CHAD'owcy- macie dzieci?ew. planujecie?!!

[freaky33]

Witajcie!
Pytanie jak w temacie- jestem wprawdzie nowa, ale trochę sobie już poczytałam-
no i wiem, że wśród Was są i "dzieciaci",i Ci, co planują, no i Ci "bojący
się". Prosiłabym zatem o wypowiedzi, najchętniej wszystkich; sama też
jestem "przypadkiem mieszanym", bo mam wspaniałą 4,5 letnią córeczkę
(charakternego Baranka z -niestety b. chwiejnymi nastrojami((co mi to
przypomina...), no i myślę o drugim..?!Domyślacie się pewnie kiedy- jasne, "w
górce"(czyli np. teraz), no a jak mnie kładzie życie(i choroba niechybnie),
to naturalnie zarzekam się, że nigdy więcej...
No i naturalnie te geny...((
Pamiętam, zdaje się, wypowiedź Mirona, coś(jak dla mnie pocieszającego w tej
chwili!)o bodaj 30% szans na "przeniesienie" choróbska na potomstwo?!
A co u Was, dzieciatych- zwłaszcza ze starszym "przychówkiem", bo moja Mała,
jak narazie za mała, by coś pewnego powiedzieć, choć- cholera_ obawy mam...
No, więc jak jest z Wami? I co Wasi partnerzy na to ?
Pozdrawiam ciepło
Freaky33

[lucyna_n]

ja mam syna 8-letniego . Niestety himeryczny i humorzasty , jako niemowlak potrafil wrzeszczec calymi
dniami i nie spal wogole w dzien a w nocy robil pobudke co godzine do 18 miesiaca zycia mniej wiecej.
Teraz ma problemy ze zrozumieniem norm spolecznych i jest dzieckiem nadpobudliwym, a poza tym,
jest madry, inteligentny, wrazliwy, najukochanszy i cudowny)
Drugiego dziecka nie chce miec ze wzgledu na niemoznosc odstawienia prochjow na tak dlugo jak
wymaga ciaza i karmienie. No i dlatego ze panicznie sie boje porodu, ale to juz inna bajka.

[ja-sarenka]

ja mam 7-latka, jest moim przeciwienstwem, chwalic Boga,, ze nie wrodzil sie we
mnieCo wazne:jest moim napedem,trzyma mnie przy zyciu,motywuje.2-go nie
planuje-o nie ,nie mam sily...

[looserka]

Mój syn ma 18 lat.
Przez 17 lat jego życia tak się cieszyłam, że "nie wrodził się" we mnie, że ma
zupełnie inny temperament i zero skłonności do stanów depresyjnych...do
ubiegłego roku,kiedy nagle coś jakby w nim pękło i ewidentne objawy depresji
jak na dłoni...
Martwię się,choć ostatnio jakby lepiej - i wyraził wreszcie gotowość do jakiejś
pomocy...
Geny?
Wpływ depresyjnej matki?
Kryzys adolescencyjny?
Nie znam odpowiedzi...

[awanturka]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=15184&w=10415548&a=10576269

[mirra]

Może nie powinnam się wypowiadać, bo to nie ja jestem chora, tylko mój ukochany
mężczyzna; Ale...

Ja zawsze marzyłam o dzieciach, uwielbiam je... kiedyś nawet chciałam pracować
w żłobku lub przedszkolu; A teraz wszystko się zmieniło; Kiedyś nawet z
niechęcią zaczęłam patrzeć na dzieci, jakby to był jakiś mechanizm obronny,
który miałby mi pomóc, sprawić, że mi będzie lżej, a może nawet że przestanę go
pragnąć; Teraz jest już inaczej; Pozwalam sobie na to jakie odczucia mam do
dzieci; Ale wiem, że nie będziemy ich mieć; On nie chce; Z różnych względów;
Przede wszystkim mówi, że to jest mój wybór - że jestem z nim, a dzieco takiego
wyboru by nie miało, a nie chce być nieobecnym-ojcem, etc... Rozumiem to; Choć
zdania nie podzielam; Ma odmianę repaid-cycling; Szanuję Jego decyzję i wiem,
że jestem w stanie wyrzec się dziecka dla Niego; Poza tym, sama myślę, że
byłoby mi ciężko udźwignąć to wszystko... Może tak będzie lepiej;

Przepraszam za włączenie do dyskusji,
Pozdrawiam ciepło
mirra

[tristezza]

Kiedy zdecydowalam sie na dziecko nie mialam jeszcze diagnozy. Mialam juz za
soba kilka epizodow depresyjnych, ale psychiatra podejrzewal raczej podloze
nerwicowe. Moja 18-letnia corka ma od zawsze ewidentne problemy
emocjonalne.Ewentualnosc przekazania jej choroby wywoluje we mnie ogromne
poczucie winy. Gdybym wczesniej wiedziala na co choruje na pewno nie
odwazylabym sie urodzic dziecko. Mnie chad calkowicie zdezorganizowal
zycie,dlatego z wielkim lekiem mysle o przyszlosci corki. Fakt, ze bardzo ja
kocham niczego niestety nie zmienia.

[cora55]

Pozwolicie, że też wypowiem się choć jestem tylko córką chorej ma CHAD matki.
Ja mam już prawie 30 lat, mój brat 32 i oboje póki co nie jestesmy chorzy.
Zycie mojej matki, choroba, można powiedzieć w pewnym momencie zniszczyła, ale
matka będąca tą która miewa raczej stany maniakalne, chyba nie dokońca zdaje
sobie sprawę że jej życie mogłoby wyglądac inaczej gdyby nie choroba. Jak widać
my prawdopobnie nie odziedziczyliśmy choroby ale w życiu bywało nam z bratem
ciężko ze względu na chorobę matki.Sama gybym była chora to pewnie miałabym
ciężki dylemat czy urodzić dziecko bo wiem jak wygladało moje życie w młodości
i ta niepwność co przyniesie jutro i jaki numer jeszcze wywinie nam mama.
Sama jestem jednak matką a wiem, że choroba ta może dziedziczyć się w kolejnym
pokoleniu wiec chyba jednak odpowiedziałam już na wcześniejsze pytanie. Radość
bycią matką nie moze chyba równac się z niczym na tym świecie, wiec dlaczego
mamy się tego uczucia wyrzekać. A czy żałuję ze jestem na świecie. NIE!

[jagoda16]

No to dodam cos i do tego watku. Rodzac i planujac dzieci nie wiedzialam, ze
mam CHAD, diagnozowano to jako nerwice. Corka 16 lat od jakis 2 lat zdradza
objawy, ktore podejrzanie mi cos przypominaja. Na razie staram sie trzymac ja z
daleka od lekarzy, jeszcze dalej od prochow, ale na psychoterapie chodzila. Ja
w jej wieku nie mialam jeszcze takiej hustawki i takich dolkow, ale jest cien
szansy, ze to hustawka zwiazana z okresem dojrzewania, choc ani ja, ani ona
obserwujac mnie w to nie wierzy. Ma tez typo neurotyczna osobowosc.
Syn ma teraz 9 lat, jest kochany, pogodny i byl zupelnie inny niz corka jako
male dziecko. Ale to po drugim porodzie moja choroba sie zaostrzyla, depresje
wydluzyly i poglebily, i dopiero wtedy dowiedzialam sie, ze to jest endogenne.
Nie zaluje ze mam ich oboje, ale gdybym wiedziala to co wiem teraz chyba bym
sie nie zdecydowala. Porody ewidentnie powodowaly u mnie glebokie depresje,
choc w ciazy po prostu super, moglam gory przenosic.
CHAD ujawnia sie najwczesniej w okresie dojrzewania, czasem ok. 20-30. U
mlodszych dzieci nie ma o czym mowic i zadreczac sie na zapas.

[awanturka]

jagoda16 napisała:

> CHAD ujawnia sie najwczesniej w okresie dojrzewania, czasem ok. 20-30. U
> mlodszych dzieci nie ma o czym mowic i zadreczac sie na zapas.

Wiem, że tak piszą w podręcznikach psychiatrii, ale ja wiem, że miałam objawy CHAD od urodzenia, nie mam co do tego żadnych watpliwości!

Było do trudne do zdiagnozowania bo hipomanie były krótkie i raczej płytkie oraz o dość nietypowym obrazie. Poza tym nakładały sie na toproblemy typowo nerwicowe.

Pytałam lekarza czy jestem jakimś wyjątkiem od reguły i usłyszałam, że to co piszą w podręcznikach dotyczy momentu postawienia diagnozy, a nie poczatku choroby.

Poprostu u dzieci obraz CHAD jest na tyle nie wyraźny, że praktycznie przed okresem dojrzewania CHAD się nie diagnozuje.

A teraz na inny temat.

Jestem córka ojca z diagnozą CHAJ (chociaż według mnie miewa i miewał też ewidentne hipomanie), niewątpliwie chorobę dziedzicze po ojcu (u osób w rodzinie ze strony ojca częste przypadki depresji i conajmiej dwa przypadki CHAJ).

Absolutnie nie mam do niego pretensji, że się nie zastanawiał nad tym czy mieć czy nie mieć dzieci. Bo nie uważam, że cierpienia zwiazane z chorobą i ograniczenia jakie ona z sobą niesie powodują, że moje życie jest mniej warościowe od innych. Jest poporostu trudne, inne....

Awanturko! Napisałam ponownie na priv-odbierz, pro

[freaky33]

[felis80]

uch..nie, nie zdecyduję się..jednak ta choroba to piekło...
zresztą - kto mnie zechce?....

[tlenek-gipsu]

Etam.
Mój syn jest całkiem dorosły, bardzo udany facet.
Naprawdę rozważanie czy dziecko będzie zdrowe czy chore jest w naszym przypadku grą w toto lotka.
Lepiej o tym nie myśleć, dziecko potrzebuje być kochane, a nie mieć zdrowych rodzicow.
A zgadka genów jest wciąż zagadką.

Zechce Cię ten, kto na to zasłuży, a nie odwrotnie ))

[felis80]

osz ty optymisto!
Uwazaj, bo mi wiarę w swiat przywrócisz...

[tlenek-gipsu]

No!

[lera1999]

mam meza, lecz dzieci nie mam i miec nie planuje, bo nie moge odstawic moich
prochow i nie jestem pewna, czy wytrzymam stres zwiazany z dzieckiem

[olga36]

Witaj. Oczywiście, że mamy dzieci. Ja mam 13-letniego syna Maćka. Kocham go
bardzo, ale czasami moja miłość jest toksyczna. Sa okresy, że staję się matką
nadopiekuńczą. Kiedyś mu to nie przeszkadzało ale teraz zaczyna buntować się.
Już potrafię z tym walczyć. Wystarczy, ze Maciek powie "Mamuśka wyluzuj to
obciach" szybko wtedy wracam na ziemię. Drugiego dziecka nie mamy ale to tylko
z powodów materialnych(ja nie pracuję, malutkie mieszkanie 29 m) gdybym tylko
mogła napewno jeszcze jedno dziecko było by w naszym domu. Rozmawiałam o tym z
lekarzem i można tak ułożyć leczenie, żeby było bezpieczne i dla matki i dla
dzidzi. Pozdrawiam.

[planasana]

Nie odwaze sie.
Nie chce.
Co by ze mnie byla za mama.

Szczerze podziwiam Was - dzieciatych.
Ze dajecie sobie rade.

[olga36]

Moja choroba przycichła w czasie ciąży. na nowo wybuchła po powrocie do pracy.
Miałam tak "kochanego szefa", że i zdrowy by się rozchorował. Pozdrawiam Was
wszystkich. Warto mieć dzieci.

[nena72]

dobrze mieć ewentualne ("w razie czego") wsparcie którejś z babć ale u mnie
było podobnie jak u Olgi - nie dobiła mnie ciąża i choroby wieku dziecięcego,
wręcz przeciwnie - moblizowało mnie to i o żadnej depresji nie było mowy,
natomiast w pracy... katastrofa i też zaszkodziło mi szefostwo, które tylko w
rakietę i na księżyc my, ludzie wrażliwi potrzebujemy bardziej
cieplarnianych warunków niż tych, które panują obecnie na coraz bardziej
zdziczałym tzw rynku pracy

[olga36]

"Kochani szefowie" potrafią zniszczyć wszystko. Wiem jak to jest Nena. pięć lat
męczyłam się z szefem idiotą. Teraz mam spokój siedze w domu i jest mi dobrze.
Całe szczęscie, że mąż ma taką pracę z której moze nas utrzymać. Pozdrawiam cię
gorąco. Wszyscy stuknięci szefowie na Księżyc!!!!!!!!!!!!!!!

[twoinone]

Ja - nie.

Ale to chyba nie powinno być regułą. Wszystko zależy. Są chorzy tak, są chorzy inaczej. I
oprócz choroby każdy ma jeszcze swoją własną osobowość. Jedni dla dzieci będą toksyczni,
inni wcale nie. W gruncie rzeczy tak samo jak zdrowi - sprawa do rozważenia ściśle
indywidualnie.