wyrażanie uczuć

[kamfora]

Dlaczego samotny cichy śmiech budzi podejrzenie choroby psychicznej
a samotny cichy płacz - szacunek?

[zbigniew31]

kamfora napisała:

> Dlaczego samotny cichy śmiech budzi podejrzenie choroby psychicznej
> a samotny cichy płacz - szacunek?


Śmiech kojarzy się z zadowoleniem , szczęściem , tym co dobre , a jak być
szczęśliwym samotnie ?
Płacz natomiast odwrotnie , dlatego naturalnie płacz w samotności wydaje się
oczywisty ...

[kamfora]

zbigniew31 napisał:

> dlatego naturalnie płacz w samotności wydaje się
> oczywisty ...

Wydaje się oczywisty, ale...dlaczego? Dziecko płacze, bo to jest jego
komunikacja z innymi ludźmi. Śmiech z czasem staje się rodzajem komunikacji.
Czym w takim razie jest płacz dorosłego?

[zbigniew31]

kamfora napisała:

> Wydaje się oczywisty, ale...dlaczego? Dziecko płacze, bo to jest jego
> komunikacja z innymi ludźmi. Śmiech z czasem staje się rodzajem komunikacji.
> Czym w takim razie jest płacz dorosłego?


Wydaje się oczywisty choćby z samego faktu samotności .
Płacz dorosłego jest pierwotnym odruchem na doświadczane zło , dyskomfort . U
dziecka jest płacz jednym z niewielu sposobów komunikacji , u dorosłych
przestaje odgrywać tak istotną rolę , dlatego w towarzystwie wykorzystuje
dorosły inne sposoby komunikacji , płacze w samotności z potrzeby ...

[zettrzy]

> Dlaczego samotny cichy śmiech budzi podejrzenie choroby psychicznej

?????????
wywoluje takie wrazenie?
nie wiedzialam

[zbigniew31]

zettrzy napisała:

> > Dlaczego samotny cichy śmiech budzi podejrzenie choroby psychicznej
>
> ?????????
> wywoluje takie wrazenie?
> nie wiedzialam


Zettrzy , to też wynika z naturalnej chyba potrzeby dzielenia się szczęściem ,
wyrażanie swego szczęścia w samotności może rodzić podejrzenia , że osoba tak
wyrażająca swe pozytywne emocje nie potrzebuje dzielić się szczęściem , albo
uważa , że nie jest sama choć inni tak ją postrzegają ...

[zettrzy]

zaraz szczesciem?
przypomnialo nam sie cos smiesznego, wiec sobie chichotniemy, ale czy to szczescie?
mnie by bardziej zaniepokoil placz, bo smiech uwazam za naturalna reakcje na
swiat i zycie, a placz przeciwnie jest jakis taki melancholijnie-niezyciowy

[zbigniew31]

zettrzy napisała:

> zaraz szczesciem?
> przypomnialo nam sie cos smiesznego, wiec sobie chichotniemy, ale czy to szczes
> cie?
> mnie by bardziej zaniepokoil placz, bo smiech uwazam za naturalna reakcje na
> swiat i zycie, a placz przeciwnie jest jakis taki melancholijnie-niezyciowy


ale dlaczego nieżyciowy ? bo przyjemniej jest widzieć śmiejącego się niż
płaczącego ? bo zadowolonemu nie trzeba pomóc ? Może i jest płacz wyrazem
bezsilności , może i jest niesympatyczny w odbiorze , w dzisiejszym
konsumpcyjnym świecie liczy się tylko to , co można skonsumować , a jak
konsumować nieładny towar , nieładny bo płaczący . Najlepiej widać ten rodzaj
konsumpcji w pracy , gdzie awansują zadowoleni , ładni , budzący sympatię ,
wiecznie uśmiechnięci , ale czy szczerze ? Jednak nawet oni po powrocie do domu
czasem płaczą nad swym konformizmem i czynią to w samotności , lub nie płaczą ,
by nawet przed sobą samym nie przyznać się do tego ...
tak w tym sensie jest nieżyciowy , bo nie przynosi efektów , łatwiej jest coś
osiągnąć ubierając maskę zadowolonego stąd ten stosunek do płaczących wolimy
gdy czynią to samotnie , nie obarczają nas swym smutkiem , nie wymagają pomocy ,
nie musimy się angażować .

[zettrzy]

jest niezyciowy poniewaz placz wyraza rozpacz, czyli emocje negatywna,
odwrocenie sie od zycia, brak woli walki, akceptacje kleski
ale sa kultury ktore gloryfikuja placz i postawy wiktymalne (wymyslilam to slowo
przez analogie do "optymalne"), poniewaz z roznych przyczyn melancholia daje im
wieksza satysfakcje niz radosc
kultura sredniowiecza uwielbiala placz, smutek i cierpienie, wynoszac emocje
ponure do rangi cnot, i przyznajac emocjom radosnym etykietke grzechu

potem te percepcje sie zmienily i dzisiaj jest odwrotnie - smiech, chocby i
nieszczery, cenimy wyzej niz smutek; a mowiac o szczerosci, to latwiej udawac
cierpietnika niz szczesliwca

[zbigniew31]

zettrzy napisała:

> jest niezyciowy poniewaz placz wyraza rozpacz, czyli emocje negatywna,
> odwrocenie sie od zycia, brak woli walki, akceptacje kleski


Więc wszystko czego nie potrzeba współczesnemu niewolnikowi


> ale sa kultury ktore gloryfikuja placz i postawy wiktymalne (wymyslilam to slow
> o
> przez analogie do "optymalne"), poniewaz z roznych przyczyn melancholia daje im
> wieksza satysfakcje niz radosc
> kultura sredniowiecza uwielbiala placz, smutek i cierpienie, wynoszac emocje
> ponure do rangi cnot, i przyznajac emocjom radosnym etykietke grzechu
>
> potem te percepcje sie zmienily i dzisiaj jest odwrotnie - smiech, chocby i
> nieszczery, cenimy wyzej niz smutek; a mowiac o szczerosci, to latwiej udawac
> cierpietnika niz szczesliwca


Zauważyć można z tego , że to właśnie kultura kreuje wzorce zachowania , stąd
dzisiejsza konsumpcyjna , kreuje wzorzec człowieka zadowolonego i masz rację ,
że czasem ogromnymi kosztami przychodzi płacić za to udawanie

[zettrzy]

> Zauważyć można z tego , że to właśnie kultura kreuje wzorce zachowania

no tak, ale skad bierze sie kultura i jej wzorce?

[zbigniew31]

zettrzy napisała:

>
> > Zauważyć można z tego , że to właśnie kultura kreuje wzorce zachowania
>
> no tak, ale skad bierze sie kultura i jej wzorce?


ja bym powiedział , że to psychoza tłumu kształtuje kulturę

[zettrzy]

czyli dzisiejszy tlum cierpi na psychoze zadowolenia?

[zbigniew31]

zettrzy napisała:

> czyli dzisiejszy tlum cierpi na psychoze zadowolenia?


nie na psychozę konsumpcji , chce konsumować , a jednostki chcą istnieć w tej
machnie , jak piszesz są zwierzętami stadnymi , muszą się przystosować ,muszą
być warte konsumowania

[zettrzy]

tak w sumie, to ja nie mam nic naprzeciwko jesli ktos chce mnie skonsumowac, pod
warunkiem ze sztucce sa z prawdziwego srebra

[zbigniew31]

ja też , kiedy jest to mój wybór i gdy chcą mnie konsumować takim jakim jestem
naprawdę

[zbigniew31]

pozdrawiam
z

[zettrzy]

zbigniew31 napisał:

> ja też , kiedy jest to mój wybór i gdy chcą mnie konsumować takim jakim jestem
> naprawdę

a ja nie mam pretensji jesli doloza do mnie na jedna okazje jakis sosik, a na
inna salatke (i raz wychodze z goryczka a raz kwasnawo)
pozdrawiam nawzajem

[krytyk2]

Wyrażanie wlasnych uczuc to sztuka naprawde trudna
Nie wszystko co bierzemy za takowe zasluguje na takie miano
Bralem ostatnio udzial w warsztatach nt wyrazania uczuc
Prowadzący podal nam liste wyrażen maskujących wyrazanie u.
Przed warsztatsami dalbym sobie glowe uciąc ,że np zwrot "Jestes
wspaniały/ła/!"wyraza uczucie.Problem wyszedl w momencie ,kiedy nie bardzo bylo
wiadomo ,jakie uczucie wyraza ten zwrot .Doliczylismy sie wspólnie ok 8-9
różnych uczuc.Do osoby, do ktorej skierowny jest taki zwrot, nie dociera zaden
konkretny komunikat.

W ramach maskowania śmiech moze oznaczac płacz i odwrotnie.

[scand]

A czy uczucia mogą być reprezentowane jako punkty czy raczej jako sfery i to
wzajemnie zachodzące na siebie ? Jeśli to drugie to nic dziwnego ze w jednym
komunikacie można dopatrzeć się kilku uczuć.
No i dialektyka - przeciwienstwa lubią przechodzić w siebie wzajemnie.
Przestrzeń uczuć z pewnością nie jest punktowa i kartezjanska ..

[krytyk2]

Rozumiem o czym piszesz i podoba mi sie Twoje rozróznienie

Gdybym mial oddac swoje aktualne doswiadczenie w kwestii odczuwania uczuc,
postawiłbym na "sferycznośc" uczuc.Jest jednak cos ,co mnie powstrzymuje przed
ostatecznym przyjeciem takiej interpretacji.Tym ,czyms jest mój stopniowy
rozwoj w odczuwaniu uczuc.Moje wnioskowanie jest takie;skoro jeszcze kilka
miesiecy temu cos wydawalo mi sie nierozrywalnym konglomeratem uczuciowym a
dzis potrafie w sytuacji podobnego konglomeratu oddzielic i ustalic granice i
porządek pomiędzy uczuciami,to istnieje mozliwosc ,że problem moze miec
charakter epistemologiczny a nie ontologiczny.W granicznym przypadku-gdy moje
odczuwanie swoich uczuc zblizy sie do doskonalosci,każde uczucie przybierze
punktowy charakter.
Uzupełnie tę wypowiedx za jakis czas i podziele sie z Tobą swoimi refleksjami.
Pozdrawiam

[scand]

Gratuluję w takim razie rozwoju - oznacza to, że Twoja przestrzeń uczuć
ewoluuje w kognitywnie pożądanym kierunku.
Tyle, że u mnie była i jest to gmatwanina - czasami ponadto zastanawiam się
czy mimo tych samych nazw stosowanych wobec uczuć różnych ludzi są to
istotnie "te same" uczucia.

[krytyk2]

Tak jak nie wiem,czy ten mój rozwoj zdolności poznawania wlasnych uczuc bedzie
kulminowal wczesniej przeze mnie opisanym "stanem docelowym",tak w przypadku
problemu poruszonego przez Ciebie wierzę,że zachodzi identycznośc uczuc tak
samo nazywanych przez ludzi.Jest to z mojej strony -i może byc jedynie- akt
wiary,ale bez tego założenia traciloby sens wiele "stanow"
emocjonalnych ,takich wlasnie jak miłośc ,współczucie,przyjaźń.
Wierze ,że mimo iz jestesmy odrebnymi bytami,czasami zawieszaja sie miedzy nami
rzeczywiste choc niewidzialne mosty więzi jedności oraz identycznosci
duchowej...

[scand]

> wierzę,że zachodzi identycznośc uczuc tak
> samo nazywanych przez ludzi

Aha, więc jednak wiara. Musimy dokonać skoku by uwierzyć w jedność człowieka,
bo widocznie istotna jest dla sensu naszej komunikacji.

[trzcina]

A może i budzi, z daleka i w popczuciu.

Wtedy to na przekór modzie.
Moda się przecież zmieniła, o tym już wyżej oba Zety nadmieniły.
Precz poety przeklęte.
Witaj afirmacjo prowadząca do absurdu myślenia,
że wszystkie ofiary WTC zginęły na własne życzenie.
Że raka produkujemy sobie sami.
To było skrajnie o modach

Ale tak naprawdę (i w zgodzie z modą myślę sobie,
że nie budzi.
Coraz bardziej wsobni (czy i tylko dlatego?),
coraz bardziej akceptujemy zachowania rozmaite,
wynikające z wsobnego przeżywania.

Wystarczy przejść przez Rynek mego miasta,
w ten tłum, gdzie każdy gada sobie
(a i nie sobie, wisi mu coś przecież z ucha i pod nosem też),
może do żony/męża, brata/siostry, szefa/kolegi,
śmieje się sobie, płacze sobie,
krzyczy w powietrze, kręci kółka na płycie,
pluje na trotuar przedwieczny, gwiżdże i śpiewa.

Albo tylko się śpieszy.
Ku czemuś.
Swojemu, a jednak mieszczącemu się w znanych schematach.

Wystarczy wsiąść w pociąg.

Kamforo
Z grubsza tak właśnie budzi (reakcja pop), a jednak... czy nie jest tak, że
zarówno płaczącego, jak śmiejącego się w sobie i do siebie,
omija się, no może poza pijakiem, ten się pochyli i/lub dołączy.
Na ile z szacunku dla czyjegoś przeżywania,
a na ile z niechęci podjęcia trudu kontaktu z Obcym
i ze zmęczenia własnym prrzebodźcowaniem?

macham
t.)

kamfora napisała:

> Dlaczego samotny cichy śmiech budzi podejrzenie choroby psychicznej
> a samotny cichy płacz - szacunek?

[scand]

To chyba kwestia konwencji społecznej.
Zakładamy w tej konwencji że śmiech jest z reguły społeczny a płacz osobisty.