Nowotwór

[historyczka222]

Czy wszyscy zachorujemy na nowotwór???????????Przeraża mnie to ile ludzi
choruje a jeszcze bardziej to ile ludzi umiera na to cholerstwo.

[kosia88]

Wiesz też się nad tym wciąż zastanawiam....I nie to że mam jakieś
schizy ale dołuje mnie fakt że wszyscy są bezradni wobec raka A "on"
wciąż zbiera żniwo i zbiera.... Okropieństwo brrrr !!!!!!
Chociaż muszę przyznać że zaraz po śmierci taty - jakieś 1,5 m-ca
temu - sama pognałam na wyniki, usg itp. bo miałam wrażenie że coś
ze mną nie tak..... ale podobno, po takich przejściach zdarza się
większości....
I tak sobie żyjemy mając ciągle nadzieję że nie trafi na nas....
Zabrzmiało bardzo pesymistycznie..... ale takie jest życie ludzi
których bliscy odeszli bo przegrali z rakiem......
Pozdrawiam

[szaraiwka]

historyczka222 napisała:

> Czy wszyscy zachorujemy na nowotwór???????????Przeraża mnie to ile
ludzi
> choruje a jeszcze bardziej to ile ludzi umiera na to cholerstwo.


nie, nie wszyscy. Niektórzy zginą w wypadkach, inni zemrą na zawał,
niektórych porazi wylew a innych prąd. Za to pewne jest że wszyscy
umrzemy.

Też mam schizy nowotworowe po tym jak rak zabrał mi ojca. Ale mimo
wszystko pytanie zadane wyżej jest bez sensu. Pozdrawiam i radzę
cieszyć się życiem póki trwa zamiast je sobie zatruwać obawami, że
się skończy (bo że się skończy to pewne).

[ada0406]

historyczka222 napisała:

> Czy wszyscy zachorujemy na nowotwór???????????Przeraża mnie to ile
ludzi
> choruje a jeszcze bardziej to ile ludzi umiera na to cholerstwo.

Wlasnie cholerstwo!!!! Wlasnie moj tatus przegrywa ta walke z tym
bydlakiem. A walczy z nim od trzech tygodni. Szok totalny.
Nie moge pojac jednego: dlaczego potrafia sie zajmowac robaczkami bo
gina, dlaczego potrafia sklonowac czlowieka, dlaczego potrafia
wyslac w kosmos itd. a dlaczego nie potrafia znalezc lekarstwa
skutecznego na tego gnoja...

[pam_71]

A Ja nie zachoruję ;-p
O ! Zapewne zejdę na zawał albo wylew ... albo utopię się w moim
ulubionym jeziorku ;-) Albo zdarzy się 1001 różnych innych
nieprzewidzianych zadarzeń ... co mi pisane to i tak będzie ;-) NIe
ma co sie podniecać na zapas i zaśmiecać tego forum nieprzemyslanymi
wpisami.
Pozdro
Pam (bez obciążeń onkologicznych w moijej linii, za to u męża ...
uuuuu)

[edzia400]

Ja mam te same mysli co historyczka :( ciagle słysze o nowotworze , od smierci
mojej mamy chyba juz z 30 osób wokół mnie zachorowało kiedy boli mnie głowa
mysle ze mam raka od tego zwariowac można. Ja chyba mam obsesje :| to
nienormalne. Wierz mi Pam chciałabym myslec jak ty :(

[pam_71]

Tak .. takie stany(przejściowe!) wydają się normalne, gdy w
najbliższej rodzinie ktoś choruje ... Ja sama od momentu jak Tata
mojego P. zachorował to patrzę na męża inaczej ... sama wiesz
jak ... Problem w tym, że na innym forum znalazłam wpis autorki
wątku, w kórym dobitnie napisała nikt z mojej rodziny nie chorował
ani nie choruje na raka ... no to mnie trzepnęło. Albo troll albo
się dziewczyna niepotrzebnie i chorobliwie nakręca nieszczęściem
innych ... no sorry, ale jakos ostatnimi czasy moja tolerancja
poszła w las ... chyba na jakiś czas nie będę siadać do kompa ;-)
Pozdrawiam i wielu, wielu pozytywnych myśli życzę
PS: co nie przeszkadza, że za rok znowu mojego P. wykopię na
badania ... tak na wszelki

[dorula114]

Ja, niestety, mogę równiez napisać, że nikt z mojej rodziny nie
chorował na nowotwór, nie miałam zielonego pojecia, czym jest tak
naprawdę rak, było mi to obce jak kosmos, więc jak zachorowałam, to
nie docierało to do mnie przez dłuuuuugi czas - po prostu myślałam,
że śnię! Kiedy się jakoś wygrzebałam, po pół roku zachorował mój mąż.
Kiedy zapytał-co ja tu mam?, juz wiedziałam. I nagle zaczęłam
widzieć świat inaczej, mam mnóstwo znajomych chorych na raka, albo
takich, co juz odeszli, ale nie jest to, na szczęscie, nikt z mojej
rodziny (oprócz męża). Jestem jeszcze młoda, moja mama strasznie
przezywa moją chorobę, martwi się chyba bardziej ode mnie, co z
kolei wykańcza mnie psychicznie. Trudne to wszystko, przykre bardzo
tak sie martwić o siebie, męża i mamę i siostrę, bo mój Ojciec
niestety nie przetrzymał tych cięzkich chwil i po kilku miesiącach
od mojej diagnozy zmarł na zawał.
Nie wiem, po to to piszę, może po to, żeby się wyżalić, żeby
powiedziec, że nie spodziewałam się tego nigdy w życiu i jest mi
bardzo ciężko z tym normalnie funkconować, choć pracuję, żyję jak
wczesniej, ale to już nigdy nie będzie to beztroskie życie, bo nic
się nie powtarza...
Zyczę Wam wszystkim tego, co najwazniejsze w tym skołatanym, pełnym
niepewnosci świecie - szczęścia.

[anusiafizjo30]

To i ja się dołączę. Boję się nowotworu od momentu kiedy moja babcia parę lat
temu zmarła na raka piersi. Patrzyłam jak powoli odchodzi, nie było szans na
leczenie( zaawansowana cukrzyca, wiek, no i do tego małe miasteczko gdzie nie
było onkologii). Mimo, że wszyscy nie mówili babci prawdę ona i tak wiedziała,
że niedługo umrze. Pamiętam jak mi powiedziała, że ona już chce umrzeć, nie boi
się. Rok od diagnozy pojawiły się przerzuty do mózgu, coraz częściej spała,
myliła niektóre rzeczy, a potem pojawiła się śpiączka. PO pierwszej jeszcze się
wybudziła i była zdziwiona, że spała tak długo, że w ogóle spała, bo nic nie
czuła, tkwiła w nieświadomości parę dni. Ja nieraz zastanawiałam się, co myślą i
czują ludzie pogrążeni w śpiączce i teraz wiem, że nic, to jest jak pustka, duża
luka w pamięci. Ale Bóg i tak był dla niej łaskawy, bo nie cierpiała bólu, nie
brała żadnych leków przeciwbólowych, nie zwracała, po prostu któregoś dnia
zasnęła na kilka dni i już się nie obudziła. Ale te momenty jej odchodzenia;
wyraz jej twarzy, oczy, oddech, tego nie da się opisać, ten obraz pozostanie
już na zawsze w pamięci. Dlatego nie chcę tego więcej, dlatego tak mnie to
przeraża. Już dwa razy miałam sen , że mam nowotwór. A teraz sama czekam na
wynik badania histopatologicznego i nie dopuszczam do siebie myśli, że to ...
Więc powtarzam sobie jestem zdrowa, będę zdrowa, wynik będzie dobry. Wierzę i
wiem, że będzie dobrze.