Niezaradny męzczyzna

[satina]

Puściłam wątek na FK, ale oprócz pasemek u mężczyzn i innych ciekawych
historii, niczego się nie dowiedziałam... wiec przyszłam tutaj, skruszona.:)
Bo naprawdę jestem ciekawa, jak to wygląda w praniu, na dłuższą metę.
A sprawa wygląda tak:
Czy można z takim mężczyzną żyć na dłuższą metę,
bez frustracji i wiecznych pretensji
Poznałam go miesiąc temu, wybuch uczucia, wzajemna fascynacja. On jest bardzo
czuły, kochany, jestem dla niego najważniejsza, itepe. On dla mnie też jest
ogromnie ważny, uwielbiam z nim przebywać, sunujemy plany na przyszłość.

Nie chodzi o to, że jest nierobem. Po prostu jest niezaradny. Obecnie umowa
na czas określony wygasła a on czeka aż jeden znajomy do niego zadzwoni. I
tyle... mówię Mu, żeby cos jeszcze zrobił, ale wymówka jest taka, że rynek
pracy jaki jest, każdy wie. Takie zainteresowanie rynkiem pracy bez zacięcia.
Trudno się z tym nie zgodzić. Jednocześnie snuje plany kształcenia się w dość
specyficznym kierunku, po którym może także pracy nie mieć. Na te
wykształcenie musi pieniądze pożyczyć.
Nie naciąga mnie na kasę, nic z tych rzeczy. Jest dumnym facetem i to
wszystko też go dusi. Ma 30 lat, mieszka z rodzicami (to nie typ maminsynka,
jestem wyczulona), chce się od nich uwolnić, tylko jak to zrobić, kiedy brak
pracy, perspektyw na własne lokum... no i tak to się kręci. Mówi, że jak
zrealizuje to co chce, odbije się, zaczniemy działać cos wspólnie, by razem
żyć.
Czy któraś z Was to przerabiała? Jaka może być moja w tym rola? Nie chcę mu
matkować, by spod opiekuńczych skrzydełek mamusi wpadł w pod moją spódnicę.
Chciałabym mu jednak jakoś pomóc, zmotywować, dać nadzieję. Zależy mi bardzo
na nim a jednocześnie obraz jego życiowej postawy zasnuwa mi nieco obraz
obecnej sielanki.

I jak to się ma do skrzeczącej rzeczywistości?

[rob_i]

mam dosc przykra wiadomosc - ale chyba musisz mu matkowac

[Gość: rupert]

Cyba musisz matkować...to prawda...współczesny świat nie wychowuje męzczyzn
zaradnych i odpowiedzialnych, gotowych do podejmowania trudu i przyjmowania
odpowiedzialności za innych...nie mała w tym rola kobiet, które powtarzaja damy
sobie rade same...

[rob_i]

no wlasnie - kobiety zyskuja cechy uwazane przez wieki (a w wiekszosci rejonow
swiata poza Zachodem rowniez obecnie) za meskie, wiec mezczyznie je traca - to
dosc logiczne - i nie chodzi mi tu tylko o umiejetnosc znalezienia pracy - ale
ogolnie o umiejetnosc podejmowania decyzji, a przede wszystkim
ODPOWIEDZIALNOSC, w tym odpowiedzialnosc za druga osobe

[satina]

Jeśli matkowanie ma polegać na podejmowaniu za niego decyzji w priorytetowych
sprawach, takich jak praca, to dziękuję... naprawdę dziękuję!
Moją wadą jest postawa mało roszczeniowa w detalach życiowych. Przejmuje
inicjatywę szybko i bezboleśnie, licząc po cichu na partnerstwo. A czasem każdy
lubi być noszony na rączkach, czyż nie? Problem z tym, że ja na te rączki sama
muszę wejść.
Problem w tym, jak przekształcić sie z matkującej kobiety w rolę umiarkowanie
biernej obserwatorki? Nie jest to takie proste.
Nie chcę walczyć o wszystko za dwoje, kiedy łatwiej tylko za siebie.

[Gość: zula]

Oglądałas w ostatni piątek sex and the city;-)?

[satina]

nie... rozumiem, że moje rozważania pokrywaja sie z mysla przewodnią odcinka:)

[Gość: zula]

tak, carey (ta dziennikarka) chodziła z twórcą komiksów, który mieszkał z
rodzicami, a poza tym był b. fajny. cały czas przewijała się myśl, że ten
związek jest taki jak pomiędzy 13-latkami, np. ten rysownik został u niej na
noc, a mama bombardowała ją telefonami, czy syn dał lekarstwo psu itp:-) gdy
nie było jego rodziców, palili marihuanę, i polewali się wodą ze szlaufa
(szlauha? nie wiem jak to się pisze), gdy nagle przyjechali rodzice. mama
spytała: czy paliliście marihuanę? na co rysownik powiedział: to carey ją
przyniosła. wtedy słyszymy myśli bohaterki: mam 34 lata, dlaczego mam się
zachowywać jak 13-latka? bohater jego komiksu - super chlopak, nigdy by się tak
nie zachował! i carey mówi: tak proszę pani, to ja ją przyniosłam, a teraz
zabiorę ją wychodząc:-)

Ps. szczerze mówiąc nie wiem, co ci doradzić...

pozdrawiam w kazdym raziea:-)

[rob_i]

Moze w takim razie sprobuj go troche "podkrecic" - wejsc mu na tzw. "meska"
ambicje. Wiem, ze to moze byc propozycja dla Ciebie drazliwa, ale kiedys (a i
obecnie w wiekszosci rejonow swiata) tak wlasnie kobiety wplywaly na swoich
mezczyzn.

[satina]

Rob, możesz mi wyjaśnić, co rozumiesz pod pojęciem "męska ambicja"? Rozumiem ją
dość szeroko, więc nakreśl mi precyzyjnie, bede miała lepszy obraz, tego co mi
chcesz powiedzieć.

[rob_i]

W zasadzie tylko tyle, ze czasami facetem trzeba potrzasnac - to pomaga. Nie
chodzi mi o nic konkretnego tylko o apel do rzeczonej ambicji, jako czegos
abstrakcyjnego, pewnego - brakuje mi polskiego slowa - archetypu. Po prostu
powiedzenie facetowi: "zrob cos, nie zachowuj sie jak baba". Przepraszam, ale
tak mowi nawet moja zona okreslajaca sie jako feministka (czasami jest nam
trudno - to tak na marginesie :)))

[satina]

Czyli powinnam Mu przedstawić obraz, jaki widzę i dać mu do zrozumienia, że
oczekuję czegoś innego?? Ultimata jakieśtam to nie moja domena, zresztą,
stawiane po miesiącu brzmią conajmniej dziwnie...

[rob_i]

Nie, absolutnie nie - ani wizja, ani ultimatum. Mam raczej na
mysli "podkrecanie", by wzial sie w garsc itd - tylko trzeba uwazac, bo jesli
gosc wrazliwy, to moze sie zniechecic. Mysle, ze pomogloby raczej dzialanie z
dwoch stron:

1. mowienie, ze powinien byc bardziej zdecydowany, twardy, konsekwentny

2. podkreslanie, ze jest meski, komplementowanie zachowan, w ktorych przejawia
inicjatywe

Kobiety maja ogromna sile dzialania - tylko nie wprost, bo to odstrasza -
raczej "pociaganie za sznurki"

[satina]

O to mi własnie chodziło.:) Dziękuję.:)

[rob_i]

powodzenia i pozdrawiam :)))

tak chłopcy

[Gość: zula]

jak zawsze to nasza wina. jeśli ktoś jest homoseksualistą - to dlatego, że miał
nadopiekuńczą matkę. jeśli ktoś jest macho - to dlatego, że kobiety, nawet gdy
się do tego nie przyznają, lubią macho ("nie" znaczy "tak", krótka spódniczka
oznacza chęć spółkowania, itepe). jesli ktoś jest mało zaradny - to,
oczywiście, również wina kobiet, tym razem zbyt zaradnych:-)no questions.

to się w psychologii nazywa postawa relacyjna - oznacza, że nie ma się własnej
tożsamości, jest się jakby kameleonem ściśle uzaleznionym od otoczenia (vide:
Zelig).

skoro chcecie być Zeligami - bądzcie. ja wam nie wróg.

PS> to forum zamiast "feminizm" powinno nazywać się: TO WSZYSTKO WASZA (kobiet)
WINA:-)

miłego dnia.

PS.2> btw: ostatnio w dziekanacie mojej uczelni pewien student powtarzający
semestr rozpaczając, że nie zdązył zebrać wszystkich wpisów powiedział do
sekretarki: "bo pani mi NIE KAZAŁA wziąć indeksu!" :-)

[rob_i]

Przykro mi, ale nie za bardzo rozumiem - czy to bylo skierowane m.in. do mnie?
czy ja pisalem cos o homoseksualizmie czy o macho?

To chyba oczywiste, ze jesli swiat, czy spoleczenstwo wymuszaja na mezczyznach
akceptacje sytuacji, w ktorej kobiety podejmuja decyzje (czesc decyzji) i
przekreslenie tradycyjnej roli mezczyzny, to mezczyzni dostosuja sie do tego. A
wynikiem takiej sytuacji jest ograniczenie ich inicjatywy, ktora moze byc
upatrywana jako chec meskiej dominacji.

Ot i tyle - bez wartosciowania i ocen takiego stanu rzczy - jeszcze raz
powtorze, ze nie rozumiem tak emocjonalej reakcji z Twojej strony.

[Gość: zula]

drogi robi,

po pierwsze: ja żartuję:-)

po drugie: z moich wygłupów wylania się tylko jedna idea: powinniśmy się starać
sami decydować o swoim zyciu, jeśli coś/ktoś nam w tym przeszkadza, to
powinnismy się starać to zmienić, a nie tylko zwalać winę.

przypusćmy, że lubię zaradnych, wesołych, pomysłowych ludzi:-) myślisz, że moja
postawa może komuś poprzewracać w głowie? zazwyczaj każdy tak bardzo lubi
siebie (tzn nie chodzi o egoizm, raczej o takie zdrowe podejście i zaufanie dla
własnych wyborów i własnej percepcji), że trudno mu się zmienić, nawet z
największej miłości, zwłaszcza, kiedy jest się już dorosłym.

[rob_i]

droga zulo,

po pierwsze:

jesli chodzi o ludzkie uczucia, to ja zartach sie nie znam

a po drugie, to nie z jednostkowych zachowan wynikaja takie postawy tylko z
trendow spolecznych; w spoleczenstwie, w ktorym mezczyznasma pracowac i
zarabiac takie sytuacje nie sa tolerowane i na rzeczonego osobnika wywierana
jest silna presja bla, bla bla, moge tak dlugo :)))

Zula daj spokój

[Gość: Rupert]

To co piszesz to jakas ideologia...mozna by Ci odpisac, że dla kobiet
(feministek) wszystkiemu winni sa meższczyżni, paternalizm itp. itd. ale to
nigdzie nie zaprowadzi. a ta dziewczyna ma konkretny problem. Z doświadczenia
wiem, że ten facet raczej sie nie zmieni...a przyczyny, ze jest taki? może brak
przykładu ojca, może kultura i brak przykładu w mediach... nie baw sie
ideologia gdy chodzi o ludzi...

żartuję, chłopcy, żartuję!!!(n/txt)

[Gość: zula]

rozumiem, że nie musiało was to rozbawić, ale..

[Gość: zula]

takiego oburzenia się nie spodziewałam:-)

nie znam sie na takich zartach

[rob_i]

powtorze, co wyzej:

droga zulo,

po pierwsze:

jesli chodzi o ludzkie uczucia, to ja zartach sie nie znam

a po drugie, to nie z jednostkowych zachowan wynikaja takie postawy tylko z
trendow spolecznych; w spoleczenstwie, w ktorym mezczyznasma pracowac i
zarabiac takie sytuacje nie sa tolerowane i na rzeczonego osobnika wywierana
jest silna presja bla, bla bla, moge tak dlugo :)))

[satina]

Dzięki, Rupert.
Tak jeszcze na marginesie problemu: nie wymagam od niego bóg wie czego. Chcę,
by miał pracę, umiał ją utrzymać, a przynajmniej bym widziała,że to robi.
Wiadomo, nie ma się nigdy gwarancji zupełnej. Umiem zarobić na własne
przyjemności, ale nie uważam, żeby to zwalniało meżczyzne od równego starania
się o jakość życia.

A co to, naczynia połaczone?

[Gość: miłka]

rob_i napisał:

> kobiety zyskuja cechy uwazane przez wieki ... za meskie, wiec mezczyznie je
traca - to
> dosc logiczne

Nie widzę w tym nic logicznego i uważam, że na usamodzielnieniu się kobiet obie
strony mogą tylko zyskać. Męzczyźni czują się w dzisiejszym świecie często
zagubieni, bo świat mocno się zmienił. Nie jest już tak jednoznaczny jak
kiedyś. Dotyczy to tak samo kobiet. A ludzka psychika nie zawsze nadąża za
szybkimi zmianami.

czasami polaczone :)))

[rob_i]

pewnie, ze obie zyskuja - ja juz jestem zonaty i za bardzo z tego nie
korzystam - ale przez dlugo korzystalem z wyzwolenia kobiet :)))

a teraz sie ustatkowalem i jestem przykladnym malzonkiem

Satina odpuść

[Gość: chudyy]

Koleżanko,
facet ma 30 lat i mieszka z mamusią??? Pracy nie ma??? Jak zrobi to i to to
będzie super???
Jesteś z nim tylko miesiąc więc nie patyczkuj się z nim, pomyśl jak będzie
bolało rozstanie za rok, albo jak będziecie mieli dzieci. Ja bym Ci radział (na
podstawie skromnych acz znaczących informacji) olej go. Moim zdaniem jeśli do
30. się nie postarał to niech inna naiwna się z nim męczy.
pozdrawiam,
Edward

[satina]

Chudyy, czytuję Twój zdroworozsądkowy głos tu i ówdzie. W duchu Ci przyznaję
rację... ale sam wiesz jak jest z terią, ktora nas dotyczy.

[Gość: chudyy]

satina napisała:
> Chudyy, czytuję Twój zdroworozsądkowy głos tu i ówdzie. W duchu Ci przyznaję
> rację... ale sam wiesz jak jest z terią, ktora nas dotyczy.

wiem dlatego myśl o tym co będzie za parę lat. Na krótką metę człowiek więcej
wytrzymuje. Niektórzy radzą, żeby mu przemówić... Ale czy to nie absurd żeby
uczyć podstawowych rzeczy 30. letniego faceta? Uważam, że ludzi nie da się
zmienić, a jeśli już to bardzo niewiele. Im później tym mniej. Jestem po
związku gdzie musiałem wszystko ciągnąć, a żona uważała, że jest najbadziej
pokrzywdzonym człowiek na świecie. Uważałem, że jak zobaczy, że dobrze sobie
radzimy to się zmieni. Szło coraz lepiej, a ona coraz bardziej narzekała. Sama
nigdy nie pracowała, a do mnie miała pretensje, że ja mam wielokrotnie większą
pensję niż jej stypendium doktoranckie. I efekt jest taki, że z dzieckiem
widuję się 2 razy w tygodniu i muszę walczyć o utrzymanie więzi z córką - na
szczęście źle mi nie idzie.

pozdrawiam,
Edward

[satina]

Myślę, co będzie za parę lat. I to sprawia własnie, że mój entuzjazm obecny nie
jest taki, jakbym chciała. Lecz z drugiej strony poddać się tak łatwo - to nie
ja... chcę mieć pewność, że moja decyzja jest słuszna, jakakolwiek będzie.
Odrzucić na wejściu każdego jest niesłychanie prosta sprawą. Nie wiem, co
przede mną ale na pewno wiem, że czułabym sie jak idiotka, jakby facet odbił
się z dołka, kiedy ja go spisałam na straty.

Słusznie, masz jeszcze czas.

[Gość: miłka]

satina napisała:

> Odrzucić na wejściu każdego jest niesłychanie prosta sprawą. Nie wiem, co
> przede mną ale na pewno wiem, że czułabym sie jak idiotka, jakby facet odbił
> się z dołka, kiedy ja go spisałam na straty.

Czytając twój post odniosłam wrażenie, że nie jest tak źle. Warto popracować
nad związkiem. Bardzo trudno jest znaleźć kogoś, kto odpowiadałby nam w stu
procentach. Człowiek zawsze może zmienić swoje postępowanie, czasem wystarczy
niewielka zachęta.

[Gość: .]

l

[malenka7]

Gość portalu: . napisał(a):

> l
2

[v.venus]

Satina, moja droga!
Niezaradność mężczyzn dzielimy na kilka rodzajów;
a) Geniusz (bez urazy: a’la Penderecki) – jest wybitnie utalentowany w swojej
dziedzinie, najczęściej „artystycznej”, i ma spore osiągnięcia na tym polu.
Jednak obce są mu wszystkie sprawy przyziemne. Kobieta, która chce się z nim
związać powinna być jednocześnie jego menedżerem i osobistą asystentką (w
przypadku Geniusza w dziedzinie ekonomii raczej wystarcza rola asystentki:),
zadbać nie tylko o prozaiczne obowiązki domowe, ale również stworzyć mu
właściwe warunki do doskonalenia talentu, jak i zatroszczyć się o przebieg
kariery: negocjować kontrakty, ustalać trasy koncertów/odczytów, decydować,
kogo powinien poznać itp., itd. W zamian otrzymuje pełen nadzór nad tzw. sferą
finansową, dostatnie, „busy” życie i pośrednio prestiż.
b) Zdolny ale ... – mniej utalentowany niż typ I, lub specjalizuje się w
mniej "intratnej" dziedzinie, lub nie ma szczęścia/głowy do
interesów/znajomości itp. Jednym słowem ma pomysł, ale gorzej z jego
realizacją. Kobieta, która się w nim zakocha i zapragnie spędzić z nim resztę
życia lub przynajmniej jakąś jego część powinna dodawać mu otuchy, zachęcać do
większego wysiłku, delikatnie nakierować na "lepszy" tor w obszarze jego
specjalizacji, który dałby niespełnionemu Utalentowanemu jego 5 minut i więcej
(np. zamiast uczyć w biologii w podstawówce, niech nasz Zdolny postara się
zainteresować jakąś prywatną firmę swoimi badaniami, niech wystartuje w
konkursie o stypendium itp.). Istnieje duże prawdopodobieństwo, że przy
odpowiednim wsparciu Zdolny stanie się młodszym bratem Geniusza – pozostaje
tylko kwestia czasu i wiary czyli jaką ich ilość dana kobieta jest w stanie w
Zdolnego zainwestować.... Niestety jest jeszcze ryzyko, że przy niepomyślnym
zbiegu okoliczności szansa rozwinięcia skrzydeł nie nadejdzie i Zdolny
przekształci się w typ III, czyli
c) Anty-zaradny albo prościej D..a wołowa– niestety typ ten nie ma nawet
pomysłu na życie/pracę, nie mówiąc już o zdolnościach. Dodatkowo jest
ulubieńcem wszystkich złych duchów, kataklizmów życia i natury oraz
przeciwności losu, które odnajdują go bezbłędnie w ciągu 5 sekund. Często
maskuję swoją niezaradność uduchowioną naturą lub anty postawą wobec pieniądza,
wyścigu szczurów i materializmowi otaczającego świata. Kobieta, która zechce
się z nim związać powinna preferować skrajnie hippisowski styl bycia i życia,
albo być wybiórczo głuchą (na jego narzekania, ale nie np. na jego poezję:)
sowicie uposażoną rentierką, albo zawczasu palnąć sobie w łeb!
__
luv&kisses
VVenus

Ubawiłam się szczerze. Trzeba uwazać,...

[Gość: miłka]

...szczególnie że nigdy do końca nie wiadomo z którym typem mamy do czynienia.
Potrzeba dłuższych badań, żeby się upewnić. Bardzo brzemienna może być w
skutkach pomyłka między typem drugim i trzecim. Myślę też co ma zrobić kobieta,
która jest np. typem pierwszym, kiedy spotka któregoś z geniuszy. To już będzie
klops.

czy on ma konkretny zawod???

[koneserka_meskich_posladkow]

no wlasnie, jesli ma zawod to nie jest zle.

[satina]

Oczywiście. Taki, z którego wszyscy się przekwalifikowują.:)

Niezaradne małżeństwo

[Gość: doku]

Bardzo dobrze wybrałaś forum, bo to jest problem z dziedziny seksizmu/feminizmu.

W klasycznym patriarchacie kobieta opuszcza dom rodzinny i przenosi się do
męża. Ortodoksyjna feministka oczywiście żeni się tylko warunkiem, że to jej
mąż opuści dom rodzinny i zamieszka u niej.

Światła para nie ma pod tym względem uprzedzeń. Wybierają miejsce zamieszkania
tak, aby było im wygodniej żyć razem. Jeżeli ona mieszka w lepszym mieście lub
ma lepsze mieszkanie, to zamieszkują u niej, jeśli jest na odwrót, to u niego.
Ludzie światli bez kompleksów nie mają z tym problemu. Oczywiście wybór czasem
nie jest prosty. Czasem w większym domu mieszka ojciec-pijak i para zamieszkuje
u drugich rodziców w mniejszym mieszkaniu, ale za to w miłej rodzinnej
atmosferze.

Opisałeś swój problem tak, jakby to był jego problem. Nie napisałaś nic o tym,
jak Ty mieszkasz, tak jakbyś Wasz związek z góry traktowała jako pozbawiony
szans na związek partnerski. Ale skoro piszesz na to forum, to znaczy, że
jesteś otwarta. A więc spróbuj spojrzeć na wasz związek jako na coś waszego
wspólnego. Macie jakieś potencjalnie wspólne zasoby, gdzieś mieszkacie,
obydwoje macie jakieś perspektywy i plany. Spójrz na całość problemu, zastanów
się, gdzie (ewentualnie) z kim będzie się Wam lepiej mieszkać, gdzie macie
większe perspektywy (np. którzy rodzice dłużej pociągną), gdzie łatwiej o dobrą
pracę itd.

Zaradność jest także pewnym wspólnym zasobem, liczy się suma zaradności
obydwojga. Poza tym zaradność nie jest najważniejszą z zalet.

[satina]

Opisałam to tak, jak ja to widzę starając się od tego zdystansować, mieć lepszą
perspektywę. Tak, to jego problem w tym sensie, że przecież ja mam pracę i to
nie ja mam jej szukać. Nie chodzi o olewanie typu "a rób sobie co chcesz", mi i
tak nic złego się nie stanie.

Może w każdej chwili szukać pracy u mnie w mieście, choć będzie mu trudniej,
ale jestem w stanie mu pomóc, mam swoje lokum i to nie byle jakie. Byłoby
nieźle. On chce najpierw zrobić coś sam. Ok, poczekam. Zobaczę.
Nie jesteśmy małżeństwem. To co napisałaś o sumowaniu potencjałów byłe niezłe i
moge tylko przytaknąć. Daj mi jednak nieco refleksji nad tym, czy to co
przyjdzie mi zsumować nie wyjdzie mi bokiem za jakiś czas...

[rob_i]

Gość portalu: doku napisał(a):

> W klasycznym patriarchacie kobieta opuszcza dom rodzinny i przenosi się do
> męża. Ortodoksyjna feministka oczywiście żeni się tylko warunkiem, że to jej
> mąż opuści dom rodzinny i zamieszka u niej.

nie zgodze sie:

„Dlatego opuści mąż ojca swego i matkę swoją
i złączy się z żoną swoją, i staną się jednym ciałem”

to z ksiegi patriarchatu :))

:)))))))))))))

odpowiedź feministyczna ;-)

[Gość: Zły Wilk]

satina napisała:

> Czy można z takim mężczyzną żyć na dłuższą metę,
> bez frustracji i wiecznych pretensji (...)
> Nie chodzi o to, że jest nierobem. Po prostu jest niezaradny.

Droga Satino,
feminizm daje kobietom (ale, niechcący - także mężczyznom) wolność wyboru.
Odkąd nastało nam równouprawnienie, mężczyzna nie musi już czuć się
odpowiedzialny za utrzymanie rodziny. Może zadowalać się zasiłkiem lub nisko
płatną pracą i realizować się jako zbieracz znaczków lub obserwator pociągów.
Kobieta nie ma już prawa niczego wymagać - jeśli chce pieniędzy, może je sobie
zarobić sama. Jeśli obawia się, że mężczyzna nie utrzyma rodziny, gdy ona
urodzi dzieci - może nie rodzić dzieci, albo iść do pracy, a dzieci zostawić
jemu pod opieką. A jeśli np. on nie chce dzieci (bo tak korzysta ze swojej
wolności wyboru), to kobieta może radośnie, w pełni realizować się zawodowo,
pozostając bezdzietna. Kobieta może też wychowywać dzieci sama lub w związku
lesbijskim.

Ostatecznie może też poszukać innego męża. Najlepiej patriarchalnego samca,
który utrzymanie rodziny będzie uważał za swój punkt honoru.
Pozdrawiam -

[v.venus]

Patriarchalny samiec nie tylko utrzymanie rodziny będzie uważał za punkt
honoru. Będzie również oczekiwał, że nie/pracująca żona wywiąże się koncertowo
z następujących obowiązków:

a) wiernej, oddanej, pomysłowej i bezpruderyjnej kochanki (ale z umiarem, w
końcu to żona, a nie panienka z agencji towarzyskiej!:),

b) super-matki, której przychówek bez względu na ilość jest zawsze czysty,
nakarmiony i ma odrobione lekcje, jak również sprawia zero kłopotów
wychowawczych,

c) nadzwyczajnej pani domu, której dom jest zawsze idealnie posprzątany i
wypucowany (łącznie z umytymi oknami i wytrzepanymi dywanami), zakupy zawsze
zrobione, wszystkie koszule mężowskie i spodnie uprane i wyprasowane, posiłki
przygotowywane są smacznie i domowymi sposobami (żadnych tam półproduktów czy
mrożonek!:), a także która zawsze ochoczo przygotuje przyjęcie dla
znajomych/rodziny męża, na którym wszyscy zostaną olśnieni jej figura, urodą,
strojem, talentem kulinarnym i umiejętnością prowadzenia konwersacji o pogodzie.

Pozostaje pytanie do Satiny, czy ten układ będzie jej odpowiadał. Oczywiście
Satina zawsze może postawić SOBIE za punkt honoru utrzymywanie rodziny, czyli
wejść w rolę ”patriarchalnej samicy”, ale wtedy jej mąż/narzeczony powinien
uważać za punkt honoru spełnienie powyżej wymienionych skromnych wymagań:).
__
luv&kises
VVenus

[rob_i]

c'mon - to przeciez taki sam stereotyp jak te dotyczace feministek - nie
dyskutujmy na tym poziomie

[v.venus]

Stereotyp, mówisz? Jasne, że trochę przerysowałam, ale ...
Jeśli mąż/partner kobiety nie pracuje, a ona zarabia na utrzymanie ich obojga
plus ewentualnie dzieci, co zajmuje jej większość część dnia, to chyba może
oczekiwać, że facet odciąży ją przynajmniej w części z obowiązków związanych z
domem i dziećmi. Skoro mężczyzna nie uważa takiego układu za krzywdzący, gdy to
właśnie kobieta nie pracuje, to zgodnie z równouprawnieniem nie powinien się
sprzeciwiać, gdy jemu przypadnie rola niepracującego.
__
pozdrawiam
VVenus

[rob_i]

hmmm

mam taki przyklad z mojej bliskiej rodziny - zona jest dyrektorem w duzej
prywatnej firmie, maz siedzi w domu i opiekuje sie dziecmi - obydwoje uwazaja
feminizm za zlo i co tydzien chodza do kosciola

no i o czym to swiadczy? o niczym - bo to po prostu dowod na to, ze nie mozna
stosowac uproszczonych schematow dotyczacych feminizmu, patriarchatu itd

powiem wiecej - zalezy to od wyksztalcenia i od kultury osobistej. pisalem o
tym jakis czas temu na tym forum, ale jakos nikt nie podchwycil tematu

i nieprawda jest, ze to, ze wspomniani czlonkowie mojej rodziny dobrze
funkcjonuja, to zdobycz feminizmu - bo gdyby nie zona, to pracowalby maz

to, ze jest, jak jest, spowodowane jest warunkami (czyli fakt, iz we
wspolczesnym swiecie kobiety pracuja), do ktorych sie przystosowali - zreszta
zona mowi, ze nie mialaby nic przeciwko siedzeniu w domu

a ona nie jest feministka bo uwaza, ze to co osiagnela zawdziecza wylacznie
sobie - swojej ciezkiej pracy, a nie jakims dzialaczkom

rob_i, czy ty w ogóle myślisz?

[Gość: miłka]

rob_i napisał:

> i nieprawda jest, ze to, ze wspomniani czlonkowie mojej rodziny dobrze
> funkcjonuja, to zdobycz feminizmu - bo gdyby nie zona, to pracowalby maz
>
> to, ze jest, jak jest, spowodowane jest warunkami (czyli fakt, iz we
> wspolczesnym swiecie kobiety pracuja), do ktorych sie przystosowali - zreszta
> zona mowi, ze nie mialaby nic przeciwko siedzeniu w domu
>
> a ona nie jest feministka bo uwaza, ze to co osiagnela zawdziecza wylacznie
> sobie - swojej ciezkiej pracy, a nie jakims dzialaczkom

Przeciez jeszcze sto lat temu ta żona nie mogłaby zarobić na rodzinę, a jeszcze
wcześniej w ogóle nie mogłaby zarobić. Myślisz, że świat wygladał dwieście lat
temu tak jak dziś? Ta wspaniała pani z twojej rodziny nie musi mieć
świadomości, że to właśnie ruch feministyczny doprowadził do tego, że ona dziś
może zarobić na rodzinę (dzięki wysokiemu stanowisku i co za tym idzie dobrej
pensji), ale to nie zmienia faktu, że dzięki niemu właśnie, kobiety mogą
pracować.

Milka, czy Ty myslisz?

[rob_i]

Gość portalu: miłka napisał(a):
> Przeciez jeszcze sto lat temu ta żona nie mogłaby zarobić na rodzinę, a
jeszcze
>
> wcześniej w ogóle nie mogłaby zarobić. Myślisz, że świat wygladał dwieście
lat
> temu tak jak dziś? Ta wspaniała pani z twojej rodziny nie musi mieć
> świadomości, że to właśnie ruch feministyczny doprowadził do tego, że ona
dziś
> może zarobić na rodzinę (dzięki wysokiemu stanowisku i co za tym idzie dobrej
> pensji), ale to nie zmienia faktu, że dzięki niemu właśnie, kobiety mogą
> pracować.
--------------------

probowalem Ci wytlumaczyc, ze ta pani ma w nosie to, ze moze pracowac - wcale
jej na tym nie zalezy

rownie dobrze moglaby siedziec w domu

traf chcial, ze urodzila sie teraz, wiec wspolczesna cywilizacja zmusila ja do
studiow, pracy, a ze jest dobra, to szybko poszla w gore

nie mialaby jednak nic przeciwko temu, zeby panowal - jak to nazywacie
patriarchat - uczylaby sie wyszywac, grac na pianinie i jezyka francuskiego

ot i tyle

Przepraszam rob_i, miałam słabszą chwilę i...

[Gość: miłka]

...nie zrozumiałam dobrze twojego postu. Nie mniej jednak mam poważne obawy czy
wspamniana pani byłaby wtedy zadowolona, (chociaż oczywiście nie można tego
wykluczyć), bo widzisz co innego jest myśleć, że byłoby się zadowolonym z
siedzenia w domu, kiedy doświadczyło się już czego innego (może to nawet
zbrzydło), a co innego siedzieć w domu ze świadomoscią, że nigdy niczego innego
się nie doświadczy choćby i się chciało. Najważniejsza jest możliwość wyboru.
Ja osobiście szanuję każdy wybór jakiego dokonają ludzie. Dla mnie prawdziwy
feminizm szanuje tak samo matkę lub ojca siedzących w domu z dziećmi, jak i
ludzi, którzy wybiorą karierę czy co innego. Chciałabym tylko, żebyscie panowie
zrozumieli, że my kobiety tak się wcale od was nie różnimy. Większości kobiet
poprostu nie wystarcza wspomniana gra na pianinie, lekcje francuskiego i
dzieci. I o ich swobodny wybór właśnie chodzi. Te które chcą się zajmować
tradycyjnie tylko domem i dziećmi cały czas mogą to robić. Oczywiście różnie w
życiu bywa i czasem jest jak u twoich krewnych. Ale zauważ, że dzięki
dostępności pracy dla kobiet oni mogli wybrać korzystniejszy wariant. Gdyby ww.
pani nie mogła zarabiać, to mąż musiałby wziąć jkąkolwiek robotę, żeby
utzrzymać rodzinę, a tak mają wybór.

juz tlumacze

[rob_i]

Gość portalu: miłka napisał(a):

> ...nie zrozumiałam dobrze twojego postu. Nie mniej jednak mam poważne obawy
czy
>
> wspamniana pani byłaby wtedy zadowolona, (chociaż oczywiście nie można tego
> wykluczyć), bo widzisz co innego jest myśleć, że byłoby się zadowolonym z
> siedzenia w domu, kiedy doświadczyło się już czego innego (może to nawet
> zbrzydło), a co innego siedzieć w domu ze świadomoscią, że nigdy niczego
innego
>
> się nie doświadczy choćby i się chciało. Najważniejsza jest możliwość wyboru.
> Ja osobiście szanuję każdy wybór jakiego dokonają ludzie. Dla mnie prawdziwy
> feminizm szanuje tak samo matkę lub ojca siedzących w domu z dziećmi, jak i
> ludzi, którzy wybiorą karierę czy co innego. Chciałabym tylko, żebyscie
panowie
>
> zrozumieli, że my kobiety tak się wcale od was nie różnimy. Większości kobiet
> poprostu nie wystarcza wspomniana gra na pianinie, lekcje francuskiego i
> dzieci. I o ich swobodny wybór właśnie chodzi. Te które chcą się zajmować
> tradycyjnie tylko domem i dziećmi cały czas mogą to robić. Oczywiście różnie
w
> życiu bywa i czasem jest jak u twoich krewnych. Ale zauważ, że dzięki
> dostępności pracy dla kobiet oni mogli wybrać korzystniejszy wariant. Gdyby
ww.
>
> pani nie mogła zarabiać, to mąż musiałby wziąć jkąkolwiek robotę, żeby
> utzrzymać rodzinę, a tak mają wybór.

Z wyborem sie zgadzam - jest to niezaprzeczalnie roznica. Ja mam problem z czym
innym. Mianowicie z tym, ze w odroznieniu od krajow Zachodu Polska jest krajem
o dosc swiezej demokracji, przynajmniej, jesli chodzi o ostatnie lata. Do tego
nasz biedny kraj zostal okropnie spustoszony przez komunizm, co szczegolnie
dobrze widze w momencie, gdy od jakiegos czasu mieszkam za granica. Nie wdajac
sie w jakies ogolne rozwazania na temat jakosci zycia politycznego i istnieniu
formacji rzadzacej, do tego popieranej przez duza czesc spoleczenstwa, ktora na
Wyspach Brytyjskich bylaby po wybuchu sprawy Rywina skompromitowana, przejde do
rzeczy.

Niedlugo wracam do kraju i obawiam sie zasciankowosci. Tylko nie takiej
zasciankowosci, o jakiej pewnie pomyslisz. Ja sie obawiam zasciankowosci
nowoczesnej, o ile sformulowanie to jest wystarczajaco jasne. Jesli nie, to juz
tlumacze. Po odzyskaniu wolnosci i zobaczeniu kawalka swiata w Polsce pojawil
sie wstyd, wstyd, ze jestesmy gorsi, nie dosc nowoczesni, postepowi. I tu rodzi
sie nowoczesna zasciankowosc. Ludzie boja sie przyznac do wielu najprostszych
rzeczy bojac sie oskarzen o zacofanie itp. I tu jest miejsce na nasze rodzime
wydanie feminizmu.

Moze sie myle, ale z wiekszosci wypowiedzi znanych polskich feministek wynika,
ze kobiety dziela sie na te wyzwolone oraz kury domowe, albo glupie gesi, ktore
nie wiedza, co mowia. Do tej drugiej kategorii zaliczane sa zarowno zony, ktore
siedza w domu, jak i te, ktore mowia, ze wolalyby w domu siedziec, gdyby maz
zarabial wystarczajaco duzo pieniedzy. Oczywiscie przekreslone sa takze te
kobiety, ktore sprzeciwiaja sie aborcji, chodza do kosciola, maja duzo dzieci
(powyzej trojki) itd. I to jest wlasnie ta brzydka geba polskiego feminizmu.

Pomijam oczywiscie fakt, ze emancypancja de facto pozostawila kobiety bez
wyboru. Bo poza nielicznymi wyjatkami pokaz mi kobiete, ktora moze pozwolic
sobie siedzenie w domu. Czy nie pracujaca kobieta moze spokojnie wychowywac
dzieci? Nie - bo obecna struktura spoleczna zostala stworzona przy zalozeniu,
ze kobiety pracuja. Gdyby nie pracowaly, to automatycznie mezczyzni musieliby
wiecej zarabiac, podatki bylyby rozkladane na dzieci itp. A tak jest niestety
nie tylko w Polsce, ale tez na Zachodzie, a przynajmniej w Londynie.

[Gość: miłka]

rob_i napisał:

> Moze sie myle, ale z wiekszosci wypowiedzi znanych polskich feministek
wynika, ze kobiety dziela sie na te wyzwolone oraz kury domowe, albo glupie
gesi, ktore nie wiedza, co mowia. Do tej drugiej kategorii zaliczane sa zarowno
zony, ktore siedza w domu, jak i te, ktore mowia, ze wolalyby w domu siedziec,
gdyby maz zarabial wystarczajaco duzo pieniedzy. Oczywiscie przekreslone sa
takze te kobiety, ktore sprzeciwiaja sie aborcji, chodza do kosciola, maja duzo
dzieci (powyzej trojki) itd. I to jest wlasnie ta brzydka geba polskiego
feminizmu.

Takie traktowanie sprawy i mnie się nie podoba. Czy jednak taka postawa ujawnia
się w wiekszości wypowiedzi znanych polskich feministek? Nie odniosłam takiego
wrażenia. Wydaje mi się, że to należy do przeszłości i było mylną ścieżką.
Kobiety to też ludzie i mają prawo do błędów. Na pewno nie ma wiele takich
postaw na tym forum, ja się w ogóle z tym tu nie zetknąłam.

> Pomijam oczywiscie fakt, ze emancypancja de facto pozostawila kobiety bez
> wyboru. Bo poza nielicznymi wyjatkami pokaz mi kobiete, ktora moze pozwolic
> sobie siedzenie w domu. Czy nie pracujaca kobieta moze spokojnie wychowywac
> dzieci? Nie - bo obecna struktura spoleczna zostala stworzona przy zalozeniu,
> ze kobiety pracuja. Gdyby nie pracowaly, to automatycznie mezczyzni musieliby
> wiecej zarabiac, podatki bylyby rozkladane na dzieci itp. A tak jest niestety
> nie tylko w Polsce, ale tez na Zachodzie, a przynajmniej w Londynie.

Wiele rzeczy jest jeszcze niedopracowanych to pewne, ale nie jest to powód,
żeby cofać się do archaicznych rozwiazań. Trzeba obmyślać nowe i ulepszać to co
jest, żeby życie dla wszystkich stawało się coraz lepsze. Powrót do
śreniowiecza nie rozwiąże przecież naszych dzisiejszych problemów.

PS. Co do twoich obaw, to nie mogę cię uspokoić patrząc na to wszystko od
środka (Polski). Niemniej jednak wracaj zdrowo. Jakoś to będzie.

Pozdrowienia.

praca domowa dla Miłki

[Gość: Zły Wilk]

Gość portalu: miłka napisał(a):


> Przeciez jeszcze sto lat temu ta żona nie mogłaby zarobić na rodzinę, a
jeszcze
>
> wcześniej w ogóle nie mogłaby zarobić. Myślisz, że świat wygladał dwieście
lat
> temu tak jak dziś? Ta wspaniała pani z twojej rodziny nie musi mieć
> świadomości, że to właśnie ruch feministyczny doprowadził do tego, że ona
dziś
> może zarobić na rodzinę (dzięki wysokiemu stanowisku i co za tym idzie dobrej
> pensji), ale to nie zmienia faktu, że dzięki niemu właśnie, kobiety mogą
> pracować.

To jest kolejny feministyczny mit. Feministki nigdy niczego nie wywalczyły. Mam
dla Ciebie Miłka pracę domową - zapoznać się z wątkiem Tada "Sufrażystki..." .
W skrócie tylko: możliwość pracy kobiet pojawiła się wyłącznie dzięki rewolucji
przemysłowej (a więc dzięki mężczyznom), a nie dzięki feministkom. Prawa
wyborcze kobiety dotały na fali demokratyzacji, a nie dzięki feministkom.

Pozdrawiam -

Lepiej sam odrób tą pracę domową, choćby na ...

[Gość: miłka]

...tym forum temat był juz maglowany i nie zamierzam tego wszystkiego
przerabiać z toba na nowo. Na Tada rzdzę ci się nie powoływać. Jego główny
celem jest polemika sama dla siebie i dlatego jest gotów pisać dowolne bzdury,
w które sam nie wierzy, byleby tylko podtrzymać temat.

Nikt jeszcze nie oddał władzy z własnej woli. To tyle co do tematu, że
feminizm niczego nie wywalczył.

[Gość: KR$]

No nie calkiem tyle ale dyskusja z kims kto ma wyrobiony punkt widzenia i nie
slucha argumentow nie ma sensu.

Pzdr

[Gość: Zły Wilk]

v.venus napisała:

> Jeśli mąż/partner kobiety nie pracuje, a ona zarabia na utrzymanie ich obojga
> plus ewentualnie dzieci, co zajmuje jej większość część dnia, to chyba może
> oczekiwać, że facet odciąży ją przynajmniej w części z obowiązków związanych
z
> domem i dziećmi.

To co piszesz, opiera się na założeniu, że on chce mieć dzieci. A może woli
zbierać znaczki, a dzieci go nie interesują? A jeśli chodzi o sprzątanie domu -
to może on ma inne standardy czystości... I co wtedy? Ma przecież wolny wybór,
nieprawdaż?
Patriarchat wyznaczał pewne role kobiecie i mężczyźnie, ale zarazem dawał
każdej płci prawo do stawiania określonych oczekiwań od drugiej strony. Ba,
nawet żądań. Wten sposób kobieta znajdowała oparcie w społeczeństwie dla
stawiania swoich oczekiwań, jeśłi mężczyzna nie chciał ich spełniać. Drogie
feministki skupione na patriarchalnym ucisku kobiet nie zauważyły, że mężczyzna
nie wywiązujący się ze swoich obowiązków (np. niepracujący) również jest przez
patriarchalne społeczeństwo potępiany jako życiowy nieudacznik.

Odrzucając patriarchat feministki wylały dziecko z kąpielą. Teraz mężczyzna,
tak jak kobieta, może wybrać sobie taką rolę w małżeństwie, jaka mu będzie
akurat wygodniejsza, a tradycyjne oczekiwania kobiety stają się tylko... jej
problemem. Co więcej, może on w ogóle się nie żenić (gdyż małżeństwo, jak
wiadomo, jest współczesną formą niewolnictwa kobiet), zadowalając się
konkubinatem. Uroda kobiet przemija szybciej i za kilka kilka lat łatwo może
sobie wziąć nową, młodszą feministkę.
Pozdrawiam -

[v.venus]

Nie, to co napisałam, oparte było na założeniu, że jedno ze
współmałżonków/partnerów utrzymuje finansowo drugie. Pomińmy kwestię dzieci (to
bardziej złożony temat i "większego kalibru"), załóżmy, że oboje nie chcą ich
mieć. Piszesz: "co jeśli on ma inne standardy czystości?". Wg mnie w tym
temacie i w podobnych (np: co rozumiemy pod pojęciem obiad? Może być z
półproduktów, podgrzany w mikrofali czy obowiązkowo domowej roboty i
trójdaniowy?) łatwiej jest się dogadać. Poza tym takie "różnice" w pojmowaniu
pewnych rzeczy to różnice bardziej drugorzędne, różnice wynikające często z
cech charakterów i takie istnieją w związkach międzyludzkich, ale są one do
pogodzenia. Dopiero gdy tych różnic jest zbyt wiele, do związku najczęściej nie
dochodzi.

Nie zgadzam się, ze zdaniem:
> Patriarchat wyznaczał pewne role kobiecie i mężczyźnie, ale zarazem dawał
> każdej płci prawo do stawiania określonych oczekiwań od drugiej strony. Ba,
> nawet żądań. Wten sposób kobieta znajdowała oparcie w społeczeństwie dla
> stawiania swoich oczekiwań, jeśłi mężczyzna nie chciał ich spełniać.
Jakie to oparcie w patriarchalym społeczeństwie miała kobieta, której mąż nie
był w stanie zapewnić jej i jej dzieciom utrzymania? Mogła chyba co najwyżej
poskarżyć się rodzinie lub sąsiadkom. W jaki sposób kobieta mogła wymusić na
mężczyźnie podjęcie pracy? Patriarchalne społeczeństwo dawało jej jedynie
wątpliwe współczucie, o ile oczywiście kobieta trzymała się wyznaczonych reguł.
Opuszczenie niepracującego czy niewiernego małżonka nie spotykało się chyba ze
wsparciem czy choćby zrozumieniem, nieprawdaż?
__
Pozdrawiam
VVenus

[Gość: Maciej]

v.venus napisała:

> Jakie to oparcie w patriarchalym społeczeństwie miała kobieta, której mąż nie
> był w stanie zapewnić jej i jej dzieciom utrzymania? Mogła chyba co najwyżej
> poskarżyć się rodzinie lub sąsiadkom. W jaki sposób kobieta mogła wymusić na
> mężczyźnie podjęcie pracy? Patriarchalne społeczeństwo dawało jej jedynie
> wątpliwe współczucie, o ile oczywiście kobieta trzymała się wyznaczonych
reguł.
>
> Opuszczenie niepracującego czy niewiernego małżonka nie spotykało się chyba
ze
> wsparciem czy choćby zrozumieniem, nieprawdaż?

Mylisz się. W patriarchalnym społeczeństwie niepracująca kobieta dostaje rentę
po zmarłym mężu. Alimenty na siebie, gdy mąż jest winien rozpadu małżeństwa i
na dzieci, gdy je mają. A winą może być np. zdrada lub "nie przyczynianie się
do zaspokojenia potrzeb rodziny", wg. Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego.
Patriarchalne społeczeństwo wywierało nacisk na mężczyznę, by wziął ślub z
kobietą, która zaszła z nim w ciążę.

Feminizm natomiast popiera wolne związki, traktując małżeństwo jak
niewolnictwo. W rezultacie kobieta wyrzeka się wielu prawnych zabezpieczeń, ku
wygodzie mężczyzny, dla którego konkubinat jest bardziej korzystny niż dla
niej. W konkubienacie nie ma żadnej kary finansowej za zdradę. Konkubent może
opuscić konkubinę w każdej chwili bez żadnych konsekwencji. Jeśli mają wspólne
dzieci, może się do nich nie przyznać, a w tedy to na kobiecie spoczywa ciężar
dowodu, że ma je z nim.
Pozdrawiam -

cele małżeństwa

[Gość: Zły Wilk]

Zapomniałem o najważniejszym - o celach małżeństwa w patriarchalnym
społeczeństwie. Tu facet nie może powiedzieć proboszczowi, że w małżeństwie
zamierza się realizować w filatelistyce, bo usłyszy, że celem małżeństwa jest
wychowanie dzieci, a jego zadaniem - utrzymanie rodziny.

Feminizm daje obojgu wolny wybór, jeśli chodzi o cele ich związku. Stwarza
złudzenie, że ludzie wiążą się w pary w jakimś innym celu niż prokreacja i
tenże cel mogą sobie dowolnie definiować, gdyż ewentualna skłonność w stronę
posiadania dzieci jest tylko zdeterminowana kulturowo ("patrialchalne
społeczeństwo wmawia kobietom, że mają instynk macierzyński"). Wydaje im się
zatem, że mają jakiś "wolny wybór"... Dlaczego więc facet nie miałby wybrać
niskich dochodów i filatelistyki?
Pozdrawiam -

[v.venus]

>W jaki sposób kobieta (w domyśle - w patriarchalnym społeczeństwie) mogła
wymusić na mężczyźnie podjęcie pracy?

A ty mi piszesz o rencie po zmarłym mężu! Czyli rozwiązaniem problemu jest
zamordowanie małżonka?;) A co gdy ten małżonek nie daje uśmiercić i pracować
też mu nie chce (lub marnie zarabia) i jednocześnie nie zgadza się by jego
kobieta poszła do pracy, bo wtedy kto będzie zajmował się domem i dziećmi (to
przecież główne kobiece prace w patriarchalnym społeczeństwie)? Nie zapominaj,
że wysokość renty/alimentów zależy od dochodów męża - czyli jeśli małżonek
był "niskodochodowy" to i świadczenia po nim też są niewysokie.

Jeszcze jedna kwestia: wydaje mi się - popraw mnie jeśli się mylę - że twoim
zdaniem feministki przede wszystkim żyją w konkubinatach. Czy feministka nie
może być mężatką? Albo nawet mężatką w małżeństwie partnerskim? Oczywiście może
wybrać wolny związek, ale uważam, że jeśli na taki się zdecyduje, to będzie
szukała partnera, który będzie poczuwał się do odpowiedzialności za dzieci,
czyli w razie rozstania nadal będzie partycypował w ponoszeniu kosztów
związanych z ich wychowaniem, wykształceniem itp. Odpowiedzialność za potomstwo
lub wierność to cechy, które przynależne są danemu człowiekowi, a nie
przypisane jakiemuś konkretnego rodzajowi związku między ludźmi.

Aha, i nie wiem jaką karę finansową za zdradę ponosi "małżonek patriarchalny"?
Bo alimenty za taką nie uważam.
__
Pozdrawiam
VVenus

gadki szmatki, ale

[Gość: chudyy]

tak sobie plujemy na ten model patriarchalny, ale odeszliśmy od niego i nie
doszliśmy na razie nigdzie. Jesteśmy gdzieś w drodze i nie wiadomo czy w
połowie, ćwierci, czy dalej? Wszystko to fajnie wygląda z tym równym podziałem,
ale tylko póki nie ma dzieci. Facet choćby nie wiem jak dobry był i troskliwy
to nie urodzi i nie nakarmi dziecko piersią. Tak więc jakiś czas dobrze jest
dla dziecka jak matka będzie z nim wyraźnie częściej. Jedno dziecko... a
drugie, trzecie? Mam jedno dziecko i to jest stanowczo za mało, abosolutnie za
mało. Nie dość, że dużo lepiej mieć rodzeństwo to także "lepiej" mieć więcej
dzieci. W poniedziałek w nocy zginęła w wypadku przyjaciółka mojej dziewczyny.
Miała 28 lat. Rodzice strasznie dostali w łeb od życia... ale pomimo bólu mają
jeszcze jedno dziecko i wnuki. Zagnieżdżenie w rodzinie jest ogromnie ważne,
szczególnie dobrze widać to jak spotykają nas rzeczy najgorsze. Obecny model
społczeństwa staje się coraz bardziej zimny, wykalkulowany. Coraz mniej się
liczą wartości, a coraz bardziej interesy. Nie wiem jak mi to pójdzie ale ja
teraz świadomie chcę rodziny bliższej tzw. brzydkiem patriarchatowi niż
nowoczesnej. Chcę żony, która nie będzie uważać macierzyństwa za odbieranie lat
życia, która nie będzie się bać drugiej i trzeciej ciąży, która będzie się
cieszyć moją miłością dzieci, a nie odbierać jej jako zagrożenia miłości dla
niej, która będzie się cieszyć moimi sukcesami, które są wtedy sukcesami całej
rodziny, która spokojnie będzie robić to co sama lubi...

Tyle tu słów o równości, ale nic nie mówicie i miłości...
tak to widzę,
z patriarchalnym pozdrowieniem,
Edward

no, Edward, ales przywalil

[Gość: soso]

Z grubej rury oczywiscie. Tragedia na drodze, ginie dziweczyna a my tu o
pierdolach. Ale mimo to napisze, ze dziewczyna powinna chlopa wykorzystac na
tyle, na ile sprawia to jej przyjemnosc a reszta niech nalezy juz do niego. Nie
wiem dlaczego ma go dopingowac do czegos, potrzasac, naprowadzac, stawiac
jakies ultimatum, myslec o przyszlosci i tak dalej. Stop!! Facet ma zapewne
jakies walory skoro jej jakos tam na nim zalezy. No to trzeba z niech korzystac
a reszta niech nalezy do niego (problemy). Wszystko na ten temat. Drazni mnie
nieco myslenie w kategoriach dozywotnich, nigdy, zawsze, itp. Zycie jest
prozaiczne a skomplikowane dla niektorych bo komplikacje akceptuja. Pewnien
znakomity aktor powiedzial kiedys - chcesz miec problemy to zajmij sie kobieta
z problemami. W sumie i vice versa. Czyz nie?

pzdrw

soso

[Gość: chudyy]

Gość portalu: soso napisał(a):
> Z grubej rury oczywiscie. Tragedia na drodze, ginie dziweczyna a my tu o
> pierdolach.

taki life bracie... nastrój mam rzeczywiście nie najlepszy,

a tym aktorem pierwsza klasa,

pozdrawiam,
Edward

[Gość: KR$]

Gość portalu: soso napisał(a):

>
> Z grubej rury oczywiscie. Tragedia na drodze, ginie dziweczyna a my tu o
> pierdolach. Ale mimo to napisze, ze dziewczyna powinna chlopa wykorzystac na
> tyle, na ile sprawia to jej przyjemnosc a reszta niech nalezy juz do niego.
Nie
>
> wiem dlaczego ma go dopingowac do czegos, potrzasac, naprowadzac, stawiac
> jakies ultimatum, myslec o przyszlosci i tak dalej. Stop!! Facet ma zapewne
> jakies walory skoro jej jakos tam na nim zalezy. No to trzeba z niech
korzystac
>
> a reszta niech nalezy do niego (problemy). Wszystko na ten temat. Drazni mnie
> nieco myslenie w kategoriach dozywotnich, nigdy, zawsze, itp. Zycie jest
> prozaiczne a skomplikowane dla niektorych bo komplikacje akceptuja. Pewnien
> znakomity aktor powiedzial kiedys - chcesz miec problemy to zajmij sie
kobieta
> z problemami. W sumie i vice versa. Czyz nie?
>
> pzdrw
>
> soso

No wlasnie o ta postawe kobiet chodzi - 'facet ma walory to trzeba go
wykorzystac' (na tyle na ile sprawia jej to przyjemnosc) - a reszta niech
nalezy do niego (problemy).
No wiec na skutek takiego podejscia wielu facetow po jakims czasie stwierdza,
ze nie ma ochoty zajmowac sie nie swoimi problemami i mowi good bye... A potem
niejednokrotnie kobieta zostaje sama z decyzja do podjecia (usunac, nie usunac -
wychowywac samotnie)... Czy to jest az tak trudne do zrozumienia?

[Gość: gunia]

pusc go w cholere, to strata czasu

[Gość: Jołasia]

święte słowa!!!poczatkowo moze nie bolec ,ale on nic nie pomoże Ci w
zyciu ,uwiesi isę i nic ztego nie bedzie..bardzo go "znielubisz"jesli tak
bardzio sie róznicie..to nie do przejścia..

[kryniagr]

Dziewczyno nie zawracaj sobie glowy takim facetem.NORMALNEGO ZYCIA TO TY z nim
nie bedziesz miala. A kto wie czy wprzyszlosci nie bedziesz musiala go
utrzymywa. Uciekaj od takiego faceta jak najdalej.Niestety nastaly takie czasy
faceci sa nieopowiedzialni, malo zaradni, nawet na mysl im nie przychodzi ,ze
to oni powinni byc podpora dobrego zwiazku. dobrego malzensta.no.......pomarzyc
mozna .LEPIEJ BYC SAMEJ.

[Gość: KR$]

kryniagr napisała:

> Dziewczyno nie zawracaj sobie glowy takim facetem.NORMALNEGO ZYCIA TO TY z
nim
> nie bedziesz miala. A kto wie czy wprzyszlosci nie bedziesz musiala go
> utrzymywa.

-----> pelne rownouprawnienie, prawda? Tylko facet nadaje sie do utrzymywania
kobiety - natomiast kobieta nie moze podjac ryzyka ze byc moze kiedys bedzie
musiala go utrzymywac gdy mu sie nie bedzie udawac... To mi partnerski zwiazek
i podejscie.


Uciekaj od takiego faceta jak najdalej.Niestety nastaly takie czasy
>
> faceci sa nieopowiedzialni, malo zaradni,

-----> Jakbym czytal o wiekszosci kobiet... Nieodpowiedzialne, niezaradne,
wszystko im trzeba zalatwic, uczyc sie nie chca... hmmm... A jak zaradne to
jeszcze przy okazji zaradnosci gacha sobie zalatwia...


nawet na mysl im nie przychodzi ,ze
> to oni powinni byc podpora dobrego zwiazku. dobrego
malzensta.no.......pomarzyc

---------> hmmm widze tutaj pelne rownouprawnienie, jednak podpora ma byc
facet... Hmmm Smierdzi mi twoje podejscie do zycia...

>
> mozna .LEPIEJ BYC SAMEJ.

-------> czy chcialas przez to powiedziec ze lepiej byc samą?


Boze chron nas od takich charpii

[Gość: Marika]

Miałam podobnie z moim facetem. Ale już Go nauczyłam, podejmowania za siebie
decyzji. Na początku wszystko ja organizowałam i załatwiałam. Ale jak
zamieszkaliśmy razem to dopiero zobaczyłam jaki On potrafi być "nie zaradny". A
braku tej zaradności nauczyła Go mamusia. Do pracy przygotowane śniadanko, po
pracy od razu obiadek pod nosek, karteczka z zakupami, bo sam nie wie czego
brakuje w domu (tak trudno otworzyć lodówkę!), zbieranie po mieszkaniu brudnych
ubrań, pranie je oczywiście. No, bo On tak ciężko pracuje. Hmmm, ja też pracuję
i w końcu dałam mu wycisk. Śniadanko do pracy, proszę bardzo, wystarczy wstać
5min wcześniej i sobie zrobić. Ja potrafię sama to Ty też. Nie robił i
przychodził do domu głodny jak wilk a tu nie ma obiadu, bo nikt nie pomyślał o
zakupach! Nie ma wody mineralnej nawet!!! Oooo, i skarpetek brak czystych,
tylko walają się brudne. W sobote sprzątanie, ja wychodzę, mam pilną sprawę do
załatwienia. Wracałam, nic nie posprzątane. No trudno, będziemy siedzieli
wieczorem sami, bo przecież nie zaprosimy znajomych jak jest "syf" w domu. Tak
pociągnęłam z 2 tyg. W końcu się wkurzył i przeprowadziliśmy poważną rozmowę. I
od tej pory wszystko się zmieniło. Zakupy robię np. w sobotę ja a On za to
sprząta. Nauczył się obsługiwać pralkę! Przy obiedzie pyta czy pomóc. Sniadanie
robimy na zmianę. I jest GIT! Samo tłumaczenie nic nie da. Trzeba chłopu
pokazać, że ty mimo, że wracasz z pracy 3godz. wcześniej to i tak dalej
pracujesz. Ale się kurde rozpisałam.
Pozdrawiam!!!

[Gość: Jołasia]

no ,ale chyba mowimy o stanie niezaradności po wszelkich rozmowach?A moze byc
z kims ale nie brac na sibei odpowiedzialności za niego?juz sama nie wiemno ta
tez mozna ,ale to straszny syf..jak sobie pomyślę o facecie ,ktory na
propozycje pojścia do kina po raz 1000 mowi .."no wiesz jak bardzo chciałbym
pojśc ,ale nie mam pieniedzy...",albo robi z tego swoja obronę"No przciez
wiesz ,ze nie mam pieniedzy nawet na bilet!"np jesli prosi się go o
podjechanie np na poczte..." albo "oj gdybym miał możliwości to bym pracował
od rana do nocy..ale nie mam"..i dalej gra w strzelanego na komp,"..lenistwo
niezaradnośc...sa straszne...