Jędrek-niejadek

[merenre]

Kolejne moje pytanie:) Jędrek żyje powietrzem i cycem. Waży nieco ponad 9
kilo, nie choruje, jest bardzo ruchliwy, ciekawski, widzę że rozwija się
dobrze. Ale wiem, że kilo, dwa mógłby przybrać (przy urodzeniu ważył 3950).
Dziś na przykład zjadł: półtorej parówki, miskę zupy (jadł pół dnia), pół
słoika (190 g) deseru owocowego, dwa gryzy banana i pół kromki chleba.
Popijał też sok. Do tego cyc w ciągu dnia do spania i po przebudzeniu. Potem
cyc na dobranoc i w ciągu nocy. I tak mniej więcej wygląda ilościowo jego
menu. Czasem mniej, czasem więcej. Jakieś dobre rady? Nie chce faszerować go
lekami na apetyt, bo po co. Boję się tylko, że przez takie jedzenie może
osłabić sobie odporność organizmu, przez co zacznie chorwać, a idzie do
żłobka:)
Pozdrawiam serdecznie
PS - forum jest super

[milena_w]

ojej mój Puciek też Jędruś i też nie chce jeść dokładnie tak jak opisałaś i też
chodził do żłobka ale tam akurat jadł dużo.
niestety już nie chodzi bo chorował :O) i nie wytrzymałam i zabrałam go, ale
chorował na pewno nie dlatego że niejadek tylko przyjmowane były kaszlące i
zakatarzone dzieci :O(
teraz ma 17 miesięcy a waży może ze 13 kilo niby mało ale pediatra mówi że w
porządku, nie ma anemii dobrze się rozwija
więc nie przejmuj się skoro wszystko inne jest w porządku, choć wiem że to
cieżka przeprawa z niejadkiem
aha i oczywiście zdarzają się okresy jedzenia i niejedzenia

[milena_w]

Jak zachęcić dziecko do jedzenia, lub przynajmniej nie zniechęcić go do niego
całkowicie. 20 sposobów na niejadka

Zobacz, leci samolot! - Łyżka krąży wokół zamkniętej buzi i próbuje się za
wszelką cenę do niej wcisnąć. A może przy stole zasiadają razem z twoim
dzieckiem wszystkie lalki i misie. Albo do każdego posiłku zajeżdża cała
kawalkada samochodów, koparek i dźwigów.

Nakarmienie niejadka to prawdziwa sztuka. Na pewno nieraz próbowałaś różnych
sztuczek, by twój maluch zjadł choć odrobinę zupy czy mięsa. I nieraz
zastanawiałaś się, dlaczego inne dzieci tak chętnie jedzą, a ty ciągle musisz
używać forteli.

Nie jesteś sama. Na słaby apetyt swych dzieci narzeka 20 procent rodziców
trzylatków i aż 42 procent rodziców czterolatków.

Jeżeli dziecko nie bardzo lubi jeść, najczęściej stosują "taktykę trzech p".

Najpierw chcą malucha przechytrzyć ("Nie lubi natki, to trzeba ukryć ją w
kotlecie!"), później starają się je przekupić ("Zjedz obiad, to kupię ci
lizaka"), a gdy i to nie skutkuje, postanawiają go przymusić ("Jak nie zjesz,
to dostaniesz lanie").

Tymczasem w przypadku niejadków najskuteczniej działa czwarte "p" - przeczekać.
I piąte - nie przejmować się.

To nic, że inne dzieci jedzą więcej. Każdy maluch ma własne tempo przemiany
materii. Jeśli twój rozwija się prawidłowo, nie masz powodu do niepokoju.

Twój niejadek się nie zagłodzi. Naprawdę! Dzieci rodzą się z instynktem
pokarmowym, który sprawia, że jeśli tylko mają taką możliwość, jedzą dokładnie
to, czego ich organizm potrzebuje, i tyle, ile potrzebuje.

A zatem koniec z dyktaturą w kuchni. Pozwól maluchowi decydować, co będzie
jadł. Ty zadbaj jedynie, by mógł wybierać spośród rzeczy zdrowych i jak
najbardziej różnorodnych. Nie zmuszaj go, by zjadał więcej, niż chce. On wie
najlepiej, ile mu trzeba. Wiele problemów z jedzeniem bierze się stąd, że
rodzice przeceniają potrzeby pokarmowe dzieci. Jeżeli maluch odsuwa talerz,
widocznie nie jest już głodny. Uszanuj to. Czy ty chciałabyś, żeby ktoś zmuszał
cię do zjedzenia tego, czego nie lubisz lub więcej, niż byś chciała?

Dzieci mają znacznie mniejszy żołądek niż dorośli. Nie mogą jeść tyle samo. Ich
porcje powinny być co najmniej o połowę mniejsze niż porcje dorosłych.

Wojna nad talerzem zaczyna się często, gdy maluch ma dwa, trzy lata. I rzadko
tak naprawdę ma związek z jedzeniem. Dziecko w tym wieku zaczyna bowiem zdawać
sobie sprawę z własnej tożsamości. Zauważyło już, że to, co mówi i robi, ma
wpływ na innych. I teraz próbuje ("Ciekawe, co zrobi mama, jeżeli wypluję tę
wstrętną brukselkę?", "Nie będę jadł, niech się trochę pomartwi!").
Twoje "zjedz" działa na niego jak płachta na byka. A im bardziej nalegasz, tym
bardziej chce postawić na swoim. Przecież nastajesz na jego nowo odkryte "ja",
nic dziwnego, że broni się ze wszystkich sił.

Postaraj się nie okazywać, że tak bardzo zależy ci, by wszystko zniknęło z
talerza. Nie krusz o to kopii, bo nie warto. Jeśli dasz się wciągnąć w tę próbę
sił, jesteś z góry skazana na przegraną. Maluch i tak nie zje, a ty tylko
stracisz w jego oczach. No i niepotrzebnie będziesz się denerwować.

Z czasem twoje dziecko zrozumie, że je się nie po to, by sprawić mamie
przyjemność, ale po to, by nie być głodnym. I że z wolnością osobistą nie ma to
wiele wspólnego.

Dobre maniery przy stole są ważne, ale ich naukę lepiej odłóż na później.

Niechęć do jedzenia niekiedy ma także inne źródło. Zwykle przy gotowaniu
kierujemy się własnym gustem. Po prostu robimy to, co sami lubimy. Może się
jednak zdarzyć, że maluch ma zupełnie inne upodobania kulinarne i to, co
serwujesz, nie bardzo mu smakuje.

Może się zdarzyć, że ruskie pierogi, które ty uwielbiasz, twojej córce wydadzą
się obrzydliwe. A na przykład kasza manna? Ohyda, prawda? Odkąd pamiętasz, nie
cierpiałaś jej. Obiecałaś sobie, że twoje dziecko nigdy nie będzie musiało jej
jeść. Co innego te pyszne czekoladowe kulki, które zalewa się mlekiem. Jak
można ich nie lubić? A jednak. Aż trudno w to uwierzyć, że własny syn woli
kaszę, a kulek wprost nie cierpi.

Jak zachęcić dziecko do jedzenia, lub przynajmniej nie zniechęcić go do niego
całkowicie.

1. Proponuj dziecku jedzenie tylko wtedy, kiedy jest głodne. Maluchy często
odmawiają zjedzenia posiłku po prostu dlatego, że nie zdążyły jeszcze
zgłodnieć. Twój niejadek nigdy nie bywa głodny? A może nie dajesz mu na to
szansy? Spróbuj przez kilka dni nie podtykać mu jedzenia co chwilę. Poczekaj,
aż sam zainteresuje się, co będzie na obiad czy kolację.

2. Gdy już zaobserwujesz, kiedy zazwyczaj twój maluch robi się głodny, wprowadź
stałe pory posiłków. Dzieci lubią uregulowany tryb życia.

3. Zmniejsz liczbę posiłków. Trzylatek naprawdę nie musi jeść pięć razy
dziennie. Jeśli na drugie śniadanie zamiast kanapki z szynką dasz mu jabłko
albo pomarańczę, może obiad zje z większym apetytem.

4. Ogranicz przekąski między posiłkami. Zwróć uwagę, czy dziecko nie podjada
zbyt często. Batonik, kilka cukierków, chrupek lub chipsów to niby nic, a
jednak fatalnie wpływa na apetyt.

5. Proponuj mu mniejsze porcje. Talerz pełen po brzegi zupy jarzynowej wcale
nie zachęca do jedzenia. Przeciwnie - może dziecko przytłoczyć i przestraszyć.
Co innego mały kotlecik, łyżka ziemniaków i niewielka miseczka sałaty. To da
się zjeść. I naprawdę wystarczy, by zaspokoić głód dwulatka.

6. Dbaj o różnorodność potraw. Jeżeli codziennie serwujesz dziecku rosół i
pulpety, nie dziw się, że nie chce tego jeść. Czy ty chciałabyś jeść w kółko to
samo? A może jutro, zamiast firmowego obiadu, zaproponujesz mu żurek i pieczoną
rybę, albo barszcz z chrupiącym pasztecikiem? Zobaczysz, że przynajmniej
spróbuje.

7. Postaraj się, by posiłki wyglądały na talerzu kolorowo i apetycznie. Przy
zielonym groszku świetnie wygląda biała cykoria albo czerwone pomidory, przy
białym kalafiorze - pomarańczowa surówka z marchewki albo zielona sałata itd.
Inny pomysł to kolorowe sałatki z warzyw (żółta kukurydza, pomarańczowa
marchewka, czerwona papryka, fioletowa fasola, zielony groszek, białe
ziemniaki) lub owoców (czerwone truskawki, białe jabłko, pomarańczowe
mandarynki, zielone kiwi). A na kanapkach? Pokrojona w krążki rzodkiewka
posypana szczypiorkiem, jajecznica z drobinkami czerwonej papryki, szynka
ozdobiona plasterkiem pomidora wyglądają naprawdę apetycznie.

8. Pozwól dziecku wybierać. Zanim zabierzesz się do przygotowywania posiłku,
zapytaj: "Chcesz kanapkę z szynką czy twarożkiem? Wolisz jogurt z jagodami czy
truskawkami, a może koktajl bananowy lub pomarańczowy?". Jeśli nic nie
wybierze, to trudno. Może jednak któraś z propozycji mu się spodoba. Poza tym
każdy z nas lubi decydować o swoim menu, dzieci nie są wyjątkiem.

9. Zgódź się na drobne dziwactwa twojego malucha. Jeżeli koniecznie chce
popijać pomidorową sokiem pomarańczowym, nie rób z tego problemu. To przecież
tylko kwestia smaku. Lubi jeść kanapki tylko w kształcie trójkąta, a mleko pić
przez słomkę? Nie przejmuj się, na pewno z czasem mu się to znudzi.

10. Nie dawaj dziecku tego, czego nie lubi. Jeśli nie chce jeść mięsa, nie
zmuszaj go. Zaproponuj mu zamiast tego jajko lub rybę, a może kawałek wędliny.
Jeżeli wybrzydza nad warzywami, zamiast się denerwować, daj mu więcej owoców.

11. Nie próbuj przemycać w potrawach rzeczy, których dziecko nie lubi. Z
pewnością wykryje oszustwo i nie zje niczego. A co najgorsze, obrzydzisz mu to,
co lubiło dotychczas.

12. Zrób to samo inaczej. Mięso zamiast na gorąco do obiadu podaj na zimno do
kanapek. Barszcz zaserwuj w filiżance jako napój, a nie tradycyjną zupę. Owoce
zmiksuj i zamroź - może jako sorbet znajdą większe uznanie?

13. Podawaj picie po posiłku, a nie w trakcie, a tym bardziej przed. Jeśli
brzuszek malucha od razu wypełni się kompotem, reszta obiadu po prostu nie ma
prawa się tam zmieścić.

14. Niech dziecko je ta

[milena_w]

Oto 10 powodów, dla których twój malec może nie mieć ochoty na jedzenie.

1. Alergia pokarmowa

Bardzo często niechęć do jedzenia wynika z tego, że dziecko jest uczulone na
jakiś składnik pokarmowy. Jeżeli skojarzy (a zdarza się to nawet bardzo małym
dzieciom), że ból brzucha wiąże się z jedzeniem, to stara się jeść jak
najmniej. To pozwala uniknąć dolegliwości. Matki czasami dziwią się, że malec
za nic w świecie nie chce wypić mleka lub zjeść bułki z masłem. A dziecko w ten
sposób instynktownie broni się przed zjedzeniem tego, co mu szkodzi, choć
często nie potrafi tego nawet w sposób jasny wytłumaczyć. Dlatego, jeśli malec
zdecydowanie odmawia jedzenia określonych potraw, to nie należy go do nich
zmuszać, natomiast warto sprawdzić, czy nie mamy do czynienia z alergią.

2. Zespół złego wchłaniania

Brak apetytu może świadczyć o tym, że dziecko cierpi na zespół złego
wchłaniania. Niektórzy błędnie utożsamiają go z alergią pokarmową. Tymczasem o
tym zespole mówimy wtedy, gdy mimo jedzenia nawet wystarczających ilości
pokarmu, dziecko nie rozwija się prawidłowo. Dzieje się tak dlatego, że
składniki pokarmowe nie są wchłaniane w przewodzie pokarmowym, tylko niemal w
całości wydalane. Stąd - charakterystyczne w takim przypadku - cuchnące i
tłuszczowe stolce. Chyba najszerzej znanym przykładem zespołu złego wchłaniania
jest celiakia, czyli zespół nietolerancji glutenu. Chociaż ta choroba w postaci
pełnoobjawowej występuje coraz rzadziej, bo gluten wprowadzany jest do diety
później niż kiedyś, jednak nadal może się zdarzyć. Klasyczne jej objawy
pojawiają się mniej więcej po sześciu miesiącach podawania glutenu. Dziecko
traci apetyt, przestaje przybierać na wadze (czasem nawet chudnie), robi się
słabsze, rozdrażnione, marudne, ma duży brzuch i oddaje cuchnące stolce. Dzieci
chore na celiakię mają też anemię. Jeśli dziecko ma wymienione wyżej objawy, to
trzeba zrobić specjalistyczne badania.

3. Infekcja

Każde chore dziecko je mniej chętnie. To zjawisko fizjologiczne, bo w czasie,
kiedy organizm walczy z infekcją, nie chce tracić energii na trawienie. Nie
powinno nas to niepokoić, jeśli utrata apetytu trwa dzień, dwa. Jednak często
brak apetytu jest pierwszym objawem utajonej choroby, której innych objawów nie
dostrzegamy. Najczęściej chodzi tu o przewlekłe, utajone infekcje układu
moczowego. Jeśli więc nagle dziecko przestaje jeść, nie ma żadnych innych
objawów (czasem tylko gorączkę), to koniecznie trzeba zrobić badania moczu,
ewentualnie badanie USG. Niewyleczone zakażenie układu moczowego może się
ciągnąć latami, zaburzając prawidłowy rozwój dziecka, dlatego tak ważne jest
szybkie wychwycenie tej choroby. Brak apetytu może oczywiście towarzyszyć innym
infekcjom - nawet zwykłemu katarowi, a także przewlekłemu zapaleniu zatok,
ucha, jelit, zmianom reumatycznym.

4. Niedobór żelaza

Żelazo jest składnikiem budulcowym hemoglobiny, która jest nośnikiem tlenu we
krwi. Niedobór żelaza (czyli potocznie niedokrwistość, anemia) powoduje
niedotlenienie tkanek, a to z kolei wpływa negatywnie na funkcjonowanie całego
organizmu. Najbardziej charakterystyczne objawy to bladość, spadek witalności,
męczenie się i właśnie brak apetytu. Niedokrwistość wymaga leczenia, które
zazwyczaj poprawia apetyt. Warto wiedzieć, że u dziecka, które ma niedobory
żelaza, może pojawić się tzw. spaczone łaknienie. Malec nie chce jeść
normalnych posiłków, ale bardzo chętnie zjada np. tynk, papier, kredki itp.

5. Rozwój

Młodzi rodzice są przyzwyczajeni do tego, że noworodek i niemowlę
systematycznie je (i to dość dużo). Niekiedy niepokoją się więc, że rosnące
dziecko coraz mniej chętnie zajmuje się jedzeniem. Tymczasem to naturalne
zjawisko, nasilające się około pierwszego roku życia, gdy maluch zaczyna
chodzić. Odkrywa wiele nowych, ciekawych rzeczy i czasem po prostu nie jest w
stanie usiedzieć w jednym miejscu tak długo, żeby zjeść cały posiłek. W tym
okresie wiele dzieci chudnie i z pulchnych niemowląt staje się szczupłymi
dwulatkami. Nie ma w tym nic złego, bo gdyby dziecko w drugim roku życia rosło
(i tyło) tak szybko jak do tej pory, to mając trzy lata, ważyłoby tyle, ile
uczeń szkoły podstawowej.

6. Zmuszanie do jedzenia

Małe dzieci często miewają bardzo określone upodobania kulinarne. Chętnie
jadają pewne dania, a innych zdecydowanie nie lubią. Taka dieta może być co
prawda źle wyważona w poszczególnych dniach, ale w dłuższym okresie wyrównuje
się. Jeśli dziecko jednego dnia chce jeść tylko chleb z masłem, a następnego
tylko owoce, to i tak w ciągu tygodnia zjada wszystko, czego mu potrzeba do
prawidłowego rozwoju. Jeśli zmuszamy malca do jedzenia tego, co nam wydaje się
zdrowe, istnieje dużo prawdopodobieństwo, że z czasem całkiem zniechęci się do
jedzenia i straci apetyt.

7. Mało ruchu

Ruch, szczególnie na świeżym powietrzu, zwiększa zapotrzebowanie organizmu na
kalorie. Jest to bardzo ważne, zwłaszcza w zimie, kiedy dzieci wiele czasu
spędzają w dusznych, mieszkaniach. Warto więc wychodzić na spacer, nawet gdy
jest zimno lub pada deszcz, bo to nie tylko hartuje, ale i poprawia apetyt.

8. Zaparcia

Najbardziej uciążliwe są zaparcia nawykowe. Maluch przestaje się wypróżniać, bo
ta czynność budzi w nim lęk. Przyczyny mogą być bardzo różne - zimna deska
klozetowa, niecierpliwe ponaglanie lub chwilowe kłopoty z wypróżnieniem i
związany z tym ból. Dziecko zaczyna wstrzymywać oddawanie stolca, doprowadza to
do zalegania resztek w jelicie i jeszcze większych kłopotów. Pojawia się ból
brzucha i uczucie rozdęcia. Objawy te nasilają się zwłaszcza po jedzeniu.
Oczywiste jest, że w takiej sytuacji dziecko stara się jeść jak najmniej. Aby
przywrócić apetyt, trzeba przede wszystkim doprowadzić do regularnego
wypróżniania się - zastosować dietę rozluźniającą stolec, a jeśli to nie
pomoże, poprosić lekarza rodzinnego o pomoc.

9. Chęć wyrażenia własnej woli

Naturalnym dążeniem małego dziecka jest osiągnięcie samodzielności i
podkreślenie swojej niezależności zwłaszcza od matki. Niestety, w wielu domach
jedzenie staje się bronią w bitwie pomiędzy mamą a dzieckiem. Dwu-, trzyletnie
dzieci testują swoją moc wpływania na otoczenie, robiąc przy stole różne
kontrowersyjne rzeczy. Jeśli spotykają się ze spokojną stanowczością rodziców,
którzy na jedne rzeczy pozwalają, a na inne zdecydowanie nie - wszystko powoli
wraca do normy. Jeśli jednak dziecko wyczuwa, że odmowa jedzenia może dorosłych
wprawiać w stan paniki lub irytacji - cieszy się z tego, że obejmuje rządy w
domu. W takiej sytuacji warto mniej uwagi zwracać na kwestie żywieniowe, a
problem z czasem sam się rozwiąże.

10. Słodycze i przekąski

Często między posiłkami podaje się dziecku drobne przekąski, zazwyczaj słodkie.
Tymczasem batoniki, lizaki i chipsy bardzo osłabiają apetyt i sprzyjają
rozwojowi próchnicy. Dlatego lepiej jest pozwolić dziecku np. na jeden
dzień "cukierkowy", kiedy może zjeść duży słodki deser, a potem porządnie umyć
zęby, niż podawać słodycze codziennie między posiłkami.

[barbarek1]

Milenko, wydaje mi się, że 13 kg jak na 17 m-cy, to dużo. A conajmniej nie
mało.

[jasma76]

Też mi się tak zdaje, mój synek ma juz ponad 18 mies i waży ok. 11,5 i wydaje
mi się, że jest akurat.
pozdr,

[milena_w]

rzeczywiście a ja się wcale nie martwię ale to lekarka powiedziała że mógłby
trochę wiecej ważyć.
jednak rozwija się super prawidłowo więc chyba o to właściwie chodz :O)