rozmowy, tematy różne

[jol5.po]

Do Bonifacka – piszę na osobnym wątku, żeby nie mieszać tematów. Co do postu
zaczynającego forum i mojego pytania, to chodziło mi bardziej o problem –
praca czy dom. Napisałaś, że czasami masz ochotę być w domu „na całego”, ale
znowu pracę masz dobrą i ją lubisz – myślałam, że stoisz przed jakimiś
decyzjami i musisz jakieś podjąć (ale chyba „wyczytałam” za dużo). Sama też
miałam taki problem i może dlatego tak się stało. Próbowałam znaleźć jeszcze
inne wyjście oprócz tych dwóch możliwości –żeby ani nie być długo poza domem
w pracy (czy bym ją znalazła z małymi dziećmi to inna sprawa), ani nie
zasiedzieć się w domu kilkanaście lat – i wymyśliłam pracę w domu, ale czy mi
wyszło to nie wiem. Często przez to, że muszę usiąść do komputera, w domu mam
taki bałagan, że nie wiadomo w co ręce włożyć, a znowu jak nie „upracuję”
trochę w jakieś dni (oczywiście jest ich dużo) to jestem wściekła na siebie.
Może ktoś jeszcze będzie miał takie problemy to niech się podzieli.
A za forum bardzo dziękuję. Właśnie zaczęłam korzystać z int., szukałam
czegoś dla siebie i nagle bach – takie fajne forum. Pozdrawiam Jola

[verdana]

Mam troje dzieci, teraz są już duże, niektóre wręcz dorosłe, ale kiedyś były
małe. Ja też miałam i mam kłopoty jak pogodzić pracę z domem. Pracuję wprawdzie
na dwa etaty (i kilka prac dodatkowych), ale jest to praca tego typu, ze
zajmuje tylko parę godzin poza domem. Resztę pracy mogę wykonać w domu czy
bibliotece. Z jednej strony układ idealny. Z drugiej nie. Bo... Nie ma ani
jednej chwili, żebym mogła powiedzieć 'na dziś skończyłam'. Zawsze myślę, ze
powinnam usiąść do komputera i jeszcze popracować. Do dziś pamiętam, jak
bawiłam się z półroczną córeczką i pomyślałam, że marnuję czas... Kobiety
pracujące poza domem mają mniej czasu dla dzieci - ale tylko w teorii, bo w
domu nic już do pracy nie goni.

[jol5.po]

Właśnie, właśnie skąd ja to znam. A jakiego rodzaju to siedzenie w bibliotece:
matematyka, filologie a może biologia? Pozdrawiam

[verdana]

Historia.

[jol5.po]

Ooooooo! Ja też. Co prawda marny doktoracik, którego nie moge skończyć, ale
zawsze to ten sam fach.

[nat78]

Hej! Ja też sobie pracę w domciu wymysliłam I choć też jestem po historii, nie
jest to nic związanego z tą dziedziną wiedzy. Biorę sobie od czasu do czasu
tłumaczenia z języka angielskiego. No i jest tak: jak nie tłumaczę, to narzekam
sobie w duchu, że nie mam żadnej "intelektualnej" pracy, że tracę kontakt z
językiem etc.; a jak tłumaczę, to trochę się złoszczę, że w domu bałagan, obiad
co drugi dzień etc. Ale mimo wszystko pomysł pracy w domu uwazam za doskonały i
cieszę się, że coś takiego mam.

[jol5.po]

Co ta historia taka pro-prokreacyjna)))). Toż na tym forum, dzieci mam po
historii (ujawnionych) jest już jedenaście (w tym prawie połowa moich ).

[verdana]

A jak sobie radzicie z ciągłymi wyrzutami sumienia. Jestem w domu i jak nie
pracuję, jestem zła i mam wyrzuty sumienia, ze nie pracuję. Jak pracuję -
jestem zła i mam wyrzuty sumienia (teraz już mniejsze, bo najmłodszy już duży),
ze się nie zjamuję dzieckiem. Szczególnie jak przychodzi i o coś prosi, a ja
odwarkuję - nie widzisz, ze pracuję? Za to nie sprzątam - trudno. Jak ma
przyjść ktoś, to sprząta mąż.

[nat78]

To prawda, wyrzuty sumienia trochę mam, ale wcale nie są one takie wielkie,
jakby mozna się było tego spodziewać. Paradoksalnie (a może wcale nie?) miałam
znacznie większe, gdy na świecie była tylko Karolinka. Bo ona miała tylko mnie
do zabawy, a ja jej czasem tej zabawy odmawiałam. Ale teraz mam w domu trójkę
dzieci. Karolina ma prawie 2 i pół roku, bliźniaki Zosia i Franek rok i 2 mies.
Kiedy nie zajmuję się dziećmi, one zajmują się sobą nawzajem. Oczywiście jest
też tak, że przy trójce trudniej znaleźć czas niż przy jednym. Staram się więc
siadać do pracy wtedy, gdy dzieci śpią, albo gdy np. moja mama, która czasem tu
do nas zagląda, zabiera je na spacer. No i teraz znacznie mniej tłumaczę niż
przy samej Karolince. Myslę, że trochę się to zmieni we wrzesniu, gdy Karolinka
pójdzie do przedszkola.
A co wyrzutów sumienia, gdy nie pracuję, to ja ich nie mam. Obrałam sobie taki
system pracy, że wyznaczam sobie ilośc stron do przetłumaczenia każdego dnia
(mniej lub więcej, zaleznie, czy mi się spieszy czy termin jest odległy) i
staram się tego trzymać. Jeśli nie udaje mi się usiąść do komputera w dzień, to
siadam wieczorem i nadrabiam zaległości ( na szczęście moje dzieci idą o 19
spać). Owszem, czasem sie złoszczę, że wszystko zostaje mi na wieczór, kiedy
jestem zmęczona, ale to nie są wyrzuty sumienia tylko raczej złośc na siebie,
że nie potrafiłam sie lepiej zorganizować.
Ot i tak . Pozdrawiam wszystkie pracujące w domu mamusie.

[jol5.po]

To trudna rzecz i zdaje mi się nierozwiązywalna, te wyrzuty sumienia. Mi pomaga
świadomość, że to co robię jako praca, wymyśliłam w drugiej kolejności.
Najpierw miałam rodzinę, jeszcze na studiach rodziły się dzieci, więc „od
zawsze” funkcjonowałam w podobny sposób (z kilkoma latami przerwy). Duża
rodzina też nie była kwestią przypadku, więc czułam się w obowiązku ułożyć to
sobie w głowie tak, że pracuję kiedy mogę (codziennie coś): kiedy dzieci śpią,
kiedy 3-latek bawi się sam (rzadko, ale bywa), kiedy coś ogląda, lub słucha z
magnetofonu. Kiedy zaczyna na mnie siedzieć wstaję od komputera i idę z Małą
coś porobić lub próbuję posprzątać. Staram się wtedy pamiętać o priorytetach,
nie wkurzać się, że to już koniec na teraz, w końcu udało mi się przed chwilą
coś zrobić. Od około 17 do 20 kiedy starszaki wracają do domu z góry zakładam,
że nic nie zrobię (czas ma być dla dzieci), więc w efekcie nie denerwuję się,
że nie pracuję. To taka zgrabna konstrukcja teoretyczna, w praktyce to różnie
wychodzi. Ale staram się nie mieszać czasu dla rodziny z czasem do pracy, bo
kiedy sobie za bardzo popuszczę i zaczynam przemyślenia, że: nie zdążę, za mało
czasu, to w domu robi się piekiełko, bo na wszystkich krzyczę. Uff, ale się
rozpisałam, ale nie wiem jak to krócej i mniej zawile wyjaśnić.
O rany!!!! Mała zasnęła mi właśnie na kolanach, Mały śpi w wózku na balkonie,
reszta jeszcze nie wróciła. Idę się napić kawy

[verdana]

Wiesz, ja też lepiej radziłam sobie, paradoksalnie, kiedy były jeszcze małe.
Ale teraz ich czas jest tak samo pokawałkowany jak mój. Kiedy któreś przyjdzie
do domu, nie mogę odsunąć rozmowy o jakiś problemach na 'później' bo 'póżniej'
wychodzi na jakieś inne zajęcia, albo ma coś do zrobienia. Szczególnie martwi
mnie to, ze najmłodszemu poświęcam o połowę mniej czasu niż starszym - bo kiedy
one były małe pracowałam znacznie mniej - teraz trzeba utrzymać większa rodzinę.

[jol5.po]

Tak, ze starszymi dziećmi jest inaczej. One mają swoje sprawy na tu i teraz,
nie można odłożyć. Moja najstarsza córka wchodzi w wiek nastoletni (11 l) i
kiedy nie wysłucham jej od razu, nie powtórzy i tak jest sukces kiedy nie
porozumiewa się z nami monosylabami, tylko mówi całymi zdaniami. Kiedy
przychodzą do domu starsze dzieci lepiej żebym nie próbowała się izolować od
nich bo i tak się nie da. Ja wtedy jestem do dyspozycji, ale zamyka się w
oddzielnym pokoju mój mąż i nikt nie ma do niego dostępu – też pracuje w trybie
praca –dom (zauważył niedawno, że przesadza z tym, więc wprowadził sobie sam
niedziele bez pracy).
Moje 3. dziecko też mam wrażenie, że najbardziej poszkodowane. Kiedy była mała,
w domu była jeszcze 2 maluchów, cały czas razem się bawiły. Ja zauważyłam, że
skupiam się na sprzątaniu itd., a ona nie ma takiej uwagi jak te starsze w jej
wieku. Kiedy była starsza to znowu pojawiły się mniejsze dzieci. Różnica 4 lat
sprawiła jednak, że grupa obecnych maluchów jest ze mną do 16-17 godz. sam na
sam, więc znów mam dla nich więcej czasu. Pozdrawiam Jola

[jol5.po]

No cóż, idziemy często za tym co nam życie niesie, ale to też ma swoje uroki,
bo niesie nowe wyzwania. Piękne zdjęcia. dziękuję za odpowiedź. Pozdrawiam Jola

[olioliwa]

wybrałam prace od do czyli 8 godzin codzień i zero myślenia o pracy w domu
udało się, ale...
spacerki tylko po 18 co w porze jesienno zimowej jest często wykluczone
dzieci młodsze Mati - 7 i Mieszko - 3 chadzaja spać o 21, ale czytanie
obowiązkowej bajki trwa do 22
dzieci starsze Kuba - 13 i Jaśmina - 11 mają odpust do 23 , światło gaszą
często o północy
Nasz koniec dnia najczęściej o 1 w nocy
To są minusy, ale przy tak licznej rodzince inwestycje : duży dom, auto
są niezbędne, nie mówiąc o utrzymaniu
Opiekunka na 3/4 etatu załatwia większosć obowiązków w godzinach dziennych
starszaki też pomagają, więc o braku kontroli nad domem nie mogę powiedzieć
Jak byłam z dziecmi to wiecej czasu spędzaliśmy napewno, były to czasy
sielskie , anielskie, ale z organizacją wszystkich zajęć, kuchni, porzadków
były problemy
Pozdrawiam
[e-mail]