a w Quebecu

[kicia031]

12letnie dziewcze pozazlo sie z macocha. Tatus oswiadczyl, ze w
takim razie dziewcze nie pojedzie na wycieczke szkolna.
Na to dziewcze wystapilo do sadu, wygralo i wlasnie przebywa na
wycieczce, podczas gdy tatus sklada apelacje.

[13monique_n]

A rzuciłabyś jakiś link? Znam trochę tamtejsze realia, ciekawa
jestem, co im do głowy wpadło. Swoją drogą, sytuacja, kiedy dziewczę
pożarłoby się z mamcią rodzoną, to w efekcie też miałoby karę - co
oczywiste - na wyjazd na wycieczkę. I zapewne też by wystąpiło do
sądu. Tylko to już zaczyna zakrawać na jakieś szaleństwo. Bo dzieci
muszą mieć poczucie, że nie wszystko im wolno. Czy to wobec macochy,
czy też ciotecznego wujka z Pcimia.
Tak sądzę. I nie oznacza to totalnej opresyjności w domu. Ale
czytelny system kar i nagród.

[kicia031]

Chyba argument byl taki,ze wycieczka szkolna sie dziecku nalezy jak
psu zupa, niezaleznie od relacji z rodzicami.

news.yahoo.com/s/nm/20080620/od_uk_nm/oukoe_uk_court_girl;_ylt=Ahe7YEH.FsPPf1WrWdMGWUKs0NUE

[konstancja16]

ostre przegiecie, IMHO.

wynika z tego, ze to ze klotnia byla z macocha nie ma nic do rzeczy,
bo wyjazdu zabronil tatus i pannica sie skarzyla na niego. i sad
uznal, ze rodzice czy opiekunowie nie moga zabraniac niektorych
rzeczy swoim dzieciom albo karac ich w okreslony sposob. ja
rozumiem i popieram takie ograniczenie w odniesieniu do kar
cielesnych, ale w tym przypadku to ostre przegiecie i ingerencja w
zycie prywatne i rodzicielskie metody wychowania.

w wieku lat 12 chyba mialam jeszcze mgliste pojecie o to czym jest
sad, moze mi sie najwyzej kojarzyl z rozprawa karna z filmu. na
pewno by mi nie przyszlo do glowy, zeby korzystac z pomocy adwokata
w sprawie przeciwko moim rodzicom.

'the girl's lawyer' ??? czy maloletni moze ustanowic pelnomocnika?
czy robia to w jego imieniu rodzice, a w krytycznych sytuacjach
sad?

jestem staroswiecka w sprawach wychowania dzieci, uwazam ze maja byc
posluszne i nie ma o czym spiewac. teraz ta gowniara ma opiekunow w
lapie. nie moge isc na dyskoteke? mam prawo, poskarze sie do sadu.
szlaban na komputer? nie macie prawa mi zabraniac... smutne.

[kicia031]

jestem staroswiecka w sprawach wychowania dzieci, uwazam ze maja byc
> posluszne

A ja uwazam, ze z poslusznych dzieci wyrastaja posluszni dorosli. A posluszni
dorosli prochu nie wymysla, wole wiec, by moje dzieci mialy swoje wlasne zdanie,
bo wiem, ze w wychowanu nie liczy sie moja wygoda, tylko by wyrosli na
tworczych, szczesliwych, odpowiedzialnych sami za siebie ludzi.

Trudno mi ocenic te sytuacje, ale sadze, ze to bardzo dobrze - dla dzieci - ze
widzimisie rodzicow nie jest ostateczna instancja. Splodzenie dziecka nie
oznacza automatycznie ze stajemy sie ludzmi madrymi, spawiedliwymi, uczciwymi.
Na szacunek rodzice musza zasluzyc, nie nalezy im sie z automatu, to zreszta
odnosi sie takze do nauczycieli, szefow i tym podobnych okazow. Niestety, zbyt
wiele przypadkow dzieci krzywdzonych przez rodzicow pojawia sie ostatnio, bym
miala ochote popierac teze, ze rodzice powinni miec wylaczny glos w sprawach
dotyczacych dziecka. I ze dziecko ma trzymac dziob na klodke i robic, co mu sie
kaze.

[magdmaz]

Sru tu tu tu.
Nie wnikam w ten szczególny przypadek, ale jeśli to JA płacę za wycieczkę
szkolną i uznaję za uzasadnione i wychowawcze, żeby w wyniku swego konkretnego
postępowania dziecko (dwunastoletnie!!!) na tę wycieczkę nie pojechało, to
akurat mało mnie obchodzi, co sąd ma do powiedzenia w tej sprawie. Bo to nie sad
bierze na siebie odpowiedzialność za wychowanie mojego dziecka.
No bo idąc za ciosem co ja na miejscu tego rodzica zrobiłabym w następnej
kolejności? Ano mianowicie spakowałabym dziecku plecak i walizkę i powiedziała:
Oto dzieciątko zrzekam się wszelkich praw rodzicielskich i od dziś płacę ci
alimenty aż do 18-go roku życia, chyba że będziesz się uczyć, w co wątpię w
danej sytuacji. I teraz idź do sądu albo Państwa i niech ono teraz zadba o
ciebie, skoro już i tak reprezentuje twoje interesy.
Dobrze, że nie mieszkam w Qebecu.

[konstancja16]

>> A ja uwazam, ze z poslusznych dzieci wyrastaja posluszni dorosli.
a z roszczeniowo nastawionych rozwydrzonych bachorow wychowaja
aroganccy dorosli.

>> Niestety, zbyt wiele przypadkow dzieci krzywdzonych przez
rodzicow pojawia sie ostatnio,
ja z kolei obserwuje coraz wiecej rodzicow, ktorzy nie potrafia
opanowac swoich dzieci i odmowic im niczego. w rezultacie dzieci
rzadza i wszystko mi sie nalezy.

oczywiscie jest milion odcieni posrodku i zawsze warto zachowac
zdrowy rozsadek. z dziecmi to bywa trudne, ale z czasem
procentuje.

jeszcze dorzuce

[konstancja16]

ze w takich delikatnych sprawach ingerencja panstwa powinna byc jak
najmniej inwazyjna - mediacja, social worker, terapia. zakazy,
nakazy i sad jest ostatecznoscie i moze sie wtracac tylko wtedy gry
(a) komus dzieje sie nieodwracalna krzywda (zagrozenie zycia,
zdrowia, nieodwracalny uraz psychiczny); (b) kiedy wszelkie inne
sposoby rozwiazania dlugotrwalego konfliktu zawioda.

jednorazowa klotnia o wycieczke szkolna nie podpada pod zadna z tych
kategorii. chyba ze ta sprawa ma jakis szerszy kontekst (np.
macocha permanentnie szykanuje pasierbice, a ojciec wszystkiego
zabrania corce).

jeszcze raz odwolam sie do poszanowania do zycia prywatnego -
zgodnie ze standardami europejskimi wszelka panstwa w moje zycie
prywatne (w tym rodzinne) moze nastapic tylko wtedy gdy jest
przewidziana prawem i KONIECZNA w danej sytuacji (bo wlasnie na
przyklad zagrozenia dla zdrowia). ta 'koniecznosc' implikuje tez
proporcjonalnosc ingerencji do zagrozenia. czyli nie mozna od razu
z grubiej rury mowiac obrazowo.

tez sie ciesze, ze mieszkam jednak w Europie, a nie Quebecu.

[kicia031]

Chyba nie wiesz, jak wielka krzywde potrafia wyrzadzic dziecku tzw "normalni"
rodzice, ktorzy przecie\z nie bija tak, by zabic, ani nie drecza psychicznie az
tak, by dziecko popelnilo samobojstwo.

jak dla mnie, twoje wypowiedzi sa wypowiedziami teoretyczki, mimo ze bardzo
podziwiam twoj stosunek do synka twojego meza. Widzisz, kiedy wychowujesz wlasne
dziecko, do glosu dochodzi jeszcze jeden czynnik - o ktorym teraz nie masz
pojecia - milosc do wlasnego dziecka. Uczucie tak silne, potezne i niezwalczone,
ze pod jego wplywem wszelkie teorie biora w leb i chce sie tylko jednego - za
wszelka cene dac mu to, co najlepsze. Sadze, ze tylko ludzie o osobowosci
autorytarnej nie sa w takiej chwili w stanie postawic innych wartosci ponad
posluszenstwem.

a ja dodam ;-))

[kicia031]

IMHO celem wychowania nie jest tresura, a wpojenie dziecku roznicy miedzy
dobrem, a zlem, miedzy slusznym a nieslusznym. Tak by doroslwszy nie zagubiloi
sie nie najac sie kogo sluchac, tylko samo potragilo ocenic, jak nalezy postepowac.

A na tej drodze rodzice pownni wzorem - wiem, ze to cholernie trudne, ilez razy
na pytanie dlaczego chcialam odpowiedziec: bo ja ci tak kaze - ale na ogol
udawalo mi sie uniknac pojcia po najmniejszej lini oporu. I wiesz, oplaca sie
to, bo widze, ze juz moj 3 latek zaczyna rozumiec, kiedy zrobil zle, a co
najwazniejsze - dlaczego to bylo zle...

Nie twierdsze, ze jestem idealem, ale jestem zdeterminowana, by dac z siebie jak
najwiecej wychowujac moje dzieci na dobrych ludzi. Nie na poslusznych.

[adela38]

Wszystko zalezy od sytuacji... Chce zwrocic uwage, ze w tym przypadku to
postanowienie sadu- wiec napewno na rozprawie byly wysluchane argumenty obu
stron.Najwyrazniej sad przyznal racje nastolatce i napewno byly po temu powody.W
sadzie orzekaja tez ludzie i czesto sa takze rodzicami...
Dzieci maja rozne charaktery... niektore potrzebuja nauki posluszenstwa, bo bez
tego bylyby niezdolne do funkcjonowania w spoleczenstwie.Moj syn jest taka
jednostka- nizalezny do wrecz absurdalnych granic...typowy rewolucjonista-typ
przywodcy...Czesto zaluje, ze nie probowalam go "spacyfikowac" w
dziecinstwie...napewno byloby mu latwiej jak bylby bardziej spolegliwy i nie
"stawialby sie" w sytuacjach malo waznych...

Kicia

[13monique_n]

Ja jestem PRAKTYKIEM. I moje dzieci potrafią zrozumieć, dlaczego
mają coś zrobić. Zawsze, także w małżeństwie, hołdowałam tym
zasadom. I dzieci nie mam dręczonych. Ufają mi i oprócz normalnych
trudności wieku dorastanie, nie sprawiają kłopotów.
Wyrazem ich zaufania jest na przykład rozmowa - dokładnie sprzed
dwóch lat, z synem. Zapytał mnie "czym jest erekcja, mamusiu?" Lekko
mnie zatchnęło, ale odpowiedziałam i dodałam, że więcej może mu
zapewne wyjasnić jego ojciec przy najbliższym spotkaniu. Usłyszałam,
że z tatą się nie da o niczym rozmawiać, bo on tylko wydaje rozkazy.

Zatem, wracając do tematu - Konstancja pisze BARDZO rozsądnie, mimo
że z pozycji teoretyka. Ale osoby mądrej i kierującej się zdrowym
rozsądkiem. Który jest postrzegany jako główny kierunkowskaz w
wychowywaniu dzieci. A dzieci - potrzebują jasnych zasad, także
ograniczeń.

[e_r_i_n]

Tez jestem teoretykiem i tez sie zgodze z Konstancja.
Posluszenstwo - w sensie grzecznosc i stosowanie sie do pewnych
zasad - nie jest rownoznaczne z odbieraniem indywidualnosci czy
mozliwosci wyrazenia swojego zdania. Ostatnio w rozmowie z moja mama
uslyszalam, ze gdybysmy byli 'miekszymi' rodzicami, to nasz syn z
charakterkiem by wszystkim dawno na glowe wszedl. Bo syn, po
rodzicach , charakterek ma. A mama moja niejedno widziala - jako
psycholog dzieciecy.
I jednoczesnie ten nasz syn, ktory wie, ze jak rodzice cos mowia, to
lepiej sie do tego stosowac, jest jednoczesnie fajnym, kreatywnym
dzieciakie, ktory umie np. negocjowac z opiekunem (my, panie w
przedszkolu), umie przekonac do swojego zdania, wie, ze jego
argumenty sa brane pod uwage. Jednoczesnie robi to z glowa, nie z
jekiem i oczekiwaniem 'mi sie nalezy, bo jestem dzieckiem i rodzice
padaja przede mna na twarz'.
Konstancja ma racje, hołduje tej samej zasadzie, co ja - umiar we
wszystkim. I w 'tresurze', i w dawaniu 'wolnej reki' we wszystkim.
Nie wiemy o co byla klotnia z macocha w przypadku kanadyjskiej 12-
latki. Wiem jedno - gdyby ktos zawetował moj zakaz (bo dziecko
zrobiloby cos, czego mu nie wolno, uprzedzone o konsekwencjach),
byloby srednio ciekawie.

[e_r_i_n]

e_r_i_n napisała:

> Tez jestem teoretykiem i tez sie zgodze z Konstancja.

Praktykiem miało byc, oczywiscie.

odpowiem zbiorczo

[kicia031]

A dzieci - potrzebują jasnych zasad, także
> ograniczeń.

Oczywiscie. Jasne zasady przedstawila marusia - jesli nie poprawisz
ocen, nie pojedziesz na zielona szkole - jest pewna umowa, obie
strony sie do niej dostosowuja, dziecku nie stawia sie nierealnych
wymagan, sa za to jasne konsekwencje. Tutaj dziecko uczy sie nie
posluszenstwa, tylko tego, ze samo ma wybor. Takim metodom ja
przyklaskuje i takie stosuje wobez swoich dzieci. Zauwaz, ze to
zupelnie cos innego, niz mnozenie nierealnych zakazow.

Co do praw dzieci - tak, zawsze bede po stronie dziecka, dlatego
wlasnie, ze nie stawiam ich na rowni z doroslymi. Od doroslych mozna
wymagac odpowiedzialnosci, dojrzalosci, przewidywania konsekwencji
wlasnych dzialan (przynajmniej teoretycznie ). Od dziecka nie.
Dziecko jest zalezne od doroslych i to sklada na nich wielka
odpowiedzialnosc. Dziecko nie mialo wplywu na to, czy sie urodzi -
taka decyzje podjeli za nie rodzice i to naklada na nich
odpowiedzialnosc dzialania dla dobra dziecka.

Zauwazcie, ze to dobrop moze sie roznic. ja np jestem matka
pracujaca, ktora spedza z dziecmi duzo mniej czasu, niz by chciala.
Z mojego punktu widzenia, wakacje z dziecmi to jedyny czas, ktory
moge im poswiecic w calosci, bez chodzenia do pracy. Ale np SAHM
ktora dostaje kota siedzac w domu z 2 maluchow codziennie potrzebuje
odpoczynkiu i dzieci na pewno bardziej skorzystaja, gdy spedzi ona
urlop odpoczywajac od codziennych obowiazkow.

Natomiast odnosnie rodzicow weekendowych: spedzaja oni ze swoimi
dziecmi na ogol naprawde malo czasu. Smutne jest wiec, gdy ten czas
staraja sie jedszcze skrocic.
A co do macoch: o ile urodzenie dziecka moze byc wpadka (a pelno
tu na forum takich wielokrotnych wpadek) o tyle trudno "wpasc z
pasierbami. To swiadomy wybor, i jako taki naklada pewne obowiazki.
Co nie znaczy, ze nalezy wszystko podporzadkowac dzieciom -
pamietacie balladynke i jej faceta, i jego chore zachowania?

Pozdrawiam wszystkichh, ktorym dobro dzieci lezy na sercu.

[marusia1]

kicia031 napisała:
Pozdrawiam wszystkichh, ktorym dobro dzieci lezy na sercu.

Jak wysmarowałam podanie do NFZ-tu z prośbą o przyznanie Młodemu
sanatorium jeszcze w te wakacje (skierowanie dostał pod koniec maja
br.) argumentując dobrem Dziecka, to nawet on się ugiął. No i
Młody prostuje kręgosłup w doborowym towarzystie. I jak powiedział
fajnie jest i generalnie nie ma czasu na telefony, czy smsy do
nas. ))

[13monique_n]

kicia031 napisała:

> Oczywiscie. Jasne zasady przedstawila marusia - jesli nie
>poprawisz ocen, nie pojedziesz na zielona szkole
A przepraszam, pewne zasady zachowania wobec domowników nawzajem, to
nie sa jasne? Czy nie jest jasnym uczenie przez przykład, o którym
pisze powyżej erin? Czy nie jest jasne, że awanturowanie się
dowolnego domownika pociąga za sobą konsekwencje? Jak ja bym
nawrzeszczała i naubliżała mojemu dziecku (powiedzmy właśnie owen 12-
latce quebeckiej), to jestem chamidło i taka ocena mi się słusznie
należy. Pluskonieczność przeproszenia. Kiedy moje dziecko (owa
12latka) naubliżała by mi, dokładnie tak, jak nie toleruje się wobec
ŻADNEGO domownika, to też zasadą jest, że spotkałyby ją za to jasne
sankcje. Znane dziecku, bo jasno komunikowane.

>Zauwaz, ze to
> zupelnie cos innego, niz mnozenie nierealnych zakazow.
Uprzejmość jest nierealnym zakazem??????

>
> Co do praw dzieci - tak, zawsze bede po stronie dziecka, dlatego
> wlasnie, ze nie stawiam ich na rowni z doroslymi. Od doroslych
>mozna wymagac odpowiedzialnosci, dojrzalosci, przewidywania
>konsekwencji wlasnych dzialan (przynajmniej teoretycznie ). Od
>dziecka nie.
Dziecko należy w trakcie procesu wychowawczego tego wszystkiego
powoli naczyć. Bo jeśli na miarę dziecka odpowiednio do wieku nie
będziemy uczyć odpowiedzialności, dojrzałości i przewidywania
konsekwencji, to dorosły JUŻ NIGDY się tego nie nauczy. Temu służy
życzliwa opieka, stawianie granic, wspólpraca, wspieranie. Wszystko,
co jest potrzebne, aby dziecko metodą prób i błędów na własnej
skórze poznawało, jakie zachowania wiążą się z jakimi konsekwencjami.

Mogę zapytać, dlaczego uważasz - tak rozumiem Twoje wypowiedzi - że
fakt, iż dziecko spotkała sankcja za niestosowne zupełnie zachowanie
(jestem pewna, że sankcja to efekt kilkakrotnego złamania określonej
zasady i inne środki nie przyniosły pożadanego skutku) miałaby
oznaczać, że osobie, ktora ją zastsowała, dobro dziecka nie leży na
sercu?
dzieci trzeba kochac mądrze. Kochać i uczyć życia. I tych wszystkich
cech/umiejętności, które Ty sama wymieniłaś. Jeśli tego nie zrobimy,
kiedy dziecko jest elastyczne, to jako starszy osobnik nie nauczy
się tak łatwo, o ile w o ogóle.

[13monique_n]

POdpiuję się po raz kolejny pod KOnstancją. W artykule podany jest
wążny argument, który padł tutaj też wyżej - to JA, a nie sąd,
odpowiadam za całość wychowania mojego dziecka. Ja również je
utrzymuję i sąd mnie w tym nie wyręcza. Wobec tego oczekuję, że sąd
(państwo) wezmą pod uwagę, że to ja we WŁASNYM systemie wartości
wychowuję dziecko. I to nie ma nic wspólnego z nadmiarem pokory,
który odbiera dziecku inwencję. Ma za to szalenie wiele wspólnego z
PRZESTRZEGANIEM zasad (takie staromodne słowo), które obowiązują
ludzi żyjących w społeczeństwie.

[liz-beauty]

Wlasnie, nalezaloby zapytac kim jest "grzeczne dziecko". W Polsce wiekszosc
doroslych (rodzice, nauczyciele) oczekuje, od "grzecznego" dziecka, ze bedzie
karne, posluszne, pokorne. W Ameryce np docenia sie dziecko za to, ze jest
ciekawe swiata, tworcze, niekonwencjonalnie mysli. Ja tez wolalabym, by moje
dziecko nie bylo takie znowu grzeczne (jak np jai potrafilo byc np asertywne.
Ale watek o wycieczce szkolnej jest poruszajacy, nie ma co... Niedlugo nie
bedzie mozna odmowic pociechom ogladania TV za kare, albo komputera, jesli sad
uzna to za ich niezbywalne prawo...

[natasza39]

kicia031 napisała:
> A ja uwazam, ze z poslusznych dzieci wyrastaja posluszni dorosli. A posluszni
> dorosli prochu nie wymysla, wole wiec, by moje dzieci mialy swoje wlasne zdanie
> ,
> bo wiem, ze w wychowanu nie liczy sie moja wygoda, tylko by wyrosli na
> tworczych, szczesliwych, odpowiedzialnych sami za siebie ludzi.


To zależy od tego w jakim sensie dziecko moze mieć "swoje zdanie"
Gdyby np. 12 - letnia córka miała "swoje zdanie" na temat tego kiedy może
uprawiać seks, to jako 20-latka raczej prochu nie wymyśli. Co najwyżej może
zostać kurwą.

Tak mi się przypomniała teraz, znana starym forumowiczkom, historia z koniem.
Gdyby mój M żył w Kanadzie, zapewne sad zmusiłby go do zakupu owego konia dla
"biednego" dziecka, które się wszak na świat nie prosiło.

Być może kicia, los obdarzył cię dziećmi, które maja łatwe charaktery.
Spróbuj wychować bez zakazów dziecko, które jest zawsze na "nie".
Takie dziecko bez wyraźnych zakazów i powtarzania co wolno, a czego nie wolno
bardzo łatwo wychować na bandziora.
W układzie dzieci-rodzice, to ci ostatni są szefami.
Na partnerstwo można sobie pozwolić jak dziecko ma około dwudziestki.
---------------------------------------------------------------------
Szarańcza jest plagą, chociaż jeden owad nie stanowi plagi. Podobnie jest z
głupcami.

[marusia1]

Nasz Młdy miał jechac na pierwszą w życiu zieloną szkołe. Był
warunek, że pojedzie jak wyciągnie oceny i nie będzie zagrozony (po
powrocie od matki, z ferii zaczął zbierać tylko jedynki). Po
dwumiesięcznej walce zaczął poprawiać oceny, ale jak się okazało ku
naszemu zaskoczeniu nałapał kolejnych jedynek. Nie wiem co mu matka
nagadała, ale zapytał nas, czy jak przestanie się dobrze uczyć, to
czy przestaniemy go kochać. Kolejne długie rozmowy... W efekcie nie
pojechał na zielona szkołe, choć była już wpłacona połowa kwoty.
Zdecydowaliśmy, że będziemy konsekwentni i nie pojedzie. Przyznam
się, że było mi go bardzo szkoda, ale nie odpuściliśmy. Młody tylko
raz powiedział, że jada na zielona gorsi uczniowie od niego, ale nie
dyskutował, bo wiedział, że nas zawiódł i nie spełnił warunku.
Efekt - wziął się za robotę, powyciągał wszystkie oceny (średnia
5,0) i mam nadzieję, że dostanie sie do wymarzonego gimnazjum. Teraz
bawi się w sanatorium. Wiemy tylko tyle, że jest fajnie. Pewnie
mamuśka jeszcze do niego nie zadzwoniła, albo już coś zrozumiał (dwa
lata temu było fajnie na koloni do telefonu mamuśki, później jeden
wielki płacz i musieliśmy po niego jechać). W perspektywie jeszcze
żagle. Wiem już jedno - konsekwencja i dystans do pasierba bardzo
pomaga w budowaniu relacji.

Kiciu,

[konstancja16]

nie chcialabym przeksztalcac watku w wycieczki osobiste, ale nie
moge sie powstrzymac i musze odpowiedziec. jasne ze teoretyzuje i
milosc do dziecka jest mi znana tylko z literatury i z filmu. i
odrobine rowniez z przemyslen i obserwacji. tak samo jak mnostwo
innych uczuc, ktorych nie doswiadczylam: cierpienie osoby
niepelnosprawnej, skok na spadochronie, uratowanie albo zabicie
kogos. wszystko to znam tylko 'teoretycznie'. co nie
dyskwalifikuje mojej opinii i nie odbiera mi prawa zabierania glosu
na temat polityki, zywnosci modyfikowanej genetycznie, globalnego
ocieplenia i wychowania dzieci. to forum 'macochy', a nie 'matki',
prawda?

Kiciu, Twoje wypowiedzi nieodparcie wywoluja we mnie wrazenie, ze
wypowiada je osoba nawiedzona, ktora dzieci stawia na piedestale za
sam fakt bycia dziecmi i ktora poza nimi nie chce widziec nic. no,
najwyzej jeszcze dostrzega stado glupich doroslych, ktorzy dzieci
krzywdza, bo nie poswiecaja im dosc uwagi albo - o zgrozo - maja
swoje plany (na zycie, na wakacje), gdzie te swiete dzieci nie sa w
centrum zainteresowania. oczywiscie, ze dzieci sa cholernie wazne,
ich odpowiednie wychowanie (nie tresura) b. istotne, ale nie oznacza
to, ze rodzice i opiekunowie maja sikac ze strachu na kazdym kroku
zeby tylko nie urazic malego czlowieka. i podporzadkowac wszystko
wymaganiom i zyczeniom gowniarza.

to co piszesz o krzywdzie dzieci to oczywiscie prawda, ale tutaj
byla mowa o karze w postaci zakazu wyjazdu na wycieczke. karze za
cos, a nie widzimisie rodzica. ciekawa jestem czy bylabys tak samo
wyrozumiala dla ingerencji w zycie rodzinne gdyby nagle sad, RODK,
psychologowie i kuratorzy wkroczyli w Twoje zycie, pouczajac Cie, ze
Twoj sposob na wychowanie dzieci robi im krzywde. bo przeciez
kazdemu rodzicowi wydaje sie, ze robi to co trzeba, a jego dziecko
jest aniolkiem. a jesli dopuszczasz takie interwencje u innych to
automatycznie i w Twoim domu, prawda? chcialabys, zeby na kazdym
kroku Wielki Brat kontrolowal Twoje metody wychowawcze, bez potrzeby
wiekszego uzasadnienia tej kontroli? bo to przeciez sad ma ocenic
czy Twoj system kar, nagrod i motywacji jest wlasciwy, zero zaufania
dla rodzicow, tak?

jesli dyskusja ma byc na temat: widzimisie dziecka v. widzimisie
opiekuna to jest to jakas pomylka. moja wypowiedz dotyczyla granic
zycia prywatnego i, przede wszystkim tego, ze ingerencja sadu w
decyzje o wycieczce szkolnej to jest poracha zupelna. bo taka
decyzja powinna byc podjeta na zupelnie innym poziomie. w rodzinie,
z psychologiem szkolnym, z psychologiem rodzinnym w jakims quebeckim
RODKu czy z mediatorem. a sad to naprawde ostatecznosc. i to, ze
do tego musialo dojsc, to jest porazka rodziny, opiekunow, szkoly i
wszystkich blizszych instancji.

tak na marginesie, ta nadmierna aktywnosc sluzb nadzorujacych
kontakty rodzinne to nie tylko Stany i Kanada. o ile Polska jest
jednym ekstremum (totalna ospalosc i niewydolnosc tych sluzb, vide
swieza sprawa zakatowanego Bartka, gdzie byly bardzo niepokojace
sygnaly i NIC sie nie wydarzylo, pare papierkow w szufladzie
zostalo) to w Europie Szwecja, Norwegia czy Finlandia przeginaja w
druga strone. kilka glosnych spraw o zbyt szybkie pozbawianie praw
rodzicielskich i umieszczenie w rodzinach zastepczych. dzialania
panstwa w takich sprawach powinny edukowac i zblizac do porozumienia
porypane rodzinki z pogranicza patologii, a nie dolewac oliwy do
ognia.

fakt faktem, nie kazda matka jest Kicia. moze sie zdarzyc, ze taka
magnolda, coccolona czy konstancja albo inna patologia tez wpadnie i
bedzie miec dzieci. to co, odebrac im od razu i do domu dziecka?
bo przeciez moga skrzywdzic, egoistki jedne. albo, nie daj Boze,
posluszenstwa i grzecznosci wymagac, konstancja przynajmniej na
pewno niezle przeczolga swoje ewentualne potomstwo. czy wymagajac
posluszenstwa krzywdzimy dzieci? ja nie mowie o musztrze wojskowej
tylko o zwyklej grzecznosci i szacunku do starszych. mysle, ze
krzywdza dzieci rodzice, ktorzy pozwalaja im na wszystko i traktuja
jak udzielne ksiazatka. takich tez jest od metra, rownie duzo jak
rodzin patologicznych, ktore krzywdza dzieci zakazami, krzykiem i
przemoca psychiczna. statystyk nie mam na podoredziu, ale akurat
wsrod moich znajomych czesciej spotykam rozpaskudzone i
rozkapryszone niz zastraszone dzieci. nie twierdze, ze to
reprezentatywna grupa.

i jeszcze o dzieciach krzywdzonych i ich prawach

[konstancja16]

pare lat temu spedzilam troche czasu w sierocincu w ameryce
poludniowej. mialam tam do czynienia z dzieciakami po przejsciach.
naprawde po przejsciach: nie mowie tu o traumach typu szlaban na
komputer czy zakaz wyjazdu na wycieczke tylko o dziewieciolatkach
gwalconych przez tatusiow i wujkow czy maluchach, ktore widzialy jak
mamusia poderznela gardlo swojemu klientowi. te dzieci przymilaly
sie do obcych, a kradly i klamaly jak najete. nie prawa im byly
potrzebne i stawanie na jednym poziomie z doroslymi tylko jasne i
przejrzyste reguly co wolno, czego nie. i poczucie bezpieczenstwa,
cieply posilek, swoje lozko do ktorego nikt nie wtargnie, nawet ta
codzienna modlitwa do matki boskiej nie wiem ktorej. one i tak za
wczesnie weszly w swiat doroslych. dziecko to dziecko. maly
czlowiek, a raczej material na czlowieka. ma swoje prawa, ale na
ich egzekwowanie powinno poczekac. z poszanowaniem jego godnosci i
integralnosci, ale nie stawianiem go na piedestale ani na tej samej
linii co doroslego.


znow mi przydlugo wyszlo, ale sie rozpisalam i nie dalo sie
skrocic. ciekawe czy ktos da rade przeczytac. jesli tak to zycze
znalezienia kwiatu paproci w noc swietojanska i szczescia
wszelakiego na nadchodzacy tydzien.

[coccolona]

Co z tego, ze wygrala z ojcem, jak teraz bedzie miala u niego przesr.ane (sorry
za zwrot). Czy odniosla realne zwyciestwo? Sad na pewno nie przyczynil sie do
zacisnienia rodzinnych wiezow.

Mangolda ma racje - dzieci z rozbitych rodzin wyrastaja na degeneratow.

[coccolona]

Na miejscu ojca bym wydziedziczyla ta dziewuche