Miłośc i nienawiść

[waldy25]

Ja mam takie pytanie: czemu chrześcijańskiej miłości towarzyszy o wiele
większa dawka chrześcijańskiej nienawiści?
Czemu chrześcijańskie miłosierdzie jest poczuciem wyższości?
Pokora jest tak naprawdę tryumfalizmem?
Jakie to obwody w mózgu się zwarły ?

[0golone_jajka]

Gdyby było wiadomo jakie to obwody, to pewnie już by ktoś pracował nad lekarstwem. Niestety nie wiadomo które to obwody i na razie epidemia zbiera okrutne żniwo.

[nick_penis]

Mam wątpliwość, czy aby na pewno jest to cecha uniwersalna wszystkich
współczesnych chrześcijan, czy może w krajach cywilizowanych wygląda to
inaczej, a tylko katolicy w krajach zacofanych (np. w Polsce) przejawiają to, o
czym piszesz.

[nangaparbat3]

Kiedy jeszcze chadzałam z córką na niedzielne msze zawsze zastanawiałam się,
skąd na twarzach wystrojonych wiernych idących do koscioła taki odpychający,
nabzdyczony wyraz twarzy. Tym bardziej, ze nasz kościoł pararialny - to, co w
nim się działo, co można było usłyszeć - nigdy nie dawał powodu do takiej
postawy.
Juz kiedys tu cytowałam taką wypowiedź, chyba hinduisty, że "stosunek człowieka
do Boga poznajemy po jego stosunku do innych istot zywych". I tak mi sie wydaje
(nie wydaje - jestem głęboko przekonana), ze linia podziału nie przebiega
między wyznaniami, ani nawet między wierzącymi a niewierzącymi. Tak katolicyzm,
jak i ateizm moga uzasadniać wredne i okrutne postępowanie. Racjonalne
argumenty zgodne z wyznawana doktryna zawsze się znajdą, i zawsze w ostatecznym
rozrachunku będzie to argument, ze tego drugiego palimy na stosie,
wykorzystujemy, pozostawiamy bez pomocy dla jego własnego dobra.

PS
Zostane juz przy tym nicku - nangaparbat - poprzedniego (rrhadane) uzywam juz
tylko tutaj, stad ciągłe pomyłko i zamieszanie, za co przperaszam.

Religia to miłość i nienawiść

[grgkh]

Charakter człowieka wynika z sumy cech wyrażanych z różną intensywnością.
Każda z nich "leży obok drugiej", tak więc np moralność nie ma żadnego bezpośredniego, określonego ilościowo związku z religijnością lub poglądami na ekonomię lub politykę.
Pewne cechy sprzyjają sobie, bo ich posiadanie w podobny sposób ułatwia lub utrudnia możliwiości "przeżycia" w pewnym środowisku. Stąd to przysłowie o krakaniu jak wrony, gdy się między nie trafi. Stąd też uproszczenia, które są formułowane jako zasady - np. niewierzący = sługa szatana.

Religia jest ideą "walczącą". Osiągnęła swą popularność dzięki tej cesze - agresywności, walce z innymi, konkurencyjnymi. Jako narzędzie do walki, ale też narzędzie do panowania nad ludźmi, świetnie się sprawdziła i INNEJ ROLI PO NIEJ JUŻ NA PEWNO NIGDY nie można będzie oczekiwać. Żadna łagodna religia, na stałe, nie ma szans powodzenia. Wygrywać będą okresowo takie jej mutacje, które są skuteczniejsze, a więc muszą wygrywać z istniejącymi agresywnymi i muszą być pod tym względem od pokonywanej i w tym względzie "lepsze".

Jest to również odpowiedź na inne bardzo ważne pytanie - dlaczego w historii świata wciąż dzieje się tak źle, choć mogło by iść lepiej oraz dlaczego wciąż ludzkość powtarza te same błędy. Ta druga prawidłowość to sinusoidalność rozwoju ludzkiej kultury, która wynika z czynników przeciwstawiających się nazbyt złemu rozwojowi sytuacji - gdyby to dotyczy jednego człowieka, doprowadza do jego destrukcji, ale gdy dotyczy dużej populacji, wciąż znajdują się ogniska umożliwiające odradzanie się tych przeciwstawnych tendencji.

Wracam do religii.
To, że się ona sprzymierza wciąż z siłami zła, choć ma "dobre" założenia, musimy uznać za zasadę. Nie ma szans obejścia tej tendencji, bo religia staje się w czasach ostrej walki ideologicznej PRZEDE WSZYSTKIM narzędziem. Ja ją odrzucam głównie ze względu na oczywistość fałszu, który w niej tkwi - dobro założeń koegzystuje ze złem codziennego jej zastosowania. Żadne narzędzie do panowania nad ludźmi NIGDY nie może się obronić przed ewolucją w kierunku dewiacji i dlatego ODRZUCAM narzędzia do panowania nad ludzkimi umysłami, a religię w pierwszym rzędzie.

[nick_penis]

Bardzo dziękuję Ci za powyższe zdania. Są moim zdaniem głęboko mądre.

[kociak40]

Jeszcze inna występuje dość dziwna sprawa u katolików. Jakoś mało cenią
sobie kazania o prawdzie bożej, o przesłaniu ewangelicznym itd., więcej
natomiast kazania nie związane z religią. Posłużę się tu dwoma przykładami.
Był taki ksiądz Mieczysław (nazwiska nie podaje, już zmarł i to w wieku
~ 60 lat). W stanie wojennym wygłaszał z ambony polityczne przemówienia,
ludziska walili do kościoła, tłumy, taca "uginała" się od datków, jak chodził
po kolędzie, to w towarzystwie 2 ministrantów z wielką skórzaną teczką i to
datki się w niej nie mieściły. Z polecenia episkopatu przeniesiony został
gdzieś w okolicę Błonia, do jakiejś parafii wiejskiej. Przez 3 noce i dnie,
tłumy blokowały kościół i nie pozwalały wyjechać księdzu Mieczysławowi.
Bożyszcze i idol tłumów. Po jego wyjeździe, ludzie podróżowali do niego, aby
słuchać go z ambony, taksówkarze za darmo wozili tam ludzi. Po jakimś czasie
nagle się to trochę "urwało", ksiądz Mieczysław przegrał w karty swój samochód,
w pokera. Podobno "nadział się" na karetę króli z karetą dam. Zgubiły go
kobiety, można rzec. Tak jak poprzednio nie ceniłem go, to jak się dowiedziałem
o tym, polubiłem. Sam dużo grywałem w pokera, jest to prawdziwie męska gra,
przynosi zaszczyt, a nie ujmę. Więcej, ten mężczyzna, który nie grał w pokera,
"nie zna życia" tak samo jak "nie zna życia ten co nie służył w Marynarce".
(tu muszę się pochwalić, ja jedno i drugie). Nie rozumiem tego, jak nie
przeszkadzały kazania polityczne, to dlaczego przeszkadza niewinny poker?
Drugi przykład to słynny prałat ks. Jankowski z koscioła św. Brygidy w Gdańsku.
Kazania polityczne i przeciwko żydom, zjednały mu taką popularność, taką
ofiarność wiernych, że mógł sobie "walnąć" meble gdańskie z czarnego dębu na
zamówienie u rzemieślników w Niemczech za 350 tys. marek (wtedy jeszcze w
markach). Po latach, chcąc go widać pozbawić tej popularności, w gazecie
pokazano fotografię jego pokoju z tymi meblami. Mam to zdjęcie, podziwiam, jak
ktoś nie widział, to jednym słowem - cudo. Ksiąze Radziwił by się nie
powstydził. (krzesła jak trony, wszystko ręcznie rzeźbine - trudno kurz usuwać,
tylko taki mankamen). Dla mnie największym wrażeniem było samo wnętrze, ściany
obite tkaniną (jedwab? atłas?) w pięknym burdelowym kolorze - czerwonym.
Znać konesera i to dużego kalibru, tak mi się ten burdelowy kolorek spodobał,
że zaczął mi się podobać ten prałat. Teraz jakoś mało występuje w TV, ale jak go
widzę, to darzę go "ciepłym" uczuciem, właśnie za ten kolorek, za wielkie
wyczucie piękna, za dobry gust. I znowy nie rozumiem, jak tak podobały się
polityczne i rasistoskie kazania, to dlaczego dobry gust ma być minusem dla
prałata? Dziwny jest ten katolicyzm, a zwłaszcza upodobania wiernych.