Samotna poduszka

[Gość: Martin McDonagh]

A był ktoś na "Samotnym zachodzie"? A coś wiecie o "Panu Poduszce"?
Nowy rzut sztuk Irlandczyka.

[kajkoikokosz]

Ja widziałem samotny zachód i z przykrością stwierdzam, ża bardzo nieudane
przedstawienie. Niekonsekwentnie grane, rzeczy nie wynikały z siebie, postacie
przerysowane, nie wiadomo po co grane taką nieudaną "kabaretową" formą. Aktorzy
za wszelką cenę chcieli pokazać że potrafią grać, jeszcze nie skończyli a już
się sobą zachwycali. Najbardziej właśnie przeszkadzało mi to takie
"pokazywactwo" jakby widz był głupi i nie załapał żartów, a tekst jest naprawdę
fajny i wydaje mi sie że nośny. Całość była troszkę jak licealny teatr
amatorski, zwłaszcza w sposobie gry. Zagrany absolutnie beznadziejnie (może z
wyjątkiem Piotra Kozłowskiego), a ta dziewczynka... lepiej przemilczeć.

[Gość: Martin McDonagh]

Szkoda. Bo ja kolekcjonuję (jako widz) te Irish dramaty. "Światła miasta" ok,
mogę polecić, ale bardziej poluję na Martina. Więc i tak chyba pójdę (muszę
sprawdzić, czy się zgadzam, że kiepskie). Może w Prochowni będzie lepiej.
Czytał ktoś "Pillowmana"?

[Gość: ana]

Też zwykle chodzę na Irlandczyków, ale zdecydowanie wolę McPhersona od
McDonagh'a. Może dlatego, że jak już człowiek zobaczy i przeczyta kilka sztuk
tego drugiego, to zaczyna rozpoznawać te same chwyty i te same tematy, którymi
posługuje się autor. Z czasem to nudzi. "Pana Poduszkę" czytałam w Dialogu
10/2005 i w pewnym sensie było to coś nowego. Nie wiem, czy tym, którym podobał
się "Kaleka..." "Porucznik..." czy "Samotny zachód" spodoba się "Pan Poduszka".
Tekst o wiele poważniejszy, brutalniejszy, nie tak "osłodzony" dowcipem i
sentymentalizmem jak poprzednie sztuki.

Do Any

[Gość: Martin McDonagh]

Ana!
Dzięki za fajną odpowiedź.
Mi się "Pan Poduszka" - tekst podobał. Bo fajnie, jak widzę wysiłek wyjścia
poza schemat. I McDonagh to zrobił: to już nie Irlandia, nie ten typowy-
obyczajowy zestaw postaci. Poza tym dobrze to jest napisane. I jeszcze: trzyma
w napięciu, nie jest śmiertelnie poważne, a czasami wręcz śmiertelnie
niepoważne i do tego to dramat, który opowiada historię, ale też mówi o czymś.
A jednak nadal w stlu McDonagha - duża sztuka to: inaczej, a jednak w swoim
stylu.

[Gość: ana]

W zupełności się z tobą zgadzam. To nie jest już ten sam McDonagh co w
sztukach "irlandzkich" i dzięki temu jest o wiele ciekawszy i po prostu lepszy.
Chciałebym jeszcze zobaczyć fajną realizację. W Prochowni jeszcze na tym nie
byłam, ale podoba mi się plakat ;) Nie wiem, czy to prawda, ale
czytałam/słyszałam, że o tym tekście myśli również Agnieszka Glińska.

A kontynując irlandzki wątek, widziałam "Światła miasta" i szczerze mówiąc
trochę się rozczarowałam. Czego ten Majchrzak nie wyprawia - skacze, piszczy,
tupie, robi dziwne miny, itp. - ale jak dla mnie niewiele z tego wynika. No i
sama historia. Nie czytałam tekstu sztuki, ale mam wrażenie, jakby elementy tej
układanki, którą nam pokazano nie składały się w żadną całość. Wyłącznie jakieś
strzępki, fragmenty. Nie wiem czy takie było samo zamierzenie autora, czy to po
prostu cecha tej realizacji. Z żalem stwierdzam, że niecierpliwie spoglądałam
na zegarek :(

Mam nadzieję, że "Pan Poduszka" będzie lepszy!

[Gość: aktor z prowincji]

...z tym"Zachodem .." to dlatego, bo Panugeniusz Korin..zaczal popełniac zwykly
błąd w swych reżyserskich pracach. Mianowicie BŁąd PYCHY!
Reżyseruje, robi scenografie , komponuje, opracowuje dramaturgicznie i gra za
aktorów, kótrzy jak małpy po nim powtarzają. Niestety, żal patrzeć jak niezły
talent wpada we wałsną pułapkę wszechwiedzy o wszystkim. Teatr sie tworzy
poprzez spotkanie ludzi, którzy komasują swe talenty, wiedzę i razem ..ufając
sobie nawzajem budują spektakl. Pokora to matka wszelkiej twórczości.
PAn Korin juz nie wie co to znaczy, albo po prostu zapomniał. Da Bóg,że Go
jeszcze oświeci! To dyży talent.

[Gość: Cypis]

Zabawne, że Michał Żebrowski tyle sobie wycierał usta etyką aktorską itp., a
zachowuje się jak dziewiętnastowieczna gwiazda: nie wszedł do żadnego zespołu,
grywa z może ładnymi, ale niezbyt zdolnymi amatorkami.

Zupełnie by mi to nie przeszkadzało, gdyby wcześniej nie mówił tyle o Teatrze,
Zawodzie itp.

[Gość: Martin McDonagh]

To źle, że nie wszedł do zespołu? Nieetyczne? Nie rozumiem...
Teatr, Zespół - to tyko w zespole?

Ale miało być o Irlandczyku.

Ktoś jeszcze widział? Ma inne zdanie? Wie coś? Idzie na Martina i spotkam?

[Gość: Tigerness.74]

A ja byłam w niedzielę na Samotnym Zachodzie i mnie się spektakl bardzo
podobał. Wcześniej nie miałam okazji zapoznać się ze sztuką Martna McDonagha.
Aktorzy grają ekspresyjnie-i mnie to odpowiada, aczkolkwiek zdarzały się
momenty ciut przynudne jak dla mnie-jak np.monolog księdza. Wydaje mi się, że
osoby wypowiadające się negatywnie na temat przedstawienia mają pewne
uprzedzenia nie tylko do sposobu poprowadzenia aktorów przez reżysera Korina,
ale również do samych aktorów-np. do Tomasza Kota i Michała Żebrowskiego. Ten
pierwszy kojarzony jest głównie z sitkomami a ten drugi np. z Ogniem i Mieczem
czy Wiedźminem. A oni naprawdę są także świetnymi aktorami teatralnymi, którzy
w celowo przerysowany sposób zagrali jako nienawidzący się bracia "dwa ścierwa
ludzkie" w koszmarnym miasteczku Leenane...

Szczecinianie!

[Gość: Martin McDonagh]

A Wy, ludzie ze Szczecina? Widzieliście "Pana Poduszkę"? Ja się dziś wybieram
na "Samotny Zachód", to może coś napiszę, ale nie wiem, czy w weekend uderzać
do Prochowni, czy nie.
Mam ochotę, ale potrzebuję zachęty.

[Gość: zielona świnka]

"....Kiedy jakiś mężczyzna albo kobieta byli bardzo, bardzo smutni, ponieważ wiedli ciężkie i straszne życie i kiedy sami chcieli z tym skończyć. Kiedy chcieli sami odebrać sobie życie i zakończyć to całe cierpienie, więc właśnie wtedy, kiedy chcieli to zrobić, za pomocą brzytwy, pistoletu czy gazu… Jakąkolwiek metodę samobójstwa preferowali, „preferowali” to może niewłaściwe słowo, ale wszystko jedno, w każdym razie, gdy dana osoba chciała to zrobić przychodził do niej pan Poduszka, siadał przy niej i brał ją w objęcia.
I mówił: zaczekaj chwilę. I czas zwalniał w jakiś dziwny sposób. I kiedy czas zwalniał, pan Poduszka wracał wtedy do miejsca, w którym kobieta albo mężczyzna byli jeszcze małym chłopcem albo małą dziewczynką i kiedy życie pełne lęku, które było przed nimi, jeszcze się nie zaczęło. I praca Pana Poduszki była bardzo, bardzo smutna, ponieważ praca pana Poduszki polegała na zatroszczeniu się o to, żeby dziecko popełniło samobójstwo i oszczędziło sobie tych lat pełnych bólu, które i tak by się w ten sposób zakończyły. Przed piecykiem gazowym, z bronią w ręku, na pełnym morzu...."
No to co? Zachęciłem?

[Gość: literat]

"Samotny Zachód" chyba niepotrzebnie przeszarżowany i chyba niezależnie od projekcji widoków Irlandii, dziejący się nigdzie, bez żadnej otoczki psychologicznej i społecznej. "Pan Poduszka" zaskakująco nierealistyczny,
skupiający się na samych opowiadań i ich konstrukcji, ale trzymający
w napięciu.Oba przedstawienia ciekawe w podejściu do dramatów Martina McDonagha,ale mam wrażenie,że nie do końca wykorzystują możliwości w nich zawarte.

[Gość: Martin]

Samotnego... nie udało mi się zobaczyć. Pan Poduszka - inny niż w lekturze.
W lekturze: "barokowy" - dużo koloru, duża inscenizacja, ruch, dosłowność.
Spektakl: ascetyczny, skupiony ma tekście, na opowiadaniu historii - w tym mnie
zaskoczył. Znam tekst i wszystkie pointy, a nie dłużył się (o dziwo), a
spektakl operuje minimalnymi środkami. Generalnie pozytywne wrażenie. Warto
było.