czego oczekujecie od innych, odnośnie pamięci ?

[kalincia]

bylam dzisiaj u niego na cmentarzu i zauważyłam, że z czasem jest
coraz mniej zniczy i kwiatów..
tak się zastanawiałam, jak długa jest ludzka pamięć.. sama też jakoś
superczęsto tam nie jestem, nie ma mnie w tym mieście na codzień,
ale staram się jechać, gdy jestem i mam czas. potrzebuję tego. ale
rozumiem, ze sa osoby, dla których wizyta na cmentarzu to męka,
płacz i rozdrapywanie ran.. nikogo nie oceniam, po prostu głośno
myślę..

i tak sobie pomyślałam o jego rodzicach .. i ogólnie rodzicach,
którzy stracili dziecko..
jak się czujecie, gdy po pewnym czasie (u nas minęło 14 m-cy)
zauważacie, ze coraz mniej ludzi odwiedza grób waszego dziecka?
macie wrażenie, że o nim zapomnieli ? że z czasem wasze dziecko
przestało obchodzić innych ? ze pamięć jest za krótka ..? jest wam
przykro ?
mnie -przyznam się szczerze- dzisiaj zrobiło się b.przykro, gdy
zobaczyłam jednego palącego się znicza.. ujrzałam jego uśmiechniętą
twarz, jego sylwetkę.. i ten grób i pomyslalam, że tutaj to już
chyba tylko rodzice zaglądają.. oni są codziennie.. ja jestem kilka
razy w miesiącu.. zastanawialam się kto tu jeszcze przychodzi..
na pewno koledzy, koleżanki, znajomi.. z pewnością czasem zaglądają..

tylko jak czują się osieroceni rodzice ze świadomoscią, że tylko oni
dbają o ten pomnik, o kwiatki i o to, by światełko pamięci nigdy nie
zgasło ?
że dla innych ich dziecko było, a teraz go nie ma i mało kto o nim
pamięta ?

tak, wiem, że to tylko grób, ze jego tam nie ma.. że jest obok mnie
jako anioł, który pomoże mi przejść przez życie.. ale mimo wszystko
czuję potrzebę bycia na cmentarzu ..

[grazyna1965]

Kalincia..to pytanie skierowałaś między innymi do mnie. Jestem mamą
Patryni, która zginęła 21 miesięcy i 17 dni temu. To prawda co
piszesz. Na grobie mojej Patry jest też co raz mniej zniczy. Na
początku było ich bardzo dużo, codziennie widziałam, że ktoś był u
mojego dziecka. Teraz jest inaczej, co jest zrozumiałe. Ludzie
zapominają a nawet jeśli pamiętają to nie zawsze mogą przyjść na
cmentarz. Nie mam żalu o to.Przecież dla nich świat dalej istnieje,
mają swoje życie, obowiązki, pracę,naukę. Patryni koledzy i
koleżanki porozjeżdżali się po świecie, pozakładali rodziny..Nie
mogę mieć o to pretensji, że nie przychodzą na cmentarz. Na pewno
pamiętają, często zaglądają na Patryni profil, zostawiają jakies
wpisy albo na epitafium zpalają światełko wirtualne. Dla mnie każdy
taki wpis jest ważny bo znaczy, że jednak pamiętają. Co do
ccmentarza..ja jestem codziennie, więc zawsze palą się znicze, są
świeże kwiaty. My, matki,będziemy to robić zawsze.Przecież to moje
dziecko. Powiem Ci Kalinciu, że mnie czasami ogromna ilość zniczy
przy grobie Patryni wręcz przytłacza..tak jest 1 listopada, w
urodziny Patryni albo w Jej rocznicę śmierci. Nie mogę znieść jak
tylu młodych ludzi przychodzi do Patryni, szczególnie wtedy kiedy my
jesteśmy. Przychodzą Patryni koleżanki, takie młode, śliczne..a ja
wciąż nie mogę pogodzić się z tym, że moja Patra leży w
grobie.Czzasami przytulają sie do mnie, czasami tylko postoją
chwilę. A ja wtedy duszę się, brak mi powietrza. Myślę sobie, że
nigdy nie pogodzę się z tym, że Patrynia umarła.Muszę z tym żyć ale
nie ma we mnie pogodzenia. Pytasz czego oczekujemy od innych,
odnosnie pamięci..ja chciałabym żeby ludzie wspominali Patrynię taką
jaka była, radosna, pełna życia, pomysłów. Wiesz jak zawsze Patra
mowiła? ,,Muszę się ogarnąć" albo ,,kobieto, ogarnij się" - to do
mnie. Często słyszę to i wiem, że wielu ludzi w taki oto sposób
zapamiętało Patrynię.Muszę jeszcze o czyms napisać Ci Kalinciu..otóż
jeden kolega mojej córki ( nie chłopak, zaznaczam) przynosi znicze,
które mają naklejki SŁPB. Kiedyś nie wytrzymałam i zapytałam Michała
co oznacza ten napis. Wtedy opowiedział mi pewną historię. Otóż
kiedyś Patra niespodziewanie spotkała się ze swoimi kolegami
skeytowcami. Nespodziewanie wlazła na tę deskę i oczywiście
skończyło się to upadkiem. Musiało Ją nieźle boleć bo płakała..ale
wstała i z uśmiechem powiedziała ,,szuram łokciem po betonie ale
jazda na deskorolce to fajna sprawa". Płakała mówiąc to. Urzekła
wtedy wszystkich bo pokazała cały swoj charakter. Taka własnie była.
I taką Ją własnie wspominają. Ten kolega z resztą wytatuował sobie
ten napis czym wywołał moje ogromne zdziwienie. Kiedy odbyŁ się
pierwszy koncert poświęcony pamięci Patry byłam w szoku, że przyszło
kilkaset ludzi. Drugi koncert, jeszcze większa frekwencja.Nie wiem
czy odbędą się kolejne ale te dwa pokazały mi jak pięknie i ciepło
wspominają moją Patrynię. Patrynia organizowała koncerty, znała się
jak mało kto na muzyce więc taki dowód pamięci był dla mnie czymś
wyjątkowym. Teraz pragnę robić coś co dla Patry było ważne, promować
młode talenty. Nie znam się na muzyce tak jak Ona ale wiem, że
zakładając fundację imieniem mojego dziecka mogę pomagać innym a
jednocześnie nie pozwolić zapomnieć o Niej.I kiedy zapadam się tak
strasznie to słyszę Patry ,,ogarnij się mamuś" i wiem, że muszę
walczyć, muszę się podnieść, chociaż na chwilkę.Bo Patra tak chce.Bo
mnie bardzo kocha.
Pozdrawiam
Grażyna,mama Patryni

[annubis74]

oczywiście każdy z nas chciałby aby dalsza rodzina, znajomi,
przyjaciele wspominali osoby dla nas drogie. Mój Tata jest na
cmentarzu codziennie, ja tak często jak mogę. We Wszystkich Świętych
dużo osób przyszło zapalić świeczkę na grobie Mamy, towarzyszyć nam.
Było nam przez to może trochę lżej. Ale wiem że z czasem coraz mniej
osób będzie Mamę wspominać, oprócz nas.
Choć szczerze powiem że dla mnie wizyty na cmentarzu nie są jakąś
koniecznoscią, bo ja wspominam Mamę co chwila, nie muszę stać nad
Jej grobem

[tilia7]

Myślę,że jednak pamiętanie o kimś a odwiedzanie grobu to nie do
końca to samo.Widac to we Wszystkich Świętych,kiedy wszyscy są na
grobach a tak niewiele osób wie po co tam
przyszło.Sprzątają,układają,pokazują nowe futerka,rozmawiają
głośno,telefon komórkowy brzęczy albo wręcz wyje.Byli na
cmentarzu.Ale czy pamiętają o człowieku?
Mnie nie jest jakoś szczególnie przykro kiedy widzę,że Jego koledzy
nie przychodzą.Myślę,że w swoim towarzystwie wspominają Go
często,inni znajomi też.I to jest chyba ważniejsze.
Dla mnie wizyty na cmentarzu są ważne,jeżdżę co tydzień,ale staram
się sobie wytłumaczyc,że to tylko ja tego potrzebuję,że Jemu równie
dobrze mogę zapalic światełko w domu,co zresztą robię codziennie.

[annubis74]

zgadzam sie z Tobą Tilio, po raz już nie wiem który:)
mnie w tym roku szczególnie uderzyła ta parada futerek, roześmiane
twarze, dowcipkujące osoby (stojące przy sąsiednich grobach)
rozumiem że nie wszyscy muszą płakać, ale było nie było i dzień i
miejsce nastrajałoby do refleksji.
ja cieszę się (choć to chyba niewłaściwe słowo) że Mamę wspomina
wciąż tyle ludzi - szczególnie że tak wielu znajomych i przyjaciól
przyszło zapalić znicze

[emi56]

Niczego nie oczekuje od innych. To ja sama wtracam moja mame do
rozmowy, [ mowiac [jak moja mama jeszcze zyla , albo gdy bylysmy z
moja mama , albo powiedzenie mojej mamay itd. Mojej mamusi grob
jest daleko, wiec nie ma mowy o wizycie na cmetarzu. I ja mam moja
mamusie tu w moim domu , zapalam kazdego wieczoru swieczke.
Swieczka jest mala i umieszczam ja w wysokiej ozdobnej szklaneczce.
Czasami swieczka pali sie nieruchomo. Sa przypadki kiedy zapytam [
mamus jak jestes ze mna to jak mozesz mrugnij swieczka , i
swieczka zaczyna mrugac. To ja sama rozmawiam z mama w domu lub w
samochodzie, zupelnie jak bylo to przedtem.I moze uznacie to za
nienormalne, ale to mnie pomaga i bedzie tak dopuki ja sama nie
podaze ta sama droga , ta sama ktora poszla moja mama.Bo miedzy mna
a moja mama jest dalej ta pepowina, co ja nazywam nic i po tej nici
ja trafie do mojej mamy bezblednie.

[halas1961]

Tak... zniczy jest coraz mniej i mniej.
Też podchodzę do tego w taki sposób jak Grazynka, kazdy ma swoje zycie...Kazdy
zajał sie sobą...Tak w ciagu tygodnia w ciągu roku zawsze pali się znicz, a
właściwie trzy znicze te ktore zapalam ja, czyli mama. Raz na dwa trzy tygodnie
pali sie dodatkowy znicz... zawsze taki sam, jest to znicz od Roberta(Agatki
chłopaka) Mieszka na drugim końcu miasta. I z podobna częstotliwościa znicz od
dwoch kolezanek z podstawówki. Na wszystkich swietych, rocznicę, imieniny,
swieta przychodzi bardzo wiele młodziezy.Zwłaszcza późnym wieczorem. KIedy my,
rodzice juz pójdzimy Oni przychodza całą duzą grupą. Syna koledzy druga dużą
grupą. Wiem o tym bo mi sąsiedzi mówią i widzę po ilości zniczy następnego dnia.
Nawet ostatnio ktos z rodziny miał zamiar iśc do Agatki i zawrócił bo nie chciał
tym młodym przeszkadzać. A ja choc płacze jak ich widze przy grobie mojej Agatki
to jest mi przyjemnie i jestem im bardzo, bardzo wdzięczna.
A ostatnio byłam najbardziej
wdzięczna chłopakowi który wogóle nie znał mojej Agatki.
Jakis czas temu zadał sobie trud i odnalazł mnie chłopak który o chorobie i
odejściu Agatki dowiedzał sie od kolegi kolegi, itd. Ponieważ bardzo to nim
wstrząsneło, że młodzi tez...tez odchodza zatrzymał sie w pogoni za tym i owym,
zastanowił się nad soba, zyciem. Bardzo chciał abym mu napisała o Agatce troche
wiecej (choc trochę czytał na tym forum)O tym jak mnie odwiedza, jakie znaki
daje, itd. I zapalił dla niej tak bardzo wiele światełek wirtualnych, bo innych
nie mógł, gdyz jest na drugim krańcu świata.
TAk więc mnie cieszy kazda pamiec o moim dziecku. Wiem ze wykruszaja sie Ci
pamiętający ale coz tak juz jest.
A co do futerek i śmichów chichów we wWzystkich Świętych to na mnie to działa
tak samo jak na Was.
Halina-mama Agatki

[jucha32]

Tak, coraz mniej światełek, kwiatów. Ja jestem co sobotę na
cmentarzu, więc od razu widzę czy coś się zmieniło. Są takie dni
kiedy widzę, że od soboty do soboty nic się nie zmienia co oznacza,
że nawet jego rodzice nie przychodzą. A mieszkają jeszcze bliżej
cmentarza niż ja.
Ja wiem, że ludzie mają swoje życie i nie mają czasu chodzić po
cmentarzach. Ale jego rodzeństwo powinno pamiętać.
Nie podoba mi się też fakt, że w zeszłym roku na pierwszych
Wszystkich Świętych była moja ciocia z córkami. A w tym roku już nie.
To co... w zeszłym roku było ważniejsze niż w tym? Czy wtedy była
większa sensacja, bo wypadek zdażył się w maju? Wtedy trzeba było
uszanować pamięć Adama, a teraz nie.
I jeszcze jedno. Może źle oceniony fakt przeze mnie.
Ja wiem, że ważna jest pamięć o zamarłym, wspomnienia.
Brat mojego męża, z którym Adam się świetnie dogadywał, pomagali
sobie, przyniósł 1 listopada najmniejszą świeczkę jaką się dało
kupić przed cmentarzem. Nie wszystkich stać na kwiaty, olbrzymie
znicze, ale takie...gó.... Uważam, że to było totalne zlekceważenie
pamięci o Adamie. Adam swojemu rodzeństwu był zawsze gotów oddać
ostatni grosz. A on tak o nim pamięta. Jeśli wiedział, że go nie
będzie stać na coś lepszego to gdyby przez cały rok odkładał po
5 groszy to napewno kupiłby świeczkę, a nie jakieś gó....
Jak to zobaczyłam, to miałam ochotę powiedzieć mu, żeby stamtąd
wypierd... i rzucić za nim tą świeczką.Egoista pieprzony.
Ja też nie iwestuję nie wiadomo jakich kwot w ozdoby i znicze, bo
wolę coś kupić dzieciom. Ale to co przyniósł Adama brat to
poprostu... wstyd. Jego własny brat, który podobnież był tak
straszliwie do niego przywiązany.Obcy ludzie, których nie znałam
świecili znicze, a nie jakieś namiastki.
Eh... nawet nie chce mi się już myśleć o tym.
Justyna.

[olaopolanka]

Droga Emi, bardzo podoba mi sie co napisalas, -"niczego nie oczekuje od
innych"...Masz racje, ja tez taka jestem.I wspaniale jest to, w jaki sposob nie
pozwalasz zapomniec o Mamie, jak z Nia rozmawiasz, ja tez tak
sprobuje...Pozdrawiam Cie cieplo.

[kalincia]

dziękuję za odpowiedzi :)

pani Grażyno, ja czytam to forum od dawna, malo piszę, ale czytam..
czytałam o pani córce, podziwiam za to, co pani robi, że mimo bólu
potrafi pani pomagać innym i działać :) ona byłaby zadowolona, na
pewno..

annubis74 - ja także nie muszę stać nad jego grobem, by pamiętać..
jednak czasem są takie chwile, kiedy czuję, że po prostu musze tam
pojechać, opowiedzieć mu o czymś, poprosić o radę, podziękować,
zapalić znicz, zdjąc liście z pomnika, postać chwilkę i pomysleć..

tilia7 i annubis74 - moda pierwoszolistopadowa występuje od lat..
mnie to akurat jakoś specjalnie nie razi, bardziej denerwuje mnie
przyglądanie się wszystkim naokoło podczas np. mszy na cmentarzu.. a
co do parady nowych futerek i kurteczek, to niech sobie paradują,
jeśli chcą.. cieszę się, ze nie muszą płakać tak jak ja i nie
wiedzą, jak strata kogoś bliskiego cholernie boli .. niech się
skupiają na pokazywaniu nowych ciuchów, jesli chcą, ja się skupiam
na czymś innym..

emi56 - piękne to .. opis tej więzi z mamą i codzienne zapalanie
świeczek w domu..

pani Halino - właśnie przykre jest to wykruszanie się osoób, które
pamiętają.. u nas minął ponad rok - jeszcze dość świeże.. mam
nadzieję, że jednak pamięć pozostanie, że nigdy nie zaginie..
jeśli można zapytać - jak radzi sobie chłopak pani córki ?

jucha32 - "..Wszystkich Świętych była moja ciocia z córkami. A w tym
roku już nie. To co... w zeszłym roku było ważniejsze niż w tym? Czy
wtedy była większa sensacja, bo wypadek zdażył się w maju? Wtedy
trzeba" - wtedy po prostu 'sprawa' była świeższa i stąd pewnie
obecność większej liczby ludzi.. z czasem ludzie oczekują, że bliscy
wreszcie wezmą się w garsć i przestaną rozpaczać.. niestety tak to
dziala, przekonalam sie na własnej skórze..
może ten brat po prostu nie przywiązuje wagi do zniczy i dla niego
wszystko jedno, czy przyniesie ogromny 'wypasiony' znicz czy maleńką
lampkę.. myślę, ze dla Adama nie ma to znaczenia, liczy się sam
symbol - palący się promyk .. symbol pamięci..


olaopolanka - zgadzam się, ładnie napisane 'niczego nie oczekuję od
innych' .. jednak myślę, że rodzicom czy najbliższej rodzinie jest
miło, gdy widzą, że ktoś jednak był, odwiedził, zapalił znicz.. to
taki niepisany znak solidarności ..wiadomo, że bólu najbliższych nic
nie ukoi, jednak uważam, że świadomość, ze ktoś pamięta i czasem
odwiedza, może być takim malenkim światełkiem w tunelu rozpaczy i
tęsknoty..


pozdrawiam :)

[luna67]

i znowu ten ludzki "materializm":-(, jakie to smutne:-( nie liczy sie ilosc
zniczy na grobie lecz wspomnienia i mysli........

Moj najlepszy kolega zmarl 25 lat temu, bylam na jego grobie moze pare razy
(duza odleglosc), ale mysle o nim prawie codziennie! jego mama o tym wie......

[edzia764]

Przeczytałam Wasze wpisy i mam mieszane uczucie. Ja też nie
lubie "wystawnosci" tylko w ten jeden dzień poświecony naszym
bliskim zmarłym. Jednak wydaje mi się, ze przede wszystkim należy
usznować "wole" Tego, który odszedł. Mój mąż zawsze powtarzał, ze
Jego grób ma być skromny, nie chce żadnych "kwiateczków" ...
powtarzał, ze liczy sie przede wszystkim modlitwa i symboliczny
płomyk. Po Jego śmierci powiedziałam o tym wszystkim "głośno" i
co .... nawet Jego najbliżsi (rodzeństwo) nie umieją tego uszanować.
Zawsze staram się spełniac życzenia ... i boli mnie bardzo ich
bezduszność ... sama nie wiem, czy mam rację ... ale wolałabym, aby
jednak dostosowali się do życzenia męża i nie dekorowali grobu wbrew
naszemu zyczeniu ....

[jucha32]

Ile osób, tyle podejść do sprawy.
Kalincia, oczywiście masz rację co do mojej ciotki i jej córek.
Ale co do brata Adama nie dam się przekonać. Uważam, że zlekceważył
pamięć o Adamie. Ja wiem, że wielkość lampki nie świadczy o tym czy
się o kimś pamięta czy nie. I wcale nie włącza się mój
materializm.Tu nie chodzi o pieniądze.
Uważam, że postawienie takiej świeczki to był brak szacunku dla
Adama i jego pamięci.
Taką samą świeczkę postawił ojciec jego żony, który znał Adama, ale
nie był z nim spokrewniony.

[jucha32]

Wiem, że czepiam się tak naprawdę nie istotnych spraw.
Nie wiem dlaczego sama osobiście poczułam się tym postępkiem mojego
szwagra dotknięta. A może wiem tylko sama nawet przed sobą nie chcę
się do tego przyznać.
Bardzo żałuję, że spotkaliśmy się nad grobem Adama.
"Czego oczy nie widzą tego sercu nie żal"

[annubis74]

edziu764, ja też uważam ze liczy sie pamiec a nie ilość kwiatów czy
zapalonych zniczy, choć w jakiś sposób pokrzepiające dla nas,
rodziny, było to, że tak wiele osób przyszło zapalić światełko mojej
Mamie - bo przeceż te światełka to dowód pamięci.
Wiem jak ważne było to dla mojego Taty, ze tyle osób zatrzymało się
przy grobie by chwile porozmawiać o Mamie (Tata spędził tam prawie
cały dzień). Każdy ma swój sposób okazywania pamęci - jedni chcą ją
okazywać "wystawnie i odświętnie" inni skromnie. Każdy ma do tego
prawo, choć tak jak napisałaś dobrze by było uszanować wolę zmarłego

[kalincia]

tak, masz rację, że liczy się pamięć..
jednak tego dnia - gdy na jego grobie zastalam jeden znicz- zrobiło
mi się tak bardzo przykro..
zestawiłam ten ciemny pomnik z jego wiecznie uśmiechnięta twarzą i
było mi tak cholernie smutno.. po prostu ..
wiem, że ludzie o nim pamiętają, wiem, naprawdę i cieszę się.. jeśli
w takiej sytuacji w ogóle można się cieszyć


janis-welt.blog.onet.pl