Strach przed odejściem na zawsze.

[kobieta_zza_firanki]

W lutym zmarł mój tata.
Była to nagła śmierć, dla mnie.
Rozmawiałam z lekarzami w szpitalu
i przedstawili mi sytuację jako
dającą nadzieję, choć trudną.
Wypisali go nawet do domu mówiąc,
że poradzi sobie na tabletkach.
I po tygodniu zmarł, we śnie.
To jest szok, z którego jest trudno wyjść
na prostą.
Tata był starszy pan, 80 lat, ale dbał
o zdrowie, był cudownym człowiekiem.
Może czasem surowym w ocenie innych.

I nagle go nie ma, w sumie
tak z dnia na dzień.Odszedł.
Zyjąc tym życiem jakie mamy
często zauważam, że w obliczu
śmierci bliskich, jesteśmy
zupełnie bezradni
nie przygotowani, tak jakby
smierć nas niedotyczyła.

[agni-123]

Nigdy nie będziemy gotowi na śmierć bliskich w jakimkolwiek by byli
wieku,bo nie znamy tego czasu.Może to dobrze,bo byśmy żyli cały czas
w strachu,a i tak byśmy nie byli gotowi.Mój mąż tez zmarł nagle ,ale
czasem tak sobie myślę,że nawet jak byłby chory to tez bym nie znała
dnia odejścia,bo zawsze miałabym nadzieję na Jego wyzdrowienie.Tak
więc nie ważne w jaki sposób umieramy,to nigdy nie znamy dnia.

[halas1961]

W obliczu smierci jestesmy bezradni, bo okazuje sie ze od nas niewiele bardzo
zalezy. I czy to PAn 80letni czy 24 letnia mloda piekna dziewczyna jestesmy tak
samo bezradni. A On Twoj tata pewnie wdzieczny Bogu ze tak cicho, spokojnie nie
przeszkadzajc nikomu sobie odszedl na tamta strone. Pewnie wdzieczny Bogu ze
oszczedzil mu los cierpienia, zmagania z ciezka choroba, niemocy i bezsilnosci
rodziny , pewnie wdzieczny Bogu...
Halina-mama Agatki

[kobieta_zza_firanki]

Tylko widzisz ja nie moge sie
pozbierac. Ciagle mi sie
przypomina
Placze wszzedzie, caly czas.
W domu, na ulicy.
Moj wujek po stracie swoich
rodzicow, a moich dziadkow, plakal
6-8 lat!
Mnie to wtedy, tak dziwilo ze on
nie moze isc dalej.
Teraz go rozumiem.
Wujek tez zmarl 2 lata temu.

[kath31]

Żałobę trzeba wypłakać.
Ale trzeba też pogodzić się z tym, że umrzemy. Mowią że jedno jest
w życiu pewne " śmierć i podatki". W Biblii jest napisane że miarą
czlowieka jest lat 70, 80 jeżeli jest silny. To wielki dar dożyć
takiego pięknego wieku.Jeżeli wierzysz to dziś to Najradośniejsze
ze Świąt, daje nam Nadzieję, na życie wieczne. Oplakując smierc
bliskich, oplakujemy wlasną śmierć. Więć wypłacz, wstań i żyj i
dziękuj BOgu że był tak łaskawy i oszczęził umierania w mękach i
pozwolił dożyc pięknego wieku!

"...Zmartwychwstał Pan, i żyje dziś, blaskiem jaśnieje noc Nie
umrę, nie, lecz będę żył, Bóg okazał swą moc Krzyż to jest brama
Pana, jeśli chcesz przez nią wejdź..."

[kath31]

Wiem, ze jesli sie kocha to zawsze jest za wcześnie, nawet jak
bliski ma 100lat...

[kobieta_zza_firanki]

kath31 napisała:

> Wiem, ze jesli sie kocha to zawsze jest za wcześnie, nawet jak
> bliski ma 100lat...
ja jestem ciagle w tak
ciezkim szoku, ze w
srode musze chyba isc
psychologa, bo padam na nos.

[edzia764]

Mój mąż tez zmarł nagle miał 56 lat - też nie byłam przygotowana na
taką śmierć. Dla Niego była lekka, usnął i nie obudził się ... ale
dla mnie .... tragedia. Minęło osiem miesięcy.... ale tęsknota, ból
wciąż narasta. Tak jak piszą tu wszystkie osoby nie ma określonego
czasu na przezycie żałoby, nie ma idealnego sposobu na jej
pokonanie. Każdy indywidualnie " wychodzi" ze swoich dołków
psychicznych. Mnie osobiście bardzo pomaga to forum. Tu wszyscy (z
małymi wyjatkami) jesteśmy dotknięci cierpieniem po stracie swoich
ukochanych osób, tu znajdujemy zrozumienie, wsparcie jakiego nie
mamy od osób znajdujących sie w bezpośrednim otoczeniu. Tu znalazłam
nową "rodzinę", której wsparcie duchowe jest bezcenne.... dziekuję
WAM, że jesteście .....

[kath31]

Odkad pozanałam historię ludzi, którzy nagle starcli bliskich to
moge powiedzieć, że mimo wszytsko jakby to dziwnie niezabrzmialo
łatwiej się pogodzić ze śmiercią w wyniku dłuższej choroby. Mimo,
że czlowiek ciągle myśli, nawet widząc ukochanech w agonii, ze to
jeszcze nie to, że nie dziś, zaprzecza do końca i zawsze, zawsze
jest zaskoczony kiedy To się stanie, to jednak podswiadomie
przygotowuje się na odejscie bliskiego. Nie boli mniej, tylko w
chorobie żałoba zaczyna się wcześniej...
Ściskam Was mocno.

[annmaria]

Jak dobrze Cie rozumiem. Moj Tata kiedy odszedl mial 85 lat. W
sierpniu beda trzy lata a ja tak bardzo tesknie tak bardzo Go brak
taka dziura sie w moim swiecie zrobila ze niczym zatkac zasypac jej
nie moge.

[kobieta_zza_firanki]

Na temat smierci
duzo, duzo z tata
rozmawialam.
Jednak trudno z czegos jak on to
okreslal- naturalny proces zycia,
wyjsc.
Tak sie akurat sklada,ze w tym samym
czasie dosc sporo znajomych
wokol nas odeszlo.

[olaopolanka]

Nigdy nie jestesmy przygotowani na utrate tych, ktorych kochamy, na brak ich
fizycznej obecnosci.Zawsze to przychodzi nagle i nieoczekiwanie.Rozmowy o
smierci nawet z naszymi Bliskimi, odchodzenie naszych Bliskich to ciagle jeszcze
jednak Ich Obecnosc, Ich Zapach, Ich Dlonie, Oczy, Oddech a pozniej zostaje
tylko Pustka i byc moze Oczekiwanie na Spotkanie TAM...

[annubis74]

moja Mama zmarła niespełna 10 miesięcy temu w wieku 61 lat, nagle
była zdrową i sprawną, niezwykle żywotną osobą, na nic się nie
skarżyła, na nic nie chorowała. Jednego dnia siedziałyśmy sobie i
popijałyśmy kawę, kolejnego Mama trafiła na Izbę Przyjęć z
niepokojącymi objawami które zbagatelizowano i nie przyjeto Jej do
szpitala, kolejnego dnia straciła władzę w nogach i rękach, a
później było juz coraz gorzej. A jednak do samego końca wierzyliśmy
ze ta choroba jest uleczalna i Mama wyzdrowieje. Od 10 miesięcy
próbuję zrozumieć jak to się mogło stać... jak to możliwe że moja
Mama odeszła... Przed świętami miałam takie głupie, głupie uczucie,
nadzieję wbrew nadziei ze jeśli to czas zmartwychwstania to moze
moja Mama zmartwychwstanie i wróci. Nie umiem zrozumieć, nie umiem
się pogodzić a okres świateczny to prawdziwa katorga.Mam gdzieś że
ludzie patrzą na mnie na ulicy jakbym była wariatką, ale nie umiem
pohamować łez. Byłam w kościele (sama się zastanawiam po co, chyba
zeby tadycji stało się zadość), nie umiałam się modlić, a widok babć
prowadzących swoje wnuczęta za rękę, widok mam z dorosłymi córkami
to katusze

[kobieta_zza_firanki]

Wiesz, ja mam czasami takie
mysli, ze w Polsce, bo chyba
to bylo w Polsce, w ogole
nie ratuja juz starszych ludzi.

Nie wiem, takie jest moje odczucie.
Moze przesadzam.

[mag461]

Nie przesadzasz..taka jest niestety smutna prawda.

[annubis74]

nie wyciągałabym aż tak daleko idących wniosków. myślę ze są choroby
na które nie ma lekarstwa. nie ma lekarstwa na starość. i na śmierć.
i wydaje mi się że częstym probemem jest to, że nie chce tego
przyjąć do wiadomości rodzina a czasem i lekarze nie chcą pogodzić
się z własną bezsilnością. Poza tym granica między zaprzestaniem
terapii a zaniechaniem jest pewnie bardzo cienka
tyle tylko że moja Mama w takim wieku i przy swojej witalności nie
była osobą "starszą" "schorowaną". Statystycznie choroba na którą
zachorowała jest uleczalna. No własnie statystycznie. TYlko ze u
mojej Mamy pechowo miała ona ciężki przebieg. A jeszcze bardziej
pechowe było to, że trafiła do szpitala podczas tzw. długiego
weekendu kiedy wszystkie decyzje odkładano do poniedziałku. Kolejnym
fatalnym zbiegiem okoliczności trafiła na lekarzy ktrzy po prostu
ignorowali fakt szybkiego postępu choroby, dopuścili sie szeregu
zaniedbań i zaniechań.

[kobieta_zza_firanki]

Typowym ludzkim
odruchem w takiej sytuacji
gdy umiera bliski
to szukac winnych.

Tak sobie mysle, ze
gdyby moj tata dostal na czas terapie,
to moze by pozyl jeszcze, choc troche.Osobiscie znam pania, ktora ma
87 lat dwa lata temu stweirdzili u niej guza piersi.
Guza zoperowali, byl pewnie niegrozny. Pani ta zyje nadal i ma sie
dobrze.
Jest roznie!

[mocnakrysia]

Mój tatuś mawiał - co komu sądzone ,to go nie minie. Czasami myślę że miał rację
zwłaszcza w sprawie śmierci.

[agni-123]

A moj mąż zawsze mówił,że lepiej żyć krótko,a dobrze niż długo i
źle.To tylko słowa,ale myślę,że "wykrakał" to sobie bo miał tylko 39
lat.Byłam zła na cały świat i Boga,ale już pomału pogodziłam sie z
Jego wolą.Nie mam w sobie strachu na odejście kiedyś z tego
świata.Stach mam przed za wczesnym odejściem i codziennie
proszę,żeby móc wychować moje dzieci i cieszyć się nimi jak
najdłużej.