Ech

[diabladko]

------------------------------------------------------------------------------
--
...nie wierzyla ze to ja spotkalo.W piewrszej chwili poczula ze ktos lub cos
rozpruwa jej serce.Peklo.Glos lekarza wydawal sie echem,poza nim juz nic nie
slyszala.Nie poplynela nawet jedna lza.Niedowierzanie a moze juz rozpacz.Pani
dziecko zmarlo przykro mi...przykro mi...Nie!!!
Wrocila do domu,wykrecony numer meza.Lzy,potok lez.Bedzie jutro.Jutro mnie
przytuli,bedzie obok,ale...Moje dziecko...juz go nie ma.Kladzie reke na
brzuchu-malenstwo daj jakis znak....
Poranek jakby nie jej.Kaza jej sie ubrac,wypic herbate.Szpitalne lozko ktore
juz tak dobrze znala przyprawia ja o mdlosci.Dlaczego???!!!!!!
Twarz lekarza ktory zdaje sie pocieszac ze bedzie dobrze...i sen.
Budzi sie jakby nie w tym swiecie.To nie swiat ktory zaczela sobie
budowac.Boli ja dusza,nawet nie ma juz sily plakac.Jest jak robot.
Jada do domu,wszyscy sa mili,otaczaja miloscia,mowia ze dobrze ze ona jest
zdrowa.Ale to nie prawda,to juz nie ona,nie ta sama.Jej wlasnie wyrwano
serce.........
Mama Aniolka 13.04.06

[elfi]

Jest taki wątek na poronieniach: słowa które nie powinny paść. Czytałam to pare
miesiecy temu i płakałam.
Wlasciwie to chcialam zalozyc osobny watek bo serce mi krwawi, ale temat jest
bardzo podobny.
Staramy sie z moim NM o wlasnego bobasa od ponad 2 lat. On jest zdrowy, ja niby
tez ale nic z tego nie wychodzi. Wczoraj znowu dostalam @ i znowu okazalo sie
ze sie nie udalo. Zaczelam sie nawet zastanawiac czy to nie jest kara boska, za
to ze on zostawil eks i dziecko. Albo czy ktos na nas klatwy nie rzucil. Na
przyklad jego matka, ktora mowi ze eksia jest super a ja to nawet podstawowych
funkcji kobiety nie umiem spelnic.
Coraz trudniej przez to znosze pasierbice. Wczesniej bylo ok, myslalam ze
jezeli sie w koncu zdecyduje to zajde w ciaze i wszystko odbedzie sie zgodnie z
planem. Pasierbica bedzie starsza siostra i bedziemy wielka kochajaca sie
rodzinka. Czuje sie jakbym byla odstawiona na boczny tor.
Moj NM coraz mniej mnie w tej walce wspiera. Mysle ze nie ma cisnienia bo ma
juz dziecko. A mnie dopada coraz silniejszy instynkt macierzynski. Chodze do
psychologa, ale niewiele mi juz jest w stanie pomoc.

[diabladko]

Czytam i nie wierze.Opisujesz dokladnie moje zycie.Moj M tez ma juz dziecko i
cholercia tylko mi czegos tak bardzo bardzo brakuje

[m-jak-magi]

jesli prowadzisz zdrowy tryb zycia i dbasz o siebie to nie ma sensu szukac w
sobie winy. ja poronilam swoja pierwsza ciaze i myslenie o tym, zamartwianie
sie i szukanie w sobie winy przyplacilam ciezka i wielomiesieczna depresja.
teraz jestem szczesliwa mama cudownego 5cio miesieczniaka, moj stosunek do
siostry malego - mojej pasierbicy tez sie nie zmienil - dalej jest bardzo
pozytywny.
nie wiem dlaczego tak sie stalo, bol po stracie bedzie mi towarzyszyl do konca
zycia ( zdarza mi sie plakac jak najdzie mnie smutna refleksja ) ale nie
przyslania mi to reszty. zycie toczy sie dalej.

[diabladko]

Staramy sie o kolejne dziecko od 10 miesiecy i wydaje mi sie ze to bardzo
bardzo dlugo.Staram sie nie myslec o tym wszystkim.Odkad poronilam zmienil sie
moj stosunek do syna M.Przestalam go lubic,drazni mnie tym ze poprostu
jest.Wiem ze to nienormalne ale zaczal mi przeszkadzac

[m-jak-magi]

ja szukalam winy w m. wydawalo mi sie ze on nie cierpi po stracie naszego
dziecka. uwazalam ze dla niego byloby to kolejne dziecko wiec nie przezywa tego
tak jak ja ktora utracilam swoje jedyne dziecko.
czesto mowilam mu ze skoro ma juz swoje dziecko to MOJE go nie obchodzi. bylam
naparwde okrutna w swoim cierpieniu.
to byl dla mnie bardzo trudny okres.
szczesliwie dla nas kolejna ciaza pojawila sie rowno pol roku po poronieniu.
nie bylo lekko bo przezywalam zarowno miesiac w ktorym stracilam 1sza ciaze jak
i dzien w ktorym mialo sie urodzic 1sze dziecko.
bardzo pomogl mi moj ginekolog ktory nie pierwszy raz zetknal sie z tym
problemem.
teraz ciesze sie moim synkiem i ciesze sie ze ma taka fajna siostre.

10 miesiecy to nie jest dlugo ale skoro sie niepokoisz moze pownnias zasiegnac
porady innego lekarza.
mysle ponadto ze skutecznosc w zajsciu w ciaze jest rowniez uzalezniona od
stanu psychicznego. musisz popracowac nad soba i starac sie pozbyc negatywnych
mysli jakie zwiazane sa z tym przykrym doswiadczeniem, musisz sie od tego
uwolnic. zapomnij o niecheci do pasierba, skup sie na mysleniu o swoim
przyszlym dziecku.

dla mnie podatnym gruntem okazal sie wyjazd do mojego ukochanego londynu. potem
jeszcze w ciazy kilka razy wracalam do londynu bo bylam pewna ze to miasto
przynosi mi szczescie.
niedlugo znowu tam lece i zabieram syna

[elfi]

Mam podobne uczucia wzgledem pasierbicy, drazni mnie ze jest. Irytuje kiedy
widze jak im w dwojke razem dobrze, jak ona jest podobna do niego. Chcialabym
miec swoje... Powoli trace nadzieje ze to sie kiedys zdarzy.

Moze lepiej zrezygnowac z tego zwiazku i poszukac faceta, ktory bedzie gotowy
przejsc ze mna przez trudne i bolesne metody wspomagania zajscia w ciaze. I nie
mowie tylko o wsparciu psychicznym ale i finansowym. Za wszystko place sama na
razie. Kredyt musze wziac, zeby oplacic leczenie , ktore nawet nie wiem czy cos
pomaga.

Moj NM nie bedzie na to placil, bo przeciez on ma dziecko i musi na nie
placic!! a jak ja chce dziecko to powinnam sobie sama kupic

Poczytajcie archiwalną ciemnanockę!

[natasza39]

Jej też się to przytrafiło kiedyś.
Nie przypominam sobie jednak, aby ból przysłonił jej rzeczywistość, żeby
zaczęła nienawidzieć z tego powodu kogokolwiek.
A teraz?
Teraz raczy nas prześlicznymi widokami cudnego dzidziora!
Po takich wydarzeniach trzeba się skuoić na pozytywnych myślach i nic na siłę.
NAjlepszym przykładem tego, że po poronieniu nie można się załamywać jest moja
koleżanka, która poroniła chyba z 5 razy, a w wieku lat 35 została mamą
chłopaczka a w wieku 40 cudnej dziewczynki.
A na naszym forum takim pozytywnym przykładem jest ciemnanocka.

[mamaika]

Ja straciłam w końcówce ciąży drugiego synka, na początku tego roku poronilam
wczesną ciążę . Wiem jak jest tr udno ...cholernie trudno. Ściskam Cię mocno .
cholernie przykre to co piszesz, najgorszy jest brak wsparcia od partnera .
Trzymaj się

[dominika303]

Hej, nie smuć się tak bardzo
Ja mam za sobą 2 poronienia i teraz zagrożoną ciążę - chyba nie musze
pisać jakie emocje mną targają co 2 tyg jak mam wizytę u gina
ale doskonale pamiętam jak podle się czułam zaraz po utracie ciąż
Przez 5 lat nawet nie chciałam słyszec o ciąży czy dziecku
Rozwaliłam świadomie i nieświadomie kilka związków właśnie z obawy przed
kolejną tragiczną możliwością poronienia - to było strasznie głupie, ale za
razem silniejsze ode mnie .

Nie smuć się
Zobaczysz, ze jak ty znajdziesz równowagę psychiczną to dzidziuś szybko zagości
w twym brzusiu
Może zasiegnij rady innego lekarza , no i chyba powinnaś być pod specjana
opieką i moniotringiem az do rozwiązania

I dobra rada - ogranicz i u siebie i swojemu picie kawy + papierosy
Niekoniecznie to musi być twój problem , często się zdarza, ze mężczyzni
mają "chwilowe" okresy niepłodności .
Ale nie popadaj w obsesję - w końcu sie uda
Trochę wiary w siebie jako mamę , więcej luzu (wiem łatwo mówić gorzej
wykonać) a za jakiś czas założysz topik "Bede mamą "

Smutne jest to co piszesz o swoim partnerze, ze on nie angażuje sie ani
psychicznie ani finasowo w dziecko z tobą
Pogadaj z nim na spokojnie, wyjasnij swój stan i pragnienie

Ściskam mocno

[kicia031]

> Moj NM nie bedzie na to placil, bo przeciez on ma dziecko i musi na nie
> placic!! a jak ja chce dziecko to powinnam sobie sama kupic

i naprawde chcesz miec dziecko z tym czlowiekiem? zastanow sie, szkoda was
obojga (tzn ciebie i przyszlego maluszka, ktorego na pewno w koncu doczekasz,
zobaczysz!)

[ewunia92]

Myslę, ze każda z nas cos takiego przeszła w swoim życiu.Ja też. czas robi swoje, nie mozna poddawać się. Z perspektywy czasu ból będzie mniejszy. Trzymaj sie i myśl, że nie jestes z tym sama jedna, to troche pociesza.

[olga721]

Dziewczyny, takich przypadków są tysiące. Już kiedyś podawałam na tym forum
super stronę www.nasz-bocian.pl
Na bocianie spotykają się wszyscy z problemami właśnie ciążowymi. Są tam grupy
wsparcia i pomoce lekarskie. Można się wiele dowiedzieć i wybrać odpowiedniego
lekarza.
Ja powiem o sobie - jestem mamą dwójki wspaniałych dzieciaczków. Synek jest
biologiczny, córeczka adoptowana. Kocham ich oboje niesamowitą miłoscią.

[coccolona]

Kiedys w jakiejs zartobliwej sytuacji powiedzialam do mojego NM, ze ja nie chce
miec dzieci, chce miec swiety spokoj (chodzilo mi, ze na dzien dzisiejszy nie
chce). A on na to, ze on juz ma dwojke dzieci, wiec nie bedzie mnie naciskal. Od
tamtej pory moj stosunek do pasierbow pogorszyl sie znacznie...

[elfi]

wiecie czego sie najbardziej boje? mam w pracy taka kolezanke, ktora zbliza sie
do 40. Z jakiegos powodu nie moze miec dzieci. I kobiecie odbilo, wytrzymac sie
z nia nie da. Drze sie na wszystkich, wyglada okropnie. Wszyscy tyraktuja ja
jak nienormalna. A ja wiem ze ona bardzo cierpi. Nie chcialabym tak skonczyc.
Jak stara zgorzkniala baba.
A przy moim NM adopcja nie wchodzi w gre. On mowi ze nieswoich dzieci nie
bedzie wychowywal.

[coccolona]

elfi napisała:
> A przy moim NM adopcja nie wchodzi w gre. On mowi ze nieswoich dzieci nie
> bedzie wychowywal.

To w sumie fajnie, bo rozumie Ciebie jako macoche...

Elfi

[olga721]

Z jednej strony właśnie, dobrze napisała coccolona - Twój NM rozumie Ciebie
jako macochę, więc masz prawo olewać jego dzieci (oczywiście tylko tak, żeby
dzieci na tym nie ucierpiały, bo co one winne, że mają takiego p.... ojca).
Sorry, że tak myślę o Twoim facecie, nawet nie chodzi mi o to, że uważa, że
adoptowane dziecko nie będzie swoje, ale chodzi mi o to, że nie wspiera Cię w
staraniach i w leczeniu. Dla mnie to dupek, który zrobił już swoje dzieci i na
tym zakończył. A Twoje zdanie i chęci się nie liczą? A jak Ciebie sobie wybrał,
to po co?, po to żeby mieć przytulankę i kogoś do posprzątania i ugotowania?
Przecież jesteś kobietą, to logiczne, że chcesz mieć dzieci. Jego zasranym
obowiązkiem jest Ciebie wspierać w każdej chwili i tej dobrej i tej złej.
Mój mąż, chociaż ma z pierwszego małżeństwa 18 letnią córkę i nie chce się już
jemu pakować w małe dzieci, bez mrugnięcia oka zgodził się na maluszka. Mamy 6
letniego synka, jest już duży i samodzielny, po co znowu wpieprzać sie w
pieluchy i wstawanie po nocach? Ale ja nie chciałam mieć jedynaka. Siostra
przyrodnia, to nie to samo co rodzona, poza tym, ona jest juz dorosła. Mąz
wspierał mnie w staraniach o drugie dziecko. Niestety choroba uniemożliwiła mi
ponownie zajść w ciażę. Przeszłam wiele operacji, ale mąż zawsze był przy mnie
i woził mnie po szpitalach po całej Polsce. Gdy po operacji nie mogłam się
podnieść, to mąż podkładał mi basen, to mąż mnie podmywał i mnie mył. To on
zapieprzał do mnie na drugi kraniec Polski, żeby stać pod drzwiami podczas
operacji. To on podjął ze mną decyzję o adopcji i przeszedł całą żmudną i
niejednokrotnie bezsensowną procedurę. To on teraz pomaga mi zajmować się
NASZYM!!! dzieckiem. To jest nasza córeczka - nie jakaś obca!!!
Jeżeli Ty nie możesz liczyć na swojego faceta w takich sprawach, to odpuść go
sobie. Znajdzie Cię taki, co będzie Cię wspierał, tulił, podtrzymywał na duchu
i nosił na rękach w każdej chwili.

[m-m-m]

>>>To on teraz pomaga mi zajmować się
NASZYM!!! dzieckiem. To jest nasza córeczka - nie jakaś obca!!!



I ok. Oby adopcja za kilkanście lat faktycznie była adpocją udaną, czego Ci
naprawdę życzę.



>>>>nie możesz liczyć na swojego faceta w takich sprawach, to odpuść go
> sobie. Znajdzie Cię taki, co będzie Cię wspierał, tulił, podtrzymywał na
duchu
> i nosił na rękach w każdej chwili.



Ujmijmy to tak: życie pokazuje, że miałś szczęście, że na takiego trafiłaś.
Takie egzemplarze mężczyzn są w mniejszości.
Z reguły facet z dzieckiem na karku czym straszy tym mniej chetnie bierze na
siebie odpowiedzialnośc i to za dziecko adoptowane.

[m-m-m]

>>> A ja wiem ze ona bardzo cierpi. Nie chcialabym tak skonczyc.
Jak stara zgorzkniala baba.
A przy moim NM adopcja nie wchodzi w gre. On mowi ze nieswoich dzieci nie
bedzie wychowywal.


To, że ona jest zgorzkniała, boe nie ma, ne moze mieć dzieci nie oznacza, że Ty
też taka bedziesz. jeśli jedynym celem w zyciu jest posiadanie dziecka i
wychowanie go to faktycznie można sie załamać nie moga tego celu zrealizować,
ale jeśli celów wżyciu jest więcej i są one równoważne owemu dziecku to nie
sądze by taka depresja kiedykolwiek Cię dopadła.
To, że M. nie chce wychowywać cudzego dziecka to nie dziwne: to nie to samo co
własne (na marginesie: taki jego pogląd jest dla Ciebie jako macochy pozytywny -
Ty też nie musisz wychowywać jego dziecka biologicznego i w związku z tym on
nie powinien mieć względem Ciebie w tym temacie jakichkolwiek roszczeń).
Mnóstow adpocji zawartych nawet w wieku niemowlęym dziecka jest adopcjami
nieudanymi, bo wychowanie dziecka to ciężki kawałej chleba jeszcze cudzego to
już w ogóle sporadycznie komu taka sztuka się udaje. Te adopcje są przez sąd
rozwiązywane w wieku nastoletnim dzieci, kiedy to ich prawdziwy, związany z
genami charakter dochodzi do głosu i przybrani rodzice tego nie wytrzymują.

[nsc23]

Te adopcje są przez sąd rozwiązywane w wieku nastoletnim dzieci, kiedy to ich
prawdziwy, związany z genami charakter dochodzi do głosu i przybrani rodzice
tego nie wytrzymują

mmm, mozesz rozwinac te mysl? Bo chyba nie chcesz powiedziec, ze dzieci, ktore
laduja w domu dziecka maja genetycznie zakodowany inny charakter niz te
wychowywane, przez rodzicow biologicznych?

[m-m-m]

Dziecko z domu dziecka ma geny rodziców, to jasne. Nie zawsze są to geny
pozytywne. Do własnego dziecka i jego negatywnych genów po samym sobie ma się z
reguły więcej cierpliwości.
Poza tym nie chce mi się pisać jak trudno wychować dziecko z domu dziecka,
które spędziło tam choćby kilka lat życia.

[m-m-m]

>>>A on na to, ze on juz ma dwojke dzieci, wiec nie bedzie mnie naciskal



Wbrew pozorom nie jest to takie złe: sama zdecydujesz czy chcesz mieć dziecko,
czy nie, on nie będzie już się "sprawdzał". Nie odmówił Ci posiadania dziecka,
tylko dał wolną rękę. To naprawdę nie jest złe.

[olga721]

"....Mnóstow adpocji zawartych nawet w wieku niemowlęym dziecka jest adopcjami
nieudanymi, bo wychowanie dziecka to ciężki kawałej chleba jeszcze cudzego to
już w ogóle sporadycznie komu taka sztuka się udaje. Te adopcje są przez sąd
rozwiązywane w wieku nastoletnim dzieci, kiedy to ich prawdziwy, związany z
genami charakter dochodzi do głosu i przybrani rodzice tego nie wytrzymują."

No cóż, moja teściowa, na wieść że adoptowaliśmy dziecko powiedziała, że w
przyszłości nas zabije i okradnie..... Nie wiedziałam, że w XX wieku jeszcze
ktoś może tak mysleć.
Jeżeli piszesz, ze mnóstwo adopcji jest rozwiazywanych, to podaj źródło tej
informacji. Powiem Ci jedno - w Polsce co 4 para ma problemy z zajściem w
ciążę. Na adopcję dziecka w wiekszych miastach (Łódź, Wrocław, Warszawa) czeka
się 2,3 lata. My czekaliśmy 1,5 roku. A wiesz dlaczego tak długo się czeka? -
bo tyle ludzi chce adoptować. Jakoś nikt z nich nie boi się genów.
Z resztą, to nie temat poświęcony adopcji.

[m-m-m]

>>>My czekaliśmy 1,5 roku. A wiesz dlaczego tak długo się czeka? -
> bo tyle ludzi chce adoptować. Jakoś nikt z nich nie boi się genów.


Bo każdy zakłąda, ze adopcja będzie udaną adopcja. Inaczej w ogóle by sobie
tego nie wyobrażał.
Źródłem jest kilanście artykułów z prasy psychologicznej, w tym wywiadów z
kierownikami ośrodków adopcyjnych i sędziami sadów rodzinnych oraz moja
koleżanka - obecnie dyrektor jednego z domów dziecka w Warszawie.
Czytałam to jakiś czas temu z ciekawości. Tak naprawdę to obecnie temat adopcji
w ogóle mnie już nie intersuje i musiałabym w sprawie tych źródeł pisanych
zwrócić się do ww. koleżanki dyrektor domu dziecka, by podala i szczegółówą
bibliografię.