"Bozia"

[sion2]

Byłam na drugich urodzinach mej brataniczki. Dostala ode mnie Biblię
dla maluchow, jest na etapie facynacji książkami wiec i tę przyjęła
z wdziecznoscia. Czytala z dziadkiem (moim tata) o stworzeniu
świata, wykrzykując za dziadkiem "systko!" [Bóg stworzył]
i "duuuuzie" a nawet "wieeeelkie" zwierzątka i wszystko bylo "doble"
oczywiscie . Ciekawa jestem kiedy zacznie sobie zdawac sprawe z
istnienia Boga.

Niestety tesc mego brata ktory mieszka na co dzien z Wiki, ciagle
jej mowi o "bozi" . O ile jak byla niemowlakiem to wsie rawno mi
bylo, o tyle teraz mnie to zaczyna wkurzac, zwlaszcza że
powiedzialam glosno specjalnie żeby mowic jej o Bogu a nie "bozi", w
momencie gdy celowo cos takiego powiedzial moj brat, abym ja mogla
te uwage wyglosic, aby starszego pana nie urazic.
Niestety tesc mego brata uwaza mnie za kompletne zero
poniewaz "tylko choruje" a w ogole to nie mam dzieci, a to ze bylam
niania kilka lat oraz przedszkolanka i nadal zajmuje sie jakos tam
dziecmi oznacza ze nie mam NIC do powiedzenia o wychowywaniu i
zajmowaniu sie dziecmi. Rozumiem ze przecietna bezdzietna faktycznie
nie ma nic do powiedzenia ale ja nie jestem w tym wzgledzie
przecietna, że tak skromnie powiem.
Jestem chrzestna matka Wiktorii, powiedzcie czy uwazacie ze
chrzestna matka moze w jakis bardzoej bezposredni sposob prosic
takiego zaborczego dziadka aby dziecku nie przedstawial fałszywej
wizji Boga? W ogole jak, wy jako rodzice rozmiecie i widzicie role
chrzestnych - czy pozwlalalibyscie na wtracanie sie - oczywiscie nie
na "rządzenie" zyciem religijnym dziecka ale na dawaniu rad przez
chrzestnych i bylibyscie sklonni posluchac nawet gdyby ta rada nie
bardzo wam leżała? Mojemu bratu leży jak najbardziej to co mowie,
bratowej wszystko jedno ale tesc brata jest zaborczy niesamowicie i
przeszkadza nawet rodzicom wychowywac dziecko...

[mama_kasia]

> Jestem chrzestna matka Wiktorii, powiedzcie czy uwazacie ze
> chrzestna matka moze w jakis bardzoej bezposredni sposob prosic
> takiego zaborczego dziadka aby dziecku nie przedstawial fałszywej
> wizji Boga? W ogole jak, wy jako rodzice rozmiecie i widzicie role
> chrzestnych - czy pozwlalalibyscie na wtracanie sie - oczywiscie nie
> na "rządzenie" zyciem religijnym dziecka ale na dawaniu rad przez
> chrzestnych i bylibyscie sklonni posluchac nawet gdyby ta rada nie
> bardzo wam leżała?

Moim zdaniem jak najbardziej możesz porozmawiać z dziadkiem i
poprosić. Myślę jednak, że to niewiele da.

Jak moja siostra prosiła mnie o bycie matką chrzestną, powiedziałam
jej wprost, że będę musiała wtrącać się w życie religijne dziecka,
że być może będę musiała ją upomnieć, że do kościoła dziecka nie
prowadzić. Zrezygnowała ze mnie Wolała, aby nasze wzajemne
relacje pozostały dobre
Nie zgodziłabym się na bycie chrzestną, gdybym tej funkcji nie
mogła wykonywać.
Tak, rodzice chrzestni mają prawo i obowiązek wspomagać rodziców
w wychowaniu religijnym chrześniaków. Pewnie, nic na siłę, ale
zdanie swoje wyrazić powinni. Co zrobią z tym rodzice, ich sprawa
i ich sumienie.

[anik801]

To wszystko jest bardzo trudne.Babcie też mówiły do mojej Zosi
o "bozi".Nie przeszkadzało mi to.Natomiast rok temu przeżywałam
koszmar,bo moje dziecko poznało historię Jezusa.Płakała,że źli
ludzie go powiesili na krzyżu i że nigdy się z nim nie spotka.Ona
bardzo to przeżywała i trwało to jakiś czas.A jak zaczynała ryczeć
to nie mogła przestać.Nawet byłam przerażona,bo wygłaszała zdania w
stylu "ja chcę do Jezusa"itd.A historię Jezusa przedstawiła jej
babcia mojego męża.Czasem,więc lepiej uważać z tym pokazywaniem
dziecku prawdy.Jak jesteśmy w Kościele i spojrzy na krzyż to znowu
ma milion pytań.Czasem wolałabym aby dalej naiwnie mówiła
o "bozi".Ona jest bardzo wrażliwa,a do tego dociekliwa.Ciężko
tłumaczyć 5latce takie rzeczy.Jestem matką chrzestną dziecka,którego
rodzice żyją w niesakramentalnym związku.Na razie dziecko jest zbyt
małe,ale kiedyś będę starała się przybliżać je do Boga.Natomiast
jeśli rodzice by sobie tego nie życzyli,to byłoby to dość trudne.A
ten zaborczy dziadek,czy mieszka z wnuczką,czy tylko na dochodne?

[maadzik3]

Ciekawe, jak roznie dzieci reaguja. Sama opowiedzialam Mlodemu o ukrzyzowaniu
gdy mial 2 lata. No i oczywiscie o zmartwychwstaniu! Wysluchal, przemyslal,
przegadal ze mna i nie bylo problemu. Mimo ze jest bardzo wrazliwym dzieckiem.
Ale tu chyba rodzice powinni oceniac i dojrzalosc dziecka i forme przekazu a
najlepiej omawiac tematy "trudne" z dzieckiem sami. Dziadkom nie zawsze to
wychodzi tak dobrze.

[isma]

O sama "Bozie" bym kopii nie kruszyla. Gorzej, jak jakies ewidentne opowiesci
dziwnej tresci by byly sprzedawane, to wtedy bym pewnie zamienila pare zdan, bez
jednakowoz nadziei na pozytywny rezultat...

Wlasnie musialam prostowac kilka historii nt. wychowania w trzezwosci ;-(((.

[mader1]

przede wszystkim cieszę się, że u niej byłaś ) serdecznie Ci tego życzyłam
Oczywiście, powiedzieć musisz czy raczej - powinnaś, ale z dziadkami różnie
bywa. i to niezależnie od tego czyś panna czy mężatka, dzieciata czy bezdzietna.
Niekiedy dziadkowi przyjmą Twoje argumenty, innym razem nie )) bo wiedzą
lepiej ))
Ale jeżeli rodzice i ciocia chrzestna nie będą " boziować", to nic się nie
stanie boziowanie zostanie przypiane dziadkowi
Musisz działać ostrożnie i delikatnie, bo jesteś przedstawicielem rodziny męża (
twojego brata). Postaraj się z nim ustalić sposób postępowania, żeby mu nie
narobić kłopotów tzn. żeby za to nie oberwał

[sion2]

Sytuacja sie robi ogolnie nieciekawa. Nie wiem czy Ślązacy maja we
krwi pogarde dla nieŚlązakow? przepraszam wszystkie Ślazaczki-
forumowiczki ale widze że na Śląsku rodziny żyja w klanach -
calutenka rodzina w promieniu 15 km. Wazne są ich zwyczaje, ich
tradycje, ich swieta. Nasze, o zgrozo! warszawskie to nie maja
prawa bytu. Tam sie wszyscy żenią i za mąż wychodzą w swoim gronie.
Normalnie jestesmy jak piąte kolo u wozu . Szkoda mi moich
rodzicow, bo czego doznali w tych odwiedzinach to sie o obrazę
zahacza. Nie ma żadnej awantury, żadnego "obrazania się" ale jest
ogromny smutek.
Brat sobie radzi, zaadoptowal sie. Potrafi iśc na kompromis a
jednoczesnie gdy trzeba stanac w obronie swojej rodziny. Jednakże
przeraza nas to, że gdyby brata zabraklo (tfu tfu), my stracimy
Wiktorię. Po prostu, jestesmy dodatkiem, Ślązacy wiedzą wszystko
lepiej i w ogole mają lepsze zwyczaje, tradycje, wychowanie dzieci
a tam jakis "warszawski" dziadek. Dziwne to coraz bardziej. Mowię -
zyjemy pokojow ale jednak nigdy nie staniemy się rodziną, nigdy bo
Ślązacy nas do siebie nie wpuszczą.
Przyklad "bozi" jest tu jednym z wielu niestety. Wynianczyalam 4
niemowlat, zaczynajac od noworodka, podajac leki, inhalując dziecko
bardzo chore na astme, kąpalam, karmilam i zostawalam na noc - jako
niania. Ale jesli brata nie bylo w poblizu nie moge sweterka
zalozyc Wiktorii bo przecież rączkę jej złamię.

Tesc brata wie wszystko lepiej po prostu. Jasne że ja takie tematy
rozmawiam wyłącznie z bratem. Ale im wiecej razy tam jestem tym
mniej rozumiem Śląsk.

[mader1]

Wiesz... Ślązacy są różni... Moja teściowa ma jeden z odłamów rodziny właśnie na
Śląsku... Swoich równolatków przyjmuje sama, ale nam dwa razy trafiły się
dziewczyny ( bo my "od dzieci jesteśmy"), które gościliśmy i oprowadzaliśmy po
Warszawie. Były bardzo otwarte, ciekawe świata i przyjazne. To poczucie
wzajemnej sympatii pozostało ))
Niedawno z jedną ze Ślązaczek przeszłam kawał miasta i gadałyśmy bez przerwy
Różnie więc z tym bywa.
Myślę, że ważny jest tu Twój brat i jego odczucia. Oraz dobro tej małej rodziny.
Widocznie jakoś zauroczył tę mało otwartą rodzinę, skoro go przyjęła i znalazł w
niej swoją miłość.Nie ma też co myśleć o śmierci kogokolwiek. Nawet się nie
zastanawiajcie nad tym. Zapraszajcie Małą do siebie, będzie miała szersze
spojrzenie Pozna Was i pokocha.

[sion2]

Eh Maderku żeby to wszystko takie piękne było jak piszesz .
Oczywiscie że Mała u nas bywa i to regularnie. I nikt sie z nikim
nie kłóci . Tylko ja idealistka jestem, nie wystarcza mi poprawne
spotkanie przy kawie i obiedzie ale tęsknię za jednością, za
jakimis więzami prawie rodzinnymi miedzy rodzinami, które łączy
dziecko... i jak na razie tylko ja za tym tęsknię .

A z bratem jestem w dobrych stosunkach, wykłocilismy się w
dziecinstwie.

[mader1]

Tylko ja idealistka jestem, nie wystarcza mi poprawne
> spotkanie przy kawie i obiedzie ale tęsknię za jednością, za
> jakimis więzami prawie rodzinnymi miedzy rodzinami, które łączy
> dziecko... i jak na razie tylko ja za tym tęsknię .

No i widzisz... sama tego nie zrobisz... musi być gotowość z drugiej strony
((( Mam wrazenie, że niestety, między rodzinami małżonkow dosć często jakaś
taka rywalizacja jest - w pewnych domach prawie niezauważalna, skrywana pod
pozorami grzeczności. Serdeczność, taką prawdziwą, to spotkalam niewiele razy.


> A z bratem jestem w dobrych stosunkach, wykłocilismy się w
> dziecinstwie.

To dobrze To i przyjażń z bratową jest możliwa I mała będzie chętnie
przyjeżdzała do cioci. Ma takiego fajnego dziadka

[mamumilu]

takie stosunki rodzinne nie są domeną Ślązaków - niektóre rodziny tak po prostu
mają - sama wiem po sobie - moja babacia tak trzymała swoje dzieci -
najważniejsza była jej rodzina - i tak przeszło to na nas - od dziecka słyszałam
docinki na temat mojej drugiej babci, rodziny - nie było niby otwartej wrogości
- owszem uprzejmość itd.. Rola rodziny z drugiej strony była zawsze umniejszana
i niby żartem były przedstawiane dzieciom wady tej drugiej strony. Widzę, że
całe moje rodzeństwo i to rodzone i cioteczne mamy naleciałości z takiego
wychowania - chociaż kontakty z drugą stroną rodziny są poprawne - to jednak nie
ma tam takiej serdeczności jaką mamy w stosunku do siebie.
Dodatkowo dochodzi to, że najczęściej inaczej traktowana jest rodzina córki a
inaczej syna - cóka najczęściej "wciąga" męża w swoją tradycję, bo jakby nie
patrzył w większości rodzin to kobieta jest głową domu odpowiedzialną za
wychowanie i przekazywanie tradycji - chociaż mężczyźni nie przyznają się do tego
Tym bardziej jest to spotęgowane odległością - i tym jak mocno kobieta jest
związana ze swoją rodziną - czasem nie jest i wtedy jest łatwiej.
Na przykładzie własnych dzieci mogę stwierdzić, że z "bozi" dziecko i tak
wyrośnie - tu najważniejsi są rodzice i ich rola w tłumaczeniu jak dziecko jest
już większe. Wasze kontakty z dzieckiem będą zależały od Was - jeśli będziecie
do niej dzwonić, interesować się jej życiem i co najważniejsze słuchać jej - to
wszystko będzie dobrze
Niestety nieprzyjemni ludzie trafiają się w każdej rodzinie - nie tylko śląskiej
- ja z drugiego końca Polski jestem i krewnych na Śląsku nie mam - ale
mogę sobie wyobrazić jak Tobie i rodzicom jest przykro w związku z taką
sytuacją. Pozostaje modlić się w tej intencji - nigdy nie wiadomo jakie
rozwiązanie Bóg ześle

[maryanne22]

Jako matka chrzestna masz wręcz obowiązek uczestniczyć w życiu
duchowym dziecka, w końcu po to są rodzice chrzestni, a nie tylko
aby dawać prezenty.

[sion2]

No niby dziecko wyrosnie z tej "bozi" ale nie chcialabym aby
dopiero w zerówce... Dziadek-Ślązak skrytykowal moja Biblie dla
maluchów ktora dalam Wiki w prezencie a jak wyjechalam, usilnie z
dzieckiem studiuje .

Wiem że rodziny są różne i wszędzie są owce czarne. Alle tu chyba
chodzi o takie poczucie odrebnosci Ślązakow, jakąś taką kulturową
wyższość nad reszta swiata, a juz na pewno nad warszawiakami. Taki
nacisk że dziecko bedzie poznawac tamta kulture i rodzine, zwyczaje
a te ze strony ojca to jak starczy czasu. Ja nie rozumiem tego bo
to przeciez krzywdzenie dziecka.

Interesujemy sie Wiki az nadto. Zreszta to juz procentuje bo ona
codzienne przynosi telefon do brata i wola "dziadka" albo "cioci"
no i dzwonią do nas. Corpawda Wiki nie umie jeszcze zdaniami
pelnymi cos opowiedziec ale to kwestia czasu jest, na razie pilnie
slucha. No i od wczoraj mamy kamerki na skypie żeby sie takze
ogladac a nie tylko sluchac . Na pewno z naszej strony
zainteresownaia nie zabraknie, oby tylko byla mozliwosc
realizowania go .

[maadzik3]

Zdecydowanie nie jest to jakas wyrozniajaca cecha Slazakow. Sama jestem z dziada
pradziada Slazaczka, wyszlam za Krakusa, rodzina jest otwarta. A ludzie, zamki
i klamki sa wszedzie. Owszem, pewna nieufnosc wobec swiata moze i na Slasku
pokutuje (niestety czesto dobrze uzasadniona historia, a pokolenia wojennego -
moich dziadkow - juz sie nie przekona do wiekszej ufnosci, za duzo przeszli.
Niemniej nawet te ostrozne starsze pokolenia sa czesto bardzo na swiat otwarte -
tacy byli moi cudowni dziadkowie i nie tylko oni. Natomiast stosunki rodzin
polaczonych powinowactwem ukladaja sie roznie - czasem znakomicie, czasem w
ogole, bez wzgledu na region, kraj czy tp.

[sulla]

Jestem zdania, ze rodzice chrzestni są jak najbardziej uprawnieni, ba!
zobowiązani do uczestnictwa w życiu religijnym dziecka. Ja bardzo sobie cenię
pomoc rodziców chrzestnych mojej córki, zwłaszcza matki chrzestnej (mimo, iż
jest katoliczką - jakoś nam to nie przeszkadza ). Inna sprawa, ze jako świeża
chrześcijanka nie mam w sobie poczucia, ze "na pewno wiem lepiej", bo sama się
cały czas uczę.

Myślę, ze nie trzeba iść na udry z dziadkiem, który pewnie jest przekonany, że z
racji wieku i doświadczenia zna się lepiej na wychowaniu dzieci, ale możesz na
spokojnie porozmawiać z bratem i bratową. Jeśli rodzice nie będą "boziować", to
i Wiki raczej nie będzie.

A swoją drogą, co do odpowiedzialności rodziców chrzestnych - znana mi osoba
obraziła się ostatnio na członka rodziny za to, ze ten członek rodziny nie
zaproponował jej zostanie rodzicem chrzestnym swego dziecka. Na argument, że
przecież nie ma bierzmowania i nie chodzi w ogóle do kościoła, a rodzic
chrzestny powinien uczestniczyć w wychowaniu religijnym, ta osoba odparła, ze to
"bzdura i żaden argument". Ot, ciekawostka.

[mamakini]

Również uważam, że rodzice chrzestni powinni uczestniczyć w
wychowaniu religijnym dziecka. Obowiązek ten nabiera szczególnej
wagi, gdy chrześniak pochodzi z rodziny żyjącej z dala od Boga. Tak
jest w przypadku dwóch moich Chrześniaczek. Mama jednej z nich, moja
Siostra, dawno temu poprosiła mnie bym opowiedziała jej dzieciom o
Bogu, ponieważ ją to zadanie przerasta. Staram się. Chodzimy do
kościoła, Czytamy Pismo Święte, rozmawiamy. Wiem, że to wielka
odpowiedzialność, ale wspaniale jest udać się do kościoła w
otoczeniu gromadki dzieci. Dzieci, które chcą poznawać, słuchać,
rozmawiać. Mama drugiej Chrześniaczki, również moja Siostra, mimo iż
przecież ochrzciła dziecko, nie bradzo jest zainteresowana jego
religijnym wychwoaniem. Bywa nawet, że się jemu sprzeciwia.
Zainteresowana jest natomiast sama Łucja (5 lat), która od jakichś
dwóch lat niezmiennie przy każdym ze mną spotkaniu prosi bym zabrała
ją na Mszę Świętą czy poczytała Biblię, mimo że niejednokrotnie jest
zniechęcana przez mamę ("Oj Łucja, to tak długo, wynudzisz się, będę
cię musiała przebrać, uczesać", takie tam). Przyznam, że bywa iż to
dziecko autentycznie mnie zadziwia swoim zachowaniem. Dziękuję Bogu,
za zadanie jakie przede mną postawił i proszę Go by pomógł mi
sprostać.

Basia