Siedzimy na bombie

[ania_bania76]

Pielęgniarka z hospicjum domowego była przed chwilą u Taty i powiedziała, że
to kwestia kilku/-nastu godzin do dwóch dni, jak Tato odejdzie. Że gdy to się
stanie, to mamy wyłączyć materac odleżynowy, przykryć Go prześcieradłem,
zamknąć Mu oczy, zamknąć okno i włączyć wiatrak...
Boże, nie wierzę, że to o chodzi o mojego kochanego Tatusia!
Wiemy, że to może nastąpić w każdej chwili i niby jesteśmy przygotowani, ale
jak ona jeszcze to powiedziała, to się kompletnie rozkleiłam.
Nie wytrzymam tego oczekiwania!!!

[tolka3]

Aniu, strasznie mi przykro, dasz radę, to wiem, ale potrzeba dużo sił...
Trzymaj się, będę o Was myślała, to wszystko, co mogę zrobić... Najważniejsze,
że jesteście przy Tacie.

[ania_bania76]

Tolka, dziękuję, że odpisałaś. Właśnie Ty... Wiem, że rozumiesz.

[tolka3]

Aniu, rozumiem doskonale... Nie tylko ja... Odezwij się jak będziesz miała
chwilkę i ochotę, pisz do nas, będzie Ci lżej. Trzymaj się dzielnie.

[rima]

Aniu, ogromnie mi przykro... Na pewno daci wszyscy rade, najwaniejsze zebyscie
sie teraz tez razem trzymali mocno, wspierali bo to wazne w tych ciezkich
chwilach. Badzcie przy tacie... do konca, trzymaajcie go za reke. Badz dzielna -
jestem myslami z wami, tez to przechodzilam. Ty jestes bardziej swiadoma, ja
stalam przy mamie, tulilam sie do niej, trzymalam za reke i czekalam na cud,
ale cud nie nastapil....
Iza

[koofel]

Tak bardzo mi przykro.Czytam i płaczę.

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Aniu! Badź dzielna, jestem z Tobą myślami...

[gontcha]

Aniu - siły, dzielności i spokoju w tak trudnym czasie...

[ania_bania76]

rima, balbinka - dzięki!

[liina]

Trzymaj sie, nam nikt tego nie mowil, nie byslimy w ogole przygotowani, po nocy
w necie szukalam zakladu pogrzebowego..., bo nie chcielismy wczesniej tego
robic, wiadomo czemu...

[shadowland1]

moge sobie tylko wyobrazic co przezywasz:( jestem z Toba myslami

[ulaw2]

Aniu, tak bardzo mi przykro.Łączę sie z Tobą w tym bólu.

powiec mu wszystko

[szymonstanczyk]

co masz do powiedzenia , ja nigdy w zyciu nie powiedziałem mu że go kocham i nie zdążyłem bo zawsze przekładałem to na następny dzień , a ten "dzień" przyszedł jak złodziej w nocy.

Tato odszedł...

[ania_bania76]

w sobotę 22 lipca o 6.56 rano, na naszych oczach, trzymaliśmy Go za rękę, gdy
umierał. W czwartek był pogrzeb.
Tatku, zawsze będziesz w moim sercu!!! KOCHAM CIĘ!!!

W rej chwili nie jestem w stanie nic więcej napisać.
Wam wszystkim dziękuję za słowa otuchy.

[tolka3]

Aniu... kilka dni temu miałam tu napisać, zapytać, co u Was... Tak mi przykro.
Jedynym pocieszeniem jest to, że Tato już nie cierpi. Ściskam Cię.

[ulaw2]

Aniu tak bardzo mi przykro i tak bardzo żal.
Ściskam Cię mocno.

[kol32]

Aniu, kilka razy w ciągu ostatnich dni zbierałam się, zeby zapytać, co u ciebie
ale nie miałam odwagi przerwać tej ciszy.

Tak bardzo mi przykro.

Kasia

[gontcha]

Wyrazy wspólczucia Aniu.

[agies2000]

Aniu!Bardzo mi przykro i smutno....Z calego serca Ci wspolczuje,wiem co czujesz
teraz ,jaki masz ciezar na sercu,bo ja przezywam to samo.15 lipca zmarla moja
kochana Mama.Jestem myslami i calym sercem z Toba.........Agata.

[liina]

Bardzo wspolczuje.Ja nie moge sie wciaz pozbierac.Bardzo mi mamy brakuje. Jakos
to mogloby byc mniej bolesnie urządzone.Strasznie meczace jest zycie, jeszcze
bardziej meczace jest umieranie i tak to sie konczy...

[kwiecinska]

Kochani,

bardzo Wam wspolczuje. Nie moge uwierzyc, ze my wszyscy stracilismy rodzica.
Strasznie nas duzo..:-(((

Niech pocieszeniem bedzie dla Was FAKT, ze nasi ukochani rodzice są teraz
naszymi aniolami, chronią nas i wspierają. Żyją i życ beda w innym swiecie.
Beda na nas czekac.

Przytocze Wam prawdziwa historie, ktora wydarzyla sie kilka dni temu. Dala mi
wiele otuchy i wiary.
Moja bliska kolezanka/sąsiadka od dziecka (Mama ja bardzo dobrze znala, nie
chcialaby zeby cos zlego sie jej stalo) miala kilka dni temu bardzo powazny
wypadek. Byla pasazerem, kierowca bardzo polamany, poturbowany, samochod w
tragicznym stanie.. W momencie kiedy samochod odbijajcy sie z ogromna
predkoscia od autobusu wpadl na nich - zobaczyla tęczę, poczula cieplo, i
zobaczyla ze siedzi w samochodzie otoczona kulą, ktora chroni ją przed
tragicznymi skutkami wypadku. Na przeciwko niej stala moja Mama....
KOlezance nic sie nie stalo, malo tego - nie wiedziala nawet jak powazny byl
wypadek, dopoki nie wysiadla z samochodu. Swiadkowie nie mogli sie nadziwic ze
nic jej nie jest..

Niektorzy nazwą to szczesciem. Ja wiem, ze Moja Mama zyje w Niebie i stamtad
bedzie pomagac ludziom.
jest mi lzej z tą myslą..

Mam takie jedno marzenie. Chialabym aby w przyszlosci moje dziecko namalowalo
obrazek, na ktorym bedzie ono i dwie panie. Jedną z nich bylabym ja. Drugą Moja
Mama. Kiedy zapytam dziecko dlaczego namalowalo babcie, ktorej nigdy nie pozna,
odpowie mi : Mamusiu, przeciez Babcia przychodzi do mnie czesto i bawimy sie
razem...

Pozdrawiam Cie Aniu bardzo mocno. Wiedz, ze wielokrotnie bedziesz czuc obecnosc
Taty. On nigdy Cie nie opusci.

[tolka3]

To piękne, co napisałaś. Niesamowite przeżycie. Boże jak ja bym chciała
zobaczyć moją mamę...

[ania_bania76]

kwiecinska, też myślę, że życie mojego Taty nie skończyło się wraz z Jego
przejściem na TAMTą stronę. I COŚ w tym musi być, tylko nikt nie wie co, bo
nasza wiedza i wyobrażenia na temat życia po śmierci ograniczają się do tego, co
sami wiemy, widzieliśmy, usłyszeliśmy, przeczytaliśmy. Tak na dobrą sprawę to
nic nie wiemy.
Może uznacie, że to głupie i naiwne, co teraz napiszę, ale dzień po śmierci
Taty, brat odebrał telefon, był tylko jeden sygnał, w słuchawce usłyszał
automatyczną sekretarkę i słowa: "abonent poza zasięgiem". Mama się trochę
wystraszyła, a my z bratem od razu pomyśleliśmy, że to Tato dzwonił. Bo jak poza
zasięgiem może być ktoś, kto wybiera numer, dzwoni i uzyskuje połączenie? Raczej
niedostępna może być ta osoba, do której się dzwoni, a nie ta, która sama
dzwoni. Pomyśleliśmy wtedy, że Tato dał nam znać, że dotarł na miejsce i jest
szczęśliwy.
Mój Tato był bardzo dobrym człowiekiem, a przy tym skromnym i nie lubił sobą
absorbować innych. Miał w sobie coś takiego, że np. zupełnie obce osoby, całkiem
nieproszone, zaczynały Mu się zwierzać, opowiadać o nawet b. osobistych
sprawach, co dziwiło zawsze samego Tatę. Zwierzęta Go uwielbiały, choćby w
pokoju siedziało kilkanaście osób, pies zawsze poszedł do Taty, siadał Mu na
kolanach i lizał po twarzy.
Nie wiem, może z nami jest coś nie tak, ale nie histeryzujemy i nie rozpaczamy
po Jego śmierci tak, jak myślałam. Może to też jest spowodowane tym, że Jego
długotrwała choroba i pogarszający się z dnia na dzień stan, w pewnym sensie nas
na to przygotowały (o ile w ogóle można być na to przygotowanym...).
Jeździmy na cmentarz, opowiadamy Mu, co się wydarzyło danego dnia i cały czas
czujemy, jakby nadal z nami był (bo na pewno JEST!!!).
Tak, jak piszesz kwiecinska, mamy o jednego Anioła więcej, mamy swojego
człowieka w Niebie!
I wiem, że jak przyjdzie mój czas, to Go znów zobaczę!!!

[tolka3]

Aniu, tak, myślę, że choroba przygotowuje na ten dzień... na odejście. Niby nie
dopuszcze się tej myśli, nie chce się tego najbardziej na świecie, jednak wie
się, że to nie uniknione. My też nie hosteryzujemy, nie rozpaczamy tak, jak mi
się wydawało, że będziemy. I też ostatnio sobie myślałam, czy z nami może jest
coś nie tak. Ale wiesz, myślę, że dużo dało to, że byliśmy przy nich. Ja przy
mamie, Ty przy swoim tacie, gdy odchodzili, trzymaliśmy za rękę, pomogliśmy
przejśc na tamtą stronę. To bardzo dużo. Jestem wdzięczna losowi, że pozwolił
mi zdążyć, dzieliło mnie od mamy ponad 400 km, po moim przyjeździe żyła jeszcze
tylko kilka godzin. Wiesz Aniu, ja też mam takie naiwne myśli. Gdy odchodzi
ktoś z forum wyobrażam sobie, że idzie TAM, spotyka się z tymi, którzy już tam
są, patrzą na nas, uśmiechają się, moja mama mówi "to moja córka", Twój tato z
kolei pokazuje mojej mamie Ciebie :) Muszę wierzyć, że tam jest życie, że Oni
są, że są czasem nawet blisko. Tylko niestety ta tęsknota jest przeogromna, z
biegiem czasu coraz większa... Ja dziś znalazłam króciutki liścik od mamy,
który przysłała mi wraz z jakimś zaświadczeniem, którego potrzebowałam, gdy
mieszkałam w akademiku. Ten list zaczynający się od słów "Kochana Moja" pisany
jej ręką wyzwolił znów ogrom tęsknoty. Siedzę i płaczę. I zaglądam tutaj, do
Was na forum, bo tu mi lepiej jakoś. POzdrawiam Was. I przesyłam uśmiechy w
stronę Nieba :)

[ulaw2]

Czytam i płaczę.
Odejście kogoś bliskiego jest dla mnie czymś niewyobrażalnym i strasznym
zarazem ale jakże piękne jest to co piszecie. Czytając wasze zwierzenia
człowiek uzmysławia sobie także inny wymiar tego odchodzenia.Wierzę że Wasi
bliscy na pewno są w niebie, bo tak pięknie pisać o odchodzeniu mogą
tylko "dzieci aniołów".
Ściskam Was mocno.Ula.

[amikeo]

U nas też po śmierci Taty były głuch telefony. A jeszcze ciekawsze było to, że
w wieczór przed pogrzebem otworzyły się na oścież obie furtki. Tak jakby Tata
sobie poszedł, nie odgradzając się od nas. Obie z siostra słyszałysmy też jak
żegnał się ze swoim domem, hałasy w garażu, kroki w Jego pokoju. I nikt mi nie
powie, że to wyobraźnia jakaś przewrażliwiona.

Dziewczyny

[ja-ninka]

Przeczytałam Wasze refleksje i przypomniała mi się książka "Balsam dla duszy w
żałobie" (Jack Mark Victor Canfield Hansen),jeśli będziecie miały taką
możliwość to zachęcam Was do poczytania jej (to są opowiadania oparte na
autentycznych zdarzeniach).

[oliwka_06]

Aniu...coż moge powiedzieć...współczuję Ci bardzo. Przechodziłam przez to samo
prawie dwa lata temu. I jedno co doskonale pamiętam do dziś to straszne uczucie
bezradności. Tata nas zawsze uczył, że z każdej sytuacji są przynajmniej dwa
wyjścia a czasem nawet trzy, a tymczasem w jego przypadku choroba była tak
szczególna, że nie było na całym świecie lekarstwa i ratunku.
Byliśmy z nim do końca i wspieraliśmy się nawzajem i to jest najważniejsze.
Trzymaj sie mocno i bądź dzielna.