jak pomóc córce z dda

[kkkkmm]

moja córka ma 28 lat od dzieciństwa były ciągle z nią problemy mój
maz pił/od 10 lat jest trzeżwy zmusiłam go do terapii/
dzieci twierdzą że nie odczuwały alkoholizmu taty zero
agresji,dostatni dom-mi było tylko ciężko sama 2 dzieci-prywatna
firma -wybudowałam dom,w którym zawsze były piekne święta,zadbałam o
naukę dzieci-sama je uczyłam angielskieo,potem szkoły językowe ,są
wysportowane razem kazde ferie na nartach w lecie surfingi wspólne
wyjazdy -z córką zawsze były problemy-wiem że cierpiała nie raz
mówiła co ze mną jest nie tak że musi znależć sobie ofiarę i ma
ochotę ciagle kogoś gnębić wszyscy sięod niej odsuwali/opinia była -
rozwydrzona panienka która ma za dobrze/
były próby samookaleczania-gnębiła równiez brata którego bardzo
kochała
a przede wszystkim mnie gnębiła-raz mówiła że jestem najlepsza matką
raz że mnie nienawidzi/teraz tata jest super a ja wredna
pracocholiczka/
szukałyśmy pomocy u różnych psychologów -bez efektów
rozpoznała u siebie dda chodzi na terapię od roku-po tygodniowym
wyjeżdzie na grupowe spotkanie-napisała mi że to ja odpowiadam za
wszystkie jej problemy i nie chce ze mna miec nic wspólnego do końca
życia przyjedzie jak będę umierała
CZY TERAPIA PROWADZI DO TAKIEGO ZNIENAWIDZENIA MATKI,co mogę dla
niej zrobić -zostało mi pełno listów od niej już jako 15 letnia
dziewczynka pisała ciagle jak mnie kocha i jak mnie krzywdziła-
wracała z wakacji i zaczynało się jak mnie nienawidzi
CO POWINNAM ZROBIĆ strasznie ja kocham

[kajda28]

Twój mąż przestał pić jak córka miała 18 lat, a przez 18 lat
pozwalałaś aby żyła w pijackim domu. Stąd ta nienawiść córki do
ciebie, tata był zły i jego mogła nienawidzieć "w trakcie" tych 18
lat, a ty byłaś tą "dobrą" i nie można było mieć do ciebie złości,
żalu. Dlatego ta cała złość na ciebie się kumulowała, dodatkowo z
poczuciem wstydu za to uczucie- no bo jak można nienawidzieć kogoś
kto też cierpiał, i nie ranił bezpośrednio.
Kiedyś był wątek co DDA czują do swoich mam, poszukaj.
Daj jej siebie nienawidzieć, nie oceniaj tego uczucia, nie próbuj
tłumaczyć że jest inaczej, ona to czuje i po prostu zaakceptuj ten
fakt, nie wiń ją za jej uczucia- jednak skądś się one wzieły.

Z tego co piszesz córka ma problemy ze sobą, boi się komuś zaufać,
pokochać. Uważa że jak się przed kimś otworzy to on ją zrani, że jak
ktoś zauważy że jej na nim zależy to wykorzysta ten fakt. Może sama
powinnaś udać się do psychologa .

Mam pytanie: jeżeli byłaś samodzielną kobietą która wszystko co
osiągneła w życiu zawdzięcza sobie, to po co męczyłaś się tyle lat z
mężem?

[kkkkmm]

nie męczyłam sie 18 lat,na początku razem wszystko zaczynaliśmy,kochałam męża-to
się zaczynało stopniowo,drinki w dostatnim domu.rano zawalanie wszystkich
obowiązków,aż wreszcie zostało tylko picie i poważne kłopoty ze zdrowiem-chociaż
oficjalnie zaprzeczał wiem że zdawał sobie sprawę,że nie może przestać, szukał
pomocy u prywatnych psychiatrów wstydził się pójść do AA-gdybym Go zostawiła
zapiłby się -mimo wiader łez jakie wylałam ,widziałam w nim ciągle dobrego
człowieka który rozpaczliwie szuka pomocy-dopiero jak zorganizowałam prywatnie
spotkanie ze specjalistą od picia-po 10 min rozmowy od razu zdecydował się na
osrodek-od tego czasu nie tknął alkoholu i nadal chodzi na spotkania AA
bardzo kochał dzieci nie było żadnej agresji-dzieci pamiętają -gdzie tata śpi bo
chory-jak były starsze zdawały sobie sprawę że pije
córka jak zobaczyła pijanego na ziemi,mówiła że by się zabiła gdyby to był jej
tata -bardzo się razem cieszyłyśmy,że podjął leczenie
jednak moja praca ponad siły,nerwy ,strach co jutro się wydarzy,odbiło się na
dzieciach,córka od zawsze miała problemy w relacjach z innymi,i ja i ona
chodziłyśmy do róznych psychologów nic to nie dało-teraz jest po roku terapii
dda i napisała mi że na dda dowiedziała się że to ja za wszystkie jej kłopoty
odpowiadam -chociaz jeszcze pół roku temu codziennie do siebie dzwoniłysmy

[kajda28]

mój mąż po tym jak go opuściłam zapija się- jest chyba jedynym
człowiekiem któremu odwieszono wyrok sądowy tylko za "ciągłe i
destrukcyjne picie". Jak byliśmy małżeństwem pił 2 tyg w roku, teraz
jest to ok. 6-7 m-cy. Zawsze kochał dzieci, zawsze gdy był trzeźwy
przychodził do nich, codziennie, nie unikał kontaktu, nigdy nie
zrobił im krzywdy. Do teraz, teraz już nie kontaktuje się z nimi
(ponad 2 lata od rozstania się ze mną). Nie wiem jak za 20 lat
spojrzą na to moje dzieci, ja wiem jak widzę moje dzieciństwo i
pamiętam moje prośby aby mama odeszła od taty- pomimo że ten nas nie
bił, nie robił większych awantur- a może wymazałam to wszysko z
pamięci.... Widziałam też strach dzieci kiedy ktoś szedł klatką,
niespodziewanie zadzwonił domofon- pomimo że wiedziały że nie
wpuszczę taty pijanego do domu, że mogą być bezpieczne.

Terapia nie powoduje że zaczyna się nienawidzieć matki, terapia
powoduje że wydobywają się z nas uczucia które są ukryte, których
się wstydzimy i za które uważamy się winni. Mogę Cię jedynie
pocieszyć, że po "wylaniu" tych uczuć zostanie spokój z jej strony,
i prawdopodobnie miłość- może już nie być międzywami tak jak było-
bo jeżeli chodzi na terapię, jeżeli ty chodziłaś na terapię- więc
nie mogła to być zdrowa relacja.

> bardzo kochał dzieci nie było żadnej agresji-dzieci pamiętają -
gdzie tata śpi b
> o
> chory-jak były starsze zdawały sobie sprawę że pije

znaczy pił od zawsze? bo jak były małe to znaczy ile miały lat 4-5?
Starsze dzieci już wiedziały że nie śpi ze zmęczenia po pracy,
może tylko ty udawałaś że je świetnie okłamujesz.

[kajda28]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=25314&w=66053128&v=2&s=0
to link do wspomnianego wyżej tematu.

[agwiel]

Witaj. Jestem bardzo dorosłym DDA i sama mam prawie dorosłe córki.
Bardzo dobrze,że chcesz pomóc swojemu dziecku. Pomagając jemu
pomagasz także swoim przyszłym wnukom. Mnie DDA nastwiło na
perfekcjinizm, nadmierną kontrolę i unikanie awantur, krzyku.
Dlatego mając męża (bardzo dobrego zresztą) impulsywnego i
cholerycznego zafundowałam swoim dzieciom rozbieżne komunikaty od
rodziców. Z jednej strony za bardzo spokojna i zrównoważona matka z
potrzeba ciągłej kontroli a z drugiej strony nastawiony na emocje,
niepoukładany tata. Efekt to Borderline Personality Disorder u
najstarszej córy. i próby leczenia od wielu wielu lat. Walcz o swoje
dziecko mądrze. Daj jej przepracować przeszłość. Mnie nikt wtedy nie
pomógł (mama zmarłajak miałam 17 lat i zostaliśmy z pijącym tatą).
Pamiętaj,że twoja córa tak naprawdę cię kocha. Ja też kocham swojego
ojca mimo awantur, mimo strachu, bólu jaki mi zafundował.
Przetrawiłam to w sobie, szkoda tylko,że tak późno, może by się
obyło bez tak dużych problemów u mojego dziecka.

[mskaiq]

Twoje dzieci nie odczuwaly alkoholizmu Ojca i wedlug mnie nie sa
wcale DDA. Problem Corki moze byc problemem DDD. Napisalas ze dalas
dzieciom piekny dom, swieta, zadbalas o nauke, angielski, sport ale
czy dalas im milosc. Czy potrafilas przytulic, posluchac o jej
problemach, nie wymuszac, nie krzyczec, wybaczyc kiedy zrobila cos
zle.
Dziecko, dorosly rowniez potrzebuje wiecej milosci niz czegokolwiek
innego. Terapia mogla spowodowac ze zrozumiala skad biora sie jej
problemy i ma wiele zalu do Ciebie. Mysle ze nie umie Ci wybaczyc bo
tego Jej nie nauczylas. Byc moze zycie nauczy ja wybaczania i
jednego dnia wroci milosc do Ciebie.
W tej chwili jest Jej jeszcze trudniej, jeszcze bardziej jest
zagubiona.
Serdeczne pozdrowienia.

[wsb123]

idz ze soba na terapie to sie dowiesz

[agwiel]

kkkmm to prawda terapię najlepiej zacząć od siebie, bez tego
nieiwele się zmieni w Toim i córki życiu. Życzę wytrwałości i
pozdrawiam.

[48xmax1]

Dokladnie. Jestes sprawca i ofiara jednoczesnie. Zajmij sie soba,
Twoja corka da sobie rade.