jak przezyc przedswiateczny zgielk

[sarnowo]

Po tragicznej smierci jedynego dziecka, doroslego syna w wypadku samochodowym
trudno mi w ogole zyc, a co dopiero w okresie przedsiatecznego zgielku, gdzie
reklama goni reklame, sklepy od listopada przpominaja o swietach, ludzie
szaleja w sklepach. Jak dac sobie rade, jak zyc, jak pogodzic sie z tragedia,
kiedy serce peka z bolu i zalosci. W tym okresie nie ma dla nas miejsca na tym
swiecie.

[karnivora]

zlewaj to z calych sil
nietrąceni" tez rzygają/ od marketing agresyvny

PS nawet ku Bogu nieidzie modelowac jak taki jazgot

[olaopolanka]

Masz racje Sarnowo dla nas swiat sie zatrzymal.Minelo 10 tygodni jak moja
Kochana Mama odeszla i uwierz mi,ze ten przedswiateczny zgielk,ci ludzie
szalejacy w sklepach, te z kazdej stron atakujace koledy powoduja moj jeszcze
wiekszy bol.Dla mnie swiat sie zatrzymal, stracilam moja Najblizsza Osobe Moja
Mame. Teraz ten przedswiateczny czas stal sie dla mnie udreka...

[beattrix120309]

Nie wiem....ja staram sie omijać sklepy....ale i tak ten zgiełk mnie dosięga.
Nie tylko sklepy ale i radio w pracy przypomina o swiętach.....(((
Ja strasznie sie boje....zostłam wdową 9 miesięcy temu. Swiat wielkanocnych nie
pamiętam...ale tych jestem juz świadoma...na prawe nie ma tu teraz dla nas
miejsca..(((

[xxxkarolinkax]

Skoro udaje sie przetrwać każdy inny dzień to dlaczego w święta ma być inaczej?
Skoro nie chcecie ich obchodzić jakoś szczególnie - tak jak zazwyczaj obchodzi
się święta, tak jak zapewne wcześniej obchodziłyście - to potraktujcie to jak
zwykłe dni. Nie ma co się nakręcac, że bedzie tragicznie - im gorzej w głowie
poukładacie tym trudniej...

Ostatnio przeczytałam gdzieś, że po śmierci najbliższych osób użalamy sie nie
nad nimi, ale nad sobą. I taka jest prawda - myślimy jak to nam teraz źle, jakie
to dla nas niesprawiedliwe.. I tak działa ta cała machina. a my tylko sami
dorzucamy do jej ognia..sami pakując sie w taki stan, w jakim się potem
znajdujemy. Ja to ostatnio zrozumialam. że to nie jest tak że wszytsko jest złe,
że wszyscy ludzie dookola są beznadziejni i nic nie rozumieją.. bo tak naprawde
my sie tak zamykamy w tej tragedii, ze nawet nie dostrzegamy, ze ktoś wyciaga
pomocną reke.. a czasem trzeba, tak TRZEBA pomyśleć o czymś innym. i tak krok po
kroczku i powolutku zaczniemy sie wspinać po tej drabinie. Tylko niestety - sam
nic sie nie stanie. za dobtych checi też nie. trzeba działać, coś zacząć robić..
ja próbuję - wchodzi raz lepiej raz gorzej, ale wiem, że sie staram.
Może takie małe postanowienie na Nowy Rok?
Pozdrawiam was i przytulam.

[198-3mk]

Karolinko... Pieknie napisałaś...
Nie pomoże nam to, że miesiąc przed swiętami będziemy się nakręcać...
Tak jak gdzieś na forum wczesniej napisałam, nikt dla NAS, nie
wymarze świąt z kalendarza. A nawet jesli tak by się stało, to czy
to coś by pomogło...? Przecież każdy dzień bez Naszych bliskich jest
dla nas bólem... Wiem, święta to inny nastrój . Wtedy chyba
dotkliwiej, odczuwamy ich brak... Postarajmy skupić się na innych
rzeczach, może odciągną choć na moment nasze myśli, od tych, których
nie ma już z nami... Jest to trudne... Ale może warto popracować nad
sobą... Ja osobiście nie poddaje się wariactwu zakupów. Zostawiam to
na ostatnie dni. Nie przywiązuję do nich takiej wagi, jak wtedy
kiedy żył mój Marcin. Pomimo tego że to już czwarte święta bez
Niego, też jest mi źle, smutno, i boli... Chyba tęsknota jest teraz
większa, bo tak długo Go nie widziałam...-( Święta obchodzę, ale bez
wielkiej pompy.

Ściskam Was wszystkich bardzo cieplutko. Beata-mama Marcina.

[kopciuszek125]

Moi drodzy tak to jest, był kiedyś czas, że nie mogłam się doczekać świąt.
Zakupy prezentów dla każdego żeby był zadowolony. Porządki ustalanie jedzenia z
mamą potem pitraszenie, rodzina, wesoło. To już drugie święta bez mamy i tak jak
pisze 198-3mk jest gorzej. W zeszłym roku byliśmy tylko w czwórkę na wigilii,
starałam się dla ojca stworzyć jakiś nastrój świąteczny. Natomiast w tym roku
nic mi się nie chce bo tak dawno nie widziałam swojej mamy, tak bardzo o niej
myślę, jedynie we snach się z nią spotykam. Tak macie racje trzeba się
koniecznie czymś zająć. Ja ostatnio pomagam swojemu bratankowi, ma córeczkę 3-ch
letnią chodzi do przedszkola, ale często choruje i ja bardzo chętnie z nią
zostaje i wiem, że moja mama jest bardzo zadowolona, bo to ona właśnie wpoiła mi
żeby być pomocnym dla innych i pomagać. Kiedyś ona bardzo ale to bardzo mi
pomogła. Daje mi to choć trochę radości, że teraz ja mogę komuś pomóc. Staram
się jak mogę aby nie chodzić po sklepach, a telewizję nie oglądam.

[sarnowo]

xxxkarolinkax! Nie moge sie z Toba zgodzic odnosnie szczegolnego czy tez
zwyklego przezywania Swiat przeze mnie, jednak brak 21 dziecka, ktore zginelo
nie z wlasnej winy, abym nie wiem co chciala robic wszystko wydaje mi sie bez
sensu, a szal towarzyszacy Swietom, nawet nie wiem gdzie bym uciekala nie da sie
go ominac. Nie nakrecam sie, nie uzalam sie tez nad soba i zapewniam Cie, ze w
glowie tez mam poukladane, natomiast odwrocenie kolei losu, ze dzieci powinny
zegnac rodzicow ta rozpacz, bol powoduja, ze robi sie krok naprzod i trzy do
tylu, a Swieta i ogolny gwar jeszcze bardziej to poteguja.

[annubis74]

Karolinko, na poczatku żałoby każdy dzień jest nam trudno przeżyć,
każdy dzień zwykły, nieświątecZny przypomina nam tysiącem drobiazgów
o tych którzy odeszli. Po jakimś czasie trochę przyzwyczajamy się
żyć z bólem, oswajamy go i przychodzą święta, kiedy z trudem
wypracowana namiastka równowagi sypie się w proch. Zwłaszcza jeśli
sa to pierwsze święta bez... Nie znaczy to że wymagam by cały świat
przestał się cieszyć albo świętować. Tylko ja w tym wszystkim czuje
się obco i nie na miejscu i mam do tego prawo. Nie użalam się nad
sobą bo nie mam na to czasu ale jest we mnie złość i gniew na
niesprawiedliwe urządzenie świata. ja pewnie się z tego otrząsne za
jakiś czas ale co z moim tatą? czy on się z tego otrząśnie? co z
moją córeczką której odebrano szansę wychowywania się z cudowną
błyskotliwą zabawną kochającą babcią...
Zgadzam sie nie wszyscy są beznadziejni i nigdy tak nie myślałam o
ludziach. Ale kilka takich osób znam, np. takich która namawiają
mnie na towarzyskie spotkanie przedświąteczne mimo że już jakiś czas
temu wyraźnie powiedziałam że nie przyjdę podając jasne powody. Nie
zamykam się na ludzi ale też nie mam zamiaru dostosowywać się do
nich i ich oczekiwań

do Karoliny..

[kalincia]

"Ostatnio przeczytałam gdzieś, że po śmierci najbliższych osób
użalamy sie nie nad nimi, ale nad sobą."

tu się nie zgodzę.. ja się bardziej użalam' (czy to odpowiednie
słowo?) nad nim.. to jego młodziutkie życie zakończyło się, zanim na
dobre zdążyło się rozpocząć..
jemu odebrano marzenia i piękne plany..
ja żyję, chociaż jestem inna niż kiedyś..
ból mnie zmienił, ale ja jestem, ja żyję.. on nie.. i jego młodego
życia tak strasznie mi żal, że łzy ciekną po policzkach .. nie mogę
znieść myśli, że jego ciepłe ręce i gorące usta leżą pod ziemią..
i wiem, że on gdzieś jest, blisko mnie - ale inny, w innej postaci ..
wierzę, że jest przy mnie i zawsze już będzie :)
co nie zmienia faktu, że powinien być tu, w ziemskiej postaci, z
nami..
z rodzicami, przyjaciółmi, rodziną, ze mną..

[olaopolanka]

A ja mysle, ze to nie jest tak do konca. I z pewnoscia celowo sie nie nakrecamy,
Swieta jest to jednak szczegolny czas, stol wigilijny jednoczy wszystkich a
naszych bliskich juz niestety nie ma, dlatego tym bardziej czuje sie bol, a ze
jak Karolino piszesz uzalamy sie nad soba,to trudno, widocznie taki jest teraz
czas, widocznie nie potrafimy inaczej,widocznie tak bardzo czujemy sie
niesczesliwi, samotni, osieroceni...Uzalamy sie nie tylko nad soba ale rowniez
nad naszymi Bliskimi, ktorych zabrala smierc a Oni tak bardzo chcieli
zyc...Kazdy rozstanie, zalobe przechodzi inaczej, nie mam sily na zadne
postanowienia, na prace nad soba, od 9 tygodni nie ma Mojej Kochanej Mamy i terz
TO jest dla mnie najwazniejsze...

[tilia7]

O użalaniu się nad sobą można mówić wtedy,kiedy spotyka nas jakaś drobna
przeciwność.Ale chyba nie w wypadku,kiedy straciło się bliską
osobę.Owszem,płaczemy bardziej nad sobą niż nad Nimi,to prawda,że to nam jest
źle,smutno,ciężko a Oni są "po drugiej stronie tęczy" itd.Ale pisanie,że się
nakręcamy to chyba jednak niesprawiedliwość.Jeśli potrafisz Karolino zająć się
czymś innym i nie myśleć, to ok,życzę sukcesów na tym polu z całego serca.JA nie
potrafię i nie nakręcam się.Robię co mogę,żeby sobie radzić.Ale sobie nie radzę
i święta dodatkowo mnie dołują i dobijają.Żałoba to nie jest coś takiego,że
można pstryknąć palcami i ból zniknie.Słucham cały czas o prezentach,piernikach
lukrowanych o planach sylwestrowych itd. a ja mogę mojemu mężczyźnie zrobić
tylko stroik na grób:(((Czym się mam pocieszać?Jaką radość w tym dostrzec?

[elsebet]

Jak sobie radzę?
Do sklepów chodzę tylko wtedy, kiedy muszę i wtedy, kiedy tam jest
najmniej ludzi, szybko robię zakupy (z listą)i wychodzę.
Szukam towarzystwa ludzi, którym też jest ciężko z różnych powodów,
nie uczęszczam na świąteczne imprezy pełne radosnego paplania o
niczym.
Staram się znaleźć sobie różne zajęcia które zajmuj myśli i
pozwalają na chwilę zapomnieć o tym, że cały świat się zatrzymał w
radosnym świętowaniu a ja jestem smutna.
A w ogóle to zastanawiałam się nad wyjazdem na święta gdzieś w góry,
ale jakoś nie mam na to na razie energii.

[first.marionetka]

Czytam wypowiedź pani Barbary Brylskiej:

Przez trzy lata płakała od rana do wieczora. Ale któregoś dnia się
obudziła i znów potrafiła czymś się zainteresować, kogoś pokochać,
czegoś zapragnąć. - Nigdy nie pogodziłam się ze śmiercią Basi, ale
właśnie przez to w jakiś sposób dotknęłam istoty człowieczeństwa.

Myślę sobie, że czas przed świętami i święta przetrwam z biografią o
matce, którą życie doświadczyło podobnie jak mnie.
20- letnia Basia, śliczna dziewczyna też miała wyznaczone mało dni,
tu na naszej planecie.
Zamiast do reszty pogrążyć się w bólu, poczytam , jak osoba, którą
podziwiałam na szklanym ekranie " oswajała ten ból" i udało jej się
dotknąć istoty człowieczeństwa.
To mój sposób na te i zapewne kolejne święta. Bo przecież do końca
moich dni nie pogodzę się z odejściem mojego ukochanego syna.

[witaminka_e]

Mnie nie bolą ludzie biegający po sklepach, i tak siedzę w domu prawie cały
czas.... bolą mnie reklamy w telewizji, jak widać kiedy całe rodziny sie
spotykają przy stole , w tle choinka z pięknymi lampkami dającymi ten blask,
nadzieję, radość. ONi są tacy szczęśliwi radośni uśmiechnięci wolni od
złego.RAZEM. WSZYSCY. BABCIE DZIADKOWIE RODZICE RODZEŃSTWODZIECI
WNUKI..... wtedy wiem, że już ŻADNE moje NASZE święta nie beda takie jak kiedś.
Bo czym sa święta bez NIEGO???? Czym jest życie?????? Czekaniem. Tęsknotą.
Rozpacza. Żalem. Bólem. Cierpieniem. Wspomnieniem. PUSTKĄ.

[halas1961]

Jak przezyc swiateczny zgiełk?
Nie ma minuty nie ma chwili aby moja najukochańsza córcia Agatka nie
była w moich myślach. Przed swiętami jest to tym bardziej nasilone,
powracaja te smutne obrazy... walka z choroba, bezsilnośc, strach.
Najgorszy jest kazdy ranek ostanio, kiedy budzik dzwoni i otwierajac
oczy myslę: znów muszę wstac, znów muszę zaczać nowy dzień. Potem
powolutku się rozkręcam, powolutku wpadam w rytm tego dnia, ale
czemu te ranki sa tak okropnie smutne. Trzy dni w tygodniu wychodze
o 6.45 wracam do domu o 21.30. Mam czas wypelniony, tak bardzo
wypelniony, mysli zajęte...Do sklepów nie chodze prawie wogóle,
tylko kiedy musze i z lista za wczasu przygotowaną. Swieta staram
sie przygotować tak jak zwykle, tak jak wtedy gdy była Agatka z
nami. Bo myślę, ze ona tak by chciała, że nie byłaby zadowolona
gdybym nic nie robiła, gdybym nie szykowała potraw, nie upiekła jej
orzechowca, gdybym nie przystroiła jej pokoju w ozdoby, które w Ikei
kupiła krótko przed odejściem...I wciąz powracaja jej madre
słowa"ciesz sie z tego co masz mamo, co pozostało..." A więc kupie
prezenty (skromne, bo na inne kasy nie ma).Dlaczego mialabym nie
kupic, przeciez Oni sa jeszcze obok, Agatka tez z nami bedzie...Bede
pewnie plakac szykujac potrawy od rana, bede płakac...Ale Swięta
bedą tak przygotowane jakby Agatka wciaz była nie tylko duchem ale i
ciałem z nami...Dopóki miec będę siły i zdrowie zawsze tak bedę
przygotowywac święta...Choć juz nic nie będzie takie samo...
I staram sie aby życie nie było pustką, bo nawet jesli nie masz
brata, córki, syna, matki, ojca, męża, żony.... jest jeszcze wokół
tylu ludzi, tyle spraw, które trzeba zrobic, wypełnic...Nie wolno
zamykac oczu, bo ktos może czeka na nas, na nasze chocby dobre
słowo, na chocby mały usmiech i podanie ręki. Nie patrzmy, ze ktos
nas zostawił, ze nie ma znikąd wsparcia, ze smai musimy sie borykac
z trudami po starcie...Starajmy sie co jakis chociaz czas zpominac o
sobie, a otworzyc sie na drugego człowieka ...Gwarantuję Wam,że to
pomaga przetrwac, pomaga iśc dalej, pomaga podnosic sie z kolan, a
nawet usmiech przywraca. Bo mnie ten co bierze, ale ten co daje (tak
mysle) ma z tego tak po ludzku korzyść nie do wycenienia:)A i
uczynek miłosierny zaliczony przy okazji:)
Ps. Gdzie jest Osmiorniczka???

Halina-mama Agatki

do Halinki

[osmiorniczka030]

A Osmiorniczke przygniotl ciezar zblizajacych sie swiat... Dziekuje
Halinko za zainteresowanie.

Na co dzien jest duzo latwiej sie oszukiwac, uciekac w prace, w
remonty, zakladac maski. Ale sa takie momenty, kiedy maski spadaja i
kiedy osmiorniczki opadaja na dno :-(

Pozdrawiam cieplo.

[halas1961]

droga Osmiorniczko
Mimo ze czasem mi na nerwy dzialaly niektore Twoje cytaty:) to
bardzo Cie lubie i bardzo mi Ciebie na forum brakuje, bardzo...
Pozal sie, poplacz na forum, przeciez po to masz nas, zebysmy były z
Toba równiez wtedy kiedy nie nawracasz, nie ewangelizujesz:) ale
kiedy Tobie trzeba podac dłon. Moja Osmiorniczko, pisz...
Halina-mama Agatki

Pomocna dlon - do Halinki

[osmiorniczka030]

Droga Halinko!

Bardzo dziekuje za Twoje cieple i wzruszajace slowa. Jestes
prawdziwa "Forumowa Mama," ktora nie zapomina o swoich czesto
niesfornych i wkurzajacych "Forumowych Dzieciakach" ;-)

Kiedys nazwalas mnie Rycerzem, a to zobowiazuje. Rycerz nie uzala
sie nad soba, tylko walczy - nawet, jesli ma byc to walka z samym
soba. Tak wiec niedlugo znow zaloze swoja przylbice i wjade na forum
na swoim niewidzialnym rumaku ;-)

Ale to pewnie juz po swietach, bo teraz mam mnostwo pracy, natomiast
za kilka dni wyjezdzam - zaszyje sie gdzies w gorach i bede udawac,
ze swiat nie ma.

A pomocna dlon wlasnie mi podalas - podobnie, jak kilka innych osob
z naszej "Osieroconej Braci," za co Wam wszystkim z calego serca
dziekuje.

Sciskam mocno.

[edzia764]

Jak przezyć przedświąteczny zgiełk ... pytanie dobre, tylko niestety
znowu brak odpowiedzi. Trzeba coś przygotować, zaplanować a tu
niestety ochoty brak. Robienie coś pod przymusem nie przynosi
satysfakcji, zadowolenia. Nie pomagają wspomnienia, ze Oni by sie
cieszyli ... my niestety nie mamy z czego. Coraz bliżej ten
szczególny dzień Wigilia .... pusty talerz, opłatek a serce
rozrywawa ból, którego nie mozna pokonać. Trudno jest wykrzesać z
siebie odrobine radości ... cierpienie zagłusza wszystko ... oby ten
okres szybko minął ...zakończył się ten rok ...