smutno mi :(

[rybkka24]

Witam was.
Mialam ostre spiecie...o to ze wedlug nm wcale nie interesuje/malo
intersesuje sie jego dzieckiem i mam dosyc rzadki kontakt(mimo co weekendowych
wizyt)..
powod; moj brak czasu nieregularny tryb pracy, wieczorowe studia, kursy,do
tego sprawy zycia codziennego, czasem towarzyskiego.
i mieszkamy od siebie dobre 1,5 h drogi.oboje z rodzicami.

wg niego nie pomagam mu.nie odciazam?
druga osoba w zwiazku powinna wspomoc, ulatwic, uzupelnic....
stad troche zgryzliwy ton mojej wypowiedzi w watku annjen (za co cie
przepraszam anjenn)
uslyszalam stwierdzenie ze za malo sie dostosowuje i powinnam bardziej...

mimo uprzedniego wzglednego dogadania rozdzwieki sa..
smutno mi dzis.......((

moje pytanie brzmi czy ma racje?powinnam zrezygnowac z aktywnego trybu zycia i
roznych aspektow rozwoju ktore mnie pochlaniaja?na rzecz wiekszgo
zainteresowania dzieckiem..tak ogolnie..

[mamba30]

Myslę Rybko, że sama znasz odpowiedź...

To nie jest Twoje dziecko, Ty masz swoje prywatne życie i sprawy.
Akceptujesz to dziecko, nie utrudniasz, więc z Twojerj strony
wszystko jest ok. Nm nie ma prawa wymagać więcej od Ciebie i takie
jest moje zdanie.

A tak w ogóle to pozdrawiam wszystkie macoszki i nie tylko. Dawno
nic tu nie pisałam, bo i nie miałam o czym od zeszłych wakacji.

[braktalentu]

Rozmowa o mojej wizji obowiązków wobec pasierbicy była najbardziej
przykrą i najtrudniejszą w naszym związku. Poraniliśmy się głęboko i
powiedzieliśmy rzeczy, do których nigdy i w żadnych okolicznościach
nie przyznalibyśmy się. Głownie raniłam ja, ale bolało nas oboje.
Mojemu mężowi trudno było zrozumieć, że szczęśliwie zrekonstruowana
(sama z takiej pochodzę) rodzina, rządzi się zupełnie innymi prawami
niż rodzina nuklearna. Nie mieściło Mu się w głowie, że ja mogę NIE
CHCIEĆ spędzać całego swojego wolnego czasu na opiece nad CUDZYM
(tak to słowo w końcu padło) dzieckiem.
Wiele się od tamtej pory zmieniło. Przede wszystkim sama zostałam
matką, a poprzez to bardziej dojrzałą kobietą i lepszą macochą.
Bardzo lubię moją pasierbicę. Lubię spędzać z Nią czas. Jestem dumna
z Jej osiągnięć (sukces ma wielu ojców, ale macochę tylko jedną).
Dbam, żeby nie czuła się przytłoczona młodszymi braćmi. Ale wszystko
to wypływa z MOJEJ POTRZEBY, a nie z konwenansu, czy oczekiwań męża.
Gdyby nie ta POTWORNA rozmowa, nigdy pewnie nie osiągnęlibyśmy
takiego komfortu wspólnego życia. Nigdy nie stalibyśmy się rodziną
szczęśliwie zrekonstruowaną.


PS: W czasie tamtej rozmowy nie osiągnęłismy kompromisu, nie
spotkaliśmy się w żadnym punkcie, ale każde z nas odeszło od stołu
mając świadomość uczuć i emocji tej drugiej osoby. I choć nie
zrozumieliśmy się nawet trochę, to zaakceptowaliśmy swoje różne
spojrzenie na sprawę. M. już nigdy nie zostawił Młodej pod moją
opieką bez wcześniejszego ustalenia tego ze mną (z prawem do
odmowy!!!), a ja już nigdy nie czułam potrzeby używania określenia
CUDZE DZIECKO w odniesieniu do NASZEJ-)) Młodej.

[konstancja16]

odwieczny motyw. panowie sobie czesto wyobrazaja, ze WSZYSTKIE
KOBIETY UWIELBIAJA DZIECI. a jesli mowia, ze nie uwielbiaja to
pewnie z czytej przekory. albo jeszcze same nie wiedza, ze
uwielbiaja i trzeba je o tym przekonac. najlepiej umozliwiajac im
opieke nad jakims dzieckiem. co wczesniej czy pozniej powinno je
zachwycic.

coz, u mnie podobnie jak u Braktalentu rozmowy o Malym byly (i sa,
bo motyw falami powraca) tymi najtrudniejszymi i najbolesniejszymi w
zwiazku. mojemu NM tez sie wyrwalo cos w rodzaju 'masz szczescie ze
masz takie odchowane dziecko od razu' co skutkowalo z mojej strony
mocnym walnieciem go w glowe (slowami oczywiscie) i odarciem z
iluzji, ze jego dziecko mnie zachwyca bo musi zachwycac. tez padly
slowa rozne, malo dyplomatyczne, ale uswiadamiajace mocno, ze
wielkiej milosci do dziecka po mojej stronie nie ma i nie bedzie.
jest serdecznosc, troska, odrobina sympatii, ale to wszystko nawet
nie zbliza sie do milosci rodzicielskiej.

niby zrozumial, ale motyw powraca. NM chce zebysmy byli szczesliwa
rodzinka, a ja tylko nie chce mu przeszkadzac w wypelnianiu
obowiazkow rodzinnych. z reguly wypracowujemy kompromis, ale jak
sie doloza inne czynniki (klopoty w pracy, klotnia z Ex, kiepskie
samopoczucie) to iskrzy. i chyba tak juz zostanie.

[333a13]

Rybko, jak najbardziej masz prawo do odmowy. Co więcej masz prawo do
własnego życia i nikt nie może wymagać od Ciebie rezygnacji z pracy,
nauki, pasji na rzecz "nie Twojego" dziecka... Wiele kobiet
rezygnuje z siebie a nawet własnych dzieci (np. Weronika Marczuk -
Pazura dla "dobra" zrekonstruowanej rodziny a później pozostaje z
niczym... Tobie jest smutno, z powodu oczekiwań NM, a jemu z powodu
Twojego zachowania... więc pewnie nie obędzie się bez rozmowy o
Waszych uczuciach i stosunku do pewnych spraw. Mój NM też miał
podobne zapędy, nie mógł zrozumieć dlaczego wolę spędzić sama
weekend niż przyjechać do niego i spędzić ten czas wspólnie z
Młodym, wściekał się na wspólnych wakacjach, że czasem po prostu
zostawiam ich samych i sobie idę w siną dal po to by odpocząć od
dziecka i go przez przypadkiem nie zabić za marudzenie itd...
Wyjaśniłam mu, że Młody jest dzieckiem innej kobiety, jest przez nią
wychowywany i nie może oczekiwać, że na zawołanie go pokocham, bo
sama akceptacja jego istnienia jest dla mnie trudna. Poza tym nie
mam do dzieci anielskiej cierpliwości (może dlatego, że nie mam
jeszcze swoich), nie kocham Młodego miłością bezwarunkową jaką mają
rodzice i dlatego dla naszego wspólnego dobra nie mogę z Młodym
przebywać tak długo jak on. Dodatkowo musi mi i Młodemu dać chwilę
wytchnienia od siebie bo z uwagi na to, że nie jesteśmy rodziną,
mamy inne wzorce zachowania, bycia itd. co dla obu stron może być
drażniące... Nie była to ani łatwa ani miła rozmowa, bo trzeba
uświadomić tatusiowi, że jego dzieckiem nie jest pępkiem świata i
jest ono dla innych mniej ważne i kochane niż dla niego... Mój NM
jakoś to przyjął i chyba zrozumiał, bo od tej rozmowy nie ma już
podobnych wyskoków. Ale z drugiej strony wie też, że nigdy Młodego
nie skrzywdzę, jeśli coś planuję to biorę go pod uwagę, no i nie
szczędzę rad na temat tego że powinien z dzieckiem spędzać aktywnie
więcej czasu (kosztem naszych spotkań czy planów). Nikt nie
powiedział, że będzie łatwo, do tego zaczynają się wakacje
pozdrawiam

[blondgirl]

Mój NM na początku też snuł plany i marzenia, że będziemy jedną, wielką
kochającą się rodziną. Dla niego było prawie oczywiste, że miłością taką jak
jego obdarzę również jego syna. Nie raz przytulając się do mnie pytał, czy tak
będę przytulać jego syna. Na ogół starałam się odpowiadać dyplomatycznie,
aczkolwiek dając mu do zrozumienia, że to raczej niemożliwe. Zresztą sama
jeszcze nie wiedziałam jak to będzie.

Teraz po roku wspólnego mieszkania i co weekendowych odwiedzinach sytuacja
znacznie odbiega od wyobrażeń mojego NM (ja raczej starałam się nie wyobrażać
sobie jak to będzie). Niemniej jednak syn NM nadal stanowi między nami punkt
zapalny.
Długo też znosiłam niektóre "wybryki" mojego NM. Czasami bolało...
Swego czasu NM miał zwyczaj zapraszania Młodego do spania razem z nami w łóżku.
Młody 12 lat. Na początku jeszcze pytał, czy Młody może spać z nami, czy mi nie
będzie to przeszkadzać, bo on ojciec stęsknił się i chciałby mieć nas oboje przy
sobie. Godziłam się. Dość szybko jednak to wspólne spanie stało się normą. NM
nawet przestał mnie pytać o zdanie. Aż pewnego wieczoru, kiedy mój NM znów nie
pytając mnie o zdanie zaproponował Młodemu spanie w naszym łóżku, powiedziałam
mu, że nie życzę sobie więcej takich sytuacji. Że ja czuję się skrępowana i nie
komfortowo śpiąc z 12 latkiem w jednym łóżku. Wtedy też po raz pierwszy
powiedziałam mu, że jego Syn jest mimo wszystko dla mnie obcym człowiekiem i ja
nie muszę czuć do jego dziecka tego samego co on jako jego ojciec. Zwłaszcza, że
postępując w ten sposób powoduje, że ja czuję się nie ważna. Pomogło, bo teraz
nie jestem zaskakiwana takimi sytuacjami. Co najwyżej proszona i uprzedzana.
Wspólne spanie zdarza się incydentalnie.

Inna rzecz, że nadal przy próbie jakiejkolwiek krytyki zachowania Młodego mój NM
reaguje drażliwie. Na ogół nie chce rozmawiać o tym, a mi zarzuca czepliwość i
uprzedzenie względem Młodego. Czasami boli, bo jakoś nigdy nie widzi, że nie
bronię mu kontaktów, że staram się ich do siebie zbliżyć, że gdy młody nie
dzwoni namawiam go, żeby on jako ojciec pierwszy się odezwał i nie zniechęcał
wyłączonym tel. NM nie rozumie, że ja jako osoba postronna, nie zaangażowana
emocjonalnie, co najwyżej życzliwie obojętna widzę więcej niż on jako ojciec.
A wtedy powtarzam sobie jak mantrę, że to nie moje dziecko i nie mój problem. Ma
oboje rodziców.

Ja nie rezygnuję z siebie, nie dopasowuję się, chyba że mi to pasuje. Pretensji
o to już nie słyszę. Myślę, że NM po tamtej rozmowie o wspólnym spaniu też
zrewidował swoje wyobrażenia o naszej rodzinie.

czasami wydaje mi się jednak, że w tym temacie rozdźwięki będą niestety zawsze...

[sta.ri]

blondgirl napisala: 'ojciec stęsknił się i chciałby mieć nas oboje prz
> y
> sobie.'

Moj N tez miewa takie pomysly. Cudownie, z jednej strony 12letnia corka, z
drugiej ja, a d gore wskakuje 9latek. Dla niego raj, dla mnie droga przez meke
(zrobilam dobra mine do zlej gry pare razy "dla dobra Ukochanego"). Z reguly
uciekam z roznym wytlumaczeniem, bo nie czuje sie konfortowo z "obcymi ludzmi" w
moich pieleszach (slysze kapiaca wode w kuchni, mam ochote na kawe,
natychmiastowy spacer z psem, bardzo chce mi sie siusiu).
Po takich porannych wyglupach dzieci z tatusiem zmieniam posciel co doprowadza
mojego N do szalu, ale mam juz taka fobie i jakos nie chce mi sie z niej
uleczac. Posciel jest dla mnie jak bielizna i recznik. Na moj uzytek!

Chociaz jak wspomnialam w poprzednim mailu, czasem dostaje to czego swiadomie
nie chce (moze podswiadomie jest odwrotnie). BYlismy w poprzedni weekend nad
morzem i spalismy w przyczepie kempingowej. Ja z moim N, a dzieci w osobnych
lozkach. Nad ranem N powiadzial, ze idzie sie przytulic do dzieci. Nie ma
problemu!!! Nie minela minuta, a przylatuje do mojego lozka jego corka, pytajac
czy moze sie ze mna troche polozyc, bo tata ja obudzil . Wziela i sie
przytulila. Przeciez dziecka nie wyrzuce. Cieplo mi sie na sercu zrobilo, ale
nie czulam sie 100% konfortowo.

Z drugiej strony to naturalne, ze nie dzielisz intymnych spraw z obcymi. Ja mam
jeszcze na dokladke roznice kulturowa. Nie toleruje takich drobiazgow ze strony
dzeci jak: niezamykania drzwi jak sa w toalecie,glosnego bekania przy stole i
poza, zatruwania powietrza w towarzystwie....no ale moze jstem zrzedzaca 30latka
przed miesiaczka.

pozdr
ewa

[elakuz]

masz pelne prawo miec swoje zycie, twoj swiat nie kreci sie wokol
dziecka twojego partnera bo nie jestes jego matka.
Pomijajac wszystko inne nie warto sie angazowac, bo wczesniej czy
pozniej i tak macocha dostanie przyslowiowego kopa od pasierba.
Moj M tez nie rozumie, ze czasem wole spedzic czas z kolezanka na
pogaduchach czy isc do kina niz z cala "rodzinka".
Tlumacze mu, ze to dla zdrowia psychicznego calej trojki.
Moze kiedys dotrze, czego i tobie zycze.

[jayin]

Nigdy nie rezygnuj z siebie. Bo to się zemści prędzej czy później na tobie.

A twojego NM spytaj, czy on potrzebuje partnerki, czy dostosowanej matki dla swojego dziecka. Bo wychodzi na to, że to drugie. A to marna fucha, naprawdę Szczególnie w temacie "dostosowywania się".

[kicia031]

Zwroc uwage na slowo "odciazam"

Dlaczego ty masz odciazac faceta, z ktorym nawet nie m=prowadzisz
wspolnego domu w jego obowiazkach? Czy on wpada do twoich rodzicow,
by cie odciazyc w sprzataniu twojego pokoju? Albo w praniu?

Jako zdecydowana, 100% zwolenniczke rownego podzialu obowiazkow
takie slowo zapaliloby w mojej glowie wielka, czerwona zarowke
ostrzegawcza!

Abstarhujac od innych kwestii macochowo-tacierzynskich, omowionych
przez inne wypowiadajace sie.
bardzo sie ciesze, ze mojej rodzinie takich oczekiwan nie bylo z
zadnej strony, bo byloby chyba bardzo trudno sobie z nimi poradzic.

[rybkka24]

hmm.
każda z was opisywała tez po części moja sytuację..jakie to wszystko podobne...
to zdziwienie i zawód że nie umieram z radości, szczęścia i zachwytu nad jego
dzieckiem że czekam z utęsknieniem cały tydzień kiedy wreszcie będzie
weekend..pośród pardonu cioć i babci piejących nad wnukiem wyglądam jak nieczuła
osoba...czuję się jak wyrzutek ...zaczęłam omijać towarzystwo..

w weekendy byłam często w biegu żyjąc swoim życiem a nm "uziemiony" a raczej
ograniczony możliwościami 3-latka, skarżył się że czuje się jakby był sam/jakby
w weekendy był samotnym ojcem...

tak i on chyba szuka drugiej mamy kogoś kto będzie spełniał jej rolę jak mały
będzie u niego...
fakt że po ciężkim tygodniu jego dziecko mnie męczy i np.jadę do domu
odpocząć.....uuu.krucho...bo przecież dziecko się stęskniło za mną też...


mam w sobie tyle frustracji i niechęci że zaczęłam mu strasznie agresywnie
pokazywać że mnie zmusza i ostentacyjnie czasem zaczynam zajmować się swoimi
sprawami....

dla niego moja postawa jest wręcz odchyleniem od normy...myślał że zacznę
odczuwać instynkty macierzyńskie a tutaj w drugą stronę...

doszło do tego że mam ochotę krzyczeć mu w twarz że nie jesteśmy piprz.....
rodziną..chyba jakbym się podarła z godz.to by mi emocje zeszły...

jeszcze coś ..mnie nie ma..w tygodniu ciężka praca...w weekendy dziecko...ja w
międzyczasie...żeby pomóc...i warunki pójdziemy gdzieś we dwójkę w weekend jak
ty potem zajmiesz się małym...

chociaż siewypiszę

[braktalentu]

" skarżył się że czuje się jakby był sam/jakby w weekendy był
samotnym ojcem..."

Ależ JEST SAMOTNYM OJCEM. Może nie być samotnym mężczyzną, ale jeśli
chodzi o TO dziecko, to jest samotnym ojcem i już zawsze nim będzie
(chyba, że wróci do mamusi tegoż dziecka).

[rybkka24]

hmmm.no tak.troche szkoda go bo ile on pobył w rodzinnym gronie
ok.roku.

sam..tzn.sam go kąpie, sam go kładzie, sam karmi, martwi się czy
jest odpowiednio ubrany..ja nie biorę zbyt czynnego udziału w
tym..sam kupuje rzeczy które są mu potrzebne..głównie sami na plac
zabaw..sami na spacer zwykle..bo ja albo w pracy albo w szkole..albo
jade do siebie...albo mam plan na weekend w którym dziecko nie
bardzo może, jade gdzieś a że mam b.mało wolnych weekendów to zwykle
kupe zaległych spraw albo relax, a jak pisała jedna z dziewczyn nie
do końca jestem wyluzowana jak jesteśmy w trójkę.itp.
nm nie może bo obowiązki dziecko małe itp.
po imprezie ja np. zostaję on musi wracać do siebie...średnio
odeśpi..ja jak mam ochotę spać to dziecko mnie budzi
a nm jest w skowronkach że tak mnie lubi.

moi rodzice nie akceptują sytuacji więc nie bardzo może do mnie
przyjeżdżać....
ja u niego z jego rodziną nie chce zamieszkać...
pracuje czsem na noce również w weekendy...po nocy chce spać a
słyszę wiesz jak jest dziecka do krzesła nie przywiążę, jak chcesz
się wyspać to trzeba było jechać do domu, to co powie jak będziemy
razem mieszkać??


to wszystko sie kupy nie trzyma.
nie mam obiektywizmu, gubię dystans..
mamy dwa oddzielne życia nie oszukujmy się...dwa tryby...dwa
podejścia...różne oczekiwania od drugiej strony które w tym wypadku
nie znajdą wspólnego punktu...i rozwiązania..cóż.

[edw-ina]

Nie lubię lekko rzucanych słów "zostaw go" i tego nie powiem, ale
wydaje mi się, że powinnaś przeanalizować sytuację. Nie mieszkacie
razem, nie znacie się w sposób, w jaki powinna znać się poważnie
patrząca w przyszłość para. Nie macie dla siebie czasu, ponieważ
prowadzicie dwa różne rodzaje życia. W dodatku on jest ojcem mocno
zaangażowanym w sprawy dziecka, a ty osobą, która o ile dobrze
zrozumiałam, dopiero uczy się, imprezuje i wchodzi w dorosłe życie.
Jeśli mogę cokolwiek zasugerować to jakiś wyraźny ruch, krok, który
pokaże wam jaką parę tworzycie. Być może czasami nie warto próbować
się dopasować, na pocieszaniu i pomocy związku się nie zbuduje.

[rybkka24]

masz rację edw-ina:::
najlepsze rozwiązanie to zamieszkać razem.
tylko że ja już wiem że on będzie wymagał czynnej pomocy i udziału w zajmowaniu
się dzieckiem,
czuje jakby narzucał mi obowiązek więc odrazu jestem na "nie"
jak to zwykle bywa jak człowiek się czuje zmuszany....
poza tym żal, bo gdyby dziecka nie było i związanych z nim cotygodniowych
obowiązków to bylibyśmy całkiem zgrana i dobraną parą....
żal, jestem obecnie sfrustrowana
grr.grr.

[koni42]

NIE

[rybkka24]

co nie??nie rozumiem kontekstu?

[koni42]

..."moje pytanie brzmi czy ma racje?powinnam zrezygnowac z aktywnego
trybu zycia i
roznych aspektow rozwoju ktore mnie pochlaniaja?na rzecz wiekszgo
zainteresowania dzieckiem"...NIE

[annjen]

dzięki za pamięć każda z nas ma czasem gorszy dzień (lub dni). co do Twojego
pytania, to uważam, ze nie powinnaś rezygnować ze swoich aspiracji, poświęcać
ich dla małej. ale to nigdy nie będzie Twoje dziecko, w życiu bywa różnie,
lepiej, żebyś nie musiała żałować, że poświęciłaś karierę i zostałaś z niczym...
może to się wydawać niespójne z moimi wczorajszymi deklaracjami, ale ja mogę
sobie pozwolić na taki układ, w jakim jestem, nie cierpią na tym moje ambicje i
praca. natomiast życie mnie nauczyło, że zawsze należy mieć plan B, gdyby
związek się nie udał lub gdybyś to ty musiała utrzymać rodzinę. gdybym kiedyś
nie wykazała się resztkami zdrowego rozsądku, dziś pewnie nie miałabym nic...

[nsc23]

Rybko,
moim zdaniem to nic nie musisz. Dlugi czas mielismy podobny uklad jak Wy - dwa osobne mieszkania, mloda na weekendy. Jak wypadala mi impreza, to trudno, Gruby nie szedl, ale ja szlam (jezeli mialam ochote oczywiscie ). Podobnie z wyjazdami (na przyklad na snowboard w zimie) i innymi zajeciami.
Gdyby Twoj NM mial pretensje, ze zaniedbujesz JEGO, to pewnie - trzeba by sie zastanowic co jest nie halo, ale z jego dzieckiem nie musisz sie widywac wcale, chyba ze masz taka potrzebe, ochote i jest zgoda ze strony rodzicow dziecka. Ja osobiscie po ok. 4 tygodniach zaczynam za mala tesknic i sama sie dopraszam, zeby mi ja Gruby przywiozl , ale nie kazdy tak ma (swoja droga - jutro zostaje z nia pierwszy raz sama na noc - okazalo sie, ze zapytanie Grubego czy bierze mala w ten weekend jest rownoznaczne ze zgloszeniem sie na ochotnika na opiekunke nocna, bo Gruby pracuje).
Porozmawiajcie z Twoim NM jak ktore z Was widzi Twoje zaangazowanie i wyloz mu wszystko, co jestes gotowa zrobic, a czego nie chcesz.

[edw-ina]

Zdaje się, że dzieci powinny być wychowywane przez swoich rodziców,
a nie przez partnerów tych rodziców. Ci mogą pomóc, ale tylko jeśli
sami mają na to chęć i w zakresie, w jakim mają na to chęć.
Z drugiej strony, czy fakt, że np. twój facet ma w szafie
wyprasowane koszule, a kiedy wraca do domu to ma co zjeść nie jest
pomocą? W końcu nie musi się o to martwić, tylko ten czas może
poświecić np. swojemu dziecku.
Nie daj się wmanewrować, większość facetów w takiej sytuacji(nie
wszyscy, ale wielu) najchętniej wyręczyłaby się kobietą, "bo w końcu
mamy to w genach". Ale skoro sama jeszcze nie masz dzieci, to nie ma
najmniejszego powodu byś rezygnowała z własnego życia "dla dobra
dzieci". Jeśli ktokolwiek miałby to zrobić, to rodzice tych dzieci.

[rybkka24]

z tymi koszulami wyprasowanymi i gotowym jedzeniem to tak do końca
nie jest bo nie mieszkamy razem...czasem coś się trafi przy
okazji....

w takim razie mogę średnio spędzić z nimi jeden weekend w
miesiącu..czasem kawałek...nm czuje się samotny jakby nie miał
dziewczyny w weekendy...wychodzi na to że mamy dwie oddzielne
ścieżki życiowe i dwa odrębne życia...
on życie ojca..
ja życie osoby bezdzietnej spontaniczne czasem....
on już na to nie może sobie pozwolić...jak twierdzi

w tym momencie pokazuje mu dobitnie że dzieci nie posiadam.i
wymuszaniem nic nie osoągnie tylko odwrotny skutek...

to dla niego bolesne...nie przepada za ex a będzie musiał nawiązać
współpracę pod kątem dziecka...dla niego każdy kontakt z nią to
złość...zobaczymy.

[edw-ina]

tak, to mało fajna sytuacja, znam z autopsji. Z drugiej strony
zapytaj się jak twój NM wyobraża sobie dalsze życie? Jak chciałby,
żeby wyglądało za rok, dwa, pięć lat. Jeśli masz w nim pełnić ważną
rolę i w dodatku Tobie to odpowiada, to może ustalcie wspólnie jak
powinno wyglądać wasze życie. Nie wyobrażam sobie spędzania z
własnym mężczyzną jednego weekendu w miesiącu. Myślę, że Tobie to
również nie odpowiada. Trudno jest zbudować związek na czymś takim.
Możesz mu pokazywać, że nie masz dzieci, bo ich faktycznie nie masz.
Tak jak on pokazuje ci, że je ma i jego życie wygląda tak a nie
inaczej. Tylko tak nie dojdziecie do niczego składnego. Każde musi
trochę zrezygnować.
Tylko nie rezygnuj za bardzo. Raz straconej pozycji nie da się już
odzyskać.
trzymaj się!

[luna67]

Rybko, nie daj sie zapedzic w slepy rog, rob tak zeby tobie bylo dobrze, bo on
od ciebie wymaga zeby jemu bylo dobrze tego samego (a gdzie twoje potrzeby?).

Niestety to z jego strony sa "ograniczenia" nie z twojej, wiec to on powinien
zaakceptowac stan rzeczy i nie marudzic (nie zaniedbujac przy tym dziecka).

Moj maz probowal, marudzil, wypominal, az miarka sie przelala, wygarnelam mu
wszystko, co mi na sercu lerzalo. Padly slowa, ktore nigdy nie mialy prawa pasc
(bo lubie byle pasierbiatka); "podrzutek", "jajo kukulcze" itd.(az mi wstyd).

Napewno go bardzo zranilam, ale ja bylam jeszcze bardziej pocharatana przez jego
roszczenia, zaklamanie, utajenie kilku rzeczy.

Powiedzialam koniec! moglam to wszystko przelknac i zyc do nastepnych wymowek,
ale nie chcialam, nie chcialam zyc pod dyktando kogos rezygnujac z moich hobby,
przyjaciol, wolnego czasu na rzecz obcych mi dzieci (a i tak sie duzo, bardzo
duzo udzielalam, co nie bylo doceniane).

I wiesz co????? on zrozumial swoj blad....... Wyslal nawet swoja corke do mnie,
zeby mnie przeprosila....., przeprosiny przyjelam, uczestowalam pysznym
obiadkiem, przez ktory kiedys podobno wymiotowala (tak mi jej matka mowila),
ale.....

....teraz obsypywana kwiatami i prezetami przez mojego meza, jest mi jakos tak
"samej" dobrze(chociaz jest tyyyyluuu kandydatow, jeszcze nie skonsumowanych,
bom mezatka))), no i nie chce zrezygnowac z tego "statusu", dopoki dopoty mi
sie nie znudzi (albo jemu), i nie bedzie przez przynajmniej 8 lat TAK JAK
CHCE! Bo przez 8 lat bylo tak jak on chcial. BASTA

Ps.
Dom narazie zostawilam jemu (zeby mial gdzie przyjmowac "polswoje" dzieci (czyz
nie jest to piekny gest z mojej strony? A sama wynalelam piekne mieszkanie z
moja cora, i rozkoszuje sie narazie wolnoscia przed podjeciem ostatecznej decyzji

[sta.ri]

W zasadzie moglabym sie podpisac pod listem Konstancji. Ja dzieci lubie od czasu
do czasu i w nie za duzych dawkach. Moje 'niemojki' sie do mnie przyzwyczaily i
z tego co wiem bardzo mnie lubia (bylam nawet ostatnio na liscie obdarwanych jak
wygraja milion funtow na loterii ). Czasem mam wrazenie, ze im bardziej je
odsuwam tym bardziej do mnie lgna.

Mielismy z N kilka spiec na ten temat. Pierwsze bylo na jakiej imprezie
wyjazdowej z dzieciakami (przepraszam :niemojkami) jak N stwierdzil: no, to
jestesmy jak prawdziwa rodzina (czyt. ja zakochana w jego dzieciach, dbajaca i
piejaca nad nimi jak prawdziwa matka). Uswiadomilam mu wtedy , ze ja jego dzieci
owszem lubie, czasem sie powydurniamy, nakarmie, czasem upiore, czasem odbiore
za szkoly i podrzuce na jakies zajecia pozalekcyjne, doradze jak pytaja,
przytule jak maja taka potrzebe, ale nie jestem w stanie obdarzyc ich
bezwarunkowa miloscia rodzicielska. Ja moje baterie przy dzieciach rozladowuje a
nie laduje (jak moj N).

Kazdy jest inny i ma inne potrzeby. Ja lubie czasem moja samotnosc, joge,
samotny spacer i psy (od 2 miesiecy mamy dwa malamuty)a obecnosc dziecka CZASEM
mi przeszkadza.

Dla mnie model czasem razem czasem osobno bardzo sie sprawdza.
Wlasnych dzieci nie planujemy, za to psie zaprzegi owszem (w co dzieciaki
zaczynaja sie po troszke wkrecac).

Pozdawiam cieplo
ewa

[smuga1.2]

trudne to wszystko do pogodzenia. Chyba jednak nie ma co wiązać się z
dzieciatymi facetami bo wcześniej czy później będą problemy

[konstancja16]

w ogole nie ma sie po co wiazac z kimkolwiek bo ZAWSZE wczesniej czy
pozniej sa problemy.

oj, Smuga, strasznie na nie dzisiaj jestes. jestesmy dorosli, a
problemy sa od tego zeby je rtozwiazywac, a nie po to zeby od nich
uciekac. trzymaj sie.