Pomidory w PRL

[oryginal23]

Cały rok czekało się na pomidorowy sezon, jak one wtedy smakowały
cudownie.
23.

[matylda1001]

www.youtube.com/watch?v=BlxelewpCY4

[oryginal23]

Tak właśnie było.
23.

[ewa9717]

Dzieliły się na bułgarskie i krajowe. Krajowe były droższe i
trudniejsze do osiągnięcia, przynajmniej w moim pipidówku ;)

[asdaa]

mama uprawiała w ogródku, więc jedliśmy własne

[tymoteusz.a]

W szkole podstawowej (1954 - 1960) jeden z kolegów na II śniadanie przyniósł kanapki z pomidorem. Było to w okresie niewegetacyjnym dla tychże. Wychowawczyni od razu mu wypomniała, że rodzice są zapewne bogaci, że stać ich na takie luksusy! A to były pomidory z własnej hodowli szklarniowej.

[ewa9717]

No to miała rację: zapewne byli bogaci, skoro mieli hektary pod
szkłem ;)

[tymoteusz.a]

Niestety, nie mieli hektarów. Mieszkali na obrzeżach miasta i mieli niewielką działeczkę a na niej małą szklarnię. Nie pamiętam dokładnie, w który to było roku ale podałem w przybliżeniu przedział czasowy. Chłopak niczym nie wyróżniał się spośród rówieśników.

[ewa9717]

Nie znałam szkoły w tym czasie, zapewne jakaś aktywistka po kursach
ta nauczycielka ;)

[matylda1001]

Pamiętam sposób, w jaki chociaż na trochę można był przedłużyć
pomidorowy sezon. Mama kupowała zielone pomidory, ostatnie, jakie
wyrosły na krzaku. Każdy owijała w ligninę, i układała w pudełku.
Pomidory sobie dojrzewały i w czasie Bożego Narodzenia stanowiły nie
byle jaką atrakcję na świątecznym stole. Ich kolorek był raczej
mizerny, a i zapach miał niewiele wspólnego z tym letnim, ale zawsze co
świeży pomidor, to świeży:)

[horpyna4]

W Warszawie można było kupić pomidory poza sezonem (np. na Wielkanoc)
na Polnej (słynny bazar, gdzie za siermiężnego, czyli gomułkowskiego
socjalizmu, zaopatrywały się ambasady). Ceny oczywiście były
astronomiczne - przynajmniej dziesięciokrotnie wyższe od cen
pierwszych pomidorów sezonowych.

[horpyna4]

Konkretnie chodziło mi o ceny pomidorów na Wielkanoc, bo normalnie
ceny tam nie bywały aż tak wysokie.

[kusama]

Nooo, bazar na Polnej! To była miejscówka! Do dziś zachodzę w głowę, jak to było
możliwe w tamtych siermiężnych czasach,że można tam było kupić owoce i jarzyny
ogólnie niedostępne. Tak jak napisała horpyna4, kupowały ambasady, ok, lecz nie
tylko. Kupowali też zwykli ludzie, o ile mieli kasę :)

Władza uprawiała pewien rodzaj flirtu, niby nie zauważała przedsiębiorczych
handlowców (pardon, wtedy byli to po prostu handlarze) a z drugiej strony tępiła
drobny handel i rzemiosło.

Ale poza tym pamiętam, że takich owoców jakie wtedy tam sprzedawano dziś chętnie
bym pojadła. Smaki dzieciństwa, co?

[matylda1001]

kusama napisała:

> Władza uprawiała pewien rodzaj flirtu, niby nie zauważała
przedsiębiorczych handlowców (pardon, wtedy byli to po prostu
handlarze) a z drugiej strony tępiła drobny handel i rzemiosło.<

Władza też musiała jeść, a że pieniądze miała, to chciała jeść
dobrze. Poza tym każdy handlarz płacił haracz. Przeważnie nie były to
pieniądze, ale to, czym handlował. W latach 70-80 mama kupowała
cielęcinę u jednego takiego faceta na Racławickiej. Wszyscy wokół
wiedzieli o tym jego "sklepie mięsnym" w bloku na bodajże drugim
piętrze. Dzielnicowy też wiedział, i mimo to, a może właśnie dlatego
na jego cielęcinie wychowały się dwa pokolenia.

[horpyna4]

Cielęcina to osbny rozdział... wszyscy miastowi chyba pamiętają tzw.
baby z cielęciną. U nas bywał chłop, przychodził przez wiele lat.
Pamiętam trochę jego perypetie z władzą, młodzież może to traktować
jak bajkę o żelaznym wilku.

Chłop dojeżdżał z towarem do Warszawy zza Siedlec. Nie jeździł
pociągiem, bo na dworcu milicja robiła naloty na cielęcinę. Jeździł
autobusem; nie wiem, czy był to PKS, czy pracowniczy. W każdym razie
o tej godzinie jechali do Warszawy sami chłoporobotnicy do pracy i
za drobną opłatą pomagali mu przewieźć towar: każdy wiózł trochę.
Po pewnym czasie interes tak się rozkręcił, że autobus zaczął
podwozić go na nasze osiedle - kierowca też człowiek i zarobkiem nie
gardził.
Meta była w pobliskim sklepie spożywczym - panie ekspedientki też
lubiły cielęcinę, a w sklepie były duże lodówki. No i stamtąd chłop
roznosił już cielęcinę do znajomych mieszkań.

Oczywiście zdarzały się wpadki. Kiedyś Kazio (bo takie było imię
tegoż dostawcy) przyszedł bardzo markotny, bo dostał wezwanie do
prokuratury. Ale następnym razem zjawił się wesolutki i pokazał
mojej mamie dokument stwierdzający brak dowodów przestępstwa -
kosztowało go to 10000 zł i 320 kg cielęciny...

[topola78]

Pamiętam... do nas przychodził facet zwany Krzywoustym, bo faktycznie miał
zdeformowane usta... przynosił cielęcinę.
Ale nie tylko z cielęciną były cuda różne... mięso kupowało się u faceta na
końcu ulicy - wieprzowinę, po sąsiedzku była wołowina, po okolicznych wsiach
wędlinka...
Nie mieszkałam w W-wie, tylko w małym miasteczku... więcej było chyba możliwości
kombinowania...

[ewa9717]

Po prostu w pipidówku znało się wiecej ciekawych adresów ;)

[horpyna4]

Właśnie, w małym miasteczku było więcej możliwości. A dostawy do
Warszawy były trudne, wymagały strategii.

Pół biedy, jeżeli ktoś miał rodzinę na wsi, bo mógł coś sobie
organizować we własnym zakresie. Nasza była całkiem miejska i
dlatego bez Kazia byłoby kiepsko.

Kazio zresztą nie był zdziercą. Pamiętam, jak kiedyś nastąpiła
drastyczna podwyżka cen mięsa i Kazio sprzedawał wtedy taniej, niż
wynosiła cena sklepowa (oczywiście teoretyczna) - uznał wysokość tej
podwyżki za wręcz nieprzyzwoitą.
Pamiętam, jak skomentował ową podwyżkę (zwracając się do mojej mamy):
- Proszę pani, k*rwa ich mać, j*bał ich pies, a my Polaki się jem
nie damy i handlować będziem...

[kkokos]

moja mama wspomina taki sezon pomidorowy - myślę, że to jakieś lata 60. były -
kiedy wszyscy sobie powtarzali, że pomidory są rakotwórcze (coś w stylu czarnej
wołgi). moja mama, która pomidory pożera w strasznych ilościach (mam to po
niej), w tamtym roku obżerała się na zapas, bo nikt nie chciał kupować tego
rakotwórczego świństwa i było śmiesznie tanie.