Jakie są Wasze małżeństwa?

[mika74]

Ciekawa jestem w jakich związkach malżeńskich jesteście?Czy ktos z Was jest w
związku z osoba głeboko wierzącą, po prostu wierząca czy niewierzacą? Czy są
w Waszych małzeństwach jakieś zgrzyty a sprawach praktyk religijnych,
modlitwy itd? Jak wychowujcie Wasze dzieci jesli jedno z malzonków nie
praktukuje? Mozecie sie podzielić jesli chcecie i na ile chcecie w tym
temacie?
Kiedys miałam chłopaka niewierzącego , który chciał sie ze mna ożenic nie
wyszłam za niego bo za dużo pił(oczywiście nie herbaty. Czasem
zastanwawiam sie jak potoczyłoby mi sie zycie gdybym wyszła za niewierzącego(
omijajac kwestie alkoholizmu)?
Teraz mam głęgoko wierzącego człowieka przy sobie i jestem Bogu
wdzieczna ,że wyszlo tak a nie inaczej.
Ale zastanawiam sie jak sobie radza w takich związkach inni...
Pozdrawiam

[18lipiec]

Jak to jakie?
- modlitwa (przed śniadaniem, po śniadaniu, przed spacerem, po spacerze, przed
obiadem , po obiedzie, przed zmywaniem naczyń, po zmywaniu, potem spacer do
Kościoła, zakupy, modlitwa w supermarkecie , potem kolacja, modlitwa przed i
po, modlitwa przed seksem, i po seksie, sen)
- kościół ( codziennie razem, dzieci i psa też ciągniemy ze sobą)
- seks, oczywiście po slubie ( pod kołdrą, po bożemu, po ciemku, tylko w celu
spłodzenia potomka)
- nie czytamy gazet- tylko pismo święte.
- nie rozwodzimy się, nawet jak się nienawidzimy bo to grzech.
itd itp.

[wojtek_tata]

Marta, co Cię ugryzło?
A co do małżeństw, to ja byłem tą stroną niewierzącą - w tym okresie przed
ślubem. A moja przyszła żona była jedną z tych osób, które jakoś mnie
doprowadziły do Pana Boga. Nie robiła mi wykładów ani nie przekonywała do
niczego. Po prostu żyła jakoś inaczej. Faceci lubią być zaintrygowani

[18lipiec]

ja mojego wierzącego intryguję czym innym.

wszak mężczyźni lubią świętoszki ale zdradzają je z diablicami...


ale to tylko taki żarcik mały. nie pochwalam zdrad itp.

tak na serio myślę że mój związek nie różni się niczym od waszych, tylko my nie
jesteśmy rozmodleni, no i seks bardziej urozmaicony...

[aetas]

18lipiec napisała:

> ja mojego wierzącego intryguję czym innym.
>
> wszak mężczyźni lubią świętoszki ale zdradzają je z diablicami...
>
>
> ale to tylko taki żarcik mały. nie pochwalam zdrad itp.
>
> tak na serio myślę że mój związek nie różni się niczym od waszych, tylko my
nie
>
> jesteśmy rozmodleni, no i seks bardziej urozmaicony...
oj, Marto, Marto, a skąd wiesz, że bardziej? Ubawiłam się
Pozdrawiam

[18lipiec]

ano dlatego że Wy stosująć NPR nie zawsze możecie, a my możemy zawsze i
wszędzie.
robimy to bez ślubu, przed ślubem, często, gęsto i w róznych pozycjach a w
niedzielę najwięcej

[elwinga]

NPR nie obowiązuje np. protestantów. I na czym teraz polega Twoja przewaga nad
nami?

[18lipiec]

nie wiem, z protestantem nie próbowałam.

[wojtek_tata]

elwinga napisała:
> NPR nie obowiązuje np. protestantów. I na czym teraz polega Twoja przewaga
nad
> nami?
Dzięki, siostro
Ekumenicznie.
Ale - swoją drogą - NPR nie jawi mi się jako jakaś przeszkoda w udanym życiu
seksualnym.

[18lipiec]

a dla mnie to przeszkoda, te mierzenie temp., liczenie dni płodnych i
niepłodnych, pilnowanie...ee tam

[isma]

Elwinga, ))))))

[wojtek_tata]

Marto!
To ciekawe:
> ja mojego wierzącego intryguję czym innym.
Nie to, że "czym innym" bo moja żona intrygowała mnie "czym innym" też.
Ale - jak rozumiem - masz wierzącego męża. Czy tak? I jak się z nim dogadujesz?
Nie jest to dla Ciebie (i dla niego) problem? To bardzo ciekawe, naprawdę.

[18lipiec]

Wojtku! Moj partner, tak partner bo nie mamy slubu i zyjemy w grzechu chodzi do
kosciola kiedy czuje taka potrzebe,nie co niedziela.Tak szczerze to ja nawet
nie wiem kiedy on chodzi i nie musze wiedziec.Wiem ze modli sie w myslach po
cichu przed snem, wiem ze za mnie tez sie modli.Wiec jak widzisz jego wiara
jest cicha i bardzo prywatna i nie jest zadnym problemem.
Zgodzil sie na to by brac tylko slub cywilny,ale dziecko chce ochrzcic i
pozwole mu na to.
To tyle ,tak ogolnie.

[neogobbo]

Nie tak do końca żyjecie w grzechu, co najwyżej on żyje w grzechu, jeśli uważa
się za wierzącego. Grzech to jest świadome przekroczenie przykazań, a Ty, skoro
w nic nie wierzysz, nie możesz być świadoma ich przekraczania. Bo kto, jeśli
nie Twój partner, ma Ci to pokazać?
Wiara nie jest czymś prywatnym. A tymbardziej nie jest żadnym problemem.
Jeśli osoba wierząca z niewierzącą chcą serio traktować swoje postawy i
jednocześnie nie ranić osoby drugiej, to jest fantastyczne wyjście. Otóż można
zawżeć śłub kościelny jednostronny, tzn obie osoby są w Kościele, ale tylko
jedna, ta wierząca, składa przysięgę. Skutek jest taki, że z punktu widzenia
Kościoła tylko ta jedna osoba ma nierozerwalny związek małżeński z wszystkimi
tego konsekwencjami, druga ma tylko związek cywilny. Znam takie małżeństwo. On -
wierzący i praktykujący, ona ateistka, tak została wychowana. I oboje są
uczciwi względem siebie.
U Ciebie mam natomiast pewne wątpliwości, co do wiary Twojego partnera. Nie
pisz od razu że oceniam, bo nie oceniam, mam tylko pewne wątpliwości
pojawiające się w wyniku lektury tego, co piszesz na tym forum.

[isma]

No, ja tu miarodajna nie bede.

Bo tak: moj maz jest czlowiekiem gleboko wierzacym. Ale jest to wiara zupelnie
inna w swoim zrodle i formach niz moja, bo on wychowal sie w czasach
radzieckich na Ukrainie, gdzie, powiedzmy, nie bylo tego wszechwladnego i
triumfalistycznego KK )), a, wprost przeciwnie, mozna bylo beknac za
przyznawianie sie do jakiejkolwiek wiary (co zreszta mojego tescia, nawroconego
z urzedowego ateizmu, nie ominelo).
Wschodnia duchowosc tez robi swoje - moj maz jest mistyk, ja jestem
pragmatyczna. On zyje Pismem sw., bo przez lata do zadnych innych lektur
religijnych nie mial dostepu. On jest ekumeniczny z natury, a ja z przekonania.
Jego dziwi wystawnosc polskich koscielnych ceremonii, religia w szkole oraz
parafialni lacznicy prowadzacy ewidencje skladek na sprzatanie kosciola...

Ale Bog jest jeden...

[barbie-torun]

Poruszyłaś trudny temat.
W naszym związku to ja byłam osobą "mniej wierzącą".
Mąż należał do Duszpasterstwa Akademickiego, wyjeżdżał na rekolekcje, spędzał
wolny czas z ludźmi ze wspólnoty. Ja natomiast zwykła prosta kobieta, chociaż
religijna i praktykująca , niedziele, świeta, posty piątkowe, sakramenty itp.
to na początku był bunt przez czytaniem Pisma św. lub brewiarza wieczorem,
natomiast mąż niechciał czytać litanii lub modlitw z książeczki tak jak ja to
robiłam. Byliśmy na innym etapie poznawania.
Czyż złym jest mówienie różańca czy koronki przez babcie? sama forma jest mniej
istotna bardziej chęć bycia blisko Boga. Ja tak uważam.
Basia

[unruzanka]

Nasze małżeństwo jest zwyczajne. Mąż, żona i dziecko. Mój mąż jest osobą
głęboko wierzącą (adwentysta dnia siódmego), ja jestem katoliczką. Zgrzyty w
sprawie praktyk religijnych? Pewnie, że były, ale mąż tak bardzo mnie kocha, że
jakoś przeżył katolicki ślub )biedak, myślał,że siłą będę ja i księża
nawracać go na katolicyzm, ha, ha.
Z kolei ja się wkurzałam jak w zborze słyszałam - delikatnie mówiąc - docinki w
stosunku do katolików.
Aż zaczęliśmy mieć prawdziwe problemy - choroba naszej córeczki itp. To jeszcze
wzmocniło naszą miłość i małżeństwo.
Myślę, że podstawą naszego związku jest wzajemny szacunek - nigdy do głowy by
mi nie przyszło krytykować innych - katolików czy nie-katolików. Myślę, że sama
muszę wiele zmienić w sobie..., w swojej wierze itp.
pozdrawiam
Ania i Ola (22.01.2004)
P.S. Prawdziwym wyzwaniem dla nas będzie takie wychowanie córeczki, aby
szanowała innych ludzi, ich wiarę, poglądy. Musi się udać .

[orvokki]

Wtedy (po doświadczeniach z byłym chłopakiem)
> już byłam pewna, że sprawy wiary są dla mnie ważniejsze.
> Zwyciężyła Miłość, ta Boża i ta ludzka. Mąż zgodził się przed sobą
> przede wszystkim na postawione warunki.
> Dzięki takiemu postawieniu sprawy na ostrzu noża teraz w kwestii wiary
> sporów nie ma. Razem , rzeczywiście razem, idziemy.

Dość tajemniczo to brzmi - na jakie warunki mąż się zgodził? Co oznaczało to
postawienie sprawy na ostrzu noża tak konkretnie? Oczywiście na tyle, na ile
takie wyznanie nie narusza Twojej prywatności...

A mój mąż jest "letni" - no, ale o mnie też niektórzy tak czasem mówią. Myślę,
że on ma takie bardzo dobre ziarenko wiary: że Bóg jest, że nas kocha i chce
dla nas dobrze. I że nawzajem dla siebie jesteśmy darem Bożym.
Nie ma u nas wpólnej modlitwy czy czytania Biblii (chyba że czasem nie
wytrzymam i coś mu przeczytam). Są czasem rozmowy, a czasem moje monologi na
temat.
Ale nie było między nami żadnych kłótni na ten temat - i zresztą w większości
spraw potrafimy się dogadać. Dobrym człowiekiem jest mój mąż po prostu.

[marzek2]

My jesteśmy jedno ) w każdej sprawie, a w sprawach wiary i spojrzenia na to
czym się kierujemy w życiu - to szczególnie. Mąż inaczej przeżywa Boga niż ja,
bo ma inny temperament i charakter ale to dobrze bo patrzy na sprawy inaczej z
innej perspektywy co często pomaga. Na pewno więcej myśli nad sobą i swoim
życiem duchowym, nie zmienia rzeczy z dnia na dzień, ale jak już coś zmieni, to
na dobre. W wielu rzeczach jest dla mnie wyzwaniem, w wielu uczę się od niego.
Zna mnie dobrze i często bywa też używany przez Pana Boga do pokazania mi czegoś
o mnie, najczęściej nieprzyjemnego, ale ponieważ robi to z miłością, biorę to
pod uwagę bo czuję się kochana i akceptowana pomimo moich wad i niedociągnięć.

Generalnie, najpierw dziękuję Bogu zawsze za moje zbawienie, na następny miejscu
jest zawsze mój mąż.

[pesteczka5]

marzek2 napisała:

bywa też używany przez Pana Boga do pokazania mi czegoś
> o mnie, najczęściej nieprzyjemnego, ale ponieważ robi to z miłością, biorę to
> pod uwagę bo czuję się kochana i akceptowana pomimo moich wad i niedociągnięć.



Coś mi tu zgrzyta...

Marzek, pozdrawiam serdecznie

[grrrrw]

Nasz problem polega na tym, ze maz nawet przy 45 stopniowym mrozie, w burze z
piorunami i powódz, w kaloszach, pelerynie i z olbrzymim parasolem rusza do
koscioła punktualnie w każda niedzielę 12.45.

A ja zostaję wtedy w domu ! Nic takiego, ale już jeśli chodzi o dzieci -
pojawiają się problemy.Jedne ida z nim , a inne zostają ze mną (jak chcą).

Mąz jesli dotrze do koscioła o 13.01, zastanawia się, czy przypadkiem cięzko
nie grzeszy spóxnieniem na msze swięta. I w poczatkach małzenstwa usiłowal
wywierać na mnie presje, zebym z nim na następna msze została.
No, ale on uwaza, ze ja nie potrafie prawidłowo zwijac po praniu skarpetek.
A moja toleracja (spróbujcie nie spóźnić sie do kościoła z kilkorgiem małych
dzieci !) na spóżnianie sięga do konca credo!

Maz w kosciele spiewa głośniej niż organista ! Z tego wzgledu stajemy z dziećmi
w lewej nawie (on ma zwyczaj stawać w prawej, obok obrazu ze swiętym Józefem)i
udajemy, ze go nie znamy !


A poza tym jestesmy wszyscy zdrowi i jest OK !

[piotrsko]

My jesteśmy małżeństwem od 9 lat. Na kilka miesięcy przed ślubem, już jako
narzeczeni weszliśmy na Drogę Neokatechumenalną i to nam pomaga w momentach
trudnych. Dzieki Drodze razem się modlimy, a to pomaga nam żyć w jedności.
Także dzięki Drodze nauczyliśmy się jednać kiedy się posprzeczamy. Kiedyś były
ciche dni, dzisiaj o dziwo ich nie mamy. Widzę też, że mamy pewien dystans do
samych siebie ( albo może świadomość że nie jesteśmy ideałami ), który sprawia,
że jakieś uwagi jednego z nas nie powodują obrazy u drugiego ( oczywiście nie
zawsze tak jest, ale kiedyś było o wiele gorzej ).

Krótko mówiąc: na początku dużo walczyliśmy ze sobą, ale przez te kilka lat
nasze miecze się stępiły. I jest to zasługa Drogi ( a raczej Pana Boga, który
się nią wobec nas posługuje ). Tak się składa, że we wspólnocie uczymy się
szczerości ( w tym także tego, żeby umieć przyjąć jakieś krytyczne uwagi innych
w pokorze ) i to w jakiś sposób przekłada się na małżeństwo.

Ale w naszej wspólnocie są też osoby, którch "połówki" nie należą do wspólnoty.
Postawy tych "połówek" są różne w zależności od charakterów.

Jednak tym którzy razem są na Drodze jest po prostu łatwiej.

Piotr

[barbie-torun]

Czy w neo też są "dialogi małżeńskie" z zapaloną świecą, modlitwą i szczerymi
rozmowami?
Kiedyś, nie chciałam powiedzieć mężowi, że bardzo krępują mnie całusy w windzie
(ehh te miodowe czasy). O dziwo,przy jednym dialogu poruszyłam ten temat i 100
innych wielkich, ważnych dla nas a które od dawna kłębiły mi się po głowie.
Basia

[neogobbo]

Wprawdziem nie Piotr, ale w sumie jesteśmy z tej samej wspólnoty, więc może
odpowiem. Nie, na Drodze nie mamy tego o czym piszesz. Nie w sensie
sformalizowanym (prawdopodobnie, bo Droga wfunkcjonuje na zasadzie stopniowego
wtajemniczenia, ale razcej nie). Natomiast nie ma nic przeciwko temu, żeby
małżenstwa to robiły. Nam na przykład nasi katechiści kiedyś to zalecili, kiedy
mieliśmy poważny problem w małżeństwie.
Jest coś takiego jak wspólna modlitwa oczywiście. Od pewnego etapu wchodzi
codzinny brewiarz, odmawiany wspólnie. Okazją do takiego spotkania są też
niedzielne laudesy z dziećmi. Dzieci tam traktowane są poważnie. Mogą zadawać
rodzicom trudne pytania, być jak najbardziej szczere.
Tak piszę i myślę, że mógłbym Ci też odpisać inaczej. Bo są "dialogi
małżeńskie". Szczere, jak ktoś potrafi. Ja mam problem. Tylko że to się po
prostu tak nie nazywa. U nas same liturgie są w jakimś sensie takim dialogiem,
czasem konwiwencje wspólnoty.

[piotrsko]

Uzupełnię. Nie, na drodze nie ma dialogów małżeńskich. Tak jak pisał Gobbo
uczymy sie raczej byc ze sobą "na bieżąco".

Mamy w liurgiach moment, który nazywa się "echem Słowa". Wtedy ten kto chce w
świetle przeczytanej lektury z Pisma Św. ( czasem z Ojców Kościoła ) może mówić
szczerze o swoich doświadczeniach.

W trakcie konwiwencji mamy też tzw. kręgi doświadczeń. Wtedy idziemy trochę
dalej niż w echu Słowa. Mówimy sobie szczerze co nas zabolało w ostatnim
czasie, co nam się podoba we wspólnocie, a co nie. Jeśli jest potrzeba wtedy
też staramy sie jednać ze sobą; prosić drugiego o przebaczenie ( oczywiście nie
znaczy to, że czekamy do tego momentu, zawsze mozna wcześniej, ale krąg
dośwaidczeń pomaga się otworzyć i także przyjąć słowa drugiej osoby ).
Te doświadczenia z czasem przenoszą się na małżeństwo.
Staje się naturale rozmawiać z żoną szczerze i przyjmować to co ona mówi.
Pomagają też dawane nam na pewnych etapach katechezy o małzeństwie.

Droga nie jest - jak myślą niektórzy - skupiona tylko na sobie.
Moi katechiści w swoim czasie proponowali niektórym małzeństwom korzystanie z
weekandów małżeńskich i niektórzy z tego korzystali.

Teraz do Gobbo - i nie tylko: sypnąłeś nas; tak jesteśmy z jednej wspólnoty. I
Kramla siłą rzeczy też.

A było tak przyjemnie trochę poudawać )

Ale serio: to nie była tajemnica. Tak wyszło żeśmy o tym nie wspominali.

Piotr.

Ale to nie była t

[mika74]

Czy w neokatechumenacie moze byc tak,że tylko jedno z malzonków jest we
wspólnocie a drugie nie? To reguła czy tylko w niektorych wspolnotach tak jest?
A nie wicie jak jest w innych wspólnotach?

[neogobbo]

Jasne że może. Na przykład żona chce, a mąż nie. Przecież nikt nikogo do
nieczego nie przymusza. Ale faktem jest chyba oczywistem, że razem jest
łatwiej. I w ogóle lepiej, jak w małżeństwie panuje jedność, także ( a może
zwłaszca) pod względem wiary.
Jest też taka zasada, że gdy jedno ze współmałżonków jest we wspólnocie, to
drugie może dołączyć w każdej chwili i w dowolnym momencie. Jedność małżeńska
przede wszystkim.

[mika74]

neogobbo napisał:

> Jasne że może. Na przykład żona chce, a mąż nie. Przecież nikt nikogo do
> nieczego nie przymusza. Ale faktem jest chyba oczywistem, że razem jest
> łatwiej. I w ogóle lepiej, jak w małżeństwie panuje jedność, także ( a może
> zwłaszca) pod względem wiary.
> Jest też taka zasada, że gdy jedno ze współmałżonków jest we wspólnocie, to
> drugie może dołączyć w każdej chwili i w dowolnym momencie. Jedność małżeńska
> przede wszystkim.
Aha,dzięki
tak jest we wszystkich neokatechumenatach?
Bo to nie jest takie oczywiste. W niektórych wspólnotach (ja bylam w takiej)
jesli jedno z malzonków nie jest we wspólnocie to te drugie musiło z niej
wyjśc. Żeby nie bylo konfliktu miedzy poswięcaniem czasu małzonkowi a
wspólnocie. A tak ogólnie to co o tym myslicie?

[neogobbo]

To co napisałaś to jest trochę szerszy problem. Też mieliśmy we wpólnocie taki
problem. Kobieta chodziła do wspólnoty, mąż nie, i ona w pewnym momencie miała
wyrzuty sumienia. Czasami dla dobra małżeństwa (ratowania jedności) poleca się
(ale nie każe) jakiejś osobie być w jedności z mężem. Taka osoba nadal jest we
wspólnocie, tyle że nie uczestniczy w liturgiach. reguły chyba nie ma.
Poza tym wyobraź sobie sytuację analogiczną: kobieta chodzi do kościoła, mąż
nie i jej zabrania. Kogo ona ma słuchać. Kto jest na pierwszym miejscu (tu się
kłania Szema Izrael oraz Słowo o nienawiści ojca, matki, brata...)
Wracając do tej kobiety. Ona przez jakiś czas chodziła rzadziej, zawsze pytała
męża, czy może pójść. Trwało to jakiś czas. Dziś chodzi regularnie, mąż ją
nawet podwozi, ale sam nie chce.

[isma]

E, no Gobbo, ta analogia jest kulawa. Bo generalnie tzw. chodzenie do kosciola
to jest obowiazek kazdego wierzacego katolika, a bycie we wspolnocie
obowiazkiem nie jest (upraszczajac oczywiscie). O ile pamietam, bycie jednoscia
w malzenstwie jest zapisane w Pismie sw., a bycie we wspolnocie chyba nie ))

Tak, ze w dylemacie Kosciol czy maz, to jedak zdecydowanie Kosciol, w dylemacie
wspolnota czy maz, to jednak zdecydowanie maz ))

[neogobbo]

Czepiasz się. Przecież mniej więcej to samo napisałem. Nie stawiam wspólnoty
wyżej nad małżeństwo (z drugiej strony Kościół to przecież także wspolnota). I
nie stawiam równości między Kościołem a Neokatechumenatem czy jakąkolwiek inną
wspolnotą w Kościele. Jeżeli mąż nie pozwala żonie chodzić do wspólnoty, to ona
nie chodzi. Przecież pisałem, że nic na siłę. W żadną stronę.

[mika74]

neogobbo napisał:

> Czepiasz się. Przecież mniej więcej to samo napisałem.

Ten internet to taka średnio fajna sprawa

[isma]

Czepiam sie, faktycznie. No, co ja poradze, ze mam obsesje na punkcie precyzji
wypowiadania sie )))

[neogobbo]

Nie ma to jak wyedukowane babsko, co nie?

[mika74]

neogobbo napisał:
Zgadzam sie,ze to jest problem. Bo w sumie Bóg jest na pierwszym miejscu,ale
nie wspólnota. Wspólnota malżenska jest jednak wazniejsza niż wspólnota
kościelna( nie mówie o podstawowych praktykach czy modlitwie,ale o większym
zaangazowaniu w zycie Kościoła,jakiejś konkretnej wspólnocie) i przede
wszystkim trzeba poświęcic czas malzonkowi i dzieciom, a nie np. katechezom w
Kościele. A z drugiej strony kazdy chciałby rozwijac sowja wiare, przebywac z
innymi wierzacymi. Tu pojawia się problem.
Ja mysle ,że najsensowniej byłoby przyjmowac do wspólnoty takie osoby pod
warunkiem pelnej zgody wspólmalzonka. Choc ludziom zdanie tez czasem się
zmienia....

[piotrsko]

Doprecyzuje to co napisał Gobbo. Jedność małżeństwa jest ważniesza od
wspólnoty. Ale każdy przypadek jest indywidualny. Trzeba rozeznawać. Nie ma
problemu gdy druga strona zgadza się, że mąż/żona jest na drodze.
Problem gdy ma obiekcje.
Wtedy czasami katehiści mówią: słuchaj, może czasem trzeba zebyś zamiast do
wspólnoty poszła z męzem do kina albo na piwo. Bo on moze przez twoje chodzenie
do wspólnoty czuje się nie kochany ? Myśli, ze ty do tej wspólnoty uciekasz
przed nim ? I wtedy to żona ( nie katechiści ) decyduje.

Piotr
To przykład.

[barbie-torun]

Uważam, że najlepiej by było gdyby oboje małżonków należało do wspólnoty.
Jest o wiele łatwiej, gdy razem poznajecie lub przeżywacie swoją wiarę.
A modlicie się za swojego małżonka np. rano "Panie poświęcam ten dzień
dzisiejszy za moją żonę/męża" ?
Nie wyobrażam sobie abym mogła stworzyć szczęśliwy związek z nie-katolikiem
(pewnie bym go chciała nawrócić, ale Pan mi tego nie zlecił)

Rogata dusza - Basia

ERe: Jakie są Wasze małżeństwa?

[orvokki]

Chętnie posłucham (czyli poczytam).
Na przykład czy u niego pociągnęło to za sobą jakąś wewnętrzną przemianę i jak
to się odbywało.
Pozdrawiam.

ERe: Jakie są Wasze małżeństwa?

[mama_kasia]

Odpowiedź będzie, ale to dopiero wieczorem. Teraz
mój mąż zarabia na nasze utrzymanie
Pozdrawiam, Kasia.

[mader1]

jezeli chodzi o nasza wiare to my jestesmy jedno - podpieramy sie
nawzajem i idziemy jak slepy z kulawym ))) Klocimy sie niezmiernie
rzadko. Moge na mojego meza liczyc. Sprawdzil sie w sytuacjach
ekstremalnych. Ciagniemy sie tak za Jezusem - raz on mi reke podaje,
raz ja jemu. Nie nalezymy do zadnej wspolnoty, procz wspolnoty
parafialnej i kosciola domowego Ja bylabym bardziej sklonna, maz
jest bardziej sceptyczny. Zreszta - rzeczywiscie, z czasemm nie
najlepiej. Wydeptujemy sobie swoje sciezki w KK i mysle, ze wiele osob
tam nas zna. Jednoczesnie jestesmy takimi kotami ,ale staramy sie
zanosic Jezusa wszedzie, gdzie mozemy - do pracy, do znajomych... Mamy
swoje sukcesy. W pracy uwazaja, ze nalezymy napewno do jakiejs
wspolnoty ))) Ja wiem, co jeszcze ... kochamy sie, gadamy do upadu...
Jestesmy szczesliwym malzenstwem

[magdalena_76]

My - dwie natury raczej kontemplacyjne. Mój mąż zafascynowany prawosławiem i
wschodnim mistycyzmem (pozdrowienia dla Twojego męża, Isma!!!), ma w sobie
wiele ciszy i pokoju. Jest bardzo dojrzały w wierze. Ja - niespokojny duch,
marzący o wielkiej bliskości z Panem Bogiem, ale strasznie łatwo się
zniechęcający i potrzebujący wsparcia. Oboje mamy za sobą czas niewiary i
poszukiwań, nawrócenie - właściwie ciągłe od nowa nawracanie... Jakoś razem się
dopełniamy. Poznaliśmy się we wspólnocie Arka, dzieląc życie z osobami z
upośledzeniem - trochę ekstremalne warunki, w których mogliśmy się bardzo
bardzo dobrze poznać. Wiem, że mogę na niego liczyć w każdej sytuacji.
Nasz ślub - poczucie ogromnej obecności Boga i pokój!!!! bo to On nas znalazł
dla Siebie i dla siebie nawzajem. Ten sakrament daje wielką siłę w trudnych
chwilach.
Strasznie kocham mojego męża ))

To dziwne

[mader1]

To dziwne, to tak jak ja - tez kocha bardzo swojego

[isma]

Magda, otworzylam watek zobligowana przez malzonka do zamieszczenia
zdecydowanej deklaracji, ze - poza wszystkim, co napisalam - to my sie
szalenczo kochamy )).
To moze my naszych malzonkow kiedy w Kraku spikniemy?

[mader1]

My na razie konczymy wiellkie, wspolne przedsiewziecie... wiec do
wakacji mamy wiecej checi niz czasu Ale niedaleko, w N.Saczu mamy
cchrzestnego corki i...bedziemy chcieli do nich jechac. Jezeli pozwolicie
to w Krakowie obejrzymy kogo sie da !

do mader1

[barbie-torun]

My należeliśmy też do domowego kościoła ale po kolejnej,już 6 przeprowadzce
(mam nadzieję, że ostatniej) i zmianie parafii, teraz należymy do
Stowarzyszenia Rodzin Katolickich. Coś na wzór partii ))
Jesteśmy pomocni parafii i proboszczowi w organizowaniu imprez. Np. Święta,
droga krzyżowa ulicami miasta, festyn parafialny i oczywiście coroczny bal
karnawałowy (wikary słabo tańczy, ale pan kościelny to dopiero dancer).
3 maja- święto Królowej Polski i kolejna piesza pielgrzymka, więc "błękitne
rozwiniemy sztandary" i będziemy maszerować 10 km szosą poznańską do sąsiedniej
miejscowości. Ze śpiewem i radością ewangelizując okoliczne domostwa i tirówki
(uciekające w popłochu)
Basia
PS.Do jajek i 18 lipca - proszę nie komentować.

[mader1]

barbie-torun napisała:

> My należeliśmy też do domowego kościoła ale po kolejnej,już 6 przeprowadzce
> (mam nadzieję, że ostatniej) i zmianie parafii, teraz należymy do
> Stowarzyszenia Rodzin Katolickich. Coś na wzór partii ))
> Jesteśmy pomocni parafii i proboszczowi w organizowaniu imprez. Np. Święta,
> droga krzyżowa ulicami miasta, festyn parafialny i oczywiście coroczny bal
> karnawałowy (wikary słabo tańczy, ale pan kościelny to dopiero dancer).
> 3 maja- święto Królowej Polski i kolejna piesza pielgrzymka, więc "błękitne
> rozwiniemy sztandary" i będziemy maszerować 10 km szosą poznańską do
sąsiedniej
>
> miejscowości. Ze śpiewem i radością ewangelizując okoliczne domostwa i tirówki
> (uciekające w popłochu)
> Basia
> PS.Do jajek i 18 lipca - proszę nie komentować.

Musze przyznac, ze to jest mysl Piekna sprawa.

[justyna.ada]

Czytam i czytam sobie rozmaite posty o małżeństwach i zawsze mi się wydaje że
moje małżeństwo takie zwyczajne. Może to źle, a może i nie...
Oboje jesteśmy wierzący, chociaż nie jestem Duchem św. i nie wiem do końca jak
wygląda wiara mojego ślubnego.(w rozmowach na tematy religijne i chyba w ogóle
w rozmowach to nie jesteśmy championami). Na pewno nie jest zwolennikiem
należenia do jakiejś wspólnoty (a ja wychowałam się w Ruchu Ś-Ż i jestem...)
Wychowujemy dwójkę dzieci. (staramy się w wierze) Na tle religijnym akurat do
konfliktów nie dochodzi. Kochamy się na pewno, ale ja wiem, czy szaleńczo...
Wiem, że Pan Bóg nie potrzebuje fajerwerków do zbawienia. My pewnie jesteśmy
niespecjalnie interesujący, i im dalej w las (mija 10 lat małżeństwa) tym
bardziej widzę ile nam brakuje.
pozdrawiam
skądinąd gadatliwa
justyna

[maika7]

My jesteśmy związkiem ateistki z agnostykiem. Jak sie poznalismy (na studiach)
ja już byłam daleko od wiary, a mąż jeszcze dalej. Nasze dzieci nie są
ochrzczone. Jesteśmy ze sobą 18 rok
Nie spieramy się na tle religijnym , na innych "tłach" bardzo rzadko
M.

[jan33]

Jak dobre wino. Z uplywem czasu coraz lepsze.
jan

[szu.krusz]

Ja jestem ateistką, Bartek teoretycznie wierzacy niepraktykujacy a praktycznie to juz chyba raczej niewierzacy niepraktykujacy - tzw. katolik z przyzwyczajenia.

Pewnie bedzie spor za trzy latka jak urodza nam sie Bejbiki, ale raczej nie na zasadzie wiary a tego "co powiedza Rodzice" :hahaha: ale bedzie jazda

Jest nam ze soba dobrze, juz nie raz jedlismy przed dwa tygodnie kopytka, wiec wiemy co to bieda i wiemy co to nowa czesc do kompa i szałowy ciuszek czyli chyba wszystko w normie....

ERe: Jakie są Wasze małżeństwa?

[orvokki]

A toś się upisał Ale skoro ze snu Cię wyrwali to rozumiem i więcej się nie
domagam.
Pozdrawiam, Olga

[karinka21]

Moje małżeństwo jest wspaniałe, dzięki Panu, bo na początku, oboje byliśmy
niewierzący, mój mąż był alkoholikiem i w grupie skinhedów, ale widocznie był
mi przeznaczony(chociaż już się rozeszliśmy i była sprawa o alimenty), po
prawie trzech latach, wzieliśmy slub kościelny i ochrzciliśmy nasze
póltoraroczne dziecko. Przedtem była gehenna, ale teraz wcale nie jest łatwo.
Życie z Jezusem nie jest proste, nieść swój krzyż, to odpowiedź na wszystkie
nasze wątpliwości. Kłócimy się jak normalni ludzie, modlimy się, nie zawsze,
ale staramy się, zwłaszcza z dzieciaczkami. Jesteśmy w domowym kościele i jest
nam z tym bardzo dobrze. Teraz przeżywamy kryzys. Pytamy Boga dlaczego? Ale
odpowiedzią jest zawsze krzyż Jezusa, przecież oboje przyjęliśmy Go jako Pana i
Zbawicela. Mąż ciężko pracuje na nasze utrzymanie, a ja staram sie znaleźć
pracę, jest ciężko, ale trzymamy się razem i kochamy nasze dzieci oraz siebie.
Powiem Ci, że jesli Bóg by chciał, to byś wyszła za tego chłopaka , a on by go
może odmienił, piszę może, bo niewiadome są Jego wyroki. Ja też cieszę się, że
to jest jak jest, a nie jak było i dziękuję Panu za Jego dobroć.