Spowiedź

[mamamonika]

Hej,
temat przypuszczalnie dotyczy głównie katolików, chociaż pewnie protestanci
też mają podobny sakrament, ale różniący sie formą . Spytam tak - czy
lubicie się spowiadać, czy macie rzeczywiscie po takiej "operacji" poczucie
oczyszczenia i ulgi, czy raczej zażenowania i poczucie, że nie odbyło to się
tak, jak powinno?
Szczerze mówiąc nie przepadam za masową spowiedzią wielkanocną - taki trochę
McDonald - szybko, dużo i byle jak, tak naprawdę osoba w konfesjonale jest
zbyt zmęczona, żeby naprawdę słuchać, spowiadający się czesto klepią
nieprzemyślane dziecinne formułki. Trzeba naprawdę poszukać odpowiedniego
miejsca, żeby cos konstruktywnego z tego wyszło.
Co o tym sądzicie?
Monika

[orvokki]

Szczerze powiem, że spowiedź stanowiła i stanowi dla mnie jeden z większych
problemów.
Dla mnie zawsze był to gwałt na psychice i zamiast oczyszczenia czułam się
gorzej, mimo że kilka razy byłam na spowiedzi osobistej (tzn. w formie rozmowy,
a nie klęczenia w konfesjonale)u naprawdę mądrego człowieka. Kilka razy też
nacięłam się straszliwie i było bardziej nieprzyjemnie niż zazwyczaj .

Teraz do spowiedzi nie chodzę już od kilku lat, jest to jeden z powodów dla
których nie deklaruję się jako katoliczka. Nie wierzę w taką formę sakramentu
pokuty.

Z historyjek, które najbardziej mną wstrząsnęły: jednej znajomej ksiądz
udzielając rozgrzeszenia udzielił też porady, żeby z takimi problemami nie
chodziła przypadkiem do księdza Kowalskiego (nazwisko zmyślone), bo on za to
nie udziela rozgrzeszenia. Dla mnie taka sytuacja, w której fakt, czy dostanę
rozgrzeszenie czy nie, zależy od humoru i postępowości księdza to skandal.

Problem dla mnie jest trudny o tyle, że nie chodząc do spowiedzi nie
przystępuję również do Eucharystii ((.
Nie bardzo w tej chwili widzę jakąś drogę dla siebie...

[dusk-till-dawn]

1) U protestantów I Reformacji [Luteran] jest spowiedz powszechna, tj. wg formulki spowiedz przed calym kosciolem, bez wyznawania grzechow, na glos.
2) U protestantów II Reformacji [odrodzeniowych] nie ma spowiedzi -w rozumieniu wyznawania grzechow osobie 3ciej- w ogole. Ludzie "spowiadaja sie" Bogu i tym, wobec ktorych zgrzeszyli.
3) Tak - to typowy McDonalds: 30 konfesjonalow w jednym kosciele i kazdy spowiadany w 1 minute z czego 45s to formulka, 10s to nauczanie, 5s to gesty. Wszyscy dostaja ta sama pokute "tasmowo", nie ma czasu na zastanawianie sie nad tym co ludzie mowia, bo o 18:00 jest kolacja u proboszcza, a tam indyk w galarecie, wegorze i hektolitry wina mszalnego .
4) To co pamietam z jednej ze spowiedzi w KK to ksiadz, ktory wyszedl z konfesjonalu i naplul jednej kobiecie na twarz, po czym wyrzucil ja z kosciola. Jak sie okazalo [z mojej z nia rozmowy zaraz po incydencie] zostala uwiedziona i wykorzystana seksualnie przez x. Franciszka P... i ma z nim dziecko. Sprawa byla glosna w '92 roku. Co ciekawsze x. Franek dalej pracuje w parafii, a o babce sluch zaginal. Oh, co sie w tym swiecie nie dzieje...

[krzys_s]

Aż włos się jeży czytając takie rzeczy (punkt 4).
Generalnie w pełni się z Tobą zgadzam DtD.
Pozdrawiam
Krzys

[magdalenkad]

Hi Dusk!

SLuchaj, ja tak troche nie na temat... wiesz, czytam Twoje posty i czesto, w
duchu, sie z ich trescia zgadzam /patrzpowyzej/. Mysle sobie jednak, ze sama
bym czegos takiego nie napisala. Jestes chrzescijanka, wiec Pismo jest dla
Ciebie najwyzszym autorytetem. Popatrz, to co ma nas wyrozniac w swiecie, to
milosc. A milosc przeciez wyraza sie przez akceptacje, nie wchodzenie w czyjes
zycie z butami. Nie sadze, aby jakis katolik po przeczytaniu takich odpoweidzi
zostal "przyciagniety" do Boga... uwazam, ze to, co przyciaga to milosc i nasze
zmieniane, uswiecane zycie.
Prosze, nie atakuj. Wtedy ludzie czuja sie nieakceptowani, nie tedy droga.
Popatrz, na tresc powyzszego mejla mozna odpowiedziec o swoich doswiadczeniach:
mnie wyznanie grzechu Bogu bardzo pomaga - i opisac, dlaczego. Prosze, nie
wysmiewaj przekonan innych . Tez mialam taki etap, ze w kazdej rozmowie
probowalam pokazac, ze ten kosciol ma takie i takie problemy. Ale to nie zmieni
zycia innych ludzi.

Pozdrawiam Cie bardzo serdecznie, magdalenka i tymus (chwilowo spiacy , mam
czas, zeby cos napisac!)

ps zapraszam na priva [e-mail] /nospam usun/

[mika74]

dusk-till-dawn napisał:

> 1) U protestantów I Reformacji [Luteran] jest spowiedz powszechna, tj. wg
formu
> lki spowiedz przed calym kosciolem, bez wyznawania grzechow, na glos.
> 2) U protestantów II Reformacji [odrodzeniowych] nie ma spowiedzi -w
rozumieniu
> wyznawania grzechow osobie 3ciej- w ogole. Ludzie "spowiadaja sie" Bogu i
tym,
> wobec ktorych zgrzeszyli.
> 3) Tak - to typowy McDonalds: 30 konfesjonalow w jednym kosciele i kazdy
spowia
> dany w 1 minute z czego 45s to formulka, 10s to nauczanie, 5s to gesty.
Wszyscy
> dostaja ta sama pokute "tasmowo", nie ma czasu na zastanawianie sie nad tym
co
> ludzie mowia, bo o 18:00 jest kolacja u proboszcza, a tam indyk w galarecie,
w
> egorze i hektolitry wina mszalnego .
> 4) To co pamietam z jednej ze spowiedzi w KK to ksiadz, ktory wyszedl z
konfesj
> onalu i naplul jednej kobiecie na twarz, po czym wyrzucil ja z kosciola. Jak
si
> e okazalo [z mojej z nia rozmowy zaraz po incydencie] zostala uwiedziona i
wyko
> rzystana seksualnie przez x. Franciszka P... i ma z nim dziecko. Sprawa byla
gl
> osna w '92 roku. Co ciekawsze x. Franek dalej pracuje w parafii, a o babce
sluc
> h zaginal.

Jak to sluch zaginął? Nie zaginął! :Babka została spalona na stosie, dziecko
pocwiartowane i rzucone na pozarcie dzikim zwierzetom. Ksiadz potajemnie
sprzedał majatek tej kobiety i wyjechała na Bahama. Tam stworzył sobie mały
harem utrzymywany przez miejsowego biskupa.Miejscowego biskupa odwiedzaja
często ufoludki, które nie sa zielone ,a pomarańczowe...aaaaaa...
Gdzies to juz czytałam, chyba w "NIE".

[isma]

Mamomoniko, pelna zgoda.
Generalnie, to mysle, ze w sensie ludzkim tym rzadzi - jak wszystkim w zyciu -
zasada proporcjonalnosci osobistego zaangazowania do uzyskanych rezultatow.

Jesli ktos przystepuje do spowiedzi byle jak, w ostatniej chwili (juz dawno
zalecano rezygnacje ze spowiadania podczas niedzielnych Mszy sw - niestety
praktyka nadal jest inna), pod presja czasu i otoczenia - to nie powinien
spodziewac sie glebi duchowego przezycia. To nie jest zabawa z ksiedzem w
dzieciola (puk-puk i zalatwione).
Sakrament, w ktorym dziala Chrystus, musi byc godnie przyjmowany, tyle.

Mam stalego spowiednika. Chetnie polecam sensownych spowiednikow innym. Nie
wiem, czy lubie sie spowiadac, ale chce to robic i tego potrzebuje, o, tak
powiem. Przy czym nie jest to psychologiczna potrzeba "wyplakania sie w
mankiet", bo przyjaciol, w tym psychoterapeutow )) posiadam w nadmiarze.

Ps. Krzysiu, mnie sie wlosy nie jeza, bo nie umieja czytac )). A bohaterowie
takich jezacych wlos historii czesto-gesto sa sami sobie winni.

[addria]

Ja mam takie pytanie i tylko pytanie, proszę mnie źle nie zrozumieć, bo po
prostu nie wiem dokładnie jak to jest.
Protestanci zarzucają katolikom, że wierzą w to, że to ksiądz odpuszcza
grzechy, podczas gdy według nich odpuścić je może tylko Bóg. Czy jest tak
właśnie, czy może spowiedz w KK, ma jakieś inne znaczenie? Jak to jest
dokładnie?
Acha, ja znam cytaty z Biblii, które katolicy wykorzystują jako argument za
spowiedzią, ale mnie chodzi o jakąś szerszą interpretację aktu spowiedzi w KK
(jej znaczenia, celowości itp) i dlaczego występuje ona w takiej właśnie
formie, w jakiej występuje.
Może Sion, Isma albo Mika mogłyby coś na ten temat napisać...?
Pozdrawiam,

[isma]

Niech teolodzy pisza obficiej. Rys historyczny, dlaczego tak, a nie inaczej, to
nie moja dzialka. Ja Ci powiem jako prosty (acz, jak powiadam, skundlony)
katolik.

Co do zasady w sakramencie niczego nie "robi" ksiadz (przykladowo: sakramentu
malzenstwa "udzielaja" sobie malzonkowie, ochrzcic moze kazdy - generalnie
kaplan potwierdza sakrament powaga Kosciola).
Rowniez w sakramencie pokuty niczego nie odpuszcza ksiadz, tylko Chrystus,
czego zreszta stosowna formula wyglaszana w konfesjonale dowodzi...

Osobiscie uwazam, ze sensowny spowiednik jest wazny nie ze wzgledu na
odpuszczenie grzechow - to, jesli spowiedz jest wazna, w sensie szczerego i
sumiennego dopelnienia jes warunkow, dokona sie nawet w obecnosci stuletniego a
przygluchego proboszcza - ale ze wzgledu na okazje do formowania sumienia,
kierownictwa duchowego i raczej "praktycznych" aspektow zycia
chrzescijanskiego.

[sion2]

Addroia nie mam juz siły ) pisac długich wyciągów z kk (może ktoś inny?)
Jeśli masz katechizm Kk ten z lat 90 to tam jest pięknie wszystko opisane,
bazując na Biblii, ale też ją komnetując i to nie tylko jeden fragment

dodam tylko, że między kat. a protet w tej dziedzienie to zaczyna sie od
kompletnie różnej teologii usprawiedliwienia i tu bardzo trudno o zgodę, bo
naprawdę jest różnica KOLOSALNA i spory o sakrament spowiedzi tu mają źródło,
nie mozna o tym zapominać, nie chodzi tu tylko o interpretację jednego cytatu z
Biblii
także przepychanki nic nie pomogą, bo to byłony tylko walka o gałęzie bez
sięgnięcia do korzeni ))

Trzymaj się. Kasia.

[kulinka3]

addria napisała:
> Protestanci zarzucają katolikom, że wierzą w to, że to ksiądz odpuszcza
> grzechy, podczas gdy według nich odpuścić je może tylko Bóg. Czy jest tak
> właśnie, czy może spowiedz w KK, ma jakieś inne znaczenie? Jak to jest
> dokładnie?
Tylko Bóg przebacza, odpuszcza grzechy.Ale moc przebaczania została udzielona
przez Chrystusa - ludziom ( tekstów nie przytaczam , bo znasz).Możemy się
zapytać dlaczego Chrystus wybrał taką okrężną drogę wiodącą przez innego
człowieka.
Zacytuję Ci pewien fragment, który jest dla mnie bardzo czytelny.
"Niewątpliwie chce się w ten sposób(okrężny)dobitniej wskazać człowiekowi,że
nie ma żadnej"prywatnej" drogi do zbawienia,że nikt nie jest w stanie zbawić
sam siebie.Wobec grzechu człowiek nie ma żadnej własnej mocy.Dlatego też kapłan
nie może udzielić rozgrzeszenia sam sobie(przecież jakby odpuszczał grzechy to
odpuścił by sam sobie)- także i on zdany jest na kogoś drugiego, kto ma
odpowiednie upoważnienie"...
Nie wiem skąd te wątpliwości( z całą życzliwością), bo wyczytałam gdzieś
fragment z Małego Katechizmu Lutra, który pisał o tym,że spowiedź łączy w sobie
2 elementy mi.jest tam mowa o absolucji lub odpuszczeniu grzechów od
spowiednika tak samo jak od samego Boga! Czy ten katechizm Was obowiązuje czy
nie i czy rzeczywiście jest tam taki zapis, bo już skołowana jestem?
Pozdrawiam

[mamamonika]

Zastanawiam sie generalnie nad samą zasadą i sensem organizowania takich
masowych "spędów" jak właśnie spowiedź wielkanocna. Nie bardzo mam pomysł, jak
to zrobić inaczej, często własnie podczas rekolekcji parafialnych wiele osób ma
jedyny kontakt z tym sakramentem w ciągu roku. Ale jakość tego spotkania -
pożal się Boże. Znam kilka osób (i zreszta tutaj tez padły takie wypowiedzi),
które trafiwszy "za kratkami" na nieodpowiednią, albo bardzo powierzchownie
całą rzecz traktującą osobę na długie lata przestawały korzystać z tego
sakramentu (a co za tym idzie, z Eucharystii też). Zgadzam się, że można
znaleźć super miejsca i mądrych ludzi, ale naprawdę zastanawiam się, czy ta
masowość przedwielkanocna naprawdę wychodzi na zdrowie.
Monika

[sion2]

Masowy spęd do spowiedzi wiąże się z przykazaniem kościelnym, wyrażającym
troskę o nasze zbawienie, aby przynajmniej raz w roku przystapić do sakramentu
pokuty oraz w czasie wielkanocnym przyjąć Komunię sw. Kto nie chce spełnić tych
wymogów -tak mininmalnych- nie chce przyjąć Ciała Jezusa choc raz w roku - to
trudno powiedzieć coś o jego wierze w Boga i zwiazku z Kościołem.
Nie rozumiem Cię moniko, bo trochę wygląda to tak, jakbys swoją niechęć do
spowuedzi usprawiedliwiała ... tłumem wokół konfesjonałów przed Wielkanocą.
Jeżeli jest mnóstwo ludzi chodzacych do spowiedzi raz w roku i wszyscy pojawia
się w tym samym czasie w kościele to co mają zrobić księża według ciebie?
Jeżeli komuś zalezy na porządnej spowiedzi, na duchowej rozmowie to dlaczego
czeka cały rok i wysuwa żądania w najbardziej "gorącym" okresie spowiedzi?
To jakieś nieporozumienie - masz cały rok zeby godnie i z uwaga spowiadac się -
nie musi to byc Wielkanoc!
A Kościól dba o dobro duchowe swoich dzieci, bo Jezus powiedział, że spozywanie
Jego Ciała i picie Jego krwi daje życie wieczne - dlatego wymaga, aby kazdy kto
chce być zbawiony przyjął Jego Ciało przynajmniej z okazji Swięta
Zmartwychwstania.
Pozdrawiam. Kasia.

[mamamonika]

Kasiu, źle mnie zrozumiałaś. Nie mam niechęci do spowiedzi, tylko zastanawiam
się, czy taki właśnie masowy i pospieszny sposób organizacji tego bardzo
osobistego sakramentu jest naprawdę właściwy. Zgadzam się w 100%, że jeśli się
do zagadnienia podejdzie w sposób bardziej "elitarny", tzn znajdzie sobie
spowiednika, dużo czasu, porządnie do niego przygotuje, to jest on dużym
przeżyciem. Myslę, że nawet większej dojrzałości duchowej wymaga przeżycie go
dobrze podczas rekolekcji parafialnych (tak jak pisała Isma, sakrament działa,
nawet jak proboszcz jest głuchy ) niż w dobrym towarzystwie wymagajacego i
doswiadczonego spowiednika, który potrafi przez niego przeprowadzić. Tyle, że
naprawdę wiele osób nie doświadcza prawdziwej spowiedzi - od małego bawią
sie "w dzięcioła" i uważają sprawę za załatwioną. A reakcje zmęczonych masówą
księży wiele osób mocno ranią.
Krytyka nie zawsze oznacza negację i niechęć.
Monika

[sion2]

jak ktoś przychodzi do kościoła przejety swoją winą, smutny, ze zranił miłość
Boga i prgnacy żalować za grzechy i Gi przepraszać to chyba ani mu w głowie
żądania i roszczenia wobec zmęczonego księdza zeby "odpowiednio go potraktował".

Taki dowcip: przychodzi pani hrabina do spowiedzi a ksiazd pyta "czym pani
hrabina zechciała łaskawie obrazić Pana Boga?"

Widziałam wiele razy księży wychodzących po 5 godzinach z konfesjonału. Jeden
prawie zemdlał i musiał natychmiast wyjść na dwór. To tak fjnie siedzieć 5
godzin w małej klatce, uwaznie słuchając wszystkich i nie mogąc nikogo niczym
urazić...

[mamamonika]

Właśnie o "zagadnienia organizacyjne" mi chodziło, nie o sam sakrament i
zwyczajne ludzkie zmęczenie. Nie wiem, co mozna by z tym zrobić, ale mam
wrażenie, że coś by było warto (w skali ogólnej, nie organizowania sobie dobrej
spowiedzi na własna rękę)
Monika

[kulinka3]

Monika,
a może warto o spowiedzi, szczególnie tej wielkanocnej, pomyśleć trochę
wcześniej niż w czasie triduum? U nas w te dni księża spowiadają do 2 w nocy,
by każdy zdążył.Myślę,że jeżeli komuś zależy to znajdzie i dobrego spowiednika
i odpowiedni czas.
Nie chcę usprawiedliwiać księży, którzy spowiadanie traktują jak dopust Boży,
ale zastanawiam się czy sami ich do tego nie doprowadzamy.Naszym mizernym
przygotowaniem,letniością i traktowaniem sakramentu jak usługi...
Mamy wielkie wymagania wobec księży i to dobrze, ale czy sami tak poważnie i na
serio podchodzimy do warunków spowiedzi (rachunek sumienia, żal za
grzechy,postanowienie poprawy).
Myślę sobie,że gdyby księża mieli jako penitentów ludzi poważnie traktujących
ten sakrament, szybko by się zmienili.
Pozdrawiam i życzę wielu łask płynących z tego sakramentu

[sion2]

Ja jestem we wspólnocie gdzie każdy kto chce ma stałego spowiednika z tej
wspólnoty. Zanim miałam stałego spowiednika to miałam różne przezycia związane
ze spowiedzią. Było dla mnie oczywiste nie utozsamiać humorów księdza z
ważnoscią/niewąznością tego sakramentu. Wydaje mi się to zatrzymywaniem się na
zewnętrznych znakach bez wiary w to, że to Chrystus przebacza a nie ksiadz.
Kiedy szłam do spowiedzi z wiarą i przede wszystkim skruchą czyli żalem że
zranilam miłość Jezusa do mnie to zawsze doświadczyłam głębokiego duchowego
pokoju. Było to w 100% niezalezne od usmiechu księdza...
Biblijnie bazujemy na J 20, 22-23 "Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuściecie
grzechy są im odpuszczone, a którym zatrzymacie są im zatrzymane" To słowa
Jezusa do apostołów.
Oczywiście są różne formy nawracania się i spowiedź konieczna jest przy grzechu
ciężkim czyli kiedy nastąpiło swiadome i dobrowolne wykroczenie mające materię
ciężką (np,złamanie przykaznia Bożego). Grzechy lekkie gładzi żal za grzechy,
modlitwa do Boga i Komunia św.

Kazdemu mającemu problemy ze spowiedzią polacam wytrwałe, zakorzenione w
modlitwie szukanie stałego spowiednika. Jest w KK coś takiego jak kierownictwo
duchowe - kiedy jakiś kapłan bardzo mi "pasuje", doświadczam dzialania Boga
przy słuchaniu się jego rad to proszę go o bycie moim kierownikiem. jesli on
się godzi to Bóg daje jeszcze więcej łask jego posłudze. Przy czym nie jest
tak, że słuchanie się rad kapłana zwalnia mnie z rozeznawnia w sumieniu tego co
on mówi.

Co do rewelacji dusk till to podziwiam odwagę sumienia ludzi, którzy jej
wierzą...Czy naprawdę nie widzicie tego, że jej celem jest zniechęcic jak
nawięcej ludzi do KK i zasiać zamęt i nieufność? Nie wiem czy przypadkiem nie
szuka usprawiedliwienia w sumieniu dla swojego odejścia z KK dlatego podaje
ciagle takie rewelacje. A wyglada to tak, jakby uczestniczyla w jakiś
spotkaniach mających na celu pranie mózgu... aby indoktrynować innych. I nazywa
to chrześcijaństwem.

[alex05012000]

nie wytrzymałam i musiałam napisać, dzięcioł i puk-puk jest suuuuper! uśmiałam
sie do łez... a na poważnie jest to jedna, z niewielu zresztą rzeczy, która mi
w KK zawadza.... spowiadam się kiedy nie mam wyjścia... przy okazji
uroczystości typu ślub (własny), chrzest córki (własnej), no, następnie będzie
pewnie jej komunia.... mój całkowicie negatywny stosunek do spowiedzi wynika
zapewne z postawy księży, na których trafiłam w młodości, kiedy się jeszcze
spowiadałam - zero porady czy wsparcia, na stwierdzenie, że miałam zamiar
odebrać sobie życie padła odpowiedź proszę zmówić 3 modlitwy x.... chciałabym
porozmawiać z sensownym księdzem i żeby ta spowiedź była też sensowna i dała mi
odpowiedź na duchowe pytania i rozterki, chyba, że nie od tego jest spowiedź....
w związku z powyższym mam prośbę do Ismy, o ile jesteś z Warszawy, o ułatwienie
kontaktu z sensownym spowiednikiem.... może mnie przekona, że sakrament pokuty
i spowiedzi jest pięknym i wniosłym przeżyciem a nie jakimś teatrem z kiepskimi
aktorami.... a swoję drogę to ja w dalszym ciągu nie bardzo rozumiem czemu
między Bogiem a mną, grzesznikiem, wyznajacym winy, według sumienia własnego,
musi stać jakiś pośrednik, który najczęściej nie ma pojęcia o codziennym życiu
jakie jest udziałem współczesnej żony-matkipolki w naszym kraju .....
pozdrawiam serdecznie - maria

[isma]

Alex, czy Wyscie sie zmowili? A, nie, przepraszam, sama sie podlozylam z tym
polecaniem sensownych spowiednikow ))
Powaznie, to nie jestem z Warszawy, ale z racji swojego filojezuityzmu
rzeczywiscie znam paru sensownych ludzi w tej firmie, w Krakowie, Warszawie i
innych miastach (jako, ze firma jest miedzynarodowa mafia, od biedy by i w
eksporcie sie znalezli).

Wiec, Alex, napisze na priv, z tym, ze nie biore odpowiedzialnosci za anielska
cierpliwosc tudziez dyspozycyjnosc ww. osob w okresie przedwielkanocnym. Z
racji opisanych wyzej przez Monike, fizycznej niewydolnosci powiazanej z
niechecia do "odwalania" rzeczy byle jak, po prostu.

Natomiast co do Twojego pytania o posrednictwo, to bardziej duchowe, nie
teleadresowe, to ja to rozumiem - i nie jest to tylko kwestia jezyka - nie w
ten sposob, ze kaplan stoi "miedzy" mna a Bogiem, ale tak, ze stoi "obok",
towarzyszy mi jak doswiadczony przewodnik. Przynajmniej Towarzysze ))
Jezusowi tak staraja sie czynic.

A co do rozterek matek-polek, to ja sie prywatnie staram mojego spowiednika
edukowac w tej materii )). Mniemam, ze jest to obustronnie po ludzku
korzystne, chociaz tak naprawde Bogu w sakramencie niepotrzebne.

[alex05012000]

Ismo, bardzo dziękuję i polecam się, polecam, ... i nie chodzi mi o przyszły
tydzień, bo po pierwsze muszę się do tego przedsięwzięcia dobrze przygotować, a
po drugie w poniedziałek wybieram się na zabieg operacyjny, więc nie sądzę abym
w przedświątecznym czasie ruszyła się gdziekolwiek z domu .... tak więc czekam
i podaję adres e-mailowy: [e-mail] - nie ten w gazecie, bo
przyznaję się nie umiem tego w ogóle obsługiwać! - maria
p.s. no, dobrze, ale na jakiej podstawie odpuści mi lub nie moje grzechy???? ma
jakiś poradnik grzechów z podziałem na odpuszczane i nie...

[sion2]

To się bardzo rzadko zdarza, zeby ksiadz nie odpuscił komus grzechów. NIe ma
grzechów "nie do odpuszczenia", istotna jest tylko postawa spowiadającego się.
Warunkiem do uzyskania odpuszczenia grzechów jest żal za nie, jeżeli kapłan
widzi, ze ktoś absolutnie nie żałuje to w sumieniu nie może mu udzielić
rozgrzeszenia..Bo czasami ludzie idą np, pod przymusem do spowiedzi, bo babcie
ręce załamuje, ze wnusio lata u Komunii nie był. I wnusio idzie do konfesjonału
zeby mieć święty spokój, a nie zeby Jezusa przeprosić i nie może dostać
rozgrzeszenia bo nie załuje...
Jest też parę grzechów co do których odpuszczanie trzeba mieć zezwolenie
biskupa, ale to są naprawdę ciężkie sprawy...
Trzymnaj sie ciepło!

[isma]

Agencja informuje Alex, ze wyekspediowala mail do niej.

Ponadto Agencja poleca lekture: ks. Jozef Tischner, Pomoc w rachunku sumienia,
wydana przez Znak. Nabycie tego dzielka za 3 zlp. ma tez te zalete, ze w
calosci owa zawrotna kwota )) wspomaga Stowarzyszenie Pomocy Obywatelskiej
im. Anny Fiszerowej, prowadzace w mojej dzielnicy apteke lekow-darow dla
najubozszych.

[mamalgosia]

Myślę, że nikomu nie sprawia przyjemności przyznawanie się do własnych
grzechów. Ale też nikt nie powiedział, ze spowiedź ma byc przyjemnością. To już
jakaś forma pokuty

[orvokki]

Przebija tu z paru wypowiedzi osób związanych z KK coś takiego, że skoro
spowiedź nie spełnia swojej funcji czy budzi jakieś wątpliwości, to dlatego, że
ktoś podszedł do sprawy lekceważąco, na chybcika, nie zadał sobie trudu
znalezienia dobrego kierownika duchowego etc. Przez wiele lat starałam się
traktować spowiedź nie jako czytanie grzechów z kartki, ale jako również jako
rozmowę o swoich wątpliwościach, o tym co mnie od Boga oddala i tak dalej.
Różnie bywało z dorośnięciem do takiej formy spowiedzi u księży, powiem
szczerze. Chociaż winna jestem wiele dominikanom Nie widzę u siebie grzechu
braku starań. A jednak zawsze było to dla mnie coś głęboko przeciwnego mojej
naturze, upokarzającego, coś po czym czułam się brudna właśnie... Tu nie chodzi
o to, że była to drobna przykrość czy że spowiedź ma być przyjemnością
(ciasteczka, herbatka i "czym pani hrabina była łaskawa...?". Pójście do kogoś
i powiedzenie mu "źle się wobec Ciebie zachowałam, przepraszam, chcę Ci to
wynagrodzić" też nie jest przyjemnością, wymaga stoczenia wewnętrznej walki,
ale jakoś mimo wszystko nigdy nie odbierała tego aż tak strasznie...
Co do tego, że tak naprawdę to Jezus udziela rozgrzeszenia - fajnie, tyle że
najwyraźniej niektórzy księża zrobią wszystko, byle go nie usłyszeć. Skoro z
takiego samego grzechu jeden ksiądz rozgrzesza, a inny nie? Skoro jeden jest w
stanie zrozumieć czyjeś wołanie o pomoc (np. wyznanie myśli samobójczych,
zażywania narkotyków), a drugi na to wygania z konfesjonału i Kościoła? Jezus
jest miłosierny, z ludżmi bywa róźnie...

[darcia73]

SpowieDź dla mnie jest wyznawaniem grzechów. Nie jest sakramentem w katolickim
pojęciu. W moim duchowym życiu roznie bywa. Raz jest super a raz jestem
w "ciemnej dolinie". Wyznaję grzechy przy każdej modlitwie, staram się robić to
sumiennie i rozmawiać o tym z Moim Panem, aby stanąć przed Nim czysta. Lubię
modlić się za Dawidem "stwórz serce czyste we mnie (...). Niestety jestem tylko
grzesznym człwoiekiem, ale dzięki krwi Jezusa, moje grzechy idą w niepamięć.
I to mi się podoba w protestantyzmie: wolność w Bogu, brak sztywnych wiezów,
które krepują duchowość. Jestem odpowiedzialna przed Bogiem za swoje życie i
tylko przed Nim odpowiadam.

[mika74]

Hej
W czasie każdej mszy św., w czasie modlitwy pokutnej, naszej osobistej
przebaczane sa nam grzechy lekkie. Jednak grzechy ciązkie bardzo oddalają nas
od Boga, zrywaja kontakt z Nim. Oczywiście mozna samemu w duszy wyznac
grzechy,ale jest tu pewne niebezpieczeństwo. Nikt nie jest sędzia w swojej
sprawie, nie jestesmy do siebie obiektywni, chetnie sami przed soba sie
usprawiedliwiamy. Czesto to co wydaje nam sie grzechem ( np. poczucie winy,
mysli ,że Bóg mi jeszcze nie przebaczył, stany uczuciowe, pokusy) mylimy z
grzechami i trudniej jest z tym zyc. Moga to być nawet jakies zranienia
psychiczne albo cechy naszego chrakteru. Natomiast wielu ludzi nie widzi
grzechu w związkach przedmałżeńskich, zdradach(niekoniecznie fizycznych),nie
widzi po prostu ,ze ulagaja subtelnie niektórym pokusom. I ci letni
chrześcijanie, którzy czasem, nie maja "poczucia grzechu", i ci bardziej
zaangażowani, którzy sa narażeni na wieksze ataki szatana. Jezus był bardzo
kuszony.Kobieta przy studni majaca kolejnego "męża", nie wiedzi grzechu,zyje w
nim, dopiero Jezus wypowiada przez nia jej grzech, odkrywa jej sekret, to co ma
w sercu :"ten, z którym zyjesz nie jest twoim mężem".Jezus powołuje apostołów
do odpuszczania w Jego imieniu grzechów po swoim zmartwychwastaniu w
wieczerniku. jest to specjalne postalaniictwo,charyzmat(może byc u niektórych
większy lub mniejszy u niektórych zupełnie zaniedbany,ale jest).
Protestanci nie wierza tu w sukcesje apostolską-powołanie mieli tylko pierwsi
uczniowie Jezusa(patrzcie w dziejach Apostolskich) i kropka.
cdn..

[mika74]

Forma spowiedzi ewoluowała w czasie wieków, rózna była tez jej częstotliwośc.
Koscioł dojrzewał do formy,a własciwie odkrywał formę, która obowiazuje dzis-
forma indywidualna przed jednym prezbiterem.
Czy ona mi sie podoba? Jakie ma owoce?
Spowiadam sie od czasów mojego nawrócenia. Trafiałam na róznych spowiedników,
spowiadajacych krócej i dłużej, zbyt szorstkich i zbyt łagodnych(!). W miare
upływajacego czasu zauwazyłam ,że im bliżej jestem Boga ty,m mnie zwracam uwagę
na kapłana ,na forme spowiedzi, czas i imijesce, okoliczności i to co mi
mówi ,a bardziej na dzialajaca wtedy łaske Bożą, na przygarniecie mnie Boga z
miłością i przebaczeniem.
Potem wyjechałam na rekolekcje ignacjańskie i tam medytowaliśmy scenę bibliją
spotkania syna marnotrawnego Z MIŁOSIERNYM ojcem. Od tej pory bardzo przezywam
spowiedx, jest ona prawdziwym spotkaniem mnie-grzesznika,le przede wszystkim
dziecka, syna z miłością i miłosierdziem ojca. Duzo też modlę się za
spowiednika, u którego się spowiadam, modle sie o Ducha św. i dla niego i dla
mnie.
Teraz mam stałego spowiednika (od kilku lat), który mnie zna. zna moje słbości,
grzechy, z kórymi walczę, a także moje zranienia. Potrafi oddzielic to co jest
u mnie zranieniem, poczuciem winy, od sedna sprawy. Widze jaka wielka łaską
obdarza go Bóg podczas mojej spowiedzi, czasem słysze rzeczy ,którym nikomu nie
mówiłam, ale on to wie. Mój spowiednik to bardzo zasłuchany w Boga człowiek,
bardzo rozmodlony. Troche za mnie zbyt łagodny, po prostu świety człowiek)))
Takiego trzeba po prostu sobie wymodlić, wyprosic u Boga. Chodzic do spowiedzi
i patrzeć, który ma dla mnie akurat ten specjalnmy charyzmat, który mnie
rozumie i potrafi moje pokrzywione drogi ustawic w świetle Boga.
Ale poza tym: spowiedz to nie psychoterapia. Niektórzy po prostu potrzebuja
pomocy psychologa lub psychitry,a nie tpo to siedzi spowiednik w
konfesjonale.Przebaczenie grzechów to nie psychoanaliza. Dlatego księża czasem
jak widza jakiś problem psychiczny odsyłaja do specjalisty z psychologii.
Więc jak ktoś chce dobrze się spowiedac powinien wyszukac sobie kogoś "dla
siebie", modlic się za niego i regularnie korzystać ze spowiedzi.
Myslę ,że moja droga do Boga jest bardziej prosta, światła dzieki spowiedzi do
Boga ale przy kapłanie.
Znam wielu protestantów, którzy sami wyznają sobie grzechy,ale nie widza bardzo
duzych błedów, wprost grzechów cięzkich u siebie usprawiedliwaijąc sie przed
soba. Mysle ,że to trudniejsza droga.I bardziej niebezpieczna.
Ale kazdy ma prawo byc wolnym w swoich wyborach.
Przedstawiłam po prostu moje zdanie i moje zycie.
Pozdrawiam i zycze pelnych łask Świąt Wielkiej Nocy.
Mika

[piotrsko]

Gdy chodzi o spowiedź trzeba powiedzieć, że jest ona tylko elementem sakramentu
pokuty. W centrum stoi nawrócenie ( pokuta = nawrócenie ). Kwestia samopoczucia
po spowiedzi jest sprawą wtórną i nie jest najważniejsza. Formy sprawowania
tego sakramentu w historii Kościoła były różne. Czasem akcentowano bardziej
wyznanie grzechów, innym razem ekspiację itp. To co najważniejsze to
nawrócenie. Bo co mi po spowiedzi jeśli się nie nawracam ?

Jest prawdą ( zaznaczam, że jestem katolikiem ), że w pierwszych wiekach
Kościoła w zasadzie nie praktykowano spowiedzi. Św. Augustyn np. nigdy nie
korzystał z tego sakramentu. To nie odbiera jedak mocy temu sakramentowi. Żeby
to zrozumieć trzeba zobaczyć trochę historii.

W pierwszych wiekach nie było pokuty po chrzcie bo był bardzo solidny
katechumenat przed chrztem. Chrzest dawano jako pieczęć, ze katechumen
przeszedł poważne nawrócenie. Z tego powodu niektórzy nawet obawiali się chrztu
i odkłądali go jak najpóźniej. Z tego powodu np. cesarz Konstantyn ochrzcił się
dopiero przed śmiercią. Nie znaczy to jednak, że nie wierzył w Chrystusa
wcześniej.

Sakrament pokuty powstał na fali prześladowań, kiedy niektórzy chrześcijanie
zapierali się wiary z obawy przed śmiercią. Były dwa poglądy: 1) należy przyjać
ich na powrót do Kościoła, 2 ) nie mają już żadnych szans aby się nawrócić.

Kościół uznał, że można ich przyjać na nowo o ile przejdą drogę nawrócenia -
niejako ponowny katechumenat. Tak zrodził się stan pokutników, którzy mieli
takie prawa jak katechumeni.

Potem tę praktykę rozszerzono na najpoważniejsze grzechy: oprócz apostazji,
także cudzołóstwo i zabójstwo.Jeśli ktoś popełnił taki grzech nie musiał się
oczywiście spowiadać, ale z uwagi na charakter grzechu wszyscy o nim wiedzieli -
stawał się publiczny.

Wtedy Kosciół wyłączął taką osobę ze wspólnoty. Bo wspólnota miała być znakiem
dla świata, a taki brat, który zgrzeszył niweczył ten znak. Taki cel miała
ekskomunika. Wygladłao to miniej wiecej tak, że biskup wobec całej wspólnoty
nakładał na tego brata szatę pokutną i posypywał mu głowę popiołem ( stad
tradycja środy popielcowej ), a potem odprowadzał do drzwi Kościoła.

Przez okres pokuty pokutnik mógł słuchać Słowa, ale nie uczestniczył w
Eucharystii. Potem był na nowo przyjmowany do wspólnoty, ale dopiero gdy jego
gwarant ( taki quasi - ojciec chrzestny ) potwierdził, że ten człowiek sie
nawrócił. Czasem nawet rozpytywano jego znajomych czy coś się w jego życiu
zmieniło.

Potem - zwykle w Wielki Czwartek - biskup przyjmował w imieniu wspólnoty tego
brata na nowo. Wychodził przed drzwi Kościoła, dawał mu pocałunek pokoju i
wprowadzał uroczyście do srodak; było wielkie święto.

Tak ten brat doswiadczał odpuszczenia grzechów. Dawała mu je wspólnota ( w jej
imieniu biskup ) Koscioła, a przez nią sam Chrystus, który żyje w Kosciele.
Kosciół jest jego Ciałem, a On głową.

Potem gdy całe narody wchodziły do Koscioła ta praktyka ewoluowała. Nie było
możliwe stosowanie jej gdy wspólnoty ( parafie ) stawały się duże i z małych
wspólnot rosły na potężne skupiska chrześcijan.

Z tego powodu zaczeto praktykować spowiedź bardziej indywidualną. Ten kto
zgrzeszył przychodził do biskupa ( prezbitera ) wyznawał grzech i prosił o
pokutę. Stąd wyrastała w d u ż y m skrócie praktyyka dzisiejszej formuły
spowiedzi.

Druga osoba przy spowiedzi jest ważna, bo grzech zawsze ma wymiar społeczny (
nie tylko relacja do Boga ale i do człowieka ). Prezbiter ( ksiadz ) w
spowiedzi reprezentuje Kosciół jako wspólnotę wiernych. Kościół jest
przedłużeniem obecnosci Chrystusa w swiecie - stąd Chrsytus odpuszcza grzechy
poprzez Swój Kościół.

Ponieważ grzech nie jest sprawą indywidualną także dzisiaj Kościół zaleca aby
sakrament pokuty sprawować w formie liturgii pokutnej, a więc nie
indywidualnie, chociaż w praktyce jeszcze do tego daleko.

To tyle. Piotr.

[monika.od.werki]

Nie moge powiedziec, abym lubila sie spowiadac.

Kiedys w ogole bardzo balam sie spowiedzi, juz nawet kilka dni wczesniej serce
kolatalo mi na sama mysl.. no i juz nie mowiac o samym dniu, gdy mialam
przystapic - stres niemal jak przed egzaminem.

Ale jakos z biegiem lat, szczegolnie tych ostatnich, zmienilo sie troche moje
spojrzenie na spowiedz jako taka. Jest ona dla mnie teraz czyms ogromnie
waznym, i zupelnie nie wyobrazam sobie 'wzrastania w wierze' BEZ spowoiedzi..
Przede wszytskim, tak, jak juz pisala Isma, jest ona dla mnie niezbedna dla
ksztaltowania sumienia, dla ogolnie pojetego wzrostu duchowego. Kosztuje mnie,
owszem, bo musze jak gdyby przed kims sie 'obnazyc' ze swoim JA, z problemami,
upadkami, niedoskonalosciami.. to nie moze byc latwe, nie lezy w naszej
ludzkiej naturze. Ale jesli tylko przestane sie skupiac na ksiedzu-
posredniku, a skupie sie na Jezusie i Jego ogromnej Milosci i Milosierdziu..
jest mi duzo latwiej. Ksiadz moze mi pomoc, ale nie musi. Ksieza, jak to
ludzie, SA rozni. Ale dla mnie liczy sie fakt, ze staje PRZED JEZUSEM, chowam
swoj wstyd do kieszeni... a On przeciez i tak WIE, JAKA jestem, duzo lepiej niz
ja sama!!
Przystepowanie do spowiedzi to z jednej strony 'cwiczenie' duchowe, a z drugiej
Sakrament. I jesli szczerze zaluje i PRAGNE poprawy.. Jego Laska naprawde
dziala: czuje sie od razu silniejsza wewnetrznie i z odwaga, na nowo, ide
stawiac czola swojej codziennosci...

I chwala niech za to bedzie Panu!!

Pozdr,
Monika

[isma]

Zauwazcie: osoby, jak to nazwala Orvokki "zwiazane z KK" podkreslaja
fakt "wspanialomyslnosci" Sakramentu Pokuty, tego, ze formula o odpuszczeniu
grzechow nastepuje latwo ("za latwo" nawet, tak tez rozumiem troche pierwszy
post Mamymoniki), a nawet, ze towazysza temu uczucoia pozytywne, budowanie
wiary, nawet cos w rodzaju radosci (a na pewno nadziei zwiazanej z tym, ze
milosierdzie Boze jest niezmierzone)!

[mika74]

www.mateusz.pl/list/04021-spowiedz.htm

[alex05012000]

mądre i święte słowa ...(uhh, zaraz się ktoś przyczepi do świętych słów...)
przeczytałam z przyjemnością, i nabieram ochoty na spowiedź, tylko do Krakowa
mi nieco daleko.....

[orvokki]

Wywiad b. ciekawy.

No ale co, jak na przykład protestańci się nie spowiadają, to nie rosną w
wierze? A codzienny rachunek sumienia, modlitwa i tak dalej? Czy uważacie, że
to w żadnym razie nie może zastąpić spowiedzi?

Mnie nie chodziło tak bardzo o surowość/łagodność spowiedników, jak o to, że to
jest takie bardzo względne. Twierdzi się, że spowiedź jest spotkaniem z
Jezusem, a dla mnie jest przede wszystkim spotkaniem z księdzem... mniej lub
bardziej rozgarniętym, mniej lub bardziej miłosiernym, mniej lub bardziej
otwartym, zmęczonym etc. etc...

[carla7]

Do mnie przemawia jednak argument, że ktoś z zewnątrz przy spowiedzi (w dodatku
obdarzony Łaską) pomaga lepiej kształtować sumienie.Codzienny rachunek sumienia,
modlitwa (jeśli rzeczywiście są częste) mogą czasowo zastąpić spowiedź.
Ale co z ludźmi, którzy się mało modlą a o rachunku sumienia dawno zapomnieli?
Z drugiej strony, ludzie żyjący na co dzień wg. Dekalogu, prawie święci (wierzę,
że tacy istnieją) z czego się spowiadają?

[orvokki]

" Ale co z ludźmi, którzy się mało modlą a o rachunku sumienia dawno
zapomnieli?"

Tacy to nawet jak do konfesjonału trafią, to i tak poza odklepaniem paru
formułek i standartowych grzeszków nic z siebie nie wyduszą...

"Z drugiej strony, ludzie żyjący na co dzień wg. Dekalogu, prawie święci (wierzę
> ,
> że tacy istnieją) z czego się spowiadają?"
Albo z bardzo drobnych rzeczy, bo nawet takie potrafią zobaczyć, albo... takich
ludzi bardziej zły kusi, więc pewnie nie ustrzegą się poważnych walk
wewnętrznych i dylematów.

[mader1]

Spowiedz... trudna sprawa.
Spowiadam sie, oczywiscie. Musze przyznac,ze nie mam stalego spowiednika-
przewodnika duchowego. Spowiadam sie w parafii. I moge wskazac, jak tu
( to juz kolejna parafia w moim zyciu) wybieram sobie spowiednikow. W
wypadku, gdy chodzi sie co najmniej co niedziela do Kosciola, a
jeszcze jest to spore miasto, ma sie do wyboru paru ksiezy. Juz po
sposobie prowadzenia mszy , po nawet krotkich kontaktach, wiadomo, kto
moze sie nadawac na spowiednika.To juz moja 5 parafia, ale w kazdej
chociaz jednego takiego ksiedza znajdowalam.Czasem oczywiscie okazuje sie,
ze sie pomylilam, ale... nie zniechecam sie tak szybko. Nie
przystepuje do spowiedzi, gdy najwiekszy tlum. Na przyklad na mszy w
tygodniu mniej jest penitentow i latwiej o spokojna spowiedz.Lubie
konfesjonal jako miejsce spowiedzi. Czasem, z koniecznosci, ide do
spowiedzi do "nie swojego" ksiedza. Raz trafil sie niemily komentarz,
chyba nie do konca zasluzony - najpierw bardzo mnie ta
niesprawiedliwosc zabolala. Potem potraktowalam to jako mala lekcje
pokory
Spowiedz wysluchana przez konkretnego czlowieka bardzo mi sluzy. Grzechy
powiedziane glosno, nazwane wprost... jakos sie wtedy je inaczej czuje.
Czasem czlowiek jest dla siebie zbyt lagodny, ale niekiedy zbyt surowy.
Za kazdym razem robiac rachunek sumienia, postanawiajac poprawe, wyznajac
swoje grzechy i wreszcie slyszac slowa odpuszczenia,czuje glebokie
wzruszenie. To, ze Jezus mi wybacza, ze mi tak mocno ufa, wierzy
mi... to ogromna radosc.

[mama_kasia]

To jeszcze ja dorzucę parę słów o spowiedzi. W mojej parafii
nie ma spowiedzi w czasie mszy. Jest przed mszą. Nie ma więc
nakładania się sakramentów. W czasie rekolekcji, czy to
adwentowych, czy wielkanocnych, mamy tzw. celebrację sakramentu
pokuty i pojednania. Jest wtedy czytanie Słowa Bożego, jest
homilia i spowiedź osobista (w tym czasie pozostali wierni
nie wychodzą z kościoła, ale modlą się za tych, którzy się
spowiadają). Nie ma wtedy indywidualnej nauki księdza.
Na koniec jest uwielbienie i uroczyste błogosławieństwo.
Spowiedź dla mnie jest radosnym spotkaniem z Jezusem, który
przebacza mi moje grzech. Nie napomina, nie krzyczy, ale
obdarza Swoją Miłością.
I tak spowiadam się od kilku lat, bo oprócz takich liturgii
w czasie rekolekcji mam taką liturgię raz w miesiącu we
wspólnocie.
Kasia