możliwość pisania, jakie są punkty widzenia różnych ludzi. Nie
zawsze to co piszę dotyczy mnie. Czasem opieram moje słowa na doświadczeniach
(przeżyciach) osób mi znanych i niekoniecznie lubianych.

[e_r_i_n]

Oczywiscie, ze los jest przewrotny. I w zwiazku z tym wszystko sie dostosowuje
do aktualnej sytuacji.

[e_r_i_n]

Zapomniałam dodać - poza alimentami

[edzieckokarenina]

e_r_i_n napisała:

> Zapomniałam dodać - poza alimentami
***
no jasne taka mała pomyłka
tak to jest z tymi alimentami łatwo zapomnieć

[kotka.na.dachu]

edzieckokarenina napisała:

> no jasne taka mała pomyłka
> tak to jest z tymi alimentami łatwo zapomnieć
>

Hahaha komu łatwo temu łatwo...
Mój ex wnosi o obniżenie alimentów, bo twierdzi, że 400 na najstarsze dziecko
to zdzierstwo (6 lat, przewlekle chore). Szkoda gadać. Czekam kiedy stwierdzi,
że 200 na młodsze to również za dużo hihihi. Ja już to "olewam"...

[natasza39]

kotka.na.dachu napisała:

> edzieckokarenina napisała:
>
> > no jasne taka mała pomyłka
> > tak to jest z tymi alimentami łatwo zapomnieć
> >
>
> Hahaha komu łatwo temu łatwo...
> Mój ex wnosi o obniżenie alimentów, bo twierdzi, że 400 na najstarsze dziecko
> to zdzierstwo (6 lat, przewlekle chore). Szkoda gadać. Czekam kiedy
stwierdzi,
> że 200 na młodsze to również za dużo hihihi. Ja już to "olewam"...


No widzisz... a ja znam taką, która dostaje na 2-kę zupełnie zdrowych dzieci
2500 i uważa, że ojciec to sęp i chytrus.
Potrafi jeszcze się bez przerwy zadłużać, ale jak widzisz są ojcowie i ojcowie

[kotka.na.dachu]

natasza39 napisała:

> No widzisz... a ja znam taką, która dostaje na 2-kę zupełnie zdrowych dzieci
> 2500 i uważa, że ojciec to sęp i chytrus.
> Potrafi jeszcze się bez przerwy zadłużać, ale jak widzisz są ojcowie i ojcowie

Może trafi mi sie kiedyś praca za takie pieniądze, to ja bym już nie chciała
nawet alimentów od exa hehehee...
Powiem szczerze, że pieniądze człowieka potrafią zdeprawować. Czasem lepiej być
biednym i szczęśliwym niż bogatym i nieszczęśliwym.

[m-m-m]

I ze rodzina
> ma moralny obowiazek w miare moznosci wspierac nie tylko dorosle dzieci, ale
> takze i wnuki?



Nie ma takiego obowiązku. Jesli babcia lub dziadek zechcą czasem zająć się
wnukiem - to ich dobra wola. Jeśli czasem zechcą zaprosić dorosłe dzieci na
obiad do siebie - też ich dobra wola. Nic nie muszą. Oni już swoje się
napracowali i mają prawo do czasu tylko i wyłącznie dla siebie.

[euna]

W pełni zgadzam się z m-m-m.

Co więcej, uważam, że to samodzielne dzieci mają obowiązek pomagać rodzicom,
nie na odwrót.

W końcu rodzicom, po wychowaniu nas, należy się czas beztroski !

[nangaparbat3]

A czy to nie jest po prostu tak, ze bliscy pomagaja sobie nawzajem - temu, komu
potrzeba, i wtedy, kiedy potrzeba, w rózny sposób, zwyczajnie, bez
odwdzieczania sie i zastanawiania, jak ja sie odwdzieczę? I bez oczekiwania, ze
sie odwdzieczą, skoro pomogłem/pomogłam? Ale z poczuciem pewnosci, spokojnej i
jasnej, ze kiedy bedę potrzebować pomocy, opieki - dostane ją?

[e_r_i_n]

Myślę, ze w kazdej normalnej, zdrowej rodzinie tak jest. Ja mam to szczescie,
ze taka mam.

[m-m-m]

Erin, Ty masz bardzo młodych rodziców, mój tato np. dziś miałby 75 lat, a mama
też byłaby już emerytką, toteż tacy rodzice mieliby wyłącznie dobrą wolę wobec
mnie, natomiast ja absolutny obowiązek wobec nich. I to dla mnie byłoby
zupełnie normalne.
Gdyby zaś byli młodsi też nic by nie musieli (natomiast ja miałabym tylko
świadomość, że tak bardzo mojej pomocy nie potrzebują), bo już mieliby prawo do
czasu tylko dla siebie i na 100% bym ich nie angażowała do opieki nad wnukami,
a już na pewno nie miałabym poczucia, że oni maja obowiązek dawać mi
jakiekolwiek wsparcie. Mieliby prawo żyć po swojemu, bez obciążeń, że mnie się
coś nie uda i oni muszą ruszać z odsieczą. Po to jest się dorosłym, by umieć
liczyć, czli liczyć tylko na siebie, a rodzicom dać odpoczywać.

[e_r_i_n]

M-m-m, ale ja nie mowie tu o jakims ogromnym zaangazowaniu, tylko o pomocy.
Dla mnie pomoc to dzialania w sytuacji, w ktorej z jakichs powodow nie jestem
sobie w stanie sama poradzic. Nie jest to angazowanie do opieki nad wnukiem,
bo mi sie nie chce go do zlobka/przedszkola poslac, nie jest to podrzucanie
dziecka na cale dnie, bo ja chce odpoczac. Dom moich rodzicow jest pewne
miejsce, gdzie w razie czego moge isc jak w dym i wiem, ze mnie nikt nie
wyrzuci.
I tak jak wiem, ze moi rodzice mi pomoga (bo nie wiem, wyladuje pod mostem
z jakichs powodow), tak tez wiem, ze jesli oni teraz czy za kilka lat nie beda
sobie sami mogli dac rady (choroba, brak kasy, cokolwiek - odpukac oczywiscie),
to ja ich samych nie zostawie.
I tu w ogole nie ma rozpatrywania tego w kategoriach -
dobra wola/powinnosc/obowiazek/brak obowiazku. To sie rozumie samo przez sie
i w ogole nie trzeba myslec, dlaczego tak jest. Wlasnie dlatego mowie
o normalnych rodzinach - tu nikt nie mowi, ze masz mi pomoc, bo to Twoj
obowiazek. Tu sie prosi o pomoc (albo i prosic nie trzeba) - i sie ja otrzymuje.
I nikt potem nie analizuje - pomoglam, bo musialam, ale jakbym nie musiala
to moze bym nie pomogla.

[e_r_i_n]

Jeszcze tylko dodam, dla doprecyzowania: rodzice dla dorosłego człowieka
powinni być ostatnia instancją pomocy - tzn. najpierw nalezy wykorzystać
wszystkie możliwości samodzielnego poradzenia sobie.

[edzieckokarenina]

Jeszcze tylko dodam, dla doprecyzowania: rodzice dla dorosłego człowieka
powinni być ostatnia instancją pomocy - tzn. najpierw nalezy wykorzystać
wszystkie możliwości samodzielnego poradzenia sobie.

***
a tego to już nie rozumiem-i w sumie nie muszę
btw.ja mam takie relacje z rodzicami że nie czuję czegoś takiego,że są oni
oststnią instancją pomocy czy czegoś tam jeszcze
mam z nimi widać bardziej ludzkie-koleżeńskie układy

[e_r_i_n]

To Ci wytłumaczę. Dorosłe dziecko powinno sobie poradzic samo, powinno
wykorzystac wszystkie mozliwosci samodzielnego rozwiazania klopotu, a jesli sie
nie uda, to wtedy pukac do rodzicow. Nie - pojawia sie problem, pedze do mamy,
zeby cos zrobila. Kapisz?

A rodzice to dla mnie rodzice. I uklady mam jak dziecko z rodzicem (ludzkie
dziecko z ludzkim rodzicem), nie jak kolezenstwo. Normalniejsze to dla mnie

[edzieckokarenina]

e_r_i_n napisała:

> To Ci wytłumaczę. Dorosłe dziecko powinno sobie poradzic samo, powinno
> wykorzystac wszystkie mozliwosci samodzielnego rozwiazania klopotu, a jesli
sie
>
> nie uda, to wtedy pukac do rodzicow. Nie - pojawia sie problem, pedze do
mamy,
> zeby cos zrobila. Kapisz?
>
> A rodzice to dla mnie rodzice. I uklady mam jak dziecko z rodzicem (ludzkie
> dziecko z ludzkim rodzicem), nie jak kolezenstwo. Normalniejsze to dla mnie
****
życzę Ci miłego wypoczynku u rodziców
btw. dla mnie relacje koleżeńsko-przyjacielskie to idealny model relacji rodzic-
"dziecko".Tak samo wychowuję swojego syna.Ma we mnie oparcie i o wszystkim
może ze mną pogadać-a mówi coraz więcej

ps.a o kłopotach masz na razie blade pojęcie-mówię o prawdziwych kłopotach

[e_r_i_n]

edzieckokarenina napisała:

> życzę Ci miłego wypoczynku u rodziców

A dziekuje. Rzeczywiscie miło jest

> Ma we mnie oparcie i o wszystkim może ze mną pogadać-a mówi coraz więcej

Nie wiem, co dokladnie masz na mysli piszac o relacjach przyjacielsko -
kolezenskich. Jesli tylko mozliwosc pogadania o wszystkim i oparcia, to jest
to zbiezne z moja definicja normalnych rodzicielsko - dziecych relacji.
Tak wiec tylko nazwa sie to rozni.

> ps.a o kłopotach masz na razie blade pojęcie-mówię o prawdziwych kłopotach

Jak rozumiem wiesz to z kart?
I rzeczywiscie, poki co strasznych problemow w zyciu nie mialam.
I wcale z tego powodu sie nie martwie.

[edzieckokarenina]

ps.a o kłopotach masz na razie blade pojęcie-mówię o prawdziwych kłopotach

Jak rozumiem wiesz to z kart?
I rzeczywiscie, poki co strasznych problemow w zyciu nie mialam.
I wcale z tego powodu sie nie martwie
****
preferuję wróżenie z fusów- patrzę na tą bryję i od razu widzę-hehehe, pewne że
tak powiem osoby i zdarzenia
btw.masz rację w jedym-nie martw sie z powodu braku kłopotów, to byłaby niczym
nie uzasadniona hmmmmm..oki- idę wylać te fusy do zlewu

[e_r_i_n]

Ja niestety zdolnosci paranormalnych nie posiadam, wiec albo wyjasnij wprost,
o co Ci chodzi, albo daruj sobie wpisy, ktore tylko Ty rozumiesz

[mikawi]

ja mam z rodzicami układ dziecko-rodzic, nie byli nigdy szczególnie wylewni
(zwłaszcza ojciec) ale - wiem że mnie kochają, wiem że się interesują moim
życiem, wiem że mogę na nich liczyć, wiem że w razie kłopotów mi pomogą w miarę
swoich możliwości. Póki co strasznych kłopotów też nie miałam (i dzięki Bogu) i
uznaję to raczej jako pozytyw (w przeciwieństwie do kareniny jak widać). Ale w
razie czego wiem że będę miała oparcie w moich rodzicach. Co do pomocy - też
rozpatruję to bardziej w kategoriach czegoś normalnego i oczywistego a nie
obowiązku ale dotyczy to sytuacji gdy zdarzy się coś z czym sama sobie nie będę
w stanie poradzić i ta pomoc będzie potrzebna. Póki co - radzę sobie sama i na
razie to raczej ja pomagam im (finansowo) niż oni mnie.

[jayin]

e_r_i_n napisała:

> To Ci wytłumaczę. Dorosłe dziecko powinno sobie poradzic samo, powinno
> wykorzystac wszystkie mozliwosci samodzielnego rozwiazania klopotu, a jesli sie nie uda, to wtedy pukac do rodzicow. Nie - pojawia sie problem, pedze do mamy, zeby cos zrobila. Kapisz?

Nooo.. ferszteje, ferszteje.
Mam dokładnie tak u siebie.
Sama sobie radzę. Jak nie radzę - to szukam w pierwszej kolejności wyjścia naokoło siebie. Jakieś ukryte własne możliwości ( - albo znajomi, albo cokolwiek. Żeby nie obarczać problemem najbliższych mi osób - czyli np. rodziców.
Jak już całkiem dam d... i polegnę - dopiero PYTAM rodziców, czy są w stanie mi pomóc (zwykle jest i tak TAK, że sami się domyślają i proponują pomoc - którą przyjmuję, owszem, jeśli wszystkie inne środki zawiodły). Mam taki skopany "niefamilijny" charakterek, że zazwyczaj wolę unikać "dokładania" im troski o mnie. Lepiej jak się martwią mniej i nie muszą mi "pomagać". Spokojniej im się żyje, a i mają satysfakcję, że dziecko sobie potrafi samo poradzić i czują we mnie większe oparcie dla siebie samych wtedy.

> A rodzice to dla mnie rodzice. I uklady mam jak dziecko z rodzicem (ludzkie
> dziecko z ludzkim rodzicem), nie jak kolezenstwo. Normalniejsze to dla mnie

Właśnie.
Koleżeńskie układy to ja mam z kumplami i koleżankami.


J.

[nangaparbat3]

m-m-m napisała:

> Erin, Ty masz bardzo młodych rodziców, mój tato np. dziś miałby 75 lat, a
mama
> też byłaby już emerytką, toteż tacy rodzice mieliby wyłącznie dobrą wolę
wobec
> mnie, natomiast ja absolutny obowiązek wobec nich. I to dla mnie byłoby
> zupełnie normalne.

Ja mam starych rodzicow i pomagaja mi i często zgadzam sie na tę pomoc (choc
mnie uzależnia), bo wtedy mają poczucie, ze są potrzebni. To jest dla starych
ludzi bardzo ważne.

> Gdyby zaś byli młodsi też nic by nie musieli (natomiast ja miałabym tylko
> świadomość, że tak bardzo mojej pomocy nie potrzebują), bo już mieliby prawo
do czasu tylko dla siebie i na 100% bym ich nie angażowała do opieki nad
wnukami, a już na pewno nie miałabym poczucia, że oni maja obowiązek dawać mi
> jakiekolwiek wsparcie. Mieliby prawo żyć po swojemu, bez obciążeń, że mnie
się coś nie uda i oni muszą ruszać z odsieczą. Po to jest się dorosłym, by
umieć liczyć, czli liczyć tylko na siebie, a rodzicom dać odpoczywać.
Jak piszesz, ze "po to się jest dorosłym, by umieć liczyc tylko na siebie", mam
wizję osoby rozpaczliwie samotnej. Bo co innego radzić sobie, liczyć na siebie,
a co innego liczyć TYLKO na siebie. Ktoś, kto liczy TYLKO na siebie, nie
spodziewa sie po nikim niczego dobrego. Liczyc tylko na siebie to tak jak
polegać tylko na sobie - więc nie ufać nikomu.

powyżej do m-m-m

[nangaparbat3]

[edzieckokarenina]

Bo co innego radzić sobie, liczyć na siebie,
a co innego liczyć TYLKO na siebie. Ktoś, kto liczy TYLKO na siebie, nie
spodziewa sie po nikim niczego dobrego. Liczyc tylko na siebie to tak jak
polegać tylko na sobie - więc nie ufać nikomu.

**
no właśnie-zgadzam się.Trochę nie rozumiem tej dyskusji przez to,że są tu
jakieś wyliczanki- ja ne mam prawa(nie powinnam) liczyć na pomoc rodziców, a
rodzice mają prawo wymagać mojej pomocy na starość.
Ja jako i dziecko i rodzic uważam że należy mieć normalne relacje z rodzicami.
Nie stosuję żadnych wyliczeń, ot po prostu sobie żyję i wiem,że rodzina jest od
wzajemnego wspierania się.W przyszłości nie będę się wstrzymywać przed pomocą
mojemu synowi-jak będzie mnei stać to z chęcią kupię mu mieszkanie.Dzieci się
na świat nie proszą, to rodzice powołują je do życia.Ja chcę aby mojemu dziecku
było jak najlepiej i nie uważałabym tego za rozpieszczanie.
btw.uważam też że jest coś takiego jak "solidarność genów" tzn. powinno mi
zależeć na osobach mi najbliższych

[m-m-m]

btw.uważam też że jest coś takiego jak "solidarność genów" tzn. powinno mi
zależeć na osobach mi najbliższych

[kotka.na.dachu]

m-m-m napisała:

> To, że zalezy Ci na szczęściu twojego syna jest oczywiste.Ja zaś mówię o
> sytuacji, gdy zależy Ci, ale nie MUSISZ brać udziału w budowaniu tego
> szczęścia jeśli sama jesteś już stara, lub w średnim wieku, a masz np. inne
> plany niż dbanie o dorosłego syna. Co nie oznacza, że go nie kochasz, albo
> nie chcesz jego szczęścia.

Rodzice nie powinni się wtrącać w budowanie szczęścia dziecka, czyli w wybór
jego partnera życiowego. Dlaczego? Później mogliby w razie niepowodzenia być
posądzani o zły wybór Oczywiście mogą powiedzeć, co sądzą o osobie wybranej
przez ich dziecko, ale na tym powinni poprzestać.

[m-m-m]

Poprzez budowanie szczęścia rozumiałam pomoc w zakupie mieszkania dla dziecka,
jak to zamierza uczynić karenina dla swojego syna, a nie wtrącanie się wybór
partnera życiowego. Czyli pomoc materialna.

[kotka.na.dachu]

Marzenia... plany... ciekawe ile z nich zrealizujemy?

Z tego, co przeczytałam Karenina na razie chciałaby, aby ją było na to stać
Życzę jej tego.

[m-m-m]

Jak piszesz, ze "po to się jest dorosłym, by umieć liczyc tylko na siebie",
mam
>
> wizję osoby rozpaczliwie samotnej.



Byłam sama 5 lat (po śmierci mamy, a przed związkiem z M.) i wiem jak to jest.
Dzięki temu, że taka dewizę przekazała mi mama, nie miałam roszczeń wobec
otoczenia, wręcz przeciwnie - to ja zapewniłam pełną opieke mojej 90-letniej
babci i to ja byłam dla niej podporą i opiekunem - co uważam, za zupełnie
oczywiste i normalne.
Teraz nie jestem samotna od lat 7-u i uważam, że tamta życiowa lekcja była
bardzo potrzebna. Nie oczekuję, że musze kogoś na siłę mieć. Gdyby M. zabrakło,
umiałabym sobie sama poradzić bez żadnej przeraźliwej samotności.
Zaakceptowałabym to co jest, bo już to kiedyś "przerobiłam" na własnej skórze.

[edzieckokarenina]

m-m-m napisała:

> Jak piszesz, ze "po to się jest dorosłym, by umieć liczyc tylko na
siebie",
> mam
> >
> > wizję osoby rozpaczliwie samotnej.
>
>
>
> Byłam sama 5 lat (po śmierci mamy, a przed związkiem z M.) i wiem jak to
jest.
> Dzięki temu, że taka dewizę przekazała mi mama, nie miałam roszczeń wobec
> otoczenia, wręcz przeciwnie - to ja zapewniłam pełną opieke mojej 90-letniej
> babci i to ja byłam dla niej podporą i opiekunem - co uważam, za zupełnie
> oczywiste i normalne.
> Teraz nie jestem samotna od lat 7-u i uważam, że tamta życiowa lekcja była
> bardzo potrzebna. Nie oczekuję, że musze kogoś na siłę mieć. Gdyby M.
zabrakło,
>
> umiałabym sobie sama poradzić bez żadnej przeraźliwej samotności.
> Zaakceptowałabym to co jest, bo już to kiedyś "przerobiłam" na własnej skórze.
*****
piszesz bardziej o stronie materialnej-tak mniemam- że poradziłaś sobie sama,
nie miałaś postawy roszczeniowej itp.Nie widzę tu emocji tylko deklarację
człowieka chłodnego, który radzi sobie w zmiennych sytuacjach życia.Gdyby
zabrakło M pewnie byś sobie poradziła-z rachunkami, mieszkaniem itp..ale nie
mów że uczuciowo również

[m-m-m]

Nie, nie pisze o stronie materialnej.

piszesz bardziej o stronie materialnej-tak mniemam- że poradziłaś sobie sama,
> nie miałaś postawy roszczeniowej itp.Nie widzę tu emocji tylko deklarację
> człowieka chłodnego, który radzi sobie w zmiennych sytuacjach życia


Mylisz się...wszystko można przetrzymać i wyjśc na prostą. Wiem co mówię, bo
pochowałam dawno oboje rodziców i babunię, a jako małe dziecko przezyłam ich
rozwód. Doświadczeń mam aż nadto i wiem , że czas kiedy jest się samemu można
wykorzystać na zupełnie inne cele: na budowanie swego wnętrza, na przemyślenie
wszystkiego, na rozwój intelektualny. Uczucie przychodzi później i zazwyczaj
wtedy, gdy jest się już do tego gotowym, po urzątnieciu własnych spraw z
przeszłości. I wtedy związek jest udany, bo nie szuka się w nim
nowego "rodzica" w osobie partnera.

[edzieckokarenina]

m-m-m napisała:

> Nie, nie pisze o stronie materialnej.
>
> piszesz bardziej o stronie materialnej-tak mniemam- że poradziłaś sobie
sama,
> > nie miałaś postawy roszczeniowej itp.Nie widzę tu emocji tylko deklarację
>
> > człowieka chłodnego, który radzi sobie w zmiennych sytuacjach życia
>
>
> Mylisz się...wszystko można przetrzymać i wyjśc na prostą. Wiem co mówię, bo
> pochowałam dawno oboje rodziców i babunię, a jako małe dziecko przezyłam ich
> rozwód. Doświadczeń mam aż nadto i wiem , że czas kiedy jest się samemu można
> wykorzystać na zupełnie inne cele: na budowanie swego wnętrza, na
przemyślenie
> wszystkiego, na rozwój intelektualny. Uczucie przychodzi później i zazwyczaj
> wtedy, gdy jest się już do tego gotowym, po urzątnieciu własnych spraw z
> przeszłości. I wtedy związek jest udany, bo nie szuka się w nim
> nowego "rodzica" w osobie partnera.

***
no wiesz..tez mam sporo przykrych doświadczeń, choroba i śmierć babci, mój
nieudany związek z ex.Żeby uporać się z takimi doświadczeniami potrzebny jest
czas-i jet tak jak mówisz, taki "żałobny" czas jest przeznaczany na wyciszenie
się, rozwój , pracę nad sobą...ale to nie zmienia faktu że jesteśmy tylko
ludźmi.Ja nie uważam że stałam się przez takie doświadczenia bardziej
wytrzymała na przykre doświadczenia-jestem może bardziej ostrożna.
Tutaj w tym wątku-po tym co teraz napisalaś zgadzam się z Tobą(to co piszesz
min.o tym że "nie muszę" pomagać synowi)ale jakoś nie przemawia do mnei forma
wypowiedzi.Jest zbyt chłodno , wszystko jest wykalkulowane itp, ja nie
umiałabym powiedziec jak Ty,że po kolejnym rozstaniu bym sobie poradziła, ale
to chyba zwyczajne różnice charakterów i temperamentów
pozdrawiam

[elf28]

Poradziłabyś sobie. Co nas nie zabije to nas wzmocni - chociaż nie lubię tego
powiedzenia, to jednak jest ono prawdziwe. To właśnie trudne doświadczenia
kształtują w nas człowieka. Im więcej przeżyjesz, tym mniej patrzysz na życie w
czarno-białych kolorach. Potrafisz dostrzegać szarości.
A żyć trzeba wg siebie, swojej wewnętrznej prawdy. Każda ma swoją, więc każda z
nas żyje trochę inaczej.
Ech, to generalnie szeroka dyskusja: te nasze ograniczenia, kompleksy,
wychowanie, niezaleczone rany, lęki. To wszystko wpływa na to jak żyjemy i
postrzegamy świat.

[m-m-m]

To, że odbiersz moje opinie jako chłodne - nie moja wina, sposobu wyrażania
moich myśli nie zmienię. Ja nie oceniam Ciebie, jako człowieka-bluszczu, a
takie zdanie mieć mogę czytając Twoje posty.


Ja nie uważam że stałam się przez takie doświadczenia bardziej
> wytrzymała na przykre doświadczenia-jestem może bardziej ostrożna


A ja stałam się bardziej wytrzymała, wręcz umocniły one moją tożsamość i
samoświadomość.


ja nie
> umiałabym powiedziec jak Ty,że po kolejnym rozstaniu bym sobie poradziła, ale
> to chyba zwyczajne różnice charakterów i temperamentów

Ja umiem, wiem jaki pzreszłabym "fazy", jestem przygotowana.

[edzieckokarenina]

m-m-m napisała:

> To, że odbiersz moje opinie jako chłodne - nie moja wina, sposobu wyrażania
> moich myśli nie zmienię. Ja nie oceniam Ciebie, jako człowieka-bluszczu, a
> takie zdanie mieć mogę czytając Twoje posty.
****
)ja (chyba?) nie napisałam że Ty jesteś chłodna, tylko że z Twoich
wypowiedzi wieje chłodem, są takie przekalkulowane-nie tyle przemyślane, co
jakby..no właśniea człowiekiem bluszczem faktycznie jestem- wlazłam na to
forum i choć 80% osób tu piszących irytuje mnie oplatam się wokół postów i
kwitnę niczym bluszcz na wiosnę


> Ja nie uważam że stałam się przez takie doświadczenia bardziej
> > wytrzymała na przykre doświadczenia-jestem może bardziej ostrożna
>
>
> A ja stałam się bardziej wytrzymała, wręcz umocniły one moją tożsamość i
> samoświadomość.
****
wytrzymała-znaczy się mneij czuła? tak mam to rozumieć?
ja nie-ja jak mówiłam jestem bardziej ostrożna, ale na pewno nie "twardsza"
> ja nie
> > umiałabym powiedziec jak Ty,że po kolejnym rozstaniu bym sobie poradziła,
> ale
> > to chyba zwyczajne różnice charakterów i temperamentów
>
> Ja umiem, wiem jaki pzreszłabym "fazy", jestem przygotowana.
***
z jednej strony gratuluję! a z drugiej..boże chroń mnie przed takim podejściem
do życia

[m-m-m]

wytrzymała-znaczy się mneij czuła? tak mam to rozumieć?
ja nie-ja jak mówiłam jestem bardziej ostrożna, ale na pewno nie "twardsza"


Wytrzymała na zmiany kolei losu: na nagłe zdarzenia, na stratę osób bliskich...
czułośc zostawiam zaś dla M.


z Twoich
> wypowiedzi wieje chłodem,


A z Twoich ową "bluszczowatością" wobec bliskich.


..boże chroń mnie przed takim podejściem
>
> do życia



A szkoda, bo może nie bałabyś się zostać sama i umiałabyś sobie wyobrazić
kolejne rozstanie i nowe życie "po".

[edzieckokarenina]

m-m-m napisała:

> wytrzymała-znaczy się mneij czuła? tak mam to rozumieć?
> ja nie-ja jak mówiłam jestem bardziej ostrożna, ale na pewno nie "twardsza"
>
>
> Wytrzymała na zmiany kolei losu: na nagłe zdarzenia, na stratę osób
bliskich...
> czułośc zostawiam zaś dla M.
>
>
> z Twoich
> > wypowiedzi wieje chłodem,
>
>
> A z Twoich ową "bluszczowatością" wobec bliskich.
>
>
> ..boże chroń mnie przed takim podejściem
> >
> > do życia
>
>
>
> A szkoda, bo może nie bałabyś się zostać sama i umiałabyś sobie wyobrazić
> kolejne rozstanie i nowe życie "po".
***
oj oj oj
ja i bluszcz-jasne spoko
ja po prostu uczę się na błedach i drugi raz nie wkładam ręki do ognia.Ty
natomiast masz przygotowane maści i bandaże na oparzenia i to jest różnica.
Ja nie potrafię spokojnie rozważać ewentualnej śmierci bliskich osób, wolę się
teraz napić kawy

[m-m-m]

Ja nie potrafię spokojnie rozważać ewentualnej śmierci bliskich osób, wolę się
teraz napić kawy



Każdy odsuwa od siebie taką myśl, myśli, że to może trafić się innym, a nie
jemu.





ja po prostu uczę się na błedach i drugi raz nie wkładam ręki do ognia



Ja też nie.



Ty
> natomiast masz przygotowane maści i bandaże na oparzenia.


Bo już to przerobiłam i liczę się z tym, że tak może się zdarzyć po raz kolejny.

[elf28]

Zgadzam się w 100%. Podobnie z wchodzeniem z jednego związku w drugi.

[kotka.na.dachu]

m-m-m napisała:

> Uczucie przychodzi później i zazwyczaj wtedy, gdy jest się już do tego
> gotowym, po urzątnieciu własnych spraw z przeszłości. I wtedy związek jest
> udany, bo nie szuka się w nim nowego "rodzica" w osobie partnera.

Ty jesteś silną osobą.
Jest tylko małe "ale". Nie każdy wytrzymuje samotność. Wiele osób popełnia
samobójstwo lub zamyka się przed ludźmi w skorupę uczuć. Nie każdy ma tyle
siły, aby stanąć na nogi. Niestety, nei każdy pozwala sobei pomóc.

[m-m-m]

Niestety, nei każdy pozwala sobei pomóc.
>


I to jest problem.


Nie każdy ma tyle
> siły, aby stanąć na nogi.

Wiem.

[nangaparbat3]

Mnie sie zdaje, że w tym wątku pmieszały sie dwie różne sprawy.
Ja pisząc o samotnosci kogoś, kto liczy tylko na siebie, nie maiałam na mysli
samotnosci w sensie życia w pojedynkę. Myslałam raczej o samotnosci kogos, kto
nie zyje w przeświadczeniu, ze w razie potrzeby moze liczyć na pomoc
przyjaciół, krewnych (też dalszych), nawet sąsiadów czy wspołpracowników. I nie
chodzi o to, zeby z niej korzystac, ale o to, by byc przekonanym, ze w razie
czego... Czasem nawet nie chodzi o udzielenie pomocy, ale o wyrażenie checi
udzielenia jej - tak jest w najtrudniejszych, najbardziej bolesnych sytuacjach,
kiedy nikt nam pomóc po prostu nie może, ale swiadomość, że chce, ze nie jest
mu obojetne, co sie z nami dzieje, jaest bardzo ważna.

[virtual_moth]

nangaparbat3 napisała:

> Mnie sie zdaje, że w tym wątku pmieszały sie dwie różne sprawy.
> Ja pisząc o samotnosci kogoś, kto liczy tylko na siebie, nie maiałam na mysli
> samotnosci w sensie życia w pojedynkę. Myslałam raczej o samotnosci kogos,
kto
> nie zyje w przeświadczeniu, ze w razie potrzeby moze liczyć na pomoc
> przyjaciół, krewnych (też dalszych), nawet sąsiadów czy wspołpracowników. I
nie
>
> chodzi o to, zeby z niej korzystac, ale o to, by byc przekonanym, ze w razie
> czego... Czasem nawet nie chodzi o udzielenie pomocy, ale o wyrażenie checi
> udzielenia jej - tak jest w najtrudniejszych, najbardziej bolesnych
sytuacjach,
>
> kiedy nikt nam pomóc po prostu nie może, ale swiadomość, że chce, ze nie jest
> mu obojetne, co sie z nami dzieje, jaest bardzo ważna.

Nangaparbat, nie wiem kim jesteś, czy samodzielną, czy macochą, ale dobrze
godosz i po raz kolejny się z Tobą zgodzę, mimo tego, że wcześniej tego nie
sygnalizowałam (chyba).

Pzdr

[nangaparbat3]

Dzieki za dobre słow. jestem samotna niesamodzielna, pomagaja mi rodzice.
Przede wszystkim opłacają szkołę córki, mnie na to nie stać mimo dodatkowych
zarobkow. Macoche ma mopje dziecko, stad trafiłam na to forum, zresztą je
lubię, jakoś lepiej sie tu czuje niż na samodzielnych, własciwie warto by sie
zastanowic, dlaczego

[monik1981]

hmmm
co do pomocy rodziny wnukom to u mnie jest tak, ze cala rodzina opiekuje sie
wnukami. Moj starszy brat aktualnie remontuje sie od 3 miesiecy. Mieszka z moja
bratowa i dziecmi u tesciowej. Oni sa caly czas poza domem, natomiast tesciowa
zajmuje sie malymi. Na kazy weekend dzieci sa u mnie i u rodzicow. Poza tym
jeszcze w ciagu roku ja zabieram dzieciaki na weekendy jak jade do M(bo
rozumiem ze brat z zona chca czasem byc sami lub gdzies wyjsc)i moi rodzice
rowniez. Tak wiec widac ze cala rodzina ma wnukija czasem na dluzej jak jada
na wakacje na tydzien to ja tez zostaje z dziecmi Ale jest ok, mam nadzieje
ze odwdziecza sie tym samym jak ja bede miala dzieci
Ale wiem ze nie w kazdej rodzinie tak jest, poza tym uwazam ze zajmowanie sie
wnukami to nie obowiazek!!!!!!!!!!!! zalezy to od checi i mozliwosci dziadkow i
rodziny.
I mysle ze nie bede zla jesli moi rodzice lub rodzice M odmowia czasem aby
zajac sie wnukami. Kazdy ma swoje zycie i plany. Ja tez czasami odmawiam mojemu
bratu.