wierzycie ?

[anciax]

Piszcie czy wierzycie w Boga. Czy chodzicie o kościoła. Może być z uzasadnieniem.

[anciax]

no dobra, ja pierwsza

Wierzyłam zawsze. Były pielgrzymki piesze, roraty, Triduum Paschalne, itp itd...
Aż pewnego dnia (oczywiście nie z dnia na dzień) a właściwie od pewnego momentu
odkąd moje plany zaczęły sie sypać, przestało mi sie układać po mojej myśli,
wtedy zaczęłam wątpić.
Wcześniej też miałam okresy zwątpienia, ale nie aż tak intensywne.
Nikt z zewnątrz nie miał wpływu na to, że przestałam praktykowanie. Nie czułam
sie ani lepiej ani gorzej gdy przestałam się modlic i łazic co niedzielę na msze.

To moja historia.

[korena37]

... bardzo ładna historia to tak jak z kwiatem w doniczce i z
ciętym; ten cięty na początku może i wygląda lepiej ale to ten w
doniczce ma większe szansze do przetrwania ... potrzebujemy korzeni,
potrzebujemy wiary aby przeżyć abyżyć i aby przetrwać to co takie
trudne w życiu; może jesteś pięknym kwiatem ciętym i nawet nie wież
że nie żyjesz ... ja też mam problem z wiarą, nie nie z wiarą ale
bardziej z relacją do Boga w którego całym sercem wierzę i chyba
dlatego jestem na forum dla DDA bo to właśnie od rodziców nie miałam
szansy nauczyć się jak budować relacje te ludzkie ale i tą
najważniejszą z Bogiem. Nie chcę aby chodzenie do kościoła było dla
mnie przymusem jakim kolwiek ale potrzebą miłującego serca chcę iść
do Kościoła na spotkanie z Bogiem jak się idzie na rantkę i wierzę
że to jest możliwe choć u mnie jeszcze dalekie... A Ty dlaczego
jesteś na tym forum ??? POZDROWIONKA

[anciax]

Szczerze podziwiam Cie, skoro jesteś na tym forum żeby podbudowac swoja wiarę.
Podziwiam, bo jakoś nie roi się tu od watków o wierze (dlatego założyłam swój bo
nie znalazłam innych n/t), ale być może jestem z błędzie.

Pytasz dlaczego jestem na FDDA. Otóż ja z domu wyniosłam wiarę, praktykowanie,
itp. Tylko powuiedz mi ja można pogodzic chlanie i coniedzielna msze? Do
normalnych zachowań to nie należy.
A wiedziałaś o tym, że mozna być prawym, uczciwym i dobrym człowiekiem bez
chodzenia do kościoła?

U mnie jest tak, że poprzednie kryzysy wairy przechodziłam dosć szybko, w
sensie, że szybko mijały.
Ten obecny kryzys, to chyba zakrsawa na duższy. Pewnie wierzacy nazwaliby go
jakoś... nie wiem, może poszukiwanie Boga (?). Na razie zastanawiam sie czy w
to, w co wierzyłam na prawdę istnieje..., wiec nie zaliczam sie ani do
wierzacych ani do niewierzacych i wiem, że w oczach wierzacych wiele straciłam.
Jednak w życiu nie da się polegać na tym, co mówią inni, muszę sama szukać
potwierdzenia różnych zjawisk.
Szukam..., może znajdę a może nie.
Pozdr :)

[korena37]

nie powiedziałam że jestem na tym forum aby podbudować swoją wiarę
ale ucieszyłam się z tego pytania na tym forum ...
wiesz co wcale nic u mnie nie straciłaś przeciwnie zyskałaś ...
szukaj a znajdziesz ... tak wiem o tym, że mozna być prawym,
uczciwym i dobrym człowiekiem bez chodzenia do kościoła ! Czy znasz
historię św. Augustyna, św. Edyty Stein i wielu innych oni szukali
Prawdy a nie wiary i znaleźli - dlatego jest to możliwe tylko musisz
szukać naprawdę a nie tylko tłumaczyć szukaniem swoje wygodnictwo -
przepraszam nie chciałam Cię urazić ale chciałam powiedzieć dosadnie
abyś lepiej zrozumiała o co mi chodzi, mam nadzieję że zrozumiałaś.
piszesz że ... "Na razie zastanawiam sie czy w
to, w co wierzyłam na prawdę istnieje..." - te wątpliwości są
całkowicie normalne i chyba muszą być aby nasza wiara nie pozostała
na etapie podstawówki, po prostu przychodzi czas że mówiąc znów
dosadnie mając 18 lat wyrastamy ze spodni w których dobrze się
czuliśmy będąc 10 -latkiem - to jest dla Ciebie szansa na wzrost
albo okazja do porzucenia Boga na zawsze jak się wyrzuca stare
spodnie ...
Życzę Ci odwagi w poważnym poszukiwaniu Prawdy !!!
POZDROWIONKA

[log222]

Dlaczego relacja z Bogiem jest dla Ciebie taka ważna?

[katia2902]

Nie wierze w Boga i nie chodze do kościoła. Gdy bylam dzieckiem wierzylam i
chodzilam ale kiedy dziecko powtarza latami tylko jedna prosbe (o to by tatuś
przestal pić)a bóg nie reaguje to znaczy ze jest z nim cos nie tak albo go nie
ma. Od tego sie zaczelo watpienie w istnienie sily wyzszej a potem doszedl
rozsadek i przekonanie ze wiara jest bez sensu.

[log222]

Nie i nigdy nie wierzyłam.

[anciax]

A mogę wiedzieć jakiego jesteś wyznania? luteranie, katolicy, inna wiara? :)
Jak nie hcesz, to nie pisz. Pytam z ciekawości.

[log222]

> A mogę wiedzieć jakiego jesteś wyznania? luteranie, katolicy, inna wiara? :)

Ja się tam na tym nie znam :) Ateizm zdaje się. W każdym razie miałam chrzest i
bierzmowanie... :/

[anoosha]

W Boga wierzylam zawsze i nadal wierze. Co więcej - ja czuję Jego
działanie w moim życiu na zasadzie "gdzie DDA nie może, tam Boga
pośle" ... Wiele rzeczy udalo mi sie dzieki Niemu i dzieki
modlitwie. Ostatnio zaczęłam sie modlic do JP II i prosic Go o
nieustanne wstawiennictwo. Pomaga jeszcze bardziej, zwlaszcza w
okresie terapii. Prosze Go, zeby mi pozwolil zrozumiec wszystkie
mechanizmy, ktore mna steruja, a ktore nabylam wychowujac sie w
takim, a nie innym domu. Prosze Go, zeby mi pomogl te
mechanizmy "rozpuscic", zeby przestaly mna sterowac.
Na msze zas uczeszczac nie moge, bo mnie tam krew zalewa ...
Sama jeszcze nie moge rozgryźć tej sprzecznosci ...

Czuje tez cos takiego, jak wielkie powatpiewanie ... po prostu odkad
pamietam bylam bombardowana ciężkimi doswiadczeniami. Zrodzilo sie
we mnie silne zwatpienie, ze Bog sie w ogole interesuje moim
istnieniem, bo przeciez nie przyszedl i mnie przed tym nie obronil.
Ludziom nie ufam, wiec i Bogu mi jakos trudno ... Trudno mi byc
wobec Niego taką ufną i tak od razu Mu zawierzyc. Zajmuje mi to
troche czasu.

[log222]

A sobie co przypisujesz? W ogóle coś?

[anoosha]

Owszem: sobie inicjatywę i dzialanie. Jemu silę do przeprowadzenia
moich zamierzen.

[anciax]

Pięknie piszesz.

Widzę, że jest wiecej osob, które wierzą, umieją pomóc innym, nie są zadufane w
sobie, i nie odczuwają przymusu chodzenia na mszę. Może to zabrzmi infantylnie,
ale dla mnie kiedyś nie było do pomyślenia, że wsród moich znajomych będą osoby
niewierzące, a w 'najlepszym' wypadku jedynie niepraktykujące.

Otwarłam się na studiach, jakoś wtedy dotarła do mnie wolniejsza wolność (masło
maślane). Poczułam, że tolerancja (paradoksalnie z domu jej nie wyniosłam) jest
ważna, ze nie można szufladkować ludzi. A jak 'na złość' ludzie wierzacy i
uczestniczący we mszach nie dawali swiadectwa wiary po wyjsciu z murów koscioła,
a wręcz przeciwnie (przypadek cięzki, pochodzący z domu). I chociaż Bóg
doświadczył mnie bardzo ciężko zaraz po maturze, to nie starciłam wiary wtedy,
tylko teraz- po kilku latach wzlotów i upadków (z naciskiem na upadków).

Aha, odkąd zaczęłam zmieniać stosunek do istnienia Boga, to poczułam, że
wreszcie moje życie jest w moich rękach. To wielka odpowiedzialność, ale równie
wielka satysfakcja. (w domu jestem jedynie miotłą, swoje zdanie muszę forsować,
walczyc o każdą 'głupotę'). Wiec dlatego odczuwa wielką przyjemność, że wreszcie
za moje życie Ja jestem odpowiedzialna, a nie Ktoś czy ktoś :)

Pozdro :)

[yuraathor]

Jestem AA ale czasem tu zaglądam bo moi starzy są DDA choc o tym nie
wiedzą a ja to chyba DDD.
wierzyłem, potem piłem i nie wierzyłem. w AA odnalazłem wiarę ale
oddzieliłem ją od religii i od budynku kościoła.
"Królestwo Boże jest w każdym z was" to słowa Jezusa.
do kościoła idę czasem, bo żona idzie? bo syn jest w wieku
pierwszokomunijnym? bywa że "prawdy" które tam słyszę działają na
mnie negatywnie.
a niedawno przechodziłem i weszłem do kancelarii parafialnej i dałem
na mszę na 02.12 w podzięce za 5 trzeźwych lat, bo jak mój Bóg
pozwoli to tyle będzie drugiego grudnia.
pokręcony jak trzeźwiejący alkoholik

[anciax]

Yura, my sie 'spotkaliśmy' na FU :) tzn stamtąd Cie kojarze.


> pokręcony jak trzeźwiejący alkoholik

Fajne stwierdzenie ;) Widzisz, na mnie te prawdy nie działały negatywnie, ja po
prostu przestałam wierzyć, ze on istnieje. Aczkolwiek ludzie którzy mówią, że
wierza a swoim życiem nie dają temu potwierdzenia najb. mnie drażnią...

Szerzej skomentuję Wasze posty innym razem i moze dopiszę coś od siebie i o
sobie (choć tego 2-go nie lubię za bardzo).

Dzięki za wasze posty. Czekam na dalsze.

[lmlenartowicz]

Najpierw poznałam Chrystusa, później dowiedziałam się, że jestem DDA. Mam
świadomość, że jedynie moja relacja z Bogiem nie jest zaburzona, bo tylko On zna
mnie zupełnie. Mogę modlić się milcząc i tak samo rozmawiać.
Bóg daje mi siłę do pokonywania trudności w pracy, w małżeństwie, w przyjaźni.
Nie jest łatwo,nie jest kolorowo, ale inaczej sobie nie wyobrażam. Nie
potrafiłabym nie wierzyć, bo próbowałam i było jeszcze gorzej. W Nim mogę być
bezsilna.

[lmlenartowicz]

Acha, chodzę do kościoła ale nie jestem wyznania Rzymsko-Katolickiego

[anciax]

> Najpierw poznałam Chrystusa, później dowiedziałam się, że jestem DDA.

U mnie w życiu też była taka kolejność.

Ale czy niewiara jest gorsza albo niższą kategorią człowieczeństwa? Duchowość
jest ważnym elementem człowieka, ale jakoś nie czuję się inaczej niż wtedy gdy
wierzyłam :)

[kajda28]

ja wierzę w Boga, w kilku momentach bardzo mi pomógł, bez Niego
pewnie nie poradziłabym sobie psychicznie, zawsze kiedy go
potrzebowałam dał poznać że jest i odpowiadał - brzmi mało
wiarygodnie, ale tak to odczuwam. Jednak zwracam sie do niego tylko
jak mi bardzo źle, na codzień wstydzę się Go. Popełniam wiele
grzechów, wiele chce popełnić. Wiele razy prosiłam Go abym była
dobra, ale to już tylko ode mnie zależy, niestety. Proszę go aby
była Jego wola, bo moja jest przeważnie sprzeczna z jego
przykazaniami.
Nie chodzę do kościoła z lenistwa, nie przestrzegam jego zasad z
wygodnictwa. Jakaś słaba to moja wiara...
Ale dobrze wiedzieć że jest Ktoś, kto zawsze wysłucha, myśli i nas
kocha.

[anciax]

Ale czy Tobie (wam) wydaje sie życie bardziej różowe, gdy modlicie sie albo gdy
mówicie, ze fajnie jak ktos nade mną czuwa? wiem, ze to głównie chodzi o
podporę, brak osamotnienia...

PS: Kajda, apropo jak tam terapia (pytanie w ramach brania życia w swoje ręce:) ).

[zozulla]

dla wszystkich niewierzących i wierzących, szukających, wątpiących
i tych, co już znaleźli lub stwierdzili, że szukania mają dosyć -
"Władcy ciemności" Frank E.Peretti, Oficyna Wydawnicza Vocatio, W-
wa. Genialna książka!! Zaczyna się może i mało atrakcyjnie, ale
warto przez początek przebrnąć;) Być może to tylko naiwna
opowiastka, bajeczka,literaturka z nienajwyższej półki, ale jest
GENIALNA:)
Stawia na nogi jak mało co!:)) zwłaszcza, gdy akurat tego potrzeba:)
POLECAM!:)))))

[anoosha]

Zycie nie wydaje mi sie bardziej rozowe, ale jakos takie pelniejsze.
Boga nie sposob jest odrzucic, dla mnie przynajmniej. Natomiast
kosciol i ksieza nie sa dla mnie zadnymi autorytetami i nie mam
ochoty ich sluchac. Ksiezy z prawdziwego zdarzenia, ktorych poznalam
w ciagu calego mojego zycia, mozna policzyc na palcach jednej ręki.
O calej reszcie szkoda gadac. Wkurza mnie to, ze zamiast byc
przewodnikami duchowymi, oni roszcza sobie prawo do osądzania ludzi,
jakby sami byli ponad prawem i to Bozym, wg ktorego wszyscy sa
przeciez rowni. Brak u nich nastawienia na czlowieka i pomoc dla
niego. Brak przygotowania (a przydlaoby sie psychologiczne), zeby te
pomoc niesc. Brak wspolczucia dla ludzkiego cierpienia i ulomnosci,
ktore przeciez z cierpinia wynikają. Za duza nagonka na gejow,
lesbijki i seks w ogole. A przeciez seksualnosc jest nieodlaczna i
naturalna czescią czlowieka, tak samo jak duchowosc. Po co ja
odrzucac i negowac?
Tak sie zastanawialam .... czy jesli Chrystus zechcialby przyjsc na
ziemie kolejny raz, czy nie przebywalby przy tych, ktorych swiat
odrzuca: czyli wlasnie gejach, lesbijkach, chorych na aids, itd, tak
jak kiedys leczyl tredowatych, przebywal wsrod faryzeuszy i nie
rzucil kamieniem w kamienowaną ....
Tak sobie mysle, ze na wielu plaszczyznach kosciol sobie, a Bog
sobie i ja wybralam jednak Boga. Nie czulabym sie zle nie chodzac do
kosciola. Czuje sie wkurzona, ze kosciol chce "naprawiac" takich,
jak ja.

[kajda28]

> PS: Kajda, apropo jak tam terapia (pytanie w ramach brania życia w
swoje ręce:)

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=25314&w=71568776&a=71911029
Różowe? Jak się wali świat na głowe, i człowiek chciałby już nic nie
słyszeć,nie myśleć, nic nie czuć, odpłynąć gdzieś daleko, to nie
myśli się żeby było dobrze tylko żeby sie już skończyło.
Najgorzej że się zaczynam starzeć i już sie boje dni które będą za
miesiąc, a będą złe, inaczej być nie może. Ale że strach przed bólem
jest gorszy niż sam ból, więc dam sobie radę- jakby co to mam
psychologa.

[anciax]

Przestałam chodzić do kościoła, bo tam nie ma miejsca dla takich ja Ja. Nie
mozna kochać Boga i jednocześnie nienawidzić ludzi. Tzn można -jestem żywym tego
przykładem- i dlatego nici z praktykowania wiary. Mam spokój, bo wreszcie żyję
po swojemu i nikomu nie wadzę swoim życiem.

[zozulla]

a CHCESZ nienawidzić?

[anciax]

Zozulla, ja do końca nie jestem przekonana czy to jest nienawiść czy cos innego.
Może jak skończę terapię, to będe umiała nazwać to uczucie. Jak narazie nie umie
go nawzac - wersja robocza to nienawiść.

A pytasz czy chcę? Tak mi łatwiej, a nie zastanawiałam się czy to kwestia chęci.

[zozulla]

hmm...wiesz, czasem tak sobie myślę, że tak naprawdę nie chcemy
nienawidzić, że ta wściekłość czy nienawiść po pierwsze, wbrew
pozorom strasznie nam ciąży(mimo, że czasem daje niezłego kopa i
jest jedynym bodźcem motywującym do działania) i marzy nam się(no
mi przynajmniej;)w końcu przestać się wściekać a raczej przestać
POTRZEBOWAĆ tej złości. A po drugie zastanawiam się, czy ta
nienawiść nie jest jedynie przykrywką dla złości na siebie samego,
za totalną bezsilność, wobec zachowań naszych pijących rodziców,
mężów, żon itd.,bo żebyśmy nie wiem jak stawali na głowie, to nie
jesteśmy w stanie zmienić chorego człowieka, sprawić, że nagle
zacznie nas zauważać, szanować, kochać, tak jak na to zasługujemy,
czy jak nam się marzy. A bezsilność bardzo potrafi boleć, nie do
zniesienia..więc czasem łatwiej się wściec czy znienawidzić - to
uczucie przynajmniej daje trochę energii;)i poczucia, że nie
jesteśmy bezradni.Tylko czy można tu mówić o jakiejś świadomej
decyzji czy pragnieniu? wydaje mi się, że to nigdy nie jest czysta
wyrachowana nienawiść, tylko rozpaczliwy krzyk zmęczonego,
bezsilnego i doprowadzonego do ostateczności człowieka a
najczęściej dziecka (choćby i nawet po 60tce;) o miłość (choćby nie
wiem jak banalnie to zabrzmiało).
chyba przestaję stopniowo siebie nienawidzić i obwiniać(i to daje
ulgę), że się wściekam, ze czasem własnie potrzebuję
nienawidzić=potrzebuję "wykrzyczeć" w ten sposób, ze mam dość i
myślę, ze Kościół to jak najbardziej mce dla nas...ostatecznie Bóg
też się czasem wściekał;)wręcz czasem to dla mnie jedyne mce, gdzie
mogę odpocząć...Kościół nie w sensie biura usługowego, instytucji,
ale jako miejsce, w którym zawsze jest ten Ktoś, kto czeka tam
absolutnie zawsze-to daje swojego rodzaju poczucie
przewidywalności, bezpieczenstwa, stałości...
Myślę, że Bóg jest od nas zdecydowanie mądrzejszy, widzi tę naszą
szarpaninę i jak przystało na Dobrego Ojca, na pewno nie
wyrzuca nas z kościoła, tylko tym bardziej nas tam chce, żeby
przyjść, wdrapać się mu na kolana,posiedzieć z nim nawet bez słowa
albo wyryczeć albo wygarnąć wstko, co nam ciąży, może przytulić się
wreszcie do Kogoś kto nie odepchnie
i ...najtrudniejsze;)-spróbować zaufać - a potem pozwolić sobie
jakoś pomóc - nie jakoś spektakularnie, w naszym ludzkim pojęciu, w
mgnieniu oka, z fajerwerkami, ale tak na
spokojnie, bez wstrząsów (bo tych już mamy dość)np przez trafienie
po wielu próbach wreszcie na dobrego terapeutę, przez przyjaciół,
czasem
przez obcych ludzi, czasem przez takie forum jak to - jak tak sobie
czasem czytam, to chyba wielu osobom sporo ono daje?
ufff...ale się nagadałam! mam nadzieję, ze nie namąciłam za
bardzo..takie tam luźne przemyślenia wieczorową porą;)
pozdrawiam.
ps.myślę, że można kochać Boga i nienawidzić ludzi, czy może
bardziej tego, co robią - można, nie w sensie, że to pożądane i
uznania godne, ale że to się zdarza i to bardzo często, tylko nie
każdy sobie uświadamia, ze nienawidzi lub nawet temu zaprzecza,
mimo że z tej nienawiści kogoś np krzywdzi. I może warto mu=Bogu to
oddać - a niech se robi co chce z tą naszą zlością, skoro my już
nie dajemy rady...czasem wychodzą z tego dobre rzeczy;)ostatecznie
Lekarz jest dla chorych i zmęczonych a nie dla chodzących ideałów;)
(choć doskonale wiem, jak takie gadanie może wkurzać, kiedy wstko
wkoło się akurat wali...przerabiałam;)
spokojnej nocy.

[anoosha]

Do Boga modlę się codziennie. Inaczej bym to nazwala - ja po prostu z Nim
rozmawiam. Natomiast w kościele na mszy nie moge sie odnaleźć!
A czy nienawidze ludzi?
Chyba nie jest az tak zle... ja po prostu nie lubie za bardzo z nimi przebywac.
Nie lubie gadac o pierdolach i pierdół sluchac. Wolalabym byc sama. Nie lubie,
kiedy ludzie czegos ode mnie chca, bo czuje, ze ten czas, ktorego oni ode mnie
chca ja z kolei chce poswiecic sobie, bo jest mi zle. Poza tym boje sie ludzie,
bo niewielu z nich w ciagu mojego zycia bylo dla mnie dobrych.
Jesli chodzi o Boga - jest mi bardzo potrzebny i pomocny. Mam nadzieje, ze
reszte (tzn. moja niechec do przebywania z ludzmi) zrozumiem na terapii.
Pozdrawiam !

[anciax]

No widzisz, a ja do tych celów potrzebuję tylko obecnosci żywego człowieka,
który przytuli albo poklepie mnie po ramieniu i powie, że rozumie mnie.
Potrzebuję namacalnej, fizycznej obecności przyjaciela, a nie Boga.

[chill.out]

Jestem ateistą - co ciekawe, dokładnie odkąd przystąpiłem
bierzmowania :-) Jako młodsze dziecko wierzyłem w pana boga,
chodziłem do kościoła i bałem się, że za moje dziecięce grzeszki
czeka mnie kiedyś straszliwa kara ;-)

Trudno mi obiektywnie ocenić wpływ mojej sytuacji rodzinnej na mój
światopogląd. Sam chciałbym wiedzieć, czy gdybym był z tzw.
normalnej rodziny, to czy też byłbym ateistą, czy może nadal
wierzącą, posłuszną owieczką podążającą drogą wyznaczoną przez
kościół (jakich, szczególnie w Polsce, nie brakuje).

Jedno jest pewne, jestem zadowolony z obecnego stanu rzeczy, nie
modlę się i nie mam nadziei, że dobry pan bóg mi pomoże w trudnych
chwilach, tylko staram się brać za siebie i samemu sobie pomagać.
Nie potrzebuję kapłana ani mądrości zapisanych w starożytnych
książkach, by wiedzieć jak żyć. Kieruję się własną intuicją, uczę
się na własnych błędach i zmierzam ku mojemu szczęściu.

[rraszka]

wierząca, niepraktytująca. zapasy dziecinnej religijności wyczerpały
się, a potem wspomniana na wątku nienawiść sprawiła, ze praktyki
religijne wydały się bezsensowne. kiedy ojciec umarł myślałam tylko
o tym, jak długo czekałam na jego śmierć i życzyłam mu tej śmierci.
jak można przed Bogiem udawać, że nic się w tobie nie stało. do tego
trochę pretensji do chrześcijaństwa jako takiego. no wiadomo o co.
taka niczeańska pretensja o drugi policzek i to wszystko. o
postawienie ideału któremu nie można sprostać i nawet się nie chce.
i który jest jawnie sprzeczny z innymi ideałami w których też się
było wychowanym (sprzeczność między ideałami chcieścijaństwa a
europejsko-środziemnomorskim ideałem indywidulalizmu). albo
pretensja o zbyt ciężki krzyż. wszystko na raz. nie przestałam
wierzyć w Boga, ale dałam mu urlop. nie ma do niego siły.

[isiafisia]

Nie wierzę. Religia do niczego nie jest mi potrzebna.

[oxal-a11]

Chciałabym, ale już nie potrafię...do pewnego momentu czułam (czułam, nie czułam
już nie wiem jak to nazwać)radość, że On jest i nazwijmy to "więź" czy tęsknotę
i gotowa byłam wziąć na siebie cierpienie całego świata, byle dla Niego
(hm...ale mała wtedy byłam i kokardy nosiłam we włosach).No tak, wtedy jeszcze
nie rozumiałam, czemu tata nie bierze mnie na kolana, czemu zapomina o moich
urodzinach, czemu mnie okłamuje, czemu wraca pijany i nie ma go , gdy jest
potrzebny, dlaczego udaje , że nie było awantury poprzedniego dnia i dlaczego
mnie wtedy uderzył? I tak pewnego dnia zaczęłam odchodzić, a On nie słyszał jak
płaczę i proszę i jak się boję.. nie zatrzymał.Kościół omijałam szerokim
łukiem,stałam się duchowo nieobecna...na 10 lat.Po 10 latach "posuchy"
zamieszkałam w czasie studiów w jednym pokoju z osobą wierzącą i praktykującą
(bo jak to mówią widział kto żyjącego niejedzącego).Codzienna modlitwa (nie
moja)na kolanach , msze, spotkania oazowe,rekolekcje itp.... i ja niemy świadek
tego , czego nie znałam. I ten ból i żal, że nie mogłam i nie umiałam się modlić
tak jak ona i wracać z kościoła szczęśliwa.Marzyłam, żebyśmy się na chwilę
zamieniły i żeby to ona raz poczuła nienawiść do własnego ojca

[oxal-a11]

...wtedy nic nie jest takie oczywiste i proste.Tyle prosiłam i płakałam , żeby
się zmienił i...nic.Brnie dalej i dalej i ciągnie mnie za sobą jak
topielec.Wiecie co...podobno DDA to skarb Kościoła, bo niezawinione cierpienie
itp. ...a ja mogłabym być ziarenkiem piasku wśród tych skarbów, byle nie
przechodzić przez to wszystko. Tyle nas zresztą na tym świecie,że jak jedna owca
zwieje, to się świat nie zawali?!
Zawalczysz o mnie raz jeszcze , skoro sama nie potrafię...

"Jestem sobie prawdą, fałszem i zagadką, jestem sobie ojcem, sobie matką, sobie
bratem(...)wyrokiem, nawet sędzią , nawet katem.
Jestem wszystkim , nawet Bogiem...tylko sobą,sobą być nie mogę(...)

[dnhl]

ot cala istota istnienia. Jesli potrzebuje wierzyc-wierze. Nie
potrzebuje-nie wierze. Wiara w Istnienie Boga nigdy nie byla
obiektywna, swiadectwa nigdy nie byly obiektywne, i pewnie ludzie
nie potrafia byc absolutnie obiektywni.

[antykret_live]

Bo wiara nie ma nic wspólnego z obiektywizmem. Trzeba ją czuć - albo
nie. Spekulacje na ten temat nie prowadzą do niczego.
A czy widziałas kiedys prąd elektryczny albo atom? A pewnie w nie
wierzysz, chociaz widzisz tylko pośrednie efekty ich istnienia....

[anciax]

Pierwsze Triduum Paschalne w moim zyciu beze mnie.
Pojdę posłuchac [być może] Męki Pańskiej w Wielki piatek tylko w
zwiazku z tym, że lubie takie utwory.
Jakoś wydaje mi sie bezsensowne uczestnictwo w Triduum bez samego
poczucia wiary i tajemnicy zmartwychwstania.
Zmieniłam poglady na wiarę przez ostanich kilka miesięcy i ciekawa
jestem reakcji samej siebie.
Dziwna taka niedziela palmowa jaką wczoraj spędziłam... Dziwne te
najbliższe dni, które przede mną...

[kajda28]

> Pierwsze Triduum Paschalne w moim zyciu beze mnie.
> Pojdę posłuchac [być może] Męki Pańskiej w Wielki piatek tylko w
> zwiazku z tym, że lubie takie utwory.
> Jakoś wydaje mi sie bezsensowne uczestnictwo w Triduum bez samego
> poczucia wiary i tajemnicy zmartwychwstania.

a ja szłam do sklepu dzisiaj (Wielki Piątek) i zobaczyłam że ludzie idą do
kościoła, więc i ja poszłam. Pierwszy raz od komunii chrześniaka, która była 2
lata temu, pierwszy raz w Wielki Piątek. I postanowiłam zmienić to co uważam że
robię źle, tam wtedy, teraz w domu to już nie jest takie mocne, ale dlaczego
miałabym w tym trwać, dlaczego dalej miałabym krzywdzić ludzi, i siebie? będzie
to wymagało ode mnie pewnego wysiłku, będę musiała wypowiedzieć moje zdanie,
moje odczucia, które raptownie dla kilku osób będą całkiem inne jak 2 godz.
wcześniej. Ale czuje że ja się będę z tym lepiej czuła, wstydzę się nawet tutaj
napisać o tym, więc jest to ewidentnie złe. następny krok do uzdrowienia.

[anciax]

A po kiego grzyba iść do kościoła, a po wyjściu z niego kłócić się, nienawidzić,
nie mieć ochoty wybaczania. Po kiego grzyba?

Mnie mój sposób życia [na ten czas] odpowiada.

Fakt, bałam się moich reakcji na to, ze to 1-sze święta które przebiegną jakby
obok mnie.
Ale jakoś nic nie zmieniły one w moim życiu do tej pory: kończyły sie, a ja
wracałam zdezorientowana do rzeczywistości, widziałam obłudę ludzi, którzy w
święta byli przesadnie mili, a po ich zakończeniu zrzucali pogodne maski. Mijały
Wielkanoce, Boze narodzenia i co one mi dały? Nic dobrego dla mnie. Dały mi
poczucie, ze pomimo, iż ja chcę być lepsza, to inni mnie krzywdzą, sami
powołując się na chodzenie do kościoła itp. Byłam zawsze w takich chwilach
zdezorientowana.
Dziś mam do tamtych sytuacji dystans.

[lmlenartowicz]

Czytam tak sobie i myślę, że jesteście cudne, wyjątkowe. Dobrze mi tu czytać :)
Pozdrawiam.

[kajda28]

lmlenartowicz napisała:

> Czytam tak sobie i myślę, że jesteście cudne, wyjątkowe. Dobrze mi tu czytać :)
> Pozdrawiam.

A ty co Pan Bóg?

[melba_piszczykowa]

fajnie ze pojawil sie watek o wierze :)
aktualny to dla mnie temat.
raczej bylam niewierzaca gdy juz doroslam (dziecinstwo sie nie liczy
bo to mama mi kazala chodzic wtedy do kosciola).
potem sobie pomyslalam ze mozna oddzielic kosciol od Boga i to mi
szaleeeeenie pomoglo. :) nadal pomaga :)
kosciola nie cenie i nie szanuje, a Boga owszem.
zauwazylam ze im dalej ide w terapie, tym mi latwiej uwierzyc ze Bog
mnie kocha, tak naprawde, zaczelam odczuwac jego cieplo (no dziwnie
to brzmi, ale tak to odbieram), w te swieta po raz pierwszy czulam
sie dobrze wychodzac z kosciola i wiedzialam ze to dzieki tej
wizycie wlasnie mi dobrze :)
nadal nie lubie wspolnych modlitw, spedow, rozancow, nie chodze w
niedziele do kosciola, ale to wspaniale uczucie wiedziec ze do Boga
mozna sie zawsze zwrocic i ze on kuma wszystko w moim zachowaniu o
wiele lepiej niz ja i moze mi cos doradzic :)
relacja z Bogiem jest dla mnie tak intymna rzecza ze wstydze sie
jakos tak namacalnie dzielic ja z innymi ludzmi. chce miec prawo sam
na sam z nim rozmawiac.

[antykret_live]

Wiara, religia i życie duchowe to bardzo ważne tematy i mają wielkie
znaczenie dla naszego rozwoju duchowego, który jest przeciez
głównycm celem naszej ziemskiej egzystencji. Religii jest wiele -
wiara tylko jedna. Wiara w Boga jako wszechmocną siłę sprawczą i
twórcę praw duchowych bardzo pomaga w procesie zdrowienia. Bo gdy
zrozumiemy podstawowy sens życia wtedy wszystko zaczyna układać się
w logiczną całość. I jest łatwiej borykac się z rzeczywistością.

[anciax]

> I jest łatwiej borykac się z rzeczywistością.

no to jestem wyjatkiem, bo borykanie sie z codziennoscia idzie mi teraz tak samo
jak wtedy, kiedy jeszcze chodzilam co niedziele do kosciola, itp.

[antykret_live]

Bo w życiu duchowym nie chodzi przeciez tylko o chodzenie do
kościoła. Praktyki religijne sa potrzebne do utrzymania dyscypliny
duchowej, ale nie załatwia podstawowego problemu: wiary w BOGa i w
Jego wszechmoc.

[ladynemeyeth]

To fakt! Mi też wiara niewiele pomagała, kiedy ją rozumiałam jako
samo chodzenie do kościoła, pierwsze piątki miesiąca, oazy, itd.
Pomogło mi bezpośrednie zwracanie się do Boga, zwykła rozmowa, tzw.
modlitwa. Ja naprawdę zaczęłam prowadzić dialog, jakby On był obecny
w pokoju. I mimo, że usłyszałam tylko ciszę, po jakimś czasie
otrzymywałam odpowiedzi, które przerosły moje oczekiwania w bardzo
pozytywnym sensie! Trzeba tylko wierzyć, że On rzeczywiście jest
obok zawsze gotowy pomóc. On jest tak naprawdę moim jedynym
prawdziwym Rodzicem, takim z prawdziwego zdarzenia i to do Niego
mogę się z ufnością zwrócić o wszystko. On zawsze jest dla mnie w
każdym momencie.

[estutweh]

Nie wierze.

Tak samo jak Ty - prosba powtarzana przez te wszystkie lata, i nic. Jesli Bog
istnieje, to nie rozumiem, jak moze patrzec na te wszystkie nieszczescia, bol,
cierpienie, i nic nie robic. Niech zrozumie, ze sa granice wytrzymalosci.

[antykret_live]

Bóg nie jest przecież skrzynką życzeń i zażaleń... Daje Ci do
przerobienia odpowiednie lekcje życiowe - czasem trudne i bolesne,
ale mają one głębszy sens i są potrzebne do twojego rozwoju:
emocjonalnego i duchowego. Przechodząc przez różne doświadczenia
oczyszczasz swoją podświadomość z negatywnych energii, i tym samym
zwiększasz swój pozytywny potencjał. Idziesz w górę po "drabinie
energetycznej", a im wyżej zajdziesz, tym bardziej zbliżysz się do
Boga. Będziesz więc wtedy miała z nim bliższy i lepszy kontakt.

[estutweh]

Nie jestem krolikiem doswiadczalnym.

Nie kazdy jest tak silny, zeby "przerabiac odpowiednie lekcje zyciowe". Skoro
Bog istnieje, i jest wszechwiedzacy, to powinien znac granice wytrzymalosci
czlowieka, ktorego doswiadcza. Ma na sumieniu osoby, ktore przez te jego zyciowe
lekcje odebraly sobie zycie?

Dlaczego niektorzy takich lekcji nie dostaja? Maja jakby wszystko podane na
tacy, a jeszcze marudza, ze musza po to siegnac.

[ladynemeyeth]

O to chodzi, że Bóg podsyła tylko takie lekcje, z którymi sobie
można poradzić. To nie jest winą Boga, że ludzie myślą o sobie, że
są zbyt słabi i nawet nie chcą spróbować powalczyć.
Są tacy, którzy odbierają sobie życie, ale są i tacy, którzy
podejmują walkę i to życie wygrywają - wygrywają z chorobami:
rakiem, alkoholizmem, boreliozą, wygrywają z syndromem dda, ddd, itd.
Wszystko jest kwestią wyboru - albo się chce podjąć odpowiedzialność
za swoje życie w całosci - również z całym jego syfem, albo nie.
Podjęcie odpowiedzialności i przerabianie lekcji życiowych to
jednakże jedyna droga do uzdrowienia, sukcesu, szczęścia, czy co tam
kto sobie stawia za cel. I nad tym się trzeba niestety potrudzić.

[log222]

Jakie lekcje masz na myśli?

[antykret_live]

Np. lekcje samodzielności, samowystarczalności, odporności na
stress, asertywności, wyrozumiałości dla innych, współczucia,
radzenia sobie z negatywnymi emocjami, dystansowania sie od emocji
itp. Jest ich mnóstwo, i dostajemy je w zależności od energetycznego
stanu naszej DUSZY.

[log222]

Pytanie skierowane do estutweh

[antykret_live]

A dlaczego piszesz tak bezosobowo?...

[log222]

Tzn.?

[antykret_live]

Cbdo.... ;-))

[log222]

Pomidor :/

[estutweh]

"trudne lekcje zyciowe" jak np. ojciec/matka/maz alkoholik.

[log222]

I co ma z tym wspólnego Bóg?

[estutweh]

Chodzilo mi o komentarz ladynemeyeth.

[log222]

A mi chodziło o Twój...

[log222]

To raczej ten drugi człowiek ma zrozumieć