Rozstaje.

[jan.kran]

Za bardzo nie wiem o co mi w tym watku chodzi))

Ale potrzebuje uslyszec , ze nie tylko ja jestem niepoczytalna.
Co zrobilyscie w swoim zyciu nieobliczalnego, kompletnie bez szans na
powodzenie a jednak sie udalo))

Np. decyzja o wyjezdzie z PL wbrew rozsadkowi , dziecko w momencie kiedy nie
byl to zbyt dobry czas , zwiazanie sie z partnerem kompletnie nie pasujacym
wiekiem lub statusem spolecznym:-ppp

Studia w poznym wieku lub postawienie calego zycia na glowie.
Oczekuje historii pozytywnych ) Z dobrym zakonczeniem !

Kran na rozstaju...

[frankie36]

Nic mi w tej chwili do glowy nie przychodzi,na pocieszenie tylko powiem ze Walt
Disney poszukiwal pieniedzy u okolo 200 bankow na zrealizowanie swoich marzen.

Jezeli naprawde wierzysz,uda sie zobaczysz.A ludzie nie bojacy sie
wyzwan,niepoczytalni poruszaja swiat do przodu.

Trzym sie

[jan.kran]

Nie chodzi o mnie ))
Tylko tam czytam sobie to forum i mysle jakie to rozne dziwne ludzkie
(kobiece) losy placza sie tutaj. Jakie decyzje, zrzadzenia losu spowodowaly ze
jestesmy akurat tu , mowimy tym jezykiem , mamy takie a nie inne dziecko?

Od urodzenia niemalze stoimy przed roznymi wyborami. Rozstajami. Jak to sie
stalo , ze skrecilismy w lewo a nie w prawo? K.

[tamsin]

jak wyjechalismy z Polski "cudem" w 1987 na wycieczke na zawsze (zaczeli dawac
rodzinom paszporty pierwszy raz w tym roku, bez "zastawu") to wybieralismy sie
polaczyc z rodzina w Kanadzie. Niestety biurokracja i dlugi czas oczekiwania
zmienil nasze plany i decyzja zapadla...no i wyladowalismy jak najblizej
kanadyskiej granicy, czyli w Massachusetts ) Mielismy sie stad przeniesc do
Kanady...moj brat ewentualnie sie przeniosl ale do Seattle, ale nigdy po
zamieszkaniu w USA nie rozwazalismy przeniesienia sie na stale do Kanady,
jedynie w wakacje robilismy coroczne wycieczki ) Nigdy nie zalowalam takiej
zmiany, jestem bardzo zadowolona z USA, mimo ze zdaje sobie sprawe ze to kraj
nie dla wszystkich. Jak byloby mi w Kanadzie? Prawdopobnie podobnie jak
kuzynowi ktory dal noge dwa lata po nas ale dobrnal na miejsce. Dzieki temu ze
wyladowalam tutaj, poznalam mojego meza, zakochalam sie bez pamieci ))
wyszlam za maz i zyje zyciem ktore sobie wymarzylam ))

[frankie36]

Rzeczywiscie nie zrozumialam o co ci chodzi

[jan.kran]

frankie36 napisała:

> Rzeczywiscie nie zrozumialam o co ci chodzi

Nie martw sie Frankie , bo ja tez do konca nie wiedzialm o co mi chodzi:pp
Ale robie w tej chwili wiele rzeczy nieoczekiwanych dla mnie samej wiec
chcialabym posluchac jak inni sie plataja w zyciorysach)
Pzdr. Kran.

[abere8]

U nas decyzja o wyjezdzie do NZ byla troche wbrew rozsadkowi, bo plan A byl
inny Mialo byc tak, ze ja koncze studia, pobieramy sie i zyjemy dlugo i
szczesliwie w USA. Niestety moj maz stracil prace i postanowil wrocic do szkoly
(w tym roku konczy 30 lat, dla niektorych to duzo, dla niektorych malo), no i
wyladowalismy tutaj. Wymyslil sobie swoja firme i teraz realizujemy plan B,
ktory za jakies 3 lata ma zrobic z nas krezusow, jesli tylko za 3 miesiace nie
wykopia nas z mieszkania za nieplacenie czynszu...

Tak wiec, jan.kran, po zakonczenie tej historii zglos sie do mnie za pare lat,
to Ci powiem, czy to jest happy end, czy nie bardzo...

Wyjazd

[ponponka1]

Wyjazd do pracy do Norwegii. Hmmm nie brzmi to tak strasznie ale bylo. Podanie o
pozwolenie na prace w ambasadzie Norwegii w Warszwie zlozylam w sierpniu. I
kiedy powiedziano mi, zemusze czekac trzy miesiace na odpowiedz (hehehhehe
dotrzymali terminu), zostalam zmuszona znalezc sobie prace. Poszlam uczyc do
szkoly, i kiedy juz polubilam prace, dzieci, zapomnialam o podaniu zlozonym w
ambasadzie, przyszlo pozwolenie. I bylam w sytuacji Mickiewiczowskiego osiolka
. Bo z jednej strony fajna i stala praca (jakie wazne to w Polsce same wiecie)
z drugiej okazja poznania kraju i ludzi na dalekiej polnocy!!! Po wielu
nieprzespanych nocach przypomnialam sobie stare dobre powiedzenie: Lepiej
zalowac ze cos sie zrobilo niz zalowac ze sie czegos nie zrobilo. I w ten
sposob 6 stycznia 1997 siedzialam w autobusie do Oslo. Kolejny szalony krok to
decyzja o powrocie do Polski - ale o tym pozniej

Pozdrawiam

Wyjazd CD.

[ponponka1]

Po trzech latach w Norwegii okazalo sie, ze zrobilam sie na tyle wiekowa, ze nie
moge dluzej pracowac jako au-pair....Staralam sie szukac pracy jako
przedszkolanka, sprzataczka. Niestety, bylam Polka czyli szanse stalego
zatrudnienia wtedy byly rowne 0. Nie bylam ani poszukiwanym specjalista, ani
pielegniarka ani lekarzem . Znalam wiele Polek, ktore pracowaly na czarno
sprzatajac. Mowily mi, ze ja ze znajomoscia jezyka, terenu, ludzi, dam sobie
rade. Ale ja nie chcialam. Pieniadze to nie wszystko. Nikt nie chcial mi wierzyc
jak powiedzialam, ze wracam do Polski. Nawet jak juz bylam spakowana i mialam
okreslona date wyjazdu. Uwierzyli jak wyjechalam i nie wrocilam po wakacjach.
Byla to ciezka decyzja, bo bardzo dobrze czulam sie w Norwegii, poznalam tam
wielu wspanialych ludzi, Polakow i Norwegow. Mialam znajoma ekipe "narciarska",
"dykotekowa" "pubowa"....Przeplakalam wiele nocy ale dla mnie wazniejsze jest
poczucie stabilizacji.
Polska przywitala mnie bezrobociem. Nikt mnie nie chcial.....trzy miesiace. W
koncu zalapalam sie na mala posadke w punkcie kesro. Tam byl internet i
wyszukalam sobie oferte pracy w Warszawie i kiedy okazalo sie, ze chca mnie
zatrudnic, przenioslam sie z Bialska-Bialej do Wa-wy. Teraz mam ciekawa,
zwiazana z moim wyksztalceniem prace.....i znowu kontakt z Norwegia, a teraz i z
Wami.
Per aspera ad astra
Ja juz dawno odkrylam, ze cokolwiek mnie spotyka, nawet jesli na pierwszy rzut
oka nie jest to przyjemne, szczesliwe, okazuje sie po pewnym czasie, ze lepiej
byc nie moglo
I jak tu nie byc niepoprawna optymistka!!!!!

Pozdrawiam z Polski

[kurczak1976]

Hmmm ja dwa lata temu przerwalam doktorat, zostawilam rodzinna firme, wsiadlam
do samolotu i polecialam w nieznane.
Teraz nie mam nic oprocz lubego i pozwolenia na pobyt do konca 2005. Co z tego
wyjdzie zobaczymy....

[gherarddottir]

ja tez z dnia na dzien zostawilam wszystko , nowy domkupiony w Warszawie,
swietna i dobrze platna prace z perspektywami ...a wszystko z powodu
milosci ..i wiecie co???? absolutnie nie zaluje bo okazalo sie, ze dom i prace
mozna miec wszedzie, w kazdym kraju a z miloscia to roznie bywa ...

Uwazam sie za bardzo szczesliwa )

[mulinka]

znowu sciagam



ja tez z dnia na dzien zostawilam wszystko , nowy dom wybudowany w Nadarzynie,
swietna szkole z perspektywami ...a wszystko z powodu
milosci ..i wiecie co???? absolutnie nie zaluje bo okazalo sie, ze dom
mozna miec wszedzie, w kazdym kraju a z miloscia to roznie bywa ...

Uwazam sie za bardzo szczesliwa )

[gherarddottir]

oj Mulinka Ty sciagaczko )))))

buziak

Rozstaje

[elagrubabela]

W PRL sport dla niepelnosprawnych chyba nie istnial albo ja nic o tym nie
wiedzialam. Na pocztaku emigracji zajmowalam sie tym, co wszyscy tzn. praca,
uznanie kwalifikacji, mieszkanie, samochod, poznalam mezczyzne, zaczelismy
zwiazek. Nic specjalnego, takie zwyczajne zycie. 3 lata temu jechalam taksowka.
Taksowkarze zawsze duzo mowia a jak widza jaka jestem to zawsze mi opowiadaja o
znajomych niepelnosprawnych albo niepelnosprawnych w rodzinie. Tamten mi
opowiedzial o bracie, ktory plywa na kajakach. Nie potrafie wytlumaczyc
dlaczego mnie to tak zainspirowalo. Od tamtego czasu trenuje 3 razy w tygodniu,
bralam juz nawet udzial w kilku zawodach. Jestem juz za stara na prawdziwe
sukcesy sportowe ale co z tego? Ja wiele rzeczy robilam i robie inaczej niz
ludzie sprawni wiec duzo mialam roznych rozstajow. Wiekszosc jednak byla mi
narzucona przez okolicznosci, na ktore nie mialam wplywu. Kajak to moje wlasne,
kompletnie niezalezne od niczego szalenstwo. Od 3 lat jestem innym czlowiekiem -
woda, skaly, progi, wiosla wczesniej dla mnie nie istnialy a teraz sa wlasciwie
calym moim swiatem.
Elka
PS. Ciekawa jestem czy ktoras z Was tez uprawia kajakarstwo?

[asia.sthm]

Elu kiedys dawno w mlodosci mojej pieknej, ale tylko amatorsko. Splywy kajakowe
po Mazurach, biwaki , Zalew Zegrzynski. Potem wiele wiele lat nic, wiosla nie
trzymalam nawet w reku . Podczas jednych wakacji egzotycznych cala rodzina
czyli my + dwoch dorastajacych synow odbylismy rafting na rzece Ayan na Bali. I
okazalo sie ze o matko o matko nadal to kocham. Okazalo sie tez , ze ja i moj M
jestesmy znakomita para na kajaku. Bez zadnego gadania wiemy o co chodzi.
Przypomnialas mi te skaly i progi: Haa, wiem juz co bede w lecie robila.
Zycze ci duuuzo fajnych kajakowych przygod. I sobie tez ))))
Pozdrawiam.

[tamsin]

no i ja musze dolozyc o kajakach..moj brat uwielbial kajakowanie, poniewaz
mialam duzo kuzynow, ciotek, pociotek na Mazurach - Olsztyn, Mragowo, okolice,
wiec kazde lato rodzice nas wysylali do rodziny na Mazury i na te wszystkie
jeziora. Poniewaz mojemu bratu czesto brakowalo partnera do kajaka, raz zabral
mnie. Poszlismy na jezioro Czos w Mragowie sobie poplywac. Ja bylam taki
cherlak, ze nie bylam w stanie wioslowac! brat krzyczal, wloz to wioslo do wody
i ruszaj, a ja jak je wlozylam to czulam, ze wlozylam je w kamien a nie w wode!
W ten sposob wiekszosc tej wycieczki kajakowej, brat sie namachal a na
koniec "przejechalismy" jakiegos mlodzienca ktory nam "wpadl" pod kajak, na
szczescie tylko na lekkim zadrapaniu na ramieniu sie skonczylo.

[asia.sthm]

O matko o matko ten brat to zloty czlowiek ze z toba wtrzymal ))

[tamsin]

tak, moj brat to naprawde zloty chlopak, jak bylam mala to mi majtki dla lalek
szyl. Ja w ogole bylam beztalencie, do kajakow, majtek i innych manualnych
spraw

[asia.sthm]

Talenty na pewno jakies mialas, ja ich tu glosno nie bede wymieniac. Juz i tak
watek tradycyjnie na manowce schodzi.
O rozstajach mialo byc.
Na rozstajach bylam wiele razy, ale nie bede teraz opisywac , bo musze chalupe
trzymac zeby mi jej mlodzi nie rozniesli.)

[mulinka]

ja tez lubie plywac kajakiem
po naszych okolicznych jeziorkach
ale ja to problemu z wioslami w ogole nie mam
(ja po prostu nie wiosluje)
w koncu w jakims celu chlopa z tylu do jakaka wpuszczam )
i niech trenuje, to zdrowo!

[bietka1]

dom i prace
> mozna miec wszedzie, w kazdym kraju a z miloscia to roznie bywa ...

Ja tez musze sobie to zdanie zapamietac, jest niezwylke udane )

[aalex_b]

A mnie sie bardzo twoje pytanie podoba!
Wrecz uwielbiam spontanicznych ludzi i spontaniczne reakcje.
Ja rozne male numery w zyciu popelnilam, tu sie spakowalam, tam wyladowalam i
niczego, absolutnie niczego nie zaluje. Zawsze sie jakos spadnie na cztery
lapy , tak mysle.

[jollyvonne]

<<Np. decyzja o wyjezdzie z PL wbrew rozsadkowi>>
- zylam w PL jak paczek na masle, spelniajac wyobrazenie mojej babci o dobrym
ustawieniu sie w zyciu po czym z dnia na dzien zostawilam luksusy i wyjechalam
z ojczyzny z facetem ktorego jedyna zaleta byla znajomosc norweskiego systemu
brydzowego. Zamiast domku z ogrodkiem mam sypialnie w stolowym (co daje mi
mozliwosc ogladania TV z lozka). Jestem szczesliwa.

<<dziecko w momencie kiedy nie byl to zbyt dobry czas>>
- zlozylam wypowiedzenie w pracy zeby miec czas na zrobienie
dziecka. "Robilismy" dwa tygodnie, no i zrobilismy, bardzo udany egzemplarz

<<zwiazanie sie z partnerem kompletnie nie pasujacym wiekiem>>
- ten niepasujacy wiek to kwestia umowna, co "niepasuje" bardziej: starszy o 18
lat czy mlodszy o 5? Z oboma bylam niebiansko szczesliwa ...

<<Studia w poznym wieku lub postawienie calego zycia na glowie.>>
- zlozylam papiery do zawodowki ale sie nie dostlam wiec bede studiowac. Nie
jest to pomylka w zapisie, ja juz tak mam w zyciu ...

<<Co zrobilyscie w swoim zyciu nieobliczalnego, kompletnie bez szans na
powodzenie a jednak sie udalo))>>
- powiedzialam mistrzowi Polski w brydzu sportowym ze chce z nim zagrac w
mistrzostwach par mixt a on sie zgodzil. To tak jakby ktos z ulicy zglosil chec
zagrania w zespole Legii-Warszawa i zostal wystwiony w I-szo ligowym meczu.

Zastanwiam sie co ja wlasciwie zrobilam rozsadnego w zyciu, ale jakos nic mido
glowy nie przychodzi ...

jollyvonne

[mulinka]

super!!!!
podoba mi sie Twoj stosunek do zycia, swiata i w ogole
buzka!

[jollyvonne]

Mi tez sie podoba, inaczej bym to juz dawno zmienila Innym tez sie podoba,
szczegolnie z daleka a ja tkwie w mym zyciu po uszy

W ptysiach szczecinskich zawsze byl dzem ... przynajmniej jak bylam dzieckiem.

buzka mulinka!

[daisy123]

Na prawdziwych rozstajach nigdy nie bylam, ale zdarzylo mi sie popelnic takie
na lapu capu wybory, ktore w pewnym sensie zawazyly na moim zyciu. Jednym z
takich wyborow byl wybor jezykow obcych na studiach. Trafilam na jeden jedyny
rok, gdy robiono eksperyment - nie ma koniecznosci kontynuacji jezykow obcych
ze szkoly sredniej. No i ja bez namyslu wybralam wloski. Od znajomych
uslyszalam " a po co Tobie wloski", ekonomista z wloskim?"... Teraz po 24
latach od tamtej chwili mieszkam we Wloszech.

[jan.kran]

Podbudowaly mnie Wasze historie)) Bo ja w Norge wyladowalam dosc przypadkowo
i czuje sie tu jak na Marsie.
Nawet zaczynam lubic ten kraj, ale przyzwyczaic to sie juz nie przyzwyczaje.

Studia tez sobie wybralam takie , ze nigdy bym sie spodziewala. I caly czas sie
martwie czy sobie dam rade. Ale wszyscy w pracy mnie popieraja a ta czesc co
nie popiera ino sie dziwi ( mniejszosc ) mobilizuje mnie na zasadzie przekory:-
))) Kran.