patchwork się nie sprawdza

[edw-ina]

Pewnie piszę to bo jest mi źle i może w innej sytuacji miałabym
więcej wiary, ale dzisiaj mam same wątpliwości. Wczoraj umarła moja
schorowana babcia. W sumie, strasznie się męczyła, pewnie jest jej
teraz lepiej. Niby zdążyłam się z nią pożegnać,niby byłam na to
przygotowana. Wszystko niby. Mój M pojechał na bierzmowanie syna,
500 km od domu. Zostałam sama, szukam butów, sukienek, płaszcza.
Rano mam pociąg i 500 km w innym kierunku. I jego nie ma. To nie
tak, że sądzę, iż powinien zostawić syna i trzymać mnie za rękę.
Tylko z dość dużą siłą dotarło do mnie to, że w takiej patchworkowej
rodzinie, szczególnie takiej na odległość, zawsze ktoś zostanie sam.
W tym wypadku ja, w innym oni. Zawsze komuś będzie źle i będzie miał
żal, że ojca/męża nie ma obok.
chyba nie wierzę, że to wyjdzie

[rybkka24]

cześć.może masz chwilowy kryzys związany ze smiercią babci, to dla
ciebie bolesne i przykre uczucie i napadły cię czarne myśli..
przypadek chciał że dwie sprawy zeszły się w jednym terminie...dla
ciebie ważniejsza babcia, dla partnera dziecko,czyli tak jak powinno
być.....

a jak sytuacja wyglądała wcześniej?jak funkcjonowaliśicie do tej
pory?

pewie ci przejdzie.jak opadna trochę emocje

[edw-ina]

czasami myślę, że funkcjonowaliśmy trochę na zasadzie jedno nie
mówi, drugie nie pyta. Nie przeczę, że powinien był pojechać na
bierzmowanie, z drugiej strony ja zostałam całkiem sama, bez
jakiegoklowiek oparcia. Tak się życie poukładało, że poza nim
niestety nikogo nie mam. I zaczynam się zastanawiać, jak będzie
dalej?
Wierzę, że ludzie są ze sobą m.in. po to, by być ze sobą w trudnych
chwilach. Ja mogę być dla niego w całości, on dla mnie w sposób
ograniczony. Do tej pory mnie to nie zastanawiało, jestem dość
samodzielną osobą. Z drugiej strony od kogo jak nie od własnego
wybranka mam oczekiwać pomocy? A przecież takie sytuacje będą się
zdarzały.
Pewnie masz rację, za jakiś czas zacznę na to patrzeć inaczej. W tej
chwili po prostu nie wiem jak się pozbierać i przytłacza mnie
pozostawienie z problemami.

[liz-beauty]

Po pierwsze - wyrazy wspolczucia z powodu smierci babci. Po drugie - wydaje mi
sie, ze kazdy jest w zyciu czasami sam i to niekoniecznie jest zwiazane z
posiadaniem patchworkowej rodziny. Ja np nie mam dzieci, a na pogrzeb babci M
nie pojechalam, bo pracuje, nie moge wziac wolnego kiedy mi sie podoba, a jego
babcia nie byla dla mnie rodzina i urlop okolicznosciowy sie nie nalezal.
Niedawno z tego samego powodu nie moglam zobaczyc wystepu w szkole Mlodego, choc
mnie serdecznie zapraszal i bylo nam obojgu przykro, ze nie moglam sie zjawic...
Takie zycie. Bardziej mnie martwi to, ze jak piszesz, oprocz meza nikogo nie
masz. To chyba jest prawdziwy problem, tak?

[edw-ina]

Fakt, to nie pomaga. W sensie rodzinnym (szeroko pojętym) niewiele
mi zostało i to w dodatku w dość znacznej odległości, często kilku
tysiecy kilometrów. W dodatku kilka lat temu ze względu na pracę
męża przeprowadziliśmy się do innego miasta, więc chcąc nie chcąc
kontakty koleżeńsko/przyjacielskie również z czasem uległy
rozluźnieniu.

[liz-beauty]

Nie wiem, co napisac, sytuacja rzeczywiscie dosc trudna - nowe miasto,
przyjaciele i znajomi daleko, rodzina tez. Ale pewnie z czasem bedzie lepiej,
poznasz nowych ludzi (w pracy, w okolicy). Trzymaj sie!

[edw-ina]

Wiesz, może to nieodpowiedni moment, żeby się nad tym zastanawiać,
ale myślę, że popełniłam błąd. Nie byłam przygotowana na związek z
mężczyzną z przeszłością, choć wydawało mi się inaczej. Nie chciałam
się przeprowadzać i pewnie niepotrzebnie się na to zgodziłam. Miałam
naiwne przekonanie, że wystarczy kogoś bardzo mocno kochać i
wszystko się jakoś ułoży. Teraz zgadzam się ze stwierdzeniem, że
niestety miłość to czasami za mało.
Boję się, co będzie dalej. A jeśli pojawi się jakieś dziecko? I tak
nie ma kto nam pomóc w czymkolwiek, mąż często wyjeżdża, do tego
zobowiązania rodzinne. Boję się zostać sama ze wszystkim, jak w tej
sytuacji.

[333a13]

Współczuję... życie nie zawsze układa się tak jakbyśmy chcieli... mówisz, że
miłość nie wystarcza, że chciałabyś żeby było inaczej... by mąż był przy Tobie,
rodzina, przyjaciele, na miejscu też powinna być super praca itd... Każdy
chciałby mieć idealne, wymarzone życie jak z obrazka... Kochający mąż przy
żonie, zawsze kiedy tego potrzebuje, grzeczne dzieci (broń Boże nie nieślubne
itd). Ale rozejrzyj się wkoło czy wszędzie jest tak idealnie??? Ostatnio znajoma
opowiadała mi, że zmarł jej sąsiad, który 20 lat był sparaliżowany bo pół roku
po ślubie dostał wylewu... Co na to jego żona i dziecko??? Wokół nas jest masa
chorych, niepełnosprawnych, biednych i bardzo nieszczęśliwych ludzi a my zamiast
doceniać to co mamy zwracamy uwagę na "nieszczęścia" typu "nie ma mojego męża
wtedy kiedy jest mi potrzebny"... ale czy po dłuższym zastanowieniu do tych
negatywnych emocji nie dochodzi rozum, który mówi: mogę na mojego męża liczyć i
gdyby nie to, że jest tak daleko napewno byłby dla mnie wsparciem... dobrze, że
mam męża i nie jestem taka sama na tym świecie, dobrze,że mąż wyjechał tylko do
dziecka a nie do jakiejś innej kobiety albo na wypad z kuplami... i wiele wiele
innych... Przepraszam za te słowa... rozumiem co czujesz, bo często mam
podobnie, ale nie pozwól nawet w takiej trudnej sytuacji jak Twoja ponosić się
zbytnio emocjom...

[333a13]

Co stoi na przeszkodzie żebyście zamieszkali bliżej Twoich bliskich lub bliżej
dziecka??? Może to byłoby jakieś ułatwienie i rozwiązanie???

[edw-ina]

Fakt, że bliżej moich bliskich znaczyłoby na innym kontynencie, a
bliżej jego dzieci w innym kraju. proponowałam mu, żeby wrócił do
nich, zamieszkał przynajmniej gdzieś bliżej, ale nie chciał. Powrót
do Polski był jego wyborem i nie zamierza tego zmieniać. Ja już nie
mam bliskiej rodziny, ta, która mi została, jest dalsza i nie mam z
nimi jakiegoś wiążącego kontaktu. Nie wyprowadzę się z Polski. nie
zrobiłam tego naście lat temu i nie zrobię teraz.

[adela38]

Napisalas, ze pojechal na bierzmowanie...To znaczy ze to dziecko juz nie
dziecko, a prawie dorosly.Nie musisz sie nim przejmowac.Zadbaj o siebie i o
wlasne potrzeby.Co do babci...to bardzo przykre, ale mimo wszystko moze powinnas
porozmawiac z mezem o swoich potrzebach i o tym, ze brak ich zaspokojenia czyni
cie nieszczesliwa? Byc moze wspolnie wypracujecie takie rozwiazania ktore cie
zaspokoja....

[edw-ina]

Wiesz, ja zazwyczaj sobie dość dobrze radzę. Twarda baba ze mnie, że
tak się wyrażę. I chyba ta moja hardość mi w takich chwilach
doskwiera. Bo jak się ma z taką do czynienia, to chcąc nie chcąc
przyjmuje się postawę - i tak sobie poradzi. tak mi się przynajmniej
wydaje. I wszelkie zachowania typu "nie daję rady" są brane jako...,
w sumie nie wiem jako co. Gra? Chęć wymuszenia? Ustawienia według
swego "widzimisię"?
Dzisiaj miałam faktycznie mocne podłamanie. Nie mogłam się wziąć w
garść, chyba potrzebowałam kogoś, kto mnie wyciągnie za uszy do
góry. To pisanie z wami trochę pomogło. Jest lepiej. Ale wątpliwości
pozostają.
Odnośnie rozmowy - on o tym wszystkim wie, już to usłyszał kilka
razy, tylko wychodzi z założenia, że jakoś to będzie. Pewnie, że
jakoś to będzie, zawsze jakoś to będzie. Ale chodzi o tę jakość
tego "jakoś". A mi co jakiś czas przechodzi przez głowę myśl, że
mogę go kiedyś znienawidzić. I ta ukratkowa myśl naprawdę mnie
paraliżuje.

[chalsia]

> Wiesz, ja zazwyczaj sobie dość dobrze radzę. Twarda baba ze mnie, że
> tak się wyrażę. I chyba ta moja hardość mi w takich chwilach
> doskwiera. Bo jak się ma z taką do czynienia, to chcąc nie chcąc
> przyjmuje się postawę - i tak sobie poradzi. tak mi się przynajmniej
> wydaje. I wszelkie zachowania typu "nie daję rady" są brane jako...,
> w sumie nie wiem jako co. Gra? Chęć wymuszenia? Ustawienia według
> swego "widzimisię"?

albo jako "przesadę".
Współczuję, znam z autopsji.

> razy, tylko wychodzi z założenia, że jakoś to będzie. Pewnie, że
> jakoś to będzie, zawsze jakoś to będzie. Ale chodzi o tę jakość
> tego "jakoś".

no własnie. Liczy się jakość a nie jakoś.

[edw-ina]

Acha - i to nie jest jedno dziecko tylko dwoje. Młodsze ma 10 lat.
Kłopot jest tym większy, że jakiś czas temu ich matka zginęła w
wypadku, a oni mieszkają z dziadkami. Więc tak czy siak wszelkie
moje potrzeby są tymi mniej ważnymi.

[333a13]

Wiesz... nie rozumiem postępowania Twojego męża... Dlaczego nie zajął się
dziećmi??? i dlaczego nie chce być blisko nich??? dlaczego w jakimś też sensie i
Ciebie skazuje na "opuszczenie"?

[edw-ina]

ja też wielu spraw nie rozumiem. Często sądzę, że jakaś wina leży po
mojej stronie. Nie mam dzieci, nie jestem matczynym typem, chociaż
ponoć łapię szybki kontakt z dzieciakami i z młodzieżą. Tylko kłopot
w tym, że w przypadku jego dzieci nie porozumiewam się z nimi żadnym
wspólnym językiem, więc trudno jest nawiązać jakąś relację.
Po śmierci eks M miał pomysł, by zabrać ich do siebie, ale kłopotem
był przede wszystkim język - nie są już przedszkolakami, a fakt nie
posługiwania się językiem polskim nawet w minimalnym zakesie dość
skutecznie uniemożliwał im pójście do polskiej szkoły. W dodatku po
traumie związanej ze śmiercią matki miałyby kolejną traumę.
Nie będę oszukiwała mówiąc, że pomysł by zamieszkali z nami mnie nie
przeraził. Dość szybko uświadomiłam sobie, że znając M pewnie za
jakiś czas wszystko spadnie na moją głowę. Bo będzie miał wyjazd
służbowy, bo musi to, tamto, poza tym on przecież nie lubi gotować i
wiele, wiele innych. Powiedziałam, że jeśli chce ich wziąć ok, ale
zanim to zrobi niech spędzi z nimi miesiąc całkowicie zdany na
siebie. Tak, by musiał chodzić do pracy, po niej pamiętać o zakupach
ugotować obiad, poprać, poprasować, zapewnić rozrywki i znaleźć czas
dla siebie. Naturalnie moje ultimatum nie wywołało niczego
przyjemnego. tekst, że nie chcę mu pomóc usłyszałam dziesiątki razy.
naturalnie pomysł upadł. Jak już wspominałam proonowałam również,
żeby wyprowowadził się do nich, też nie chciał.

[liz-beauty]

Dzieci maja ojca Polaka i nie posluguja sie jezykiem nawet w minimalnym stopniu?
Moglo sie zdarzyc, rozumiem, ze dziadkowie tez obcojezyczni. Nie zrozumiem
jednak, jak ojciec po smierci matki mogl nie zajac sie wlasnymi dziecmi???

[nsc23]

Ale edw-ina chyba nigdzie nie napisala, ze on jest Polakiem, tylko,
ze mieszkaja teraz w Polsce.

[liz-beauty]

Nie, ale napisala, ze powrot do Polski byl jego wyborem i ze ona i dzieci nie
mowia zadnym wspolnym jezykiem, wiec nie potrafie wymyslic takiej kombinacji, by
bylo mozliwe porozumiewanie sie z mezem, a z dziecmi nie, chociaz...

[adela38]

Bardzo wielu panow zeniac sie z kobieta nie-polka i mieszkajac poza Polska nie
uczy swoich dzieci jezyka polskiego...
Tutaj jednak mialabym jedna uwage.Nie powinno sie tego zwiazku nazywac rodzina
patchworkowa, bo nia nie jest.Facet ma zobowiazania poza domem - tym razem to sa
dzieci mieszkajace u tesciow, ale rownie dobrze moglaby to byc chora matka czy
ojciec potrzebujacy opieki.On rownie dobrze mogl miec obowiazki np zwiazane z
praca zmuszajace go np do podrozy...Problemem jest poczucie osamotnienia i braku
czucia wspolnoty w zwiazku w zderzeniu z problemami w zyciu , a nie rodzina
patchworkowa, ktorej tu zwyczajnie nie ma.(bylaby gdybyscie mieszkali z tymi
dziecmi razem i gdybyscie mieli tez wlasne badz twoje dzieci razem pod jednym
dachem- stale lub czasowo)

[edw-ina]

Pisząc patchwork miałam na myśli, że kiedy coś jest pozszywane ze
strzępek, to zdarza się, że puszcza na szwach, bo materiały są
niekompatybilne.

[edw-ina]

Jest Polakiem, ale mama po rozwodzie tak bardzo zapragnęła
zapomnieć, że również jest Polką, że w ogóle przestała się
porozumiewać tym jezykiem i mówienie po polsku było w domu niemile
widziane. Kolejni "tatusiowie" również sobie tego nie życzyli i
skończyło się tym, że starszy jest w stanie po dłuższym
zastanowieniu wydukać pojedyncze zdanie w style "chcę herbatę", a
młodsze co najwyżej powie "dziękuję".

[edw-ina]

Wiesz, z tym "nie zajęciem się" różnie bywa. Też jestem z rozbitej
rodziny i pamiętam kilkukrotne przeprowadzki między tatą a mamą i
jestem zdania, że w pewnym wieku, kiedy dziecko jest już
nastolatkiem, to ma własny świat i to również należy wziąć pod
uwagę. Sądzę, że dodatkowa trauma, jaką byłaby całkowita zmiana
otoczenia, nie jest niczym dobrym w takiej sytuacji, a nawet dla
dorosłego człowieka bez szczególnych przejść wyprowadzenie się
kilkaset kilometrów od domu, do innego kraju nie jest sprawą prostą.
I fakt bycia z tatusiem może być tu za małym pocieszeniem. A żyjąc z
dziadkami mają wszystko to, co daje im oparcie - tę samą szkołę,
znajomych, to samo osiedle. Może czasami nie warto kogoś
uszczęśliwiać na siłę.
Nie ukrywam, iż możliwość, że z nami zamieszkają wywoływała we mnie
lęk. Kiedy jakieś małżeństwo chce zostac rodziną zastępczą dla
dzieciaków po przejściach to muszę pójść na kilkumiesięczny kurs do
specjalnego ośrodka, gdzie psycholodzy, socjolodzy i różni inni
specjaliści oraz rodziny w podobnej sytuacji starają się nauczyć ich
jak postępować. Nie każdy ten kurs kończy z wynikiem pozytywnym i
może wziąć dzieci. Ja bym to dostała bez doświadczenia
rodzicielskiego, bez wsparcia, w dodatku ze świadomością różnych nie
załatwionych problemów z M. Jeśli dołoży się do tego brak wspólnego
języka i fakt, że mam dość absorbującą i wymagającą dużej
elastyczności pracę, to dostałam mieszankę, która mnie naprawdę
zwaliła z nóg.Jestem wystarczająco odpowiedzialna by wiedzieć, że
takim dzieciom należy zapwenić coś stałego, stosunkowo niezmiennego
i nie wydaje mi się, że poradzilibyśmy sobie z tym. Za to dziadkowie
byli przy nich zawsze blisko, często bliżej niż rodzice. Więc ja
wcale tej decyzji nie oceniam jednoznacznie negatywnie.

[liz-beauty]

Ja tez nie oceniam, napisalam, ze nie rozumiem. Teraz rozumiem wiecej - rodzice
dzieci sie rozstali, a dopiero pozniej byl wypadek. Dzieci zdaje sie wychowuja
sie z dala od ojca juz od dawna i dziadkowie sa im blizsi. Rzeczywiscie, trudny
to uklad, dzieci daleko od ojca, ojciec pewnie targany wyrzutami sumienia, Ty
tez nie do konca szczesliwa...

[capa_negra]

Boję się zostać sama ze wszystkim, jak w tej
> sytuacji.
To chyba nie do końca tak.
I raczej ta sytuacja nie identyfikuje problemu.
Pomyśl sama - gdyby syn męza był waszym dzieckiem to TEZ by miał
biezmowanie i TEZ by twoja babcia umarła i TEZ by się te daty
zbiegły.
TEŻ bylibyscie oddzielnie bo zadnego wydarzenie nie dało by sie
przesunąć.
Widzisz zycie w czarnych kolorach bo taka jest śmierć - przynajmniej
w naszej kulturze.
---
A weź ty takie rady, zwiń w ciasny rulonik i rozważ znaczenie słowa
czopek

[edw-ina]

Ale to nie jest mój syn, więc to nie było również moje bierzmowanie.
Dyskusja jak by było, gdyby moje dziecko miało bierzmowanie, a
babcia by mi umarła jest bezzasadna, choćby dlatego, że żadna już
nie została, nie wspominając o tym, że raczej nie doszłoby do
sytuacji, w której rodzina się dzieli i każde zajmuje się swoimi
sprawami, ponieważ byłaby to również babcia (prababcia) tego dziecka
i pewnie byłoby zainteresowane pogrzebem.
Natomiast w całej dyskusji przeszkadza mi jedna rzecz, nieustannie
podkreślałam, że nie mam obiekcji do męża za to jak postąpił,
zastanawia mnie fakt, że w sytuacji gdy rodzina nie jest razem, gdy
tatuś ma nową żonę, mamusia nowego męża, kobieta faceta ze
zobowiązaniami a mężczyzna kobietę z takimi, zawsze będzie się
zdarzało, że ktoś zostanie sam. I to jest myśl, która była w tym
najważniejsza oraz to, że boję się o przyszłość.

[rybkka24]

na początek, czasem nawet własne dziecko nie jest zbytnio
zainteresowane pogrzebam prababci, bo np.nie jest z nią zbytnio
związene emocjonalne to 3 pokolenie itd.i bardziej mysli i się nawet
cieszy z bierzmowania, prezentów, imprezy rodzinnej itp.
trochę niefortunny zbieg okoliczności.....
zawsze będzie się
> zawsze będzie sięzdarzało, że ktoś zostanie sam. I to jest myśl,
która była w tym
> najważniejsza oraz to, że boję się o przyszłość.

to jest niezaprzeczalny fakt i nie tylko dla ludzi wiązących się z
kimś z obciążeniami ale DLA WSZYSTKICH,
może zdarzyć sie 100 innych rzeczy że zostaniesz sama...nie
odwiedziny u dzieci twojego mąża..

faktem jest że taki związek niesie pewne konsekwencje nie dla
każdego do przełknięcia..ludzie na szczęscie mają wolną wolę..

a sam lęk przed samotnością i strach przed przyszłością niezbyt
kalifikuje się na forum macoszki...
bardziej do przepracowania ze sobą u dobrego psychoterapeuty...

dodatkowo tak się zastnawiam nie wiem czy dobrze kojarze, jesteście
małżeństwem ok.30, nie macie problemów finansowych, czemu nie
zdecydujecie się na dziecko???

jeżeli pomyliłam dane to z góry przepraszam...

pozdr.

[edw-ina]

Być może dzieci wolą bierzmowanie i prezenty od rodziny. Sprawą
rodziców jest pokazanie właściwych proporcji. Dzieci nie mamy
ponieważ przez kilka lat nie pozwalały na to zobowiązania mojego M,
a kiedy sprawa się zmieniła okazało się, że zostanie rodzicem nie
zawsze jest łatwe i bezproblemowe.
Odnośnie mojego lęku, nie sądzę by był to przypadek kliniczny,
wymagający leczenia. Wspominałam w którymś poście, że sama pochodzę
z rozbitej rodziny i na własnej skórze poznałam pewne konsekwencje
tego. Teraz poznaję kolejne z drugiej strony barykady.
Nie znam nikogo z, mówiąc dość pobieżnie, tak urozmaiconą sytuacją
rodzinną. Dlatego trudno jest mi znaleźć kogokolwiek, z kim mogłabym
przedyskutować swoje wątpliwości. Wydawało mi się, że to miejsce
jest właściwe. Może mój osąd był zbyt pochopny. Mimo wszystko
dziękuję za wcześniejsze porady i życzę powodzenia.

[edw-ina]

Chciałam tylko dodać, że mówiąc o lęku starałam się być
odpowiedzialna. Jeśli załóżmy mój mąż nie będzie ze mną na
porodówce, ponieważ będzie w tym czasie w pracy, to będę miała pełne
prawo się na niego wkurzyć, zrobić mu karczemną awanturę, której
skutkiem może być zastanowienie się nad podejściem do pracy i
rodziny. Natomiast jeśli w tym samym czasie będzie na umówionym od
długiego czasu wyjeździe z dziećmi, w dodatku takim, którego nie
można przełożyć, to będę musiała być cicho, rozumieć, szanować. I
tylko boję się, że z tego zrozumienia i szacunku w którejś chwili
znienawidziłabym albo jego, albo jego dzieci, choć nie twierdzę, że
są czemukolwiek winne.
O tego typu lęku mówię. Nie obawiam się, że złamę sobie obcas w
bucie i nie będzie nikogo, kto zaniesie je do szewca.

[capa_negra]

Teraz to wymyśliłaś karkolomna sytuację.

Nie sądzę żeby normalny facet umowił się na wyjazd z dziecmi/do
dzieci w okolicach porodu żony.
Jeśli dopuszczasz ze mógłby tak postapic to zmień faceta.

Może się natomiast zdarzyć ( bo to zawsze może się zadarzyć) ze
zaczniesz rodzic przed terminem gdy on akurat będzie u dzieci.
Przypadek taki sam jak ze zbiegiem daty śmierci babci i biezmowania.
Jeśli nie byłabyś sie w stanie z tym pogodzić rada taka sama - zmień
faceta
Zważ tylko na to , ze zycie jest nieprzewidywalne - nawet jeśli ma
się faceta z pierwszej ręki to tez rózne rzeczy moga się zdarzyć i
rózne sprawy zbiec w czasie nie w porę.

Idąc tym tropem to chyba najlepiej wcale się nie wiązać i oszczędzić
sobie paru karkołomnych i hipotetycznych sytuacji.

Ale co wtedy z robic z perspektywą samotność???

Lęk goni lęk ..to kiedy czas na życie??

Druga żona swojego męza.

[capa_negra]

no i przywaliłam z "biezmowaniem"

[edw-ina]

komentarz do tego jest zbędny. Zastanawia mnie jedynie, czy aż tak
trudno jest wyabstrahować z przykładu swego rodzaju myśli ogólnej,
szerszej? Czy musimy dyskutować na poziomie rozważania jedynie
konkretnych przykładów, zamiast próby wyciągnięcia głębszych
wniosków? Chyba stać nas na znacznie więcej.

[capa_negra]

Nie nie jest trudno, ale łatwiej jest rozważac na przykładach tym
bardziej ze jest to tylko post, a nie esej.

Kontynuując rozważania to generalnie zamiast wymyślać kolejne,
mozliwe kleski/niedogodności/zbiegi okoliczności etc. proponuje
żebyś porozmawiała sama ze soba jak dalej widzisz swoje zycie .
Swoje nie wasze - i albo je widzisz przy boku tego faceta w tym
konkretnym układzie, albo nie.

I tym zakończe ten post bo na esej raczej nie mam ochoty, a
rozważanie na przykładach jest nie mile widziane.

[rybkka24]

Zawsze będzie się zdarzało, że ktoś zostanie sam. I to jest myśl,
która była w tym
najważniejsza oraz to, że boję się o przyszłość”.— to zabrzmiało
jakby przesłanie postu i problemu z którym się borykasz, więc
poniekąd nie jest on związany z faktem macochowania, tylko ogólnie z
egzystencja człowieka bo nawet biorąc ślub i żyjąc w szczęśliwym
małżeństwie nie możesz powiedzieć że na 100% ten ktoś zawsze będzie,
zawsze kiedy akurat będziesz go potrzebować więc to jest ogólnie
temat na oddzielny wątek, bardziej życiowy a nie macochowy.

Pyzatym można ci niemalże zazdrościć, że dzieci w ogóle u was nie
bywają nie masz ich np. każdy weekend praktycznie nie musisz się
nimi zajmować i w minimalnym stopniu wpływają na twoje codzienne
życie…

Jeżeli chodzi o porodówkę to nie prawda, są różne sytuacje i różne
priorytety. W normalnej rodzinie nie zostawia się rodzącej żony i
nie leci się do pierwszego dziecka.
Są wydarzenia które spokojnie można przedłożyć nad zwykłe odwiedziny
dzieci…właśnie takie jak poród sytuacje nagłe.
Jeżeli sądzisz, że nie potrzebujesz nikogo typu psycholog,
psychoterapeuta to ok. to była tylko sugestia, nie prorokuje ani nie
wyrokuje
„Dlatego trudno jest mi znaleźć kogokolwiek, z kim mogłabym
przedyskutować swoje wątpliwości”—ale twoje wątpliwości nie tyczą
się tych dzieci tylko twoich lęków z tego co piszesz…

Może masz problem typu, o co możesz poprosić a czego nie powinnaś
wymagać?? ale sama wyraźnie napisałaś o co chodzi, co przytoczyłam
teraz na początku mojej wypowiedzi

Nie miałam na myśli abstrakcyjnych mało istotnych lęków typu obcas.
tylko szeroko pojęty lęk.

nie wiem czemu ale poprostu mam wrażenie ze masz problem z tym że
twój mąż ma dzieci wogóle, że w jakimś tam strategicznym momencie
wybierze je nie ciebie że patrząc na czyjeś dobro, dobro dzieci
będzie wyżej niż twoje, czyli problem z ogólno pojętym 2 a nawet 3
miejscem w jego świadomości..

może jakiś ukryty żal że nie macie dzieci bo odkładaliście, bo jego
ojcostwo i zobowiązania z nim związane....


i chyba istotą problemu jest że jakby co to ty nie jesteś
najważniejsza bo niby zdajesz sobie sprawę że człowiek nie raz
będzie samotny i zdany na siebie ale ty akurat będziesz bo dzieci i
to nie twoje...coś tam w podświadomości ci uwiera....

niestety takie zycie z facetem z dziecmi.
musisz przyjąć do wiadomości że jak te dzieci dla ciebie nic nie
znaczą i nie masz z nim kontaktu emocjonalnego i żadnego i sa ci
obojętne..tak dla twojego męża oprócz ciebie najbliżsi ludzie na
świecie...

nie na darmo nektórzy ludzi dobrze piszą żeby panny nie wiązały się
z dzieciatymi.ty dajesz mu 100% on ci połowe bo 100% on ci nie da bo
nie może.....
pozatym łatwiej jak dzieci się zna i łączy cie choć sympatia wtedy
troche inaczej się na to patrzy.

pozatym niektórzy nie są stworzeni do takich układów.
wychowałaś się w podobnej rodzinie więc powinnaś wiedziec nawet
więcej od macoszek.bo wiesz jak to jest od drugiej strony i wiesz
jak czuja się dzieci, kiedy lepiej kiedy gorzej, jakie im postwić
granice.wiesz czego oczekiwałaś od rodziców, macochy, ojczyma więć
to chya ułatwia....

przemyślenia popołudniowo-niedzielne.
ale sie naprodukowałam.
jakbym cię uraziła to niechcący.

pzdr.

[edw-ina]

Nie uraziłaś mnie, przeciwnie - jeden z najmądrzejszych postów jakie
przeczytałam. Dziękuję

[annjen]

wiesz, w każdym związku może się tak zdarzyć, że partnera nie ma wtedy, kiedy
jest naprawdę potrzebny. jasne, że gdy ma obowiązki wobec dzieci, jest to dużo
bardziej prawdopodobne. ale jesli masz jego wsparcie na odległość, to jest
najważniejsze. pojedziesz do swojej rodziny, nie będziesz sama i może poczujesz
się inaczej. w ogóle jest taka obiegowa prawda, że aby zbudować dojrzały
związek, powinniśmy umieć być sami i radzić sobie samodzielnie w trudnych
sytuacjach. to jest jedna z takich prób, jestem pewna, że jeśli to co was łączy
jest naprawdę silne, to dacie sobie radę.

[nsc23]

Edw-ina,
chyba troche Cie rozumiem. Ja na Wyspach w zasadzie mam tez tylko W
z takich bardzo bliskich i zaufanych mi osob. Nie mam zadnej
przyjaciolki tu na miejscu, bo i ja i moi znajomi czesto sie
przeprowadzamy, a to przyjazniom nie sprzyja. Przez internet/telefon
mam doslownie garsc ludzi, ale to nie to samo.
Nie wiem, czy bycie rodzina patchworkowa cos tu zmienia, w koncu
mogla to byc jakas sprawa sluzbowa, ktora uniemozliwilaby mu
pojechanie z Toba czy wsparcie Cie w tej trudnej chwili.
Tez miewam takie dni, kiedy czuje sie cholernia samotna (chociaz
smierci w rodzinie jeszcze nie przezywalam, moje problemy sa
mniejsze), ale trzeba sie zebrac w sobie, jakos to przezyc i isc
dalej. O ile to nie jest tak, ze nigdy nie mozesz na niego liczyc,
to chyba normalne jest, ze czasem sytuacja zyciowa nie pozwala nam
na wsparcie naszych najblizszych - smutne to, ale nic nie poradzisz.
Trzymaj sie.

[edw-ina]

Wielkie dzięki kobiety za wsparcie. Trochę rzeczy udało mi się
przemyśleć, przyszedł kolejny dzień i jakieś nowe siły się pojawiły.
NIedługo dotrę na pogrzeb i chyba powinnam skupić się na innych
sprawach. Życie jest jakie jest, sama dokonałam pewnych wyborów,
pewnie trochę nieświadomie, trochę na wyrost, ale jak to któraś z
Was zauważyła - nie często bywa idealnie.
Jeszcze raz dzięki za wsparcie

[liz-beauty]

Trzymaj sie i wpadaj na forum. Mnie pomaga czytanie i analizowanie tego, jak
inne kobiety/rodziny radza sobie z roznymi problemami, albo dziela sie radosciami.

[smuga1.2]

wiesz on jednak pojechał na bierzmowanie syna a to nie jest comiesięczna
impreza. Gdyby zostawił cię sama w takiej sytuacji bo miał umówioną cotygodniowa
wizytę u synem, albo pojechał z synem na wycieczkę, no bo chłopak nie może 1
weekendu spędzić sam bez ojca , to byłoby dla mnie chore. W tej sytuacji
natomiast jest to dla mnie zrozumiałe.

[edw-ina]

Ja w żadnym miejscu nie napisałam, że mu to wyrzucam, czy nie
rozumiem powodu dla którego jechał, ponieważ powinien zostać ze mną.
Bardziej zastanawiałam się nad tym, że takie wypadki mogą się
powtarzać, że z różnych względów będą pokrywały się terminy,
zobowiązania i przez to może się zdarzyć, że będę sama w chwilach,
których natura wymagałaby bycia z kimś. Ewentualnie, jeśli by w
takich momentach wybierał mnie, komuś innemu będzie brakowało
wsparcia.

to nie patchwork to caloksztalt.

[konstancja16]

Edwina. jak napisaly dziewczyny powyzej: w kazdym zwiazku czlowiek
czasem bywa sam. i bez zwiazku tez, niekoniecznie bardziej. nigdy
nie jest tak, ze w kazdej sytuacji ktos Cie bedzie trzymal za reke.
jest praca, koszykowka, inne obowiazki, kolko parafialne, wujek z
leborka, niespodziewane przypadki najlepszego przyjaciela albo
dlugonogiej sasiadki. czesto trzeba wybierac miedzy praca a
towarzyszeniem najblizszej osobie w szpitalu tudziez miedzy
odebraniem mlodszego dziecka z przedszkola a ogladaniem Krola Lwa w
interpretacji teatralnej starszego. tak juz jest, nikt nie moze sie
rozdwoic.

wiec Twoj zal o bycie sama w sytuacji smierci babci nie jest chyba
spowodowany bierzmowaniem i obecnoscia dzieciakow w zyciu Twojego
faceta. a przynajmniej nie tylko tym. obstawiam dwie opcje:

OPCJA PIERWSZA to poruszony juz temat braku przyjaciol, rodziny,
bliskich czyli szerzej pojeta samotnosc, ktorej nie rozgoni jedna
ukochana osoba. bo facet to nie caly swiat. funkcjonujemy w
spoleczenstwie i w naszym malym swiecie mamy zazwyczaj lubiane i
nielubiane kolezanki z pracy, znienawidzonego szefa, ukochana
psiapsiole, wesola ciocie co nas sprowadza z chmur na ziemie,
marudnego zgezialego wuja, kumpla do wodki i partnera do szachow.
sam facet nikomu nie wystarczy. moze Ci brakuje innych relacji z
ludzmi?

OPCJA DRUGA to ogolne poczucie niedopieszczenia przez faceta. i nie
chodzi o te konkretna sytuacja tylko o caloksztalt. moze on w ogole
ziewa jak Ty sie skarzysz na cokolwiek? czujesz ze niedostatecznie
przejmuje sie Twoim zyciem i wiekszymi i mniejszymi smutkami? nie
potrafi sie domyslec kiedy sobie mozesz dac rade sama a kiedy
naprawde potrzebujesz jego ramienia do plakania i przytulania? on
sie nie domysli, musisz mu to mowic. bo jak uwaza, ze zawsze sobie
radzisz sama i nie trzeba Cie wspierac to zawsze bedzie mial inny
priorytet niz towarzyszenie Tobie. czy to bedzie bierzmowanie,
imieniny kumpla czy delegacja.

wiec gdzie wlasciwie tkwi problem? wiesz czy jeszcze nie? bo to
bierzmowanie to temat zastepczy. prawdziwe przyczyny Twojego
niekomfortowego samopoczucia sa gdzies indziej. moim zdaniem.