wyprowadzam sie

[uhu_an]

Kurde, wlasnie dzis, wlasnie teraz. byc moze to moj ostatni post, z
tego wzgledu, ze naowym mieszkaniu nie ma neta. Czuje sie dziwnie,
bo tak dlugo czekalam na ten dzien, cieszylam sie ogromnie gdy sie
zdecydowalam, a gdy to sie dzieje...jest ogromny, lek, przesuwam
moment pakowania i wogole, robie wszystko wolno. tu mam SWOJE
lozeczko, MOJ kubeczek, wszystko mam, niby o nic wiekszego martwic
sie nie musze, pensja szla na moj rozwoj, a teraz obawiam sie, ze
szkola artystyczna moze stanac pod znakiem zapytania. tak jakbym
zapomniala jak to sie zyje z osoba toksyczna. te kotnie, wpedzanie w
poczucie winy, zaprzeczanie, podcinanie skrzydal, wieczna krytyka,
etc.
no ale ekiedys trzeba, nie? choc jak mysle o swoich znajomych, ten w
wieku 27 lat w domu z rodzicami, znajoma tez. no alre tez mam i
taka, ktora wyprowadzila sie od razu, ktorej rodzice tez byli
toksyczni, a wiec mozna.
Chyba potrzebuje wsparcia :) duzo niepewnosci mam.
pozdrawiam

[log222]

Jejku! Łączę się z Tobą w szoku (:D)

Nie znam sposobu na niepewność, pewnie czułabym się dokładnie tak samo w takiej
sytuacji, i niewiele mogłabym z tym zrobić, ale myślę, że dobrze jest mieć na
uwadze korzyści dla siebie, pamiętać jakie korzyści niesie ze sobą zmiana.
Będziesz miała nowe "MOJE" rzeczy, sprawy. Takie już naprawdę swoje własne,
"moje-moje". To chyba ważne, ?

[only_isabelle]

och, jak rozumiem....lęk moim drugim ja :=))

[kajda28]

:)
pamiętam jak ja się wprowadzałam sama z dzieciakami do mojego mieszkania, przez
parę m-cy na to czekałam, a ostatnie dni były pełne lęku, czy sobie dam radę?
wzruszyłam się.
Będzie dobrze, dasz radę.
Powoli się wszystko poukłada.
Pozdrawiam :))))))

i szybko sobie net podłączaj, bo będzie nam tu ciebie brakować.

[gorodecka82]

hej!
ode mnie masz 1000%wsparcia!!!to że wyprowadziłam sie z toxycznego domu było najlepsza moja decyzją...teraz to już wiem chcociaż nigdy wczesniej sie tak nie bałam jak wtedy kiedy musiałm zdecydować...już prawie rok mieszkam sama w miescie oddalonym o 120 km...i daję sobie rade pomimo wszytsko pomimo tego że w siebie nie wierzyłam...nadal nie bardzo wierze..tam miałam swój dom, obiady itp itd ale co z tego skoro prawie kazdego dnia płacz awantury i np odkrywanie nowych długów...itp itd...i było ze mmna coraz gorzej...tu jestem odpoweidzialna tylko za moje błędy...będzie Ci lepiej!!! nie bój się tego!!! pozdrawiam cieplutko

[uhu_an]

dziekuje bardzo. dzis jest moja ostatnia noc. jednak. dzis moj
ojciec sie przy mnie poryczal, bylam w sumie zla na niego, ze tak
zareagowal. nie chcialam, byc moze sie balam, ze mam go ZNOW w czyms
tam wspierac. i w sumie tego oczekuje ode mnie. widzialam- w nim, -
beidengo zostawianego chlopca- a nie 61 letniego mezczyzne, ojca,
dziadka.
co prawda wielokrotnie mu mowilam, ze go nienawidze, ale na swoj
sposob tez i kocham, bo to moj ojciec. ale boje okazac mu sie
jakakolwiek czulosc, po prostu sie boje, ze to wykorzysta. i tak
przez tydzien probowal roznych sztuczek, ze mnie krew zalewala.
chce przypomniec, ze moj tata nie jest alkoholikiem, a osoba
toksyczna, dzialajaca skrajnie: nie ukazuje emocji, albo czasem
ukazuje na sile. jest dziwny. sam byl skrzywdzony w dziecinstwie,
ale to go przeciez nie usprawiedliwia. mam nadzieje, ze bede miala
lepsze relacje z moimi dziecmi. o ile bede je miala, bo nie potrafie
sie zwiazac z zadnym mezczyzna, nie wiedziec czemu. cholernie sie
ich boje, nie czuje sie atrkacyjna, nie pamietam aby ktorys z nich
traktowal mnie jak kobiete. ale i ja jestem zamknieta. nie umiem
tego dociec.
ech.

ale az jeszcze dziekuje wszytskim za wsparcie, slowa otuchy.