Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości,płuca

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

mazunia1 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 23.07.07, 21:43

Ajkaa, jestem w identycznej sytuacji jak Ty. Zostawiono nas samych sobie po tym
jak 3 tygodnie po zakończeniu chemioterapii nastąpiło pogorszenie stanu
zdrowia mamy, wykryto przerzuty do mózgu. Nasz onkolog bezradnie rozłożył ręce
i powiedział, że to już nie jego działka, a radioterapię wyznaczono na koniec
sierpnia. Wzięłam sprawy w swoje ręce i już jutro jedziemy do radiologa. Mama
czuje się coraz gorzej, jest coraz słabsza, nie może jeść, bo chyba ma
przerzuty do gardła. Tak to przynajmniej wynika z wypisu ze szpitala. Musisz
działać sama. Inaczej Twój tato będzie umierał na Twoich oczach w bólu i
cierpieniu, a Ty nic nie będziesz mogła zrobić. Wiem, że radioterapia zmniejsza
ból. Ja na Twoim miejscu zrobiłabym tak: najpierw onkolog, który prowadził
tatę, niech się wypowie co dalej robić, czy warto starać się o radioterapię.
Jak tak, postaraj się szybko o wizytę i opinię radiologa. Spróbuj też
dowiedzieć się, czy badanie kości można wykonać wczesniej. Są skuteczne leki na
przerzuty do kości, wiec jeśli Twój tato je ma, to powinnaś działać szybko. Dla
naszych rodziców ważny jest każdy dzień, każda godzina. Wiem, że nie uratujemy
ich, ale zróbmy wszystko, aby ich cierpienie w ostatnich chwilach życia było
jak najmniejsze. Pozdrawiam Aneta
- malgoska182 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 24.07.07, 12:46
  
  Witam Was . Moj tatus mial tez niedrobnokomorkowego raka pluc z przezutami do
  watroby , zeber , kregoslupa. Top prawda ,ze leczenia onkologicznego nie mial
  zadnego(ze wzgledu na rozsianie choroby i stapien zaawansowania raka(IV stopien
  zlosliwosci). Poczytajcie moje wpisy, moze to cos Wam pomoze. Napewno musicie
  zmusic lekarzy do radioterapii ,przynajmniej paliatywnej ,to bardzo pomaga w
  bolach przy przezutach do kosci. Napewno tez bifosfaniany i dla nas szczesciem
  w calym nieszczesciu ,ze tatus odszedl bylo to ,ze mial zapewniony komfort
  zycia (przez nas czyli rodzine). Na pewnym etapie choroby lekarze umywaja rece
  i robia to albo w sposob delikatny " sprobujcie panstwo zapewnic leczenie
  przeciwbolowe" albo po prostu troche obcesowo" my juz nic zrobic nie moglismy ,
  zrobilismy bardzo duzo "to zawsze bardzo podkreslaja ) diagnostyka zakonczona.
  My mielismy szczescie , poniewaz tatus przebywal w Warszawie i na Plockiej(nie
  w klinice chorob pluc, bron Boze -tam byla tylko diagnostyka), ale w Lecznicy
  leczenia bolu Prosen znalezlismy lekarza , ktory do konca byl przy naszym
  tatusiu , tak mial ustawione leczenie przeciwbolowe , ze chodzil , jadl do
  niedzieli 19 listopada (chociaz juz wteduy mimo ,ze nie czul bolu zaczely sie
  klopoty z oddychanie , a tydzien wczesniej mechaniczna niewydolnosc nerek). W
  poniedzilek 20 listopad odszedl. Musicie tez zdrowo odzywiac swoich rodzicow.
  Moj tatus pil sok z burakow, jadl owoce , bardzo polubil platki na mleku w
  mnostwem witamin, kielkow zboz, owocow.Mamusia kupowala cielecinke , ktora
  przyzadzaly z siostra na parze, cwiczyl na rowerku stacjonarnym.
  Od chwili wykrycia choroby przezuty nie zwiekszyly sie ani nie powiekszyly. 20
  lipca juz tak zle bylo.
  Pozdrawiam i zycze duzo sily do walki.Dacie rade , kochacie swoich rodzicow i
  dzieki temu oni maja sile na usmiech i wole walki. Mego tatusia zalamalo
  to ,ze przy niewydolnosci nerek Pani doktor i siostra probowaly umiescic
  tatusia w szpitalu na nefrologi aby te nerki ratowac. Mial byc przyjety do
  Bielanskiego szpitala . Siostra zawiozla tatusia i cal dokumentacje choroby i
  poszla na izbe przyjec. Lekarz zajrzal w papiery i nawet do tatusia nie
  wyszedl. Siostra musiala tatsuia zabrac do domu. Zamknal sie w sobie ,ze juz Go
  nawet w szpitalu nie chca (wiedzial o chorobie ,ale nie ze jest tak zle).
  Tatusia lekarka powiedziala ,ze to Go zalamalo. Ostatecznie zziebnietego
  siostra zawiozla do domu. Lakarka stanela na glowie i znalazla miejsce w
  Szpitalu prof.Orlowskeigo , ale to nie byl juz nasz dawny tatus(nawet moj
  przylot go nie ucieszyl) i tak gasl przez kilka dni.
  Nie dajcie sie lekarzom, walczcie o kazdy dzien.
  Goska
  jezeli bede potrafila pomoc pytajcie.
  - ajkaa2 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 24.07.07, 18:35
    
    Aneta, Gosia witajcie.
    Człowiek pyta ,pyta wszystkich choc na które pytania wie jakie dostanie
    odpowiedzi.
    Tato mój przeszedł teraz tak wiele , bo do choroby doszedł zawał ,dwukrotny
    obrzęk płuc, zabieg na tetnicy -angioplastyka ,naczyniak w głowie na który sie
    leczy od 3 lat juz jest prawie nie wazny przy obecnych chorobach.
    Czekamy teraz na badania , mówie czekamy bo coś mnie trzyma żeby nie szalec i
    tego tygodnia nie przyspieszać tylko dlatego że tato uzyskał mimo wszystko
    teraz stabilizację choć jest bardzo osłabiony , dopiero teraz od 15 maja jest
    wreszcie w domu .I tak sobie myslę ze te dni w domu sa dla niego takim ukojenie
    w tej chorobie, wiem że jak pojedziemy na te badania 30stego zacznie sie znowu
    gonitwa , może teraz te dni bedą dla niego i dla nas takim wzmocnieniem na
    dalszy czas choroby.
    Teraz doszedł ból w okolicach watroby i żołądka, Wczoraj dostał od lekarza
    rodzinnego leki osłonowe na watrobę, mówi że mu pomagaja i ból jest mniejszy.
    Kurczę ale sama nie wiem czy dobrze wszyscy robimy , że na ten tydzień razem z
    tatą schowaliśmy się w domu ???
    Gosiu piszesz o rowerku stacjonarnym nie wpadłam na ten pomysł, chyba to dobra
    sprawa dla osoby która nie chodzi za wiele , ale też muszęsiespytać kardiologa
    czy moze tato tak sobie ćwiczyc czy nie zaszkodzi na serce?
    Gosiu tato Twój był leczony w klinice leczenia bólu i tylko tam , jak mozna
    sie dostać do tej lecznicy , bez skierowania?
    Czy słyszałyście może o leczeniu preparatem ANRY, dawkami krzemu?
    Dziękuję za odzew.Pozdrawiam serdecznie . Asia
    - gontcha Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 24.07.07, 20:05
      
      Ajkaa,
      
      Trzymaj się dzielnie i życzę wiele sił, bo na pewno będa Ci potrzebne...
      
      Czytam wszystkie historie na forum, kibicuje każdemu.
      Pytasz o ANRY - dyskusji u nas na forum było na ten temat kilkanaście. Podaję
      link do forum 'zdrowie':
      
      forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=22&w=66365517
      Myślę, że to Ci powinno wystarczyć. Możesz też w archiwum naszego forum wiele
      poczytać.
      
      Pozdrawiam i trzymam kciuki,
      Anka
    - malgoska182 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 25.07.07, 03:21
      
      Asiu witam Cie serdecznie. Juz odpowiadam -moj tatus nie mial szczescia leczyc
      sie onkologicznie , poniewaz na samym poczatku zamknieto przed nim wszystkie
      drogi leczenia. Po prostu nie wiedziano zadnych szans na wyleczenie , a ja nie
      potrafilam byc czasami moze chamska nawet. Z uwagi ,ze od 16 lat nie mieszkam
      w Polsce nie znalam realiow polskiej sluzby zdrowia . W dniu 20 lipca na
      Plockeij w Warszawie uslyszalam diagnoze(probowalam pytac a moze cos jednak
      mozna zrobic i uslyszalam ,ze nic nie mozna zrobic. Postanowilysmy z siostrami
      zapewnic tatusiowi komfort zycia . Do lecznicy Prosen mozesz pojechac sama.
      Napewno lekarze zechca porozmawiac z chora osoba ,ale atmosfera tam jest
      rodzinna , cudowni ludzie. To lecznica prywatna ,ale maja kontrakt z NFZ ,wiec
      wszystko jest refundowane ( lub prawie wszystko). To link do strony
      www.prosensmo.com/p_zespol.php
      Polecam Prosen , to dzieki dr. Iwonie Furman tatus byl aktywny do konca( a
      przy przezutach jak pisalam do watroby -liczne ogniska , zeber, kregoslup
      bardzo zniszczony przezutami)Mial takze niedrobnokomorkowego raka pluc. Na
      poltora miesiaca przed smiercia zaczal przyjmowac Selol ,ale nie pomoglo. Asiu
      zycze Twojemu tatusiowi wiecej szczescia. Moze Twoj dostanie szanse na
      leczenie , mojemu odmowiono , moze wd. polskich norm juz nie bylo warto? Tatus
      mial skonczone 73 lata.
      Pozdrawiam serdecznie
      Goska
      - ajkaa2 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 25.07.07, 13:54
        
        Dziś tato znowu w szpitalu ,
        Mama rano zadzwoniła po erkę zaczęły tacie dretwieć nogi i ręce, ból w klatce
        piersiowej. okazało się że ma podwyższoną kreatyninę (3.6) czyli cos z
        nerkami , tato zaczął brać od kilku dni bifosfoniany sindronat(chyba tak) w
        ulotce jest napisane że kontrolowac trzeba nerki .
        Leczyliśmy sie jak do tej pory na Ursynowie a teraz trafilismy w naszym mieście
        na oddział ...znowu nowi lekarze, nie potrafię się już w tej chorobie połapac
        co jest dobre co złe , co robić , gdzie iść....
        Nie uciekliśmy od niej ,choć na chwilę tak chcieliśmy poprostu pobyć w domu.
        dziękuję Gosiu... przychodnia Prosen...spróbuję
        Pozdrawiam . Asia
        
        mazunia1 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 26.07.07, 08:15
        
        ajkka2, drętwienie kończyn może być wynikiem przerzutów do mózgu, takie objawy
        ma moja mama, w takim przypadku chyba tez dzieje sie coś z nerkami, bo jak
        stwierdzili te przerzuty to kazali mamie pić dużo wody i dostała leki
        moczopędne.
        
        ajkaa2 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 26.07.07, 10:08
        
        Mazuniu wczoraj dzwoniłam na Ursynów do doktora , mówiąc mu o objawach i tej
        kreatyninie wysokiej i on tez mi pwidział ,że może to być przerzut do
        mózgu.Tato jak pisałam leży u nas w szpitalu, zaraz do niego jadę , tylko cały
        czas się zastanawiam czy nie stawać na głowie i nie załatwiać Ursynowa. dzisiaj
        lekarz mi powie jak dlsze wyniki badań wyglądają u taty i jak dalej będa tu
        postepować.
        Mazuniu, jeżeli u taty bedą te przerzuty to co robić?, czy naświetlania głowy
        wchodzą w grę?Mój tato nie możw pić wody,,bo jest mu po niiej niedobrze,pije
        zato kompoty i soki, czy tak może być?
        Mazuniu gdzie sie leczy Twoja Mama?
        Dziękuje za odpis . Trzymam za nas wszystkich kciuki . Asia
        
        mazunia1 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 26.07.07, 11:21
        
        Asia, odpowiadam na Twoje pytania:
        może pić też soki, w kazdym razie dużo płynów.
        Z badaniami zrobiłam tak: dwa tygodnie temu mama poczuła się żle, miała
        duszności, więc wezwałam karetkę, zawieżli ją do naszego szpitala, mieszkamy w
        Staszowie, świętokrzyskie. Tam leżała przez kilka dni, w trakcie których
        pojawiły sie bóle głowy. Nikt nic nie robił, lekarze podejrzewali przerzut do
        mózgu, ale poza podaniem sterydów nie robili NIC. Tak jak u Ciebie. Tak więc
        poszłam na oddział neurologiczny i poprosiłam pierwszego lepszego neurologa,
        żeby mamę zbadał. Zgodził się bez problemu. Po badaniu lekarz potwierdził
        przypuszczenia lekarzy z wewnętrzenego, na którym mama leżała. Poprosiłam o
        skierowanie na TK głowy. Zgodzili się. Sama zawiozłam mamę na to badanie, które
        niestety tylko potwierdziło, że mama ma przerzuty. Dalej lekarze nic nie
        robili, tylko mówili, że jest bardzo żle i że naświetlania mogą pomóc.
        Poprosiłam więc o skierowanie na radiologię w Swiętokrzyskim CO. Napisali,
        nawet dokładnie nie wiedzieli jak, sama dyktowałam nazwę oddziału. Pojechałam z
        tym skierowaniem sama. W SCO, na radilogii powiedzieli, że mozliwy termin
        naświetleń to koniec sierpnia, totalnie się załamałam, bo przy przerzutach do
        mózgu w każdej chwili może być koniec. W końcu jednak udało mi się przyśpieszyć
        ten termin i mama jest teraz naświetlana. Jak będzie się dobrze czuła i zniesie
        naświetlenia, to czeka ją kolejna chemia.
        Asia, musisz szybko postarać się o konsulatcję neurologiczną i jak lekarz
        neurolog potwierdzi, to o skierowanie na TK głowy. Tylko naswietlenia mogą coś
        pomóc przy przerzutach do mózgu. Wiedz jednak, że jest to oddalanie
        nieuniknionego. Jedyna pociecha w tym, że mamę głowa nie boli, że choroba może
        trochę wychamować.
        Jeszcze Ci napiszę, jak wygląda naświetlanie głowy u mamy: w pierszy dzień
        najpierw była w tzw.symulatorze, gdzie nałozyli jej na głowę taką maskę, w
        której wyznaczyli pola do naswietleń. Za każdym razem jak ją naświetlają (1 raz
        dziennie około 5min) to tę maskę musi zakładać. Radioterapia jest ciężka, mama
        jest już osłabiona, a miała dopiero II naświetlania.
        
        malgoska182 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 26.07.07, 13:33
        
        Kochane dziewczyny w kwestii przezutow do glowy nie moge Wam pomoc, moj tatus
        na szczescie chociaz tego uniknal, tym bardziej ,ze na poczatku scenariusze
        byly takie ze strony lekarzy ,ze te przezuty beda. My tatusiem opiekowalismy
        sie i mila lekarzy prywatnie i badania tez mial robione prywatnie i na
        tydzien , moze poltora zanim odszedl mial tomografie glowy i bylo tam czysto.
        teraz juz wiem Prosen ma umowe z NFZ i wszystkie recepty sa refundowane,
        natomiast badania(usg itp.trzeba bylo placic samemu.)
        Zycze sily i wiary.
        Goska
        
        ajkaa2 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 26.07.07, 17:56
        
        Mazuniu my też pochodzimy ze świętokrzyskiego,mam całą rodzinę z ojca strony w
        Kielcach i okolicach Kielc,Pińczów -moje rodzinne miasto ale ponad 30 już lat
        mieszkamy zdala od nich na wschodzie Polski dlatego dosyc blisko mamy na
        Ursynów.
        Tak muszę te dretwienia skonsultować się z neurologiem.
        Dziś doktor prowadząca powiedziała mi równiez ze dretwienie moze byc
        spowodowane urazem kręgosłupa , tato cały czas teraz odczuwa ból z tyłu pleców,
        lekarz powiedziała mi ze moga to być jakieś drobne złamania?!?!Boże co za
        koszmar tylko jakieś domysły, kreatynina dzis wyszła w normie(może pomyłka w
        badaniach )jutro mają jeszcze sprawdzić.
        Wiem, że jesteś zaineresowana selolem , ja też, jak coś bedziesz tylko
        wiedziała daj mi znać. Jak się dzisiaj czuje Twoja mama?
        Ja zaraz biegnę do szpitala (jestem teraz na urlopie, mam czas i chcę
        wszystkiego dopilnować)
        Małgosiu dziekuje ci za wszelkie informacje dotyczące Prosenu...jeszcze się
        wstrzymuję.
        Pozdrawiam.Asia
        
        mazunia1 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 26.07.07, 18:03
        
        Asia, ja pracuje koło Pińczowa, w Szarbkowie. Znam te okolice dobrze. Mama
        czuje się zmiennie, raz lepiej, raz gorzej. Ja już urlop wykorzystałam, liczę
        teraz na łaskawość moich pracodawców.
        Tak, szukam kontaktu z doktorem Suchockim, który prowadzi badania nad Selolem,
        to ostatnia szansa, ostatnia iskierka nadziei. Niestety, dotychczas nie udało
        mi się to. Piszę do niego i dzwonię do Instytutu Leków, ale na razie nie mam
        szczęścia. Jak będę coś wiedzieć dam znać.
        To, co dotknęło nasze rodziny to koszmar. Ja jestem już bardzo zmęczona.
        
        malgoska182 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 27.07.07, 12:20
        
        Witam serdecznie.
        Asiu moj tatus bral Selol przez 5 do 6 tygodni. Wiem ,ze siostra przywiozla
        najpierw na jeden miesiac dawke od dr.Suchockiego(odpowiedzial na mojego maila
        i siostra ,ktora mieszka w Polsce w Warszawie jezdzila odebrac Selol. Pozniej
        gdzy tatus byl w szpitalu przez kilka dni przywiozla znowu 3 butelki i to bylo
        na nastepny miesiac ,ale niestety tatus odszedl , Selol nie pomogl. Dlaczego -
        nie wiemy , moze byl dany za pozno? Wiem ,ze wszystkie lekarstwa , kule, chodzik
        (ktorego tatus nigdy nie zobaczyl na oczy i nie uzywal, bo przyslalysmy to
        tatusiowi i przyszla paczka juz po tatusia smierci) siostra oddala do
        hospicjum na Tykocinskiej . Czy oddala Selol nie wiem. Moze zapytam i zanim sie
        skontaktujecie z dr.Suchockim moznabylaby juz zaczac brac .
        Jutro odpisze co siostar zrobila z Selolem.
        Pozdrawiam i zycze spokoju , duzo sily i wiary
        Malgoska
        
        ajkaa2 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 28.07.07, 22:37
        
        Dziewczyny jestem załamana
        Tato wczoraj opuścił szpital onkologiczny o 15:00, pojechalismy do domu ,
        siedziałam u rodziców do 20 :30, a gdy wyszłam za pół godziny dzwoniła mama ,że
        tato sie dusi, erka ledwo co zdążyła, znowu nastąpił obrzęk płuc ,
        prawdopodobnie mogło dojść do następnego zawału bo wydzieliła się
        troponina .Tato leży na OIK-U na kardiologii.Siedziałam u taty w szpitalu do
        godziny 1:30 . Nad ranem miał następny obrzęk i duszenie z krwiopluciem. Cały
        dzień siedzieliśmy na zmianę przy jego łóżku , on jest cały czas świadomy
        wszystkiego co się z nim dzieje , boi się zasnąć.Wyniki morfologii są
        koszmarne łącznie z wysokim cukrem. Ja też się boję tej nocy , powiedziałam ,że
        przyjdę rano(na OIOK-u leżą z tatą inni ludzie , obok reanimowali dzisiaj
        człowieka ) .
        To wszystko jest tak zagmatwane.
        Może jutro będą przetaczać krew , może wyślą do Warszawy na angioplastykę
        naczyń, może nic nie będą ruszać .
        A w poniedziałek mielismy jechać na scyntygrafię a potem naświetlanie...taką
        nadzieję miał tato.
        Nie umiemy chyba jezszce żyć chwilą ,nie umiemy łapać każdej dobrze przeżytej
        minutki.
        W tej chorobie nie wolno planowć ...staram sie uśmiechać do niego gdy na mnie
        patrzy , ale słowa już się skończyły powidziałam już tyle razy ze będzie
        lepiej...a tu kolejny szpital.
        ...i nie pojechaliśmy znowu na działkę do lasu, A tak na tą chwilę czekał tata
        od maja tylko szpitale i nadzieja że będzie teraz lepiej...tylko 2 godzinki
        spędzonę w ciszy wśród drzew i choć na chwilkę zapomnieć o rzeczywistości.
        Boże daj mu spokojną noc.
        Asia
        
        malgoska182 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 28.07.07, 23:17
        
        Asiu sciskam Cie .Tak bym chciala dac Ci nadzieje , przekazac troche sily. Wiem
        co to znaczy , doskonale Cie rozumiem ale azawsze miej nadzieje, inaczej
        zwariujesz. Moj Tatus odszedl 8 miesiecy temu. W sobote zalatwilismy mu
        koncentrator tlenu(klopoty z oddychaniem), ale jednak pieknie jadl , chodzil to
        pomimo opinii lekarzy ,ze jedno pluco jest wylaczone , co 12 godzin 91 po
        poludniu i 1 w nocy dawalam tatusiowi antybiotyk z nadzieja ,ze zadziala i to
        pluco sie odblokuje. Dawalam antybiotyk o 1 w nocy 20 listoada i nawet wtedy
        gdy tatus juz byl slabszy niz zwykle dalej mialam nadzieje , chociaz juz mial
        problemy z polykaniem. Odszedl za 10 siodma rano.Trzymalysmy go za reke,
        zdazylam zapalic swiece , mamusia zmowila jakas modlitwe , ja jak oblakana
        powtarzalam "tatusiu , tatusiu).Mamausia powiedzala jeszcze "My Cie tak wszyscy
        bardzo kochamy) i tatus odszedl usmiechniety.
        Tobie zycze zeby zycie napisalo inny scenariusz i zebys nie musiala jeszcze
        zegnac swego tatusia . Nie trac nadziei , badz silna , powiedz ,ze Go kochasz.
        Goska
        
        ajkaa2 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 28.07.07, 23:48
        
        Gosiu dziękuje za wsparcie...może bedzie dobrze ...może, on boi sie wracać do
        domu bo po kazdym powrocie ,zaraz jest z powrotem w szpitalu....
        Biorę procha na sen , muszę jutro być przytomna.
        Jeszcze raz dziękuje za wszystkie dobre słowa. Asia
merosia Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 29.07.07, 17:41

Nie odzywałam się, bo byłam tydzień na działce, z całą rodziną. Bałam się
zabierać tatę, ale zabrałam i teraz nie żałuję. Tata wprawdzie jest coraz
słabszy, ale niewiele w tej sprawie można już zrobić a przynajmniej sobie
odpoczął. Dostał na działce zapalenia skóry i obrzęków nóg i brzucha. Doktor
ratował nas telefonicznie, bo leki miałam wypisane na każdy wypadek już przed
wyjazdem. Tata bierze teraz antybiotyk i pyta kiedy będzie mógła bez problemu
wstawać i szybciej chodzić. Normalnie ściska mnie w gardle, że nic nie mogę
zrobić. Nie wiem jak Cię podnieść na duchu w Twojej sytuacji, bo sama siebie
nie mogę podnieść, ale przytulam mocno i trzymam za Was kciuki.
- merosia Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 29.07.07, 17:51
  
  I jeszcze wyrazy wsółczucia od całej mojej rodziny. Będziemy z Tobą myślami i
  życzymy dużo, dużo siły. Jeszcze raz przytulamy wszyscy Ciebie i Twoją rodzinę.
- estelka1 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 29.07.07, 19:19
  
  Merosia, jakie to dziwne, jeszcze niedawno to my rodzicom zadawałyśmy takie
  pytania, kiedy przestanie boleć, kiedy będę mogła wyjść na dwór... czasem
  chciałabym być znowu dzieciakiem i nie mieć takich zmartwień jak choroba
  rodziców, ich starzenie się czy nieuchronna śmierć i to niekoniecznie z powodu
  choroby. Ale najważniejsze że mimo swojego bólu umiesz dać Tacie radość i
  wspierać go. A jeszcze przy okazji tego forum Ty i wszyscy tu obecni pomagacie
  innym, znajdującym się w podobnej sytuacji. Trzymaj się i uściskaj Tatę oraz
  wszystkich swoich bliskich. Aga
  - merosia Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 29.07.07, 19:51
    
    Dzięki za ciepłe słowa, a co do bycia dzieciakiem, to masz rację, że człowiek
    ma wtedy inne problemy. Nam przyszło się teraz zmierzyć z jednym z gorszych.
    Niestety niedługo i moje dzieci będą musiały stawić temu czoła. Już widzą, że
    dziadek jest bardzo chory i pytają czy wyzdrowieje. Zupełnie nie wiem, co im
    powiem, ale pewnie znajdę receptę w ostatniej chwili. Ostatnio tak działam, nic
    nie planuję, nie obiecuję, reaguję na to co dzieje się tu i teraz. Tata ma
    duszność, dzwonię do lekarza, jadę do CO na nakłucie opłucnej, jeśli ma
    gorączkę, jadę po recepte na antybiotyk itd. Zgroza. A teraz dodatkowo tąpnęła
    mną wiadomość od Asi, bo jakoś tak razem sobie tu na tym forum na jednym wózku
    jechałyśmy. Buziaki serdeczne Aguniu, no i w ogóle wszystkich pozdrawiam.
    - estelka1 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 29.07.07, 19:57
      
      Tak chyba jest najlepiej - nic nie wyprzedzać, reagować jak jest potrzeba. Ja
      mojej córce powiedziałam o nawrocie u mamy, że nie wiem jak to się skończy, ale
      że wierzę w to że uda się uśpić dziadostwo na kolejne lata. Dzieci są mądre
      - merosia Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 29.07.07, 21:29
        
        Ja nie mówię, że nie wiem czym to się skończy, bo młodszy syn mógłby coś
        takiego powtórzyć przy dziadku. Mówię, że lekarze robią co mogą, żeby dziadka
        wyleczyć.
        
        estelka1 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 29.07.07, 22:38
        
        Tego wszystkiego co przeżywamy nie da się podciągnąć pod jeden szablon. Moja
        mama doskonale wie co się z nią dzieje i że mimo dobrego stanu i samopoczucia,
        jej życie jest w poważnym niebezpieczeństwie. Jakoś tak wyszło, że nie musiałam
        obiecywać nic czego nie byłam pewna. Kilka dni po wykryciu nawrotu mama
        spytała, co z nią dalej będzie, czy jest tak bardzo beznadziejnie.
        Odpowiedziałam że po prostu nie wiem ale wierzę że nie, ze da radę i tym razem.
        Wiesz, ja sie zawsze boję takiego fałszywego optymizmu, pocieszania... że
        kiedyś nie wytrzymam, pęknę i zrobię większą krzywdę niż gdyby od początku
        rzeczowo mówić jak jest. Nawet teraz... mama ostatnio zapytała tatę, czy będzie
        ją dalej kochał, nawet jak bedzie bardzo chora i brzydka, czy nie odda jej do
        jakiegoś hospicjum. Tata od razu zaczął gorączkowo mówić, że jeszcze nie czas
        na takie myśli, że jeszcze mają plany. Ja powiedziałam mamie, że nawet jeśli
        kiedyś będzie trzeba, czy z powodu raka, czy zwyczajnie ze starości, to są
        hospicja domowe, że ja chcę z nią spędzić z nią jak najwięcej czasu, bo tego mi
        zawsze mało. I wbrew pozorom mamę chyba to bardziej uspokoiło. Merosiu, śmierć
        jest nieunikniona i trzeba o niej mówić. A że jak się kogoś kocha, to zawsze
        jest za wcześnie, zeby odchodził, to druga sprawa. No i kwestia cierpienia...
        jeśli będzie taka potrzeba, zrobię wszystko żeby mama (ale i tata jak kiedyś
        przyjdzie ten czas) nie cierpiała, tylko odeszła godnie w spokoju. Mama mówi
        czasem o śmierci, ale wcale nie w kontekście tej choroby. Twierdzi, że gdyby
        nawet teraz przyszło jej umrzeć, nie miałaby poczucia, ze zmarnowała życie, że
        nie przeżyła go tak jak chciała. Nie wiem, może to kwestia, ze rodzice są
        bardzo religijni, ale sama śmierć mamy nie przeraża. Bardziej strach przed
        cierpieniem i obawa, jak tata sobie bez niej poradzi. To gorzej ja się boję,
        jak to będzie bez mamy, jak sobie poradzę z tęsknotą za nią, nieważne kiedy to
        się stanie. Uch... rozpisałam się
        
        merosia Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 29.07.07, 23:04
        
        A rozpisuj się:) kochana. Ja też mam do tego tendencje. Mój tata wie na co jest
        chory, ale nie przyjmuje w ogóle do siebie stanu w jakim się znajduje. Już w
        zasadzie tylko siedzi, z trudnością wstaje, potrzebuje pomocy w ubieraniu,
        myciu itd. ale wciąż snuje plany na przyszłość i wydaje mi się, że ostatnią
        rzeczą której teraz potrzebuje, jest to, żeby ktoś mu powiedział, że to już
        długo nie potrwa. Tata nawet wie, że jest pod opieką hospicjum domowego, ale
        tłumaczy sobie, że oni będą przyjeżdżać chwilowo, a jak mu się poprawi, to
        doktor Lasota znów da mu chemię (doktor cały czas nam pomaga i tata wciąż czuje
        się bardziej pacjentem CO i doktora niż hospicjum). Tata chyba wypiera to
        wszystko co się dzieje, z kojarzeniem też już ma troszkę problemów, i chyba na
        siłę nie należy go uświadamiać. Po ostatnim kryzysie w szpitalu, żaden z
        lekarzy nie wierzył, że tata się jeszcze podniesie, a już mija miesiąc od
        tamtego pobytu. Gdy mu ostatnio chirurg nakłuwał opłucną, to powiedział, że nie
        wierzy, że widzi tatę znów u siebie. Wydaje mi się, że tacie niewiedza służy i
        nawet lekarka z hospicjum, która była za uświadomieniem go, teraz wyraźnie się
        z tego wycofała.
        
        Ja już tylko chcę, żeby nie cierpiał. Fizycznie nic go nie boli wprawdzie, ale
        psychicznie jest mu czasem ciężko, gdy przychodzą momenty, że jasno kojarzy.
        Popłakuje wtedy, że już się do niczego nie nadaje itd. To jego psychiczne
        cierpienie mnie przerasta, ale jakoś trzeba dawać radę. A nie mówiłam, że też
        sie rozpisuję okropnie:)
        
        estelka1 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 29.07.07, 23:39
        
        Żeby to było takie proste wejść w czyjąś duszę... być może Twój Tato faktycznie
        nie dopuszcza do siebie takich myśli, być może stara się oszczędzić Wam
        zmartwień... Masz rację, na siłę nikogo nie trzeba uświadamiać. Jeśli tata sam
        będzie chciał wiedzieć, sam spyta. Tym bardziej że widzi, iż ma w Was wsparcie
        i może na Was liczyć w każdym momencie. To wszystko dzieje się tak
        indywidualnie, u każdego inaczej.
        
        ajkaa2 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 30.07.07, 00:32
        
        Witajcie Kochane , ja też myślę o Was ciepło i mocno wszystkich ściskam.
        Nastepny dzień na erce, pełen lęku i obaw. Tato słabiutki , morfologia dalej
        tragiczna ,niedziela w szpitalu nic się nie dzieje, lekarz dyżurny.
        Siedzielismy na zmianę przy tacie.
        On jest taki świadomy , zainteresowany swoimi badaniami ,ciśnieniem .
        Dzisiaj mówił o lęku ,że się boi ,że znowu zacznie się dusić.Lekarz go
        uspakajał, dostał tez do swojej słoniowej porcji leków morfinę(bóle w kosciach)
        i leki na uspokojenie i sen.
        Niestety o 20 znowu się zaczęło ,obrzęk płuc(akurat mnie nie było)gdy przyszłam
        tato leżał wycieńczony i wystraszony.Siedziałam dotąd az zasnął , cały czas
        szukał mojej ręki. Wiem ze przy mnie czuje sie bezpiecznie,a ja kurczę nic nie
        mogę.
        Boże nie ma na to lekarstwa i każdy taki obrzęk prowadzi do zmian w
        sercu ,zawału .Lekarz powiedział że nie wie czy cokolwiek bedą tatusiowi
        robić ,bo hemoglobine ma tragiczną . Jutro ma się wypowiedzieć lekarz z
        chemodynamiki serca, czy bedzie można przeprowadzic u taty zabieg angioplastyki
        naczyń czy nie.
        A gdzie się podział rak z przerzutami do watroby i kości i drugiego płuca ? -
        grasuje sobie bezkarnie.lekarz powiedział mi ze tata swoimi chorobami mógłby
        obdzielić kilku ludzi i kazdy z nich byłby w poważnym stanie .
        Teraz serca jest najważniejsze ..nikt tacie mojemu nie poda chemii, nie da
        żadnych leków nawet tych wspomagających bifosfonianów...
        . Dzisiaj mielismy jechac do CO na scyntygrafię a potem lekarz obiecał nam
        naświetlania.
        Jutro zaczynam wszystko od nowa ,wydeptywac ścieżki do nowych lekarzy.
        Tak ,cierpienie psychiczne jest dużo bardziej trudne do zniesienia,a
        współodczuwanie tego cierpienia jest duużo większe u nas dzieci , bo zawsze
        bysmy chcieli mimo upływu lat widzieć naszych rodziców zdrowych i radzących
        sobie z przeciwnościami losu.
        Spokojnej nocy wszystkim cierpiącym i ich bliskim.
        Merosiu cieszę sie bardzo, że się odezwałaś ,jednak warto było zaryzykowac bo
        mieliscie tydzien dla siebie i dla twojego taty musiała to być duża dawka
        energi.
        małgosia , mazunia , estelka ,merosia dobrej nocki. asia
        
        ajkaa2 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 30.07.07, 00:36
        
        Goncha pozdrawiam mocno
        
        mazunia1 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 30.07.07, 08:35
        
        Witajcie kochane dziewczyny, nie odzywałam się, bo tak jestem zabiegana, że nie
        mam czasu na myślenie.
        Moja mama od soboty w domu. Jest po 4 naświetleniach paliatywnych głowy (dawka
        60). Niestety, radioterapia bardzo ją osłabiła. Asia, tu uwaga szczególnie do
        Ciebie, radioterapia pogorszyła stan mamy serca. To jest naprawdę bardzo
        wyniszczająca terapia, mama ledwo wytrzymała i nie wiem, czy to miało jakiś
        sens...W czwartek mamy znów jechać, na naświetlania śródpiersia, rak rozwija
        się w węzłach śródpiersia, pomimo, że w płucach na razie sytuacja opanowana.
        Boję się tych naświetleń, mama wróciła ze szpitala w strasznym stanie, prawie
        nic nie je, z trudnością wstaje do tolalety. Do dolegliwości dochodzą jeszcze
        bóle głowy, tych obawiam się najbardziej, bo wiem, że takie bóle są potworne.
        Na razie mama bierze ketonal 100, na jakiś czas pomaga.
        Dziewczyny, sama już nie wiem co jest dobre a co złe. Czasem, jak widzę jak ona
        cierpi to chciałabym, aby było już po wszystkim, ale jak ma lepsze chwile, to
        wstępuje we mnie taka nadzieja, że może jeszcze z tego wyjdzie. Boje się tych
        kolejnych naświetleń, może kolejnej chemii (lekarze mówią, że mogą jej
        podać "czerwoną", czy któraś z Was o takiej chemii słyszała?).
        Asia, trzymaj się, wiem, co czujesz, bo przeżywam dokładnie to samo. Nie mamy
        innego wyjścia, musimy być przy naszych rodzicach i wspierać ich ile sie da.
        Agnieszko, oby jak nadłużej, cieszcie się z każdej dobrej chwili. Podziwiam
        Twoją mamę, to bardzo odważna kobieta, stanęła twarzą w twarz z rzeczywistością
        i może dzięki temu ma siłę walczyć.
        Dziewczyny, pozdrawiam Was wszystkie. Życzę siły i wytrwałości.
        
        malgoska182 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 30.07.07, 13:34
        
        Serdecznie Was witam. Czytam Wasze wpisy i myslami wracam do czasu kiedy
        walczylismy. Moj tatus walke przegral ,ale w Waszym przypadku mam nadzieje
        bedzie inaczej i tylko tego Wam zycze . Zadna inna opcja nie wchodzi w gre.
        Tak jak pisala Agnieszka(estelka) moi rodzice (teraz tylko mamusia ) tez
        naleza do religijnych i tatus zadziwial nas najpierw wielka wola walki(pomimo
        tego ,ze wiedzial na co choruje. Oczywiscie nie wiedzial rozmiarow tej
        choroby , poniewaz zakazalam mowic cokolwiek. Jak powiedzial juz mleko sie
        rozlalo i lekarz na plockiejpowiedzial o chorobie bezposrednio tatusiowi to ja
        musialam zapobiegac zeby dalej nie byli tacy szczezy(zwlaszcza ,ze tatus nie
        dopytywal sie). Codziennie przez koniec lipca i poczatek sierpnia(tatus lezal
        na Plockeij przez 2 tyg.)mozna bylo mnie spotkac warujaca pod drzwiami lekarzy
        i czekajaca na lekarza przed obchodem i blagajaca (prosze tatusiowi juz nic nie
        mowic). Czasami kiedy tatus mial zamkniete oczy i mamusia tak sobie przy nim
        siedziala i modlila sie oczywiscie plakala. Tatus otwieral oczy i mowil(Ty
        myslisz ,ze mnie jest latwo kiedy widze jak Ty placzesz? pamietaj ja z wola
        Boga juz sie pogodzilem a Ty musisz o siebie dbac , bo jestes dzieciom
        potrzebna.
        Mamusia zawsze powtarza "ja jeszcze nie spotkalam osoby , ktora tak dzielnie by
        przechodzila przez chorobe a zwlaszcza taka, jak On na nic nie narzekal, nie
        skarzyl sie ". My ze swojej strony staralismy sie zeby nie cierpial , na kazdym
        kroku okazywalismy ,ze jest dla nas wszystkim. Czasmi mowil " czym ja
        zasluzylem sobie na to ,ze mam taka wspaniala opieke?
        Czasami bylam atakowana tu na Forum za to ,ze upieralam sie zeby tatusiowi
        calej prawdy nie mowic, wmawiano mi ,ze chory ma prawo wiedziec. Z perspektywy
        czasu wiem ,ze dobrze zrobilam , szczegoly tatusiowi do niczego nie byly
        potrzebne. DZIASIAJ ZROBILABYM TO SAMO.
        Pozdrawiam Was serdecznie , zycze sily do walki.
        Asienko trzymaj sie , myslami jestem z Toba.
        Goska
        
        estelka1 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 30.07.07, 14:48
        
        Cześć dziewczyny. Właśnie ściągnęłam do domu, po wycieczce z mamą do ortopedy.
        Nie jest źle :-)kręgosłup lekko zwyrodniały, ale w granicach przyzwoitości, ot
        zmiany typowe dla wieku. Gorzej z kolanem, ono wymaga rehabilitacji (w środę
        będzie ustalone jak będą rehabilitować), bo mama nie chce brać żadnych leków,
        gdyż fatalnie znosi niemal wszystkie "piguły". Od razu pojawiają się zawroty
        głowy, straszne osłabienie i buntuje się wątroba. Na szczęście lekarz nie
        usiłował "wiedzieć lepiej" i dostosował się do potrzeb i możliwości organizmu
        mamy. Ale najważniejsze, ze w kościach nie ma śladu przerzutów. Mazuniu,
        niestety radio wcale nie jest subtelniejszą metodą leczenia raka. Skutki
        uboczne są nie mniej dokuczliwe niż po chemii. Moja mama też ma bardzo
        osłabione serce i tak jak wspomniałam wcześniej nadwrażliwy układ nerwowy. Co
        do "czerownej" chemii... moja mama dostaje taką. Oczywiście nie wiem, czy są w
        niej dokładnie wszystkie te same leki co planują dać Twojej Mamie, ale moja
        dostaje: endoxan, vincristin i adriblastin. O efektach jeszcze trudno mówić.
        Onkolog ze Szczecina planuje dać 4 kursy (jednodniowe co 4 tygodnie) i potem
        zrobić RTG kontrolne i czekać co dalej. Dr Juda z Wrocławia sugeruje żeby
        bezpośrednio przed 4 kursem zrobić kontrolną tomografię i jeśli będzie
        poprawa "dociągnąć" do 6 cykli a potem będzie rozważał, czy jednak nie
        spróbować radioterapii. Jeśli by nie było poprawy konieczna będzie zmiana
        chemii. Ale to się okaże za nieco ponad miesiąc, bo 14 sierpnia ma planowany
        III cykl chemii. Moja mama faktycznie trzyma się dzielnie, ale nie ma cudów,
        czasem popłakuje i załamuje się. W końcu to tylko człowiek :-) Stara się jak
        może żyć normalnie, chociaż widzę o ile jest słabsza niż przed chorobą.
        Chciałabym być tak twarda jak ona. Pozdrawiam Was bardzo serdecznie i dużo siły
        Wam życzę. Aga
        
        gontcha Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 30.07.07, 14:39
        
        Ajkaa, Mazunia,
        
        Trzymajcie się dzielnie Dziewczyny. Czytam Wasz wątek niemal codziennie i
        bardzo mocno trzymam kciuki za Was i Waszych rodziców.
        
        Pozdrawiam ciepło i myślami jestem z Wami,
        Anka
        
        mazunia1 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 30.07.07, 15:32
        
        siedze tak tutaj w robocie, i tak w tych codziennych czynnościach myślę o mojej
        chorej mamie, która leży prawie bez sił w łóżku, męczy się z bólami i umiera,
        to nie mogę w to wciąż uwierzyć. To trwa już 7 miesiąc, powinnam się oswoić,
        przygotować, zaakceptować, ale k.....wa NIE MOGĘ
        
        kati5k Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 30.07.07, 15:50
        
        Ja też nie mogę się pogodzić z chorobą mojej mamy, co prawda ja wiem o chorobie
        niecałe 2 miesiące. Strasznie mnie wkurza, że niewiele da się zrobić. Zamiast
        pracować to co chwilę zaglądam tu z nadzieją, że może ktoś napisze jakieś dobre
        wiadomości, coś podpowie, że może to nie jest taka beznadziejna sytuacja, że
        może jakiś przełom w walce z tym potworem!!! Niestety nic takiego...
        
        ajkaa2 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 30.07.07, 17:29
        
        cześć dziewczyny
        Jedziemy na jednym wózku,patrzymy jak cierpią nasi rodzice , dostajemy od
        życia szkołę życia. Taka trudna układanka, która na początku wygląda jak
        rozrzucone puzzle, które są bardzo trudne do ułożenia i człowiek myśli ,że nie
        ułoży ich ,że nie da rady , ale mimo wszystko powoli zaczyna je układać i coś z
        tego wychodzi , chociaz trudno to zrozumieć.
        
        Tato w tej chwili ma przetaczaną krew ,dziś się już bardzo żle czuje ale noc
        przeszła w miarę spokojnie. Nie może się nawet podnieść na łokciach.
        Plan leczenia mamy taki najperw transfuzja na podniesienie morfologii,potem
        angioplastyka naczyń albo w Warszawie albo tutaj u nas na miejscu .
        Gdy ustabilizujemy serce zajmiemy sie nowotworem. Najważniejsze ,że tato
        wie ,że robią lekarze przy nim wszystko ,żeby było dobrze . Jest bardzo ufny,
        dzielny chociaŻ przestraszony ale walczy i nie poddaje sie mimo, że się boi.
        Dziś lekarz powiedział mi ,że jesteśmy w kropce gdzie się ruszymy tam jest
        pułapka .....
        Ale chyba każdy może liczyć na cud, na niesamowity obrót sytuacji.
        Zaraz zmieniam mamę...będzie dobrze.
        pozdrawiam wszystkich . Asia
        
        estelka1 Re: trochę optymistyczniej 30.07.07, 21:33
        
        Dziewczyny kochane, w związku z chorobą mamy chodzą mi po głowie przedziwne
        myśli. Bunt, złość, towarzyszą mi non stop, za moje problemy obrywają często
        niewinni ludzie. Ale właśnie ludzie... w tym wszystkim złym, co niesie rak,
        zwłaszcza tak podstępny, jak ten na którego cierpią nasi rodzice, wzmocniła się
        moja wiara w ludzi. Po pierwsze lekarze. Tylko, o ironio prowadzący mamę
        onkolog nie przypadł mi do gustu. Lekarka rodzinna mamy, mój rodzinny,
        laryngolog u którego mama leczyła uszkodzony radioterapią słuch, ginekolog
        która walczyła ze zmnianami po chemii w "babskich" narządach mamy, ordynator
        naszej miejscowej interny, który po pierwsze wykrył guza, a potem pomagał mamie
        wylizać się z powikłań po leczeniu, dentystka, teraz ortopeda, czy onkolog z
        Wrocławia, który po przyjacielsku skonsultował moją mamę u siebie... słuchajcie
        do tej pory nikt nie zawiódł i nie zwątpił w sens leczenia mamy na inne
        schorzenia, poza rakiem. Poza tym moi bliżsi i dalsi znajomi, którzy
        jeżdzili "za wspólnie wypite piwko" z moją mamą na chemię czy badania. Wy
        wszyscy tu na forum, którzy mnie tak wspieracie i Ania (Gontcha) która
        podziałała na moją mamę jak najlepszy zastrzyk energii do zmagań z choróbskiem.
        Ja wiem, ze lepiej byłoby spotkać sie ze sobą w innych przyjemniejszych
        okolicznościach, ale prawda jest taka, gdyby nie rak, nie spotkałabym tylu
        kochanych ludzi i nie przekonałabym się że "prawdziwych przyjaciół poznaje się
        w biedzie". To jest ta dobra strona choroby. I wierzcie mi dziewczyny, Wasi
        rodzice mimo cierpienia są dumni z Was i szczęśliwi że Was mają i mogą na Was
        liczyć. Moja mama, zanim jeszcze wykryto u niej nawrót powiedziała mi coś
        takiego, że oczy szklą mi się na samo wspomnienie. Byłam sobie na 5 dniowym
        szkoleniu. Kiedy przyjechałam, moja kochana staruszka przywitała mnie z taką
        radością jak nigdy, wręcz z łezkami w oczach i powiedziała mi: "Jak dobrze że
        mam Ciebie tu na miejscu. Jak mi Ciebie brakowało..." Poczułam się jakbym
        zdobyła olimpijski medal. Kochane, wiem ze nam wszystkim ciężko, ale
        pamiętajcie że nawet najtrudniejsze chwile i przeżycia mają swoją jaśniejszą
        stronę.
        
        merosia trochę smutniej 30.07.07, 23:21
        
        Witajcie z wieczora dziewczyny kochane! Świra powoli dostaję. Dziś przyjechało
        hospicjum pobrać tacie krew. Znów tata pytał pielęgniarkę, kiedy będzie bez
        problemu wstawał. Kazał odnieść buty do szewca, żeby mu paski przedłużył, bo ma
        tak spuchnięte nogi, że żadne buty mu się nie zapinają, a przecież, jak
        twierdzi tata, bez butów samochodem nie pojedzie:( Odniosłam te buty do szewca
        i normalnie mnie to rozwala. W środę pojadę po recepty do CO i pogadać z
        doktorem Lasotą, bo ten człowiek jakoś zawsze jest w stanie mnie uspokoić
        trochę. Odbieranie choroby przez mojego tatę, to jakby wypieranie (żeby może
        nas nie martwić), ale zdecydowanie częściej odnoszę wrażenie, że tata naprawdę
        nie zdaje sobie zupełnie sprawy ze swojej sytuacji. Kiedy czytam Wasze posty,
        to odnoszę wrażenie, że tego nieszczęścia jest zbyt dużo, tylko zamknięte w
        czterech ścianach mieszkań lub szpitali jest dla postronnych niewidoczne. To
        takie niesprawiedliwe i zgadzam się z doktorem w kwestii, że to przeważnie
        przytrafia się dobrym ludziom. Przepraszam, że dziś smucę, ale dół mnie naszedł
        okropny. Pozdrawiam wszystkich walczących rodziców i rodzinki.
        
        ajkaa2 Re: trochę smutniej 31.07.07, 11:56
        
        dziewczyny
        dziś rozmawiałam z lekarzem z erki ....dziękuję za tą rozmowę.
        Tak jak pisała estelka zmienia się spojrzenie na wszystkich , poznaje się
        ludzi , przekonuje do innych ,. Wszystko mi wytłumaczył ...wiem ,że mój tato
        umiera ....ma 90%zwężone tętnice w sercu , krew nie może przepływać normalnie
        przez naczynia , przy każdym nawet małym wysiłku następuje obrzęk płuc i
        zaczyna się dusića.Wczoraj przy mnie znowu miał tak atak ,Tato się dusił ,
        lekarz podał mu zastrzyki na rozrzedzenie krwi a ja tylko mogłam machac
        poduszką żeby dostarczyć mu jak najwiecej powietrza , opowiadałam mu jak mój
        syn pojechał na zieloną szkołę,jaka jest pogoda za oknem ,nuciłam jak dla
        dziecka kołysankę ...teraz biegne wywołac zdjęcia bo obiecałam już kiedyś że
        je tacie dam.
        
        Czekamy na odpowiedż z Warszawy ze szpitala MSWiA czy podejmą sie wykonać tacie
        koronografię , nasz lekarz z kardiologii napisał do prof. Gila w sprawie
        sytuacji taty.
        Ostrzegł mnie też że sam zabieg jest niebezpieczny...ALE TEŻ WIEM ŻE DLA TATY
        TO JEST ŻYCIE , bo nie czeka na śmierć tylko na zabieg to jest inne czekanie .
        O 13:00 zmieniam mamę .
        Trzymajcie sie modlę się za Tatę i Waszych Rodziców. Asia
        
        mazunia1 Re: trochę smutniej 31.07.07, 12:36
        
        Asiu kochana, trzymam za Was wszystkich kciuki. Działanie to najlepsza terapia,
        ja też dzwonię, pytam, szukam, inaczej bym zwariowała. Twój tato może być z
        Ciebie dumny. Zyczę mu jak najmniej cierpienia.
        Moja mama dziś słabiutka, nie wstaje z łóżka, mało je, bo ma bardzo powiększone
        węzły chłonne śródpiersia i uciskają na przełyk. Na szczęście noc była
        spokojna, nie miała bólów głowy, to w tej chwili najwazniejsze. W czwartek
        planowana kontrola na radioterapii. Nie wiem, czy będą naświetlenia
        śródpiersia, bo mama jest bardzo słaba. Nie wiem, co jej powiem, jak będę ją
        musiała zabrać do domu. Ona tak liczy na to, że te naświetlania jej pomogą, że
        będzie mogła normalnie zjeść.
        
        merosia Re: trochę smutniej 01.08.07, 22:03
        
        Dziewczyny, jakoś się faktycznie nasi rodzice słabiutcy zrobili. Ale może zaraz
        nam się podniosą grupowo, czego Wam i sobie życzę z całego serca. Asiu, daj
        znać co MSWiA odpowie. Ja dziś doktora Lasotę znów gnębiłam niestety, bo
        hospicjum na przysłowiowym urlopie i tata ze swoją wodą w płucu i dusznością
        mógłby sobie czekać... Doktor sprawił, że w piątek ewakuują część płynu. Oby
        więc do piątku dotrwać jakoś. Najtragiczniej z oddychaniem nie jest, dobrze też
        nie, ale tata coraz bardziej z sił opada i z coraz większym trudem wstaje.
        Dzięki Asiu że się modlisz, bo ja już chyba nie umiem. Ja teraz mam tak jak
        Mazunia. Dzwonię, jeżdżę, załatwiam, bo też bym chyba w nicnierobieniu
        zwariowała doszczętnie. Ściskam mocno i pozdrawiam.
        
        ajkaa2 Re: trochę smutniej 02.08.07, 13:16
        
        Dziś tato o 8:30 pojechał erką do szpitala MSWiA na zabieg.
        Wyprawiłyśmy go ze szpitalnego łóżka na noszę, cały czas musi być pod tlenem,
        radyjko w rękę ze słuchawkami, kubeczek z dziubkiem , chusteczki nawilżające
        dla dzieci z rumiankem i aloesem, poduszka mała domowa.
        Zaraz jadziemy do niego tylko mój mąż musi się zerwać z pracy z lekami ,
        których nie mają na kardiologii ,mama w kościele,ja musiałam się trochę
        zregenerować i 2 godziny leżałam bez sił . Mazunia , Merosia, Estelka ,
        Małgosia i wszyscy pozostali czytajacy trzymajcie się kochane chyba wszyscy
        możemy liczyć na jakiś cud:)
        
        mazunia1 Re: trochę smutniej 02.08.07, 14:51
        
        Asia, siły dużo życzę dla Taty, Ciebie. Jestem tu cały czas i czytam o Waszych
        zmaganiach, bardzo cięzkich zmaganiach. U nas też dzisiaj szpital. Pojechał mój
        mąż i mój brat, ja nie mogłam wziąść wolnego, nie mam już urlopu. Mama jest po
        pierszej dawce naświetleń na klatkę piersiową. Jak jej to pomoże, to może
        będzie lepiej z jedzeniem i oddychaniem. Czytałam wypowiedzi j_mielewskiego nt.
        leku DCA. Zastanawiam się nad zakupem tego specyfiku. Poczytaj sobie w wolnej
        chwili.
        
        merosia Re: trochę smutniej 02.08.07, 23:29
        
        Trzymam kciuki, żeby wszystko się udało z zabiegiem. Niestety mój tata składa
        się jak domek z kart, psychicznie wysiada powoli, bo widzi, że fizycznie jest z
        dnia na dzień słabszy. Mam nadzieję, że jednak jutro dam radę dojechać z nim do
        CO i chirurg odważy się jeszcze raz odbarczyć opłucną. Chirurga mamy odważnego,
        więc w niego wierzę i wierzę, że tata jutro też da radę.
        
        ajkaa2 Re: trochę smutniej 03.08.07, 11:25
        
        Mazuniu na pewno naświetlania pomogą wierzę w to , wyobrażam sobie jak Wam jest
        cieżko. Wiem ,że naświetlania zmniejszają guzy i dolegliwości. Czytałam też ,że
        przy bólu gardła po naświetlaniach bardzo pomaga picie lnu, jest też mleczko ,
        które się nazywa alugastrin łagodzi ból przełyku
        Merosiu napisz jak z tatą , czy lekarz pomógł?
        U nas na razie wszystko pomyślnie!!!
        Tato już po zabiegu ma w dwóch tętnicach wieńcowych wstawione stenty,zabieg
        wykonywano przez rękę, wczoraj byłam też Warszawie dowieźć morfinę.
        Sama ta sytuacja mnie zaczyna przerastać, to ja zaczynam się wypalać, dzisiaj
        powyłam sobie,poczułam jakąś wielką odpowiedzialnośc odbarczyłam wszystkich ale
        sama nie zostawiłam sobie żadnego marginesu dla siebie....wiem ,że serce
        podreperowane będzie, jeszcze trochę się wzmocni i zaczynamy walkę z
        rakiem...scyntygrafie kości najpierw...
        Duuuuużo siły kochane dziewczynki. Asia
        
        mazunia1 Re: trochę smutniej 03.08.07, 13:14
        
        Asia, ja też opadam z sił. Wczoraj wieczorem miałam silnego doła, zadzwoniłam
        do mamy do szpitala, mama była słabiutka, bolała ją głowa, nie wstaje z łóżka
        to miałam ochotę wsiąść w samochód i jechać do mniej (70 km). Wytrzymałam do
        rano i o 5.00wstałam i pojechałam do niej, a potem drugie 70km do pracy. Padam
        z nóg.
        
        snow22 Re: trochę smutniej 03.08.07, 14:01
        
        Echhh... Też walczę o tatę (rak prostaty z przerzutami do kości)! Właściwie
        jestem dopiero na początku drogi. Mam wynik biopsji, w poniedziałek odbieram
        wynik scyntygrafii, we wtorek jadę z tatą na tomografię miednicy. Ciągle zadaję
        sobie pytanie: co dalej? Komu zaufać, do kogo się udać na konsultację? Mam
        totalny mętlik w głowie i od czasu do czasu chwile zwątpienia :( Najgorsze jest
        to, że nie wiem czy lekarz do którego się udam będzie działał maksymalnie.
        Poczytałam trochę o metodach i stosowanych lekach, boję się konfrontacji ze
        specjalistą... Trzymam kciuki za wszystkich chorych i walczących o ich zdrowie.
        Dobrze, że nas mają!!! Pozdrawiam... Gosia
        
        merosia Re: trochę smutniej 03.08.07, 21:44
        
        @snow22 Trzymamy kciuki też za Ciebie i tatę.
        @mazunia Z doła się kochana wygrzebuj szybciutko, i mamusię wyciągaj. Mój tata
        nie miał naświetlań, ale widziałam, że niektórzy pacjenci ciężko to znoszą, ale
        może niedługo pójdzie ku lepszemu. Co do dolegliwości przełykowych, to w CO
        pacjenci łykają lignokainę w żelu i mówią, że swobodnie można po tym jeść. Nie
        wiem na ile to jest prawdą.
        @Asiu, super poprostu, że tak to poszło i serducho tatuś ma w lepszym stanie. U
        mnie dziś totalna tragedia rano była, tata się słaniał, nie kojarzył, dusił
        itd. ale zataszczyłam go do CO i nasz doktor razem z jednym z chirurgów (złoci
        ludzie tak na marginesie) postawili troszkę tatę na nogi. Na nogi to może za
        dużo powiedziane, ale chirurg wyciągnął 2,5 litra płynu z opłucnej i po
        duszności znów nie ma śladu (pewnie 2 do 3 tygodni to da efekt, potem powtórka
        jak zwykle) i tata odzyskał optymizm. Stwierdził, że czuje się super (choć
        ledwie wstaje) i chce jechać na działkę, a jeszcze rano wybierał się nam na
        tamten świat, bo stwierdził, że takiego życia to on już nie chce. Pewnie na
        krótko, ale u mnie dziś troszkę "słoneczko zaświeciło", czego wszystkim tu
        życzę z całego serca.
        
        ajkaa2 Re: trochę smutniej 04.08.07, 09:40
        
        cześć dziewczyny, witaj snow22.
        Mazuniu ,tak brakuje nam sił czasami , ale to prawda ze się ma czasem jakąś
        dodatkową energię z chwilą kiedy trzeba szybko działać. Jak mamusia znosi
        naświetlania? widziałam ,że justa ma dla Ciebie selol. Ja też jestem za
        selolem , badania prowadzą na miejscu , co do DCA obawiałabym się , ponieważ
        nie wiem czy ktokolwiek z lekarzy by sie podjął nawet kontrolować stan zdrowia
        taty w przypadku brania DCA.
        Jeżli macie jakieś dojście do selolu dajcie znać(my też walczymy z
        drobnokomórkowym r.płuc)!
        Merosiu tak sie cieszę, że sie Wam udało w CO,oby tak dalej.Boże 2,5 litra
        płynu!
        Mój tato też wczoraj był taki szczęśliwy, mógł swobotnie oddychać i spał - 7
        godz!Erka z powrotem przewiozła go do naszego szpitala .Gdy lekarz go badał
        tato cały czas powtarzał, że sie czuje świetnie, że nic go nie boli. Ręce ma
        jak stary narkoman, jeszcze jest pod tlenem i nie wstaje sam z łóżka. Ale mogę
        go już wywozić do ubikacji na wózku. Co jest dużym udogodnieniem. Teraz myślę
        co mam dalej robić , bo gdy dzwoniłam przed zabiegiem na sercu do CO do lekarza
        prowadzącego ,żeby przełożyć badania , to odpowiedział mi,że to nie ma sensu
        męczyć tatę , że radioterapia też jest szkodliwa na serce...i co teraz??? Na
        pewno zrobię scyntygrafię kości u nas na miejscu , myślę ,żeby poradzić się
        prof. Krzakowskiego , napiszę do niego.
        Jeżeli przyjdzie Wam coś do głowy to napiszcie. Na razie tato bierze
        morfinę+ketonal(przeciwbólowo) , ecomer 3 razy dziennie...i tyle jeżeli chodzi
        o raka, bO na resztę swoich dolegliwości ma całą masę leków.
        Pozdrawiam kochane , Życząc dużo siły ,optymizmu , wiary ,że sie nam uda
        wygrać z ta bestią. asia
        
        malgoska182 Re: trochę smutniej 04.08.07, 13:07
        
        Asiu zycze powodzenia w walce .
        Goska
        
        merosia Re: trochę smutniej 04.08.07, 21:24
        
        Asiu, może nie pisz, tylko zadzwoń do prof. Krzakowskiego (my trzymamy się dr
        Lasoty, bo jakoś nas jeszcze nie wygania:), bo inaczej się rozmawia osobiście,
        a inaczej pisze. Tj. trudniej się odmawia w osobistej rozmowie. Widziałam
        profesora ostatnio na oddziale, a jeśli gdzieś teraz wyjechał, to i tak
        sekretarka wie, kiedy wróci i będzie dostępny.
        
        Co do selolu, to też się nad tym zastanawiałam i doktor nawet zgodził się
        wypisać taką prośbę o podawanie, ale tata nie chce, poza tym jest już w takim
        stanie, że robię to co tata chce i w co ufa, a nie to co sama bym sobie
        życzyła. Co do płynu to 2,5 litra to nie był nasz rekord niestety. Tata miał
        już pięć nakłuć: 4 razy odbarczano opłucną i raz otrzewną. Dziś wyraźnie tata
        odsłabł fizycznie, potrzebuje asysty nawet przy wstawaniu z czegoś wysokiego i
        przy przejściu najkrótszego dystansu np. do łazienki. Za to tak jak Twój tata,
        twierdzi, że czuje się świetnie i uwielbia doktora Turskiego (chirurg, który
        tatę odbarcza z płynu co jakiś czas). Lekarze cały czas mnie uświadamiają, że
        co odbarczenie, to tata słabszy będzie (utrata albumin itd.), ale będzie mógł
        oddychać. Po sobie widzę, że łatwiej mi chyba zaakceptować taty dołek fizyczny
        niż psychiczny, o ile to akceptacją w ogóle można nazwać. Teraz sobie siedzi i
        rozwiązuje krzyżówki i nie mówi, że życie nie ma sensu.
        
        Wszystkim tatusiom i mamusiom optymizmu w walce życzę, a nam siły dziewczyny
        oczywiście. Buziaki.
        
        judyta1100 Re: trochę smutniej 07.08.07, 22:34
        
        Mam pytanie odnośnie odbarczania płynu z opłucnej. Czy lekarz z
        Opieki Domowej jest w stanie przy asyście pielęgniarki wykonać taki
        zabieg w domu chorego czy trzeba jechać do szpitala? Jak to wygląda
        u Twojego Taty? Ile trwa taki zabieg i czy jest bolesny (ew.
        znieczulenie). Dzięki za odpowiedź.
        
        merosia Re: trochę smutniej 07.08.07, 22:58
        
        Niestety zgodnie ze sztuką lekarską zabieg odbarczania opłucnej robi
        się standardowo w szpitalu, pod kontrolą rtg przed i po nakłuciu.
        Ponoć są odważni chirurdzy, którzy robią to w domu, ale dla pacjenta
        korzystniejsze jest, gdy na zdjęciu widać co zostało zrobione.
        Zabieg nie jest bolesny, miejscowo znieczula się skórę choremu.
        Długość zabiegu zależy od tego w jakim stanie jest opłucna (czy są
        zrosty, ile jest płynu itd.), od doświadczenia chirurga i ile płynu
        planuje się ewakuować. U mojego taty pierwszy zabieg trwał 20 minut,
        ale np. trzeci i czwarty ok. godziny.
        
        judyta1100 Re: trochę smutniej 08.08.07, 08:13
        
        Bardzo dziękuję za odpowiedź. Pozdrawiam
        
        ajkaa2 Re: Walczymy dalej 09.08.07, 00:22
        
        Dziewczyny kochane
        Nie odzywałam się ,bo miałam ogólnie wysiadkę ,rozwaliłam sie jak
        kupa siana i siano też mam w głowie.
        Jutro przenosimy się z tatą na onkologię u nas na miejscu. Tutaj
        tato bedzie miał robiną scyntygrafie kości.
        Naczytałam się ostatnio o tym jak to trzeba się przygotować na
        najgorsze itd. jak to rodzina powinna zapewnić tylko spokój i
        leczenie bólu.
        Ale przecież każdy chory człowiek jest inny, jeden potrzebuje
        spokoju a drugi dzialania-mój tato potrzebuje działania . Dopytuje
        się co teraz bedziemy robić ? jak dalej postępować ?
        A dzisiaj pani doktor kardiolog przyszła do mojego taty na
        salę,akurat była też mama i odezwała się takimi słowami:że pan musi
        się już przyzwyczaić do swojej choroby, że teraz będzie tylko gorzej
        a nie lepiej, że powinien skorzystać z hospicjum domowego , że jak
        pójdzie już do domu to bedzie miał rodzine na każdę zawołanie , a
        rodzina nie bedzie się męczyła chodząc do szpitala" -prawda ,że tyle
        nadziei dała pani doktor tatusiowi , który w perspektywie mimo
        swojego serca miał dalsze leczenie i nie poddawanie się .
        Serce jest podreperowane , nie występują już obrzęki płuc.
        We wtorek będę chciała pojechać do CO , będę miała wszystkie
        ostatnie wyniki taty łącznie ze scyntygrafia kości i zobaczymy co
        dalej . Rozmawiałam z tatą na temat selolu ,nawet był zorientowany
        bo w CO słyszał jak inni mówi o testowaniu różnych nowych leków ,
        że biora udział w róznych programach onkologicznych :kanadyjski,
        austriacki itp.
        Martwię się ,że morfina u taty została przepisana za wcześnie, że z
        ketonalu i tramalu skok nawet na najmniejsza dawkę morfiny jest za
        szybki. Po tej morfinie tato cały czas śpi , bardzo wolno mówi,męczy
        się, dziwi dlaczego jest taki słaby?
        Dzwoniłam do doktora Suchockiego w sprawie selolu ale nikt tam nie
        odpowiada , z tego co Mazunia chyba pisała do 20 stego sierpnia dr-a
        nie będzie.
        Kochane jeżeli bedziecie miały jeszcze lekarza godnego polecenia ,
        dajcie namiar. Bo napewno spróbuje się dostac na konsulatacje do
        prof. Krzakowskiego .
        Co u Was , odezwijcie się ?
        Pozdrowienia dla wszystkich walczących . Asia
        
        snow22 Re: Walczymy dalej 09.08.07, 12:05
        
        Asiu, walcz o tatę a opiniami lekarki się nie przejmuj, ale swoją
        drogą poszłabym jej powiedzieć trzy słowa!!! Mam pytanie w kwestii
        wątroby, bo jak zobaczyłam wynik usg mojego taty to się przeraziłam:
        wątroba nieco powiększona, niejednorodna o drobnoziarnistej
        przebudowie - meta. Czyli co? Przerzut? Nie wiem jakie są rokowania
        przy przerzutach do wątroby, najpierw zdiagnozowano raka stercza z
        przerzutami do kości, już miałam cały plan działania, a teraz ta
        wątroba całkiem mnie załamała :( Jakie badania robiono Twojemu tacie
        w kwestii wątroby i czy już ją jakoś leczą? Będę wdzięczna za
        odpowiedź! Życzę dużo siły Tobie i tacie!
        Gosia
        
        ajkaa2 Re: Walczymy dalej 09.08.07, 16:45
        
        Gosiu
        U mojego taty wykonano badanie USG jamy brzusznej- opis wyglądał
        tak" watroba wielkości w granicach normy z bardzo licznymizmianami
        ogniskowymi niskoechogennymi typowymi dla meta"Meta znczy przerzut
        to tyle . jeżeli chodzi o leczenie to lekarz powiedział ze tylko
        chemia , która powinna zadziałać na wszystko łącznie z przerzutami,
        po pierwszym kursie tato miał zawał...ratowaliśmy do tej pory
        serce ,następnego kursu nie było. To tyle jeżeli chodzi o wątrobę.
        Tato ma często czkawkę , często mu się odbija , właściwie te
        dolegliwości ma po każdym nawet zwykłym łyknięciu wody lub
        połknieciu leków. Staramy się by miał diete lekkostrawną , bez
        smażonych dań ,tłustych ,bez czerwonych mięs.
        Gosiu jeżeli Ty będziesz miała jakieś wiadomości odnośnie watroby
        to pamiętaj o mnie:). Pozdrawiam. Asia
        
        snow22 Re: Walczymy dalej 09.08.07, 17:00
        
        Dziękuję za odpowiedź. Modlę się, żeby nie było przerzutów w
        wątrobie. W sobotę chcę zabrać tatę na badanie krwi, zrobimy próbę
        wątrobową i AFP, to chyba powinno dać jakiś obraz. Tato w maju miał
        usuwany woreczek żółciowy, może stąd jakieś zmiany w wątrobie...
        (łudzę się). Miałam dziś odebrać wynik z tomografii miednicy,
        prosiłam, żeby szybciej opisali, ale jak zwykle nikomu nie zależy i
        nikomu się nie spieszy!!! Wrrrr.... Trzymaj się dzielna dziewczyno!
        G.
        
        merosia Re: Walczymy dalej 10.08.07, 22:35
        
        Dobrze, że się podreperował tatuś konkretnie:) U nas kicha konkretna
        dla odmiany. We wtorek dr Lasota nas ratował, bo tata nie
        kontaktował już prawie. Cieszyłam się, że po odbarczeniu opłucnej
        będzie chwila wytchnienia a tu ... otrzewna do odbarczenia
        najprawdopodobniej w poniedziałek. Po tym zabiegu z pacjenta
        siedzącego tata stanie się pacjentem leżącym po utracie kolejnej
        ilości białka. Wczoraj tata miał co prawda albuminy przetoczone, ale
        to najprawdopodobniej nie na wiele się zda. Też potrzebuję raczej
        działania niż czekania na najgorsze, a gdy 2 dni temu doktor
        powiedział, że trzeba tatę już raczej w spokoju zostawić, to doła
        załapałam strasznego, mimo, że to może faktycznie byłoby najlepsze.
        Niby doktor miał tatę zostawić (już go od stycznia tak zostawia:),
        ale przetoczył te białka, podał leki:) i jest troszkę lepiej
        (chwilami niestety tylko). Dziś deprecha musiała mi przejść, bo tata
        z racji ciągłego spania na jednym boku (inaczej się dusi)dorobił się
        odleżyny i pobiegłam kupić taką specjalną poduchę z dziurą na tę
        odleżynę. W poniedziałek polecę po materac pneumatyczny. Asiu, jeśli
        do CO się faktycznie wybierzesz do prof. Krzakowskiego lub kogoś
        innego z tego oddziału we wtorek, to może bym ruszyła swoje 4 litery
        i się też pofatygowała pognębić trochę doktorów i byśmy się
        spotkały. Daj znać gdybyś miała ochotę.
        
        Co do wątroby to mój tata ma olbrzymią wątrobę i olbrzymią śledzionę
        (tzw. hepatosplenomegalia) i nie wiadomo czy jakieś meta tam są czy
        nie. Doktor powiedział, że biopsje które ewentualnie dałyby
        odpowiedź umęczyłyby tylko pacjenta, a my zaspokoilibyśmy ciekawość,
        a to nie o to chodzi. Też powiedział, że chemia jak ma zadziałać, to
        zadziała na wszystko i na ewentualne meta też.
        
        Buziaki, pozdrowienia dla wszyskich tu walczących.
        
        ajkaa2 Re: Walczymy dalej 10.08.07, 23:25
        
        Merosiu prawie jednocześnie pisałyśmy .To znaczy ze Twój tato teraz
        jest w CO w szpitalu, czy w domu ? Ach zazdroszczę wam takiego
        dotora.
        Biedni ci nasi tatusiowie ,mój patrzy na mnie , gdy się przebudzi i
        mówi ze od razu mu lepiej jak mnie widzi, więc staram się być u
        niego jak najwięcej i jak najdłużej.
        Dzisiaj miał w szpitalu scyntygrafię , 3 godz.po wstrzyknięciu
        kontrastu przeszły na wymiotach , bo nie mógł pić wody , co łyk , to
        w drugą stronę . Pani pielęgniarka zawiozła tate wóżkiem do innego
        budynku na 15 minutowe badanie(scyntygrafie).Ja natomiast poszłam do
        pani doktor na konsultację. Po godz. tato zadzwonił(telefon
        komórkowy zawsze przy sobie) do mnie żebym po niego przyszła ,bo już
        nie może siedzieć na wózku a jest dawno po badaniu.Gdy już
        jechaliśmy do pokoju , na korytarzu spotkaliśmy pielęgniarkę , która
        właśnie sobie przypomniała o nim , ale że miała ciepły obiad chciała
        jeszcze go zjeść. Czyż nie urocza ta nasza siostra???
        Wynik z tego badania ma być w przyszłym tygodniu.
        Merosiu w poniedziałek dam znać czy będę na pewno w Wa-wie w CO we
        wtorek .
        Założyłam nowy temat ...ta morfina u taty i jego reakcja na nią nie
        daje mi spokoju
        Dzisiaj przywiozłam tatę do domu ,cały czas śpi,miał też silny lęk
        przed pójściem do domu , lepiej się czuje chyba w szpitalu , gdzie
        zawsze jest pod reką tlen , lekarz , pielęgniarka. A jeżeli chodzi o
        depreche to u mnie wszystko leży : dom , rodzina ,praca .
        koncentruje swoją siłę dla taty.
        Skąd weźmiesz Merosiu ten materac?
        Pozdrawiam , wszystkich walczących z chorobą. Asia
        
        merosia Re: Walczymy dalej 11.08.07, 00:16
        
        Jeśli zazdrościsz nam doktora do zamiast do profa wybierz się do dr
        Lasoty:) A tak na poważnie, to tata jest w domu, kroplówki miał w
        domu a nakłucie pewnie też będzie w domu, chyba że zatargam tatę do
        CO, bo jakoś doktor nasz ma większą intuicję co do taty i pewne
        sytuacje przewiduje dużo wcześniej niż ekipa z hospicjum domowego.
        Hospicjum to też super sprawa, bo mają sprzęt i naprawdę starają się
        jak mogą wspierać. Dziś zadzwoniłam w sprawie odleżyny i po 10 min.
        pojawiła się pielęgniarka. Lekarz też pojawił się w sprawie płynu w
        brzuchu godzinkę później. Super człowiek, tata mu coś marudził, że
        chyba się kończy, a doktor: 'ja do wybierającego się na tamten świat
        nie jechałem i na razie nie widzę, żeby się pan tam kwalifikował".
        Tacie ulżyło od razu. Hospicjum reaguje szybko, tylko pewnych rzeczy
        nie mogą robić w domu (np. nakłucia opłucnej). Materac też przez
        hospicjum domowe będzie, można od nich w każdej chwili dostać
        druczek na materac, potem stempluje się w NFZ (nie trwa to ponoć
        dłużej niż 15 minut, ale nie sprawdzałam jeszcze) i idzie się do
        sklepu medycznego i bezpłatnie otrzymuje sprzęt. Jestem wdzięczna
        ekipie hospicyjnej, ale jak mam wielki stres to i tak do CO do
        doktora dzwonię najpierw po radę:) Nie pogonił mnie jeszcze i
        dzielnie znosi moje upierdliwe telefony i wizyty:) Ściskam mocno.
        
        mazunia1 Re: Walczymy dalej 13.08.07, 08:46
        
        Witajcie dziewczyny, my też póki co pchamy ten wózek dalej. Mama w
        domu, czuje się znacznie lepiej po naświetlaniach, wstąpiła w nią
        nowa nadzieja. Załatwiliśmy jej masażystkę, która od soboty
        codziennie przez tydzień będzie jej masowaś stopy i ręce, może to
        drętwienie coś odpuści. Nadal nie jest w stanie sama chodzić, choć
        wczoraj wyprowadziliśmy ją na podwórko i trochę posiedziała na
        krzesełku. To duży postęp. Ujemna sprawa naświetleń, to taka, że
        mama znów straciła włosy. Wychodzą garściami. Trzeba będzie zgolić
        na łyso, jak się to nie zatrzyma. Ze spraw farmakologicznych, mama
        cały czas bierze sterydy, choć powoli zgodnie z zaleceniem lekarza
        zmniejszamy dawkę, leki moczopędne i osłonowe na zołądek.
        Natomiast ja mam zapuszczony dom, zaniedbaną siebie, nawet do
        fryzjera ostatnio nie mam czasu iść i jestem cały czas bardzo
        zmęczona. Weekend nie pomaga, bo wtedy skupiam się na pielegnowaniu
        mamy, gotowaniu i sprzątaniu dla niej. No i tak w kółko. Potrzeba
        nam dziewczyny naprawdę dużo cierpliwości i tego Wam zyczę.
        Pozdrawiam Aneta
        
        ajkaa2 Re: Walczymy dalej 13.08.07, 21:58
        
        Mazuniu jak się cieszę że się odezwałaś, że mama w domu i po
        naświetlaniach lepiej się czuje.Na czym polega leczenie
        sterydami ??? Mazuniu a jak z selolem , czy juz podajesz go mamie?
        U nas dretwienie przeszło , sindronat wrócił do łask i serwowany
        jest rano na czczo 4 tablety, to nam narazie zostało z leków
        onkologicznych nie licząc morfiny , a tak w ogóle tato bierze 24
        różne lekarstwa , głównie kardiologiczne.
        Cały czas męczy go potworna czkawka , prowadząca czasem do
        wymiotów, on też nie chodzi , nie ma siły siedzieć .
        Teraz jest 3 dzień w domu. Na drugi dzień zabraliśmy tatę na
        działkę (kawałek lasku z wozem Drzymały), na którą jechaliśmy od
        maja i nie mogliśmy dojechać , bo zawsze wyprzedzała nas choroba, 2
        godz. na świeżym powietrzu -wreszcie!!!
        Teraz siedzę i się głowię jechać nie jechać do CO z ostatnimi
        badaniami krwi,z nowym wyglądem serca, zastanawiam sie bo wynik
        zescyntygrafii będzie dopiero w piątek.
        Prof. Krzakowskiego w tym tyg. nie ma , zreszta i tak nie wiadomo
        czy sie do niego w przyszłym tyg. dostanę , bo sekretarka dała mi do
        zrozumienia że to pan prof. decyduje o konsultacjach .
        Merosiu czy doktor Lasota jutro bedzie ?Zadzwonię rano do Wawy do
        szpitala , czy lepiej sie z nim umówic telefonicznie na
        konsultacje , czy działać z zaskoczenia - przyjechać i czatować na
        korytarzu?
        Bo nasz prowadzący powiedział ,że chyba damy spokój już
        pacjentowi , czyli żadnej chemii ,żadnych naświetlań.
        Pozdrowienia , nie poddajemy się , zaciskamy zęby i do przodu!Asia
        
        merosia Re: Walczymy dalej 13.08.07, 22:09
        
        Razem pisałyśmy Asiu. Dziś z doktorem rozmawiałam (to moja ostoja
        spokoju) i nic nie mówił żeby miało go nie być jutro. Możesz się
        umówić dzwoniąc do gabinetu rano, ale można po obchodzie poprostu
        przyjść czyli przed 9.00 i pod gabinetem poczekać. Powinien być
        chyba, że jakieś zebranie będzie miał, ale wtedy sekretarka go
        będzie łapać jeśli poprosisz. Trzymaj się i daj znać jak poszło. Ja
        jutro nie dam rady być w CO jednak. Dziś byłam, a jutro do hospicjum
        stacjonarnego pogadać się wybieram.
        
        mazunia1 Re: Walczymy dalej 14.08.07, 09:05
        
        Asiu, selolu na razie nie mam. Wiem, ze Joasia chciała w tej sprawie
        skontaktować się ze mną, ale zanim wczytałam się w pocztę, to stało
        się to najgorsze i teraz nie chcę i nie będę jej kłopotać swoimi
        sprawami, bo wiem, że cierpi.
        Poza tym, czekamy w pierwszej kolejności na konsultacje
        chemioterapeutów. Możliwe, że mama dostanie II rzut chemii, a w
        takiej sytuacji podawanie selolu mija się z celem, bo chemia osłabia
        jego działanie. Czekam też na informacje od dr Suchockiego, wiem, że
        w dalszym ciągu jest na urlopie i liczę, że odpisze na moje liczne
        maile, to będę wiedzieć coś więcej. Na własną rękę nie podejmę
        żadnych działań. DCA odpuściłam sobie, zbyt duże ryzyko, zbyt mało
        danych.
        No a ze spraw domowych, to dalej jazda na najwyższych obrotach. Mój
        mąż już psychicznie nie wytrzymuje, wczoraj bardzo sie ze mną
        pokłócił, bo dom zaniedbany, a ja nie mam nawet chwili czasu dla
        niego. Z jednej strony go rozumiem, ta sytuacja trwa już wiele
        miesięcy i sama czasem tracę cierpliwość, szczególnie jak mama ma do
        mnie pretensje np. o to, że talerze z suszarki nie są schowane do
        szafki, a ja już padam, bo to moja 18 godzina na nogach. No i tak
        niewiesoło kończę.
        
        merosia Re: Walczymy dalej ale jesteśmy bez szans:( 13.08.07, 22:04
        
        U nas dla odmiany zjazd konkretny się zaczął. Tata się zażółcił na
        twarzy, prawie nie je, nie chce pić, nie wstaje, prawie cały czas
        śpi. Doktor powiedział, że wielkimi krokami zbliża się śpiączka
        wątrobowa. Rozważamy hospicjum stacjonarne, bo tata waży 80 kg i nie
        dajemy z mamą rady przekręcić go nawet na bok. Dopóki tata jest
        jednak świadomy (co prawda nie w pełni, ale czasem kojarzy) jest nam
        b. ciężko podjąć decyzję, chyba że wskazania medyczne przeważą.
        Koszmar dziewczyny kochane poprostu...
        
        snow22 Re: Walczymy dalej ale jesteśmy bez szans:( 13.08.07, 22:24
        
        Echhh... Wszystko takie trudne! :( Jestem z Wami dziewczyny! Merosiu
        ufam, że podejmiesz właściwą decyzję, nie wiem jaka to jest ta
        właściwa, ale wierzę, że taka ona będzie. Asiu cieszę się, że
        spełniłaś marzenie pobytu na działce, myślę, że to ważne zwłaszcza
        dla Twojego taty. Ja sama nie wiem jeszcze na czym stoimy. Czekam na
        TK miednicy. Najpierw powiezieli, że będą za 3 tygodnie, ale mam
        nadzieję, że to co dziś udało mi się załatwić sprawi, że wynik
        będzie jutro. Boję się teo wyniku. Każdy wynik to cios! :( I boję
        się tej pierwszej konsultacji. Boję się, że nie będzie żadnego
        leczenia, żadnego naświetlania, żadnej chemii... Sama nie wiem co
        lepsze, bo różni uczeni piszą, że przy zawansowanym raku prostaty z
        przerzutami leczenie paliatywne daje lepsze rokowania niż jakieś
        radykalne kroki. Ciągle mam też dylemat, czy zdecydować się na
        proces karny i oskarżyć oddział urologii, na którym tato był na
        początku lutego (gdzie stwierdzili przerost prostaty ale nie
        oznaczyli markera PSA i wypisali pacjenta), o zaniedbanie i
        narażenie na utratę zdrowia (a za jakiś czas i życia)!! To jednak
        kołacze się gdzieś na drugim planie. Mam nadzieję, że hormony które
        tato bierze jakoś zadziałają pozytywnie i będzie jakaś szansa na
        leczenie onkologiczne. W lutym urodziłam bliźniaczki, tato pierwszy
        raz został dziadkiem i tak bym chciała, by jak najdłużej cieszył się
        wnuczkami.... Pozdrawiam Was i wspieram! Gosia
dusialodz Re: Drob.rak płuc SELOL 14.08.07, 14:25

Witajcie
Nie wiem czy mnie pamiętacie bo troche się tu nie pokazywałam. Moja
mama też ma drobnokomórkowego raka płuc. Skończyła juz chemioterapię
i teraz ma radioterapię. Czuje się dobrze, czasami jest słaba więc
się kładzie i odpoczywa. Gdyby nie ta peruka to nikt by chyba nie
powiedziała, że jest na coś chora.
Piszecie tutaj o leku Selol. Powiedzcie na jakiej zasadzie on
działa. Jakie są wskazania i przeciwwskazania? Kto go brał jakie są
efekty?
Życzę wszystkim zdrowia i cierpliwości oraz abyście nie mieli co
pisać na tym forum z powodu tego, że wszystko jest OK.
estelka1 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 14.08.07, 22:50

Moja najukochańsza mama właśnie dzisiaj dostała 3 chemię (nawrót
drobnokomórkowego raka płuc). Ciężkich kilka dni przed nami, ale
jest też kilka pocieszających wieści. Morfologia może nie powala na
kolana, ale nie pogorszyła się mimo dwóch chemii. Węzły chłonne choć
nieznacznie były powiększone, znacznie się zmniejszyły,
czyli "trucizna" działa. Trochę niepokoi stan serca, bo pierwsza
chemia i radioterapia i obecna chemia zrobiły swoje w
nienajzdrowszej "pikawce", ale mam nadzieję że mama da radę. Martwi
mnie też stan psychiczny mamy. Od tygodnia mama strasznie przeżywała
że dostanie kolejną chemię i będzie musiała znieść to wszystko co
się z nią wiąże. Wczoraj pół dnia przepłakała. Z jednej strony
dobrze, że nie kryje swoich emocji, ale z drugiej... tak strasznie
to wszystko przeżywa. Dobrze że w piątek trochę pogadała ze swoim
dobrym duszkiem Anią (Gontcha) i trochę doszła do formy. Ania, po
raz kolejny dziękuję Ci za mamę. Za miesiąc kontrolne badania,
konsultacja i zobaczymy co dalej. Trzymajcie się dziewczyny, tak
dobrze wiem, jak Wam bywa ciężko. Aga
- gontcha Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 14.08.07, 23:23
  
  Hej Aga,
  
  Dobrze, że już po tej 3-ciej chemii. I oby po 2-3 dniach Mamy
  samopoczucie wróciło do normy. Trzymam też kciuki bardzo mocno za
  kontrolne TK - oby 'dziad' dostał po łbie mocno.
  
  A ja dziękuję za superzasty weekend :)
  
  Trzymcie się Kobitki mocno, a Mamę wyściskaj i pozdrów.
  Buziaki,
  Anka
- ajkaa2 Re: zawsze nadzieja 14.08.07, 23:49
  
  Witajcie dziewczynki
  Wczoraj zaraz po liście Snow odpisywałam , namachałam tyle ,że
  chyba internet tego nie zniósł bo straciłam połączenie i wszystko mi
  zżarło.
  Mniej więcej to bardzo chciałam podziękować Merosi za to ,że mnie
  wspiera i dodaje otuchy w wyłapywaniu doktora. Dzisiaj właśnie byłam
  w Co i dorwałam doktora , nie dając się zbyć za szybko:)
  Merosiu kochana myślę ,że hospicjum stacjonarne brzmi gorzej niż
  domowe ...ale są momenty kiedy decyzje podejmuje sie kiedy sprawa
  wygląda już jasno i klarownie .
  Snow jeszcze nie masz wyników nie martw się kochana na zapas , bo
  wtedy nakręcamy swój lęk nie potrzebnie ...mam nadzieje że wszystko
  bedzie dobrze...będzie dobrze. Masz super maluszki ,półroczne
  bliźniaczki musza być urocze,a dziadek podwójnie szczęśliwy:)
  Tak ,byłam dzisiaj w Warszawie czatowałam pod drzwiami doktora, z
  sześcioma innymi osobami. Gdy doktor otworzył drzwi wszyscy się
  skuliliśmy udając ,że nas jest połowe mniej, doktor powiedział, że
  przychodnia jest na dole.Ale nikt nie drgnął nawet tylko próbował
  jeszcze bardziej sę zminimalizować. Mogę jeszcze raz spróbowć
  przyjechać z tatą , a lekarze zastanowią sie co podać , czy jakiś
  inny skład chemii, czy naświetlania ? Powiedział ,że może to być
  bardzo ryzykowne , tato musi się wzmocnić na tyle ,żeby dojechać do
  CO . Najbardziej przeraża mnie kolejka w przychodni...ale tym
  później się będę martwiła.
  Dziś też przywieżliśmy tacie aparat tlenowy do domu ,sama świadomość
  że w każdej chwili może po niego sięgnąć go uspokaja.
  Dusia SELOL to lek ,który jest dopiero testowany. Badania nad tym
  lekiem prowdzi dr.Suchocki tutaj wklejam stronę na ten temat:
  laboratoria.net/pl/modules.php?name=News&file=article&sid=1895
  Buziaki . Asia
  - merosia Re: dala nas nadzieja zgasła 15.08.07, 15:14
    
    Dziękuję dziewczyny za wsparcie, tata zmarł w nocy o 23.00 w domu,
    przy mamie, przy mnie i moim bracie. Do 21.00 były nawet przy
    dziadku moje dzieci. Tata chyba nie cierpiał, miał założoną pompę
    infuzyjną z morfiną, usnął sobie. Jest mi teraz strasznie poprostu.
    Odezwę się jak się troszkę pozbieram.
    
    P.S
    Asiu, jeśli nie dacie rady czekać w czwartki w przychodni, to w
    każdy dzień możesz przydybać doktora na oddziale przed 10.00.
    Przyjmie Was na oddziale. Ja w przychodni od stycznia z tatą byłam
    raz, resztę wizyt mieliśmy na IV piętrze.
    - ajkaa2 Re: dala nas nadzieja zgasła 15.08.07, 22:11
      
      Merosiu ...brak mi słów...myślą ,modlitwą będę z Tobą
snow22 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 17.08.07, 22:19

Asiu, co u Ciebie? Jak tata? Masz rację dziewczynki są urocze. Ich
obecność bardzo pomaga walczyć ze smutkiem, którego ostatnio tak
dużo... Odebrałam wyniki TK miednicy, nie ma zmian w węzłach
chłonnych, ani w okolicy okołosterczowej, ani w narządach
sąsiednich. To jakaś dobra wiadomość. Poza tą złą, którą już dała
scyntygrafia, mianowicie, że są przerzuty do kości. Co do wątroby,
zrobił tato to AFP i próby wątrobowe - wyniki wyszły dobre, ale
byłam dziś u lekarza domowego i przy okazji zapytałam go o tę
wątrobę. Powiedział, że te wyniki nam nic nie powiedzą, że żeby to
rozstrzygnąć trzeba by zrobić TK. Zobaczymy do powie onkolog. Mam
nadzieję, że nie poddajesz się w tej batalii o życie taty! Kiedy
czytam jak dziewczyny walczycie, to też nabieram siły do walki.
Myślami jestem gdzieś tam z Merosią :( Wszystko się tak szybko
zmienia... Echhh... Pozdrawiam ciepło... G.
- ajkaa2 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 18.08.07, 01:08
  
  snow22 wszystko tak szybko się zmienia.
  Ja odebrała wynik scyntygrafii jest tragiczny ,zmiany są już w całym
  kręgosłupie,łopatka,miednicy i żebrach,punkt przy punkcie zaznaczone
  na czerwono. tato jest taki słaby , wyniszczony ,je na siłę ,pije na
  siłę, cały czas powtarza że musi sie wzmocnić.Ćwiczy na siłę, nawet
  przychodzi do niego rehabilitantka, psycholog...jakos próbujmy
  dogonić te ucikający czas,
  POZDROWIENIA DLA WSZYSTICH,
  MEROSIU JESTEŚMY Z TOBĄ
  Asia
  - merosia Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 18.08.07, 19:01
    
    A ja jestem z Wami dziewczyny nadal, rozsypana emocjonalnie
    kompletnie, ale jestem. Dziś na pogrzebie Taty byli też moi synkowie
    9 i 7 lat, poważni, smutni, skupieni, wspaniali poprostu, więc
    starałam się nie rozpaczać, ale się nie udało. Mamy już na górze
    swojego Anioła, więc może On nas i Was powspiera troszkę...
    - ajkaa2 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 18.08.07, 19:44
      
      Merosiu kochana jesteś. Tyle przeszliście... Tato Twój na pewno jest
      z Ciebie dumny,już spokojny .Twoje wpisy zawsze dodawały mi sił ,
      bardzo mnie wspierałaś przez cały czas,dodawałas wiary gdy mi
      brakowało i dzisiaj w tym dniu też jesteś .... Nasze dzieci są dla
      nas dużą pomocą ,rozumieja więcej niż nam się zdaje .mój syn jest
      starszy 15 -latek , wie co się z dziadkiem dzieje, że jest
      źle ..ale to on cały czas też powtarza że z dziadkiem będzie
      inaczej , będzie lepiej, dziadek wygra.
      Mój tato walczy tak jak pisałam w innym temacie ćwiczy i pada ,
      je i wymiotuje. W poniedziałek dzwonie na Ursynów do CO. Jesteśmy u
      innego lekarza prowadzącego ,mam nadzieję ,że nas nie pogoni.
      Dziękuje, że jesteś Merosiu z nami.Asia
      - merosia Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 18.08.07, 21:57
        
        A kto Asiu Twojego Tatę prowadzi? Powiedz, temu lekarzowi to, co
        chcesz żeby Tata usłyszał. Z reguły biorą to pod uwagę. No chyba że
        sama tylko porozmawiasz i powiesz wtedy co chcesz. Doktor nasz był
        mistrzem w psychicznym stawianiu mojego Taty na nogi. Widział, że
        jest źle, ale mówił, że morfoligia super jest, to niedługo i z całą
        resztą lepiej będzie i że jeszcze Tata białko dostanie to Go wzmocni
        itd. Mam nadzieję, że i Wy macie ludzkiego prowadzącego. Ja w
        przyszłym tygodniu do CO wybieram się podziękować naszym dwóm
        doktorom, bo cudni poprostu byli przez te całe ciężkie osiem
        miesięcy.
  - snow22 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 18.08.07, 21:22
    
    Asiu, nie wiem co Ci napisać..., ale jedno wiedz nie możesz się
    poddawać! Musisz być silna! Twój tato jest z pewnością z Ciebie
    dumny! Wynik scyntygrafii mojego taty też tragiczny, praktycznie
    rozsiew do wszystkich kości... :( Póki co ma terapię hormonalą,
    zaordynowaną jeszcze na urologii. Mam nadzieję, że te hormony jakoś
    działają - musimy zbadać kontrolnie PSA, dobrze by było, gdyby się
    obnżyło. Tato mimo tego ma apetyt (podejrzewam, że to po tych
    hormonach),nawet udało mu się przybrać kilka kilogramów. Ma też siłę
    i zapędy do różnych prac. Wczoraj na przykład chciał łupać drewno :)
    To taki typ, co bez pracy żyć nie może... :) Wybiłam Mu to z głowy,
    poprosiłam by powoził wnuczki i jakoś tak odwiodłam od pomysłu z
    drewnem. Staram się Mu nie zabraniać pracować jeśli ma ochotę, ale
    boję się, żeby nie uszkodził kości, żeby nie złamał sobie czegoś, bo
    przy przerzutach tak być może... :(
    
    Asiu, ktoś tutaj na forum pisał o programie leczenia Zactimą, może
    to jest jakiś kierunek? Ściskam mocno... :) Gosia
    - merosia Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 18.08.07, 22:04
      
      Gosiu, oby się to PSA łaskawie raczyło obniżyć, a z tego, że Tata
      taki energiczny to tylko cieszyć się należy, chociaż oczywiście
      wyhamować takiego energicznego Tatę nie jest łatwo:) Bądźcie z Asią
      silne, bo ja już sobie mogę ryczeć i chwilowo odpuścić. Jednak
      postaram się zebrać w sobie, bo Tata by mi nie darował takiego
      popadania w depechę, to wiem.
      - tunia03 Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 26.08.07, 21:47
        
        Juz uplynelo 6 tyg.odkad moj "Kochany" odszedl i nie czuje wiecej bolu. W
        kazdym Waszym poscie szukam tego,co przezylam ja moj Kochany.
        Nasza "droga meki" juz dobiegla kresu. Teraz ja czekam kiedy dobiegnie moj czas
        bym mogla znowu z Kochanym sie polaczyc.
        
        Zostane dalej z Wami, bede po cichu trzymala kciuki za Wasza Walke z
        przeciwnosciami losu, z choroba i ze slabosciami.
        
        Zostaly mi leki po Kochanym - moze kogos z Was to zainteresuje.
        Bede w przyszlym tygodniu w Polsce.
        Zycze wszystkim duzo sil.
        
        merosia Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 26.08.07, 22:14
        
        Tuniu03, czytałam jakiś czas temu Twoje posty, bardzo Ci współczuję.
        Mam nadzieję, że pozbieramy się jakoś, i Ty, i ja, i inni, których
        bliscy już odeszli. Musimy się jakoś trzymać, dla Tych, którzy
        patrzą teraz na nas z góry. Chociaż bardzo jest ciężko...
        
        A za wciąż walczących też trzymam kciuki.
        
        tunia03 Re: Estelko...... 09.09.07, 18:23
        
        Czy napewno mialas pozytek z tych lekarstw?????
        Bede wracala we wtorek przez Czluchow, to to piekne miasteczko
        pozdrowie, wiedzac o
        tym ze tam mieszkasz (mieszka tam tez moj braciszek)
        
        I jakby jakas pomoc byla potrzebna Estelko, Mazuniu i wszyscy
        inni....to jestem z Wami, mimo ze moj Tobias juz odszedl. Mam
        wrazenie jednak, ze dzieki Wam mam z nim jakis kontakt. Dziwne to
        myslenie, ale tak to odczuwam - Pa..............i do uslyszenia z
        Niemiec.
        
        dusialodz Re: zapalenie oskrzeli 13.09.07, 09:12
        
        Witam. Dla przypomnienia: moja mama ma drobnokomórkowego raka płuc,
        jest po 6 cyklach chemii i 30 naświetlaniach. Ostatnio na wyniku
        miała całkowitą regresję guza ale to było kilka miesięcy temu. Od
        jakiegoś czasu ma dziwny kaszel i jak się okazało ma zapalenie
        oskrzeli. Dostała antybiotyk. TK będzie miała pewnie za miesiąc.
        Powiedzcie proszę czy domagać się wcześniej jakiś badań czy
        cierpliwie czekać? Czym może grozić zapalenie oskrzeli przy tej
        chorobie? Może ma przerzuty?
        
        ajkaa2 Re: zapalenie oskrzeli 13.09.07, 15:06
        
        ...miesiąc to bardzo długo ,a w drobnokomórkowym wszystko niestety
        szybko postępuje.
        Mój tato miał przerzut do kości , chociaż 2 tyg wcześniej kości
        były czyste. wiem ze w tym raku trzeba się spieszyć . Pozdrawiam i
        trzymajcie się mocno . Asia
        
        tunia03 Re: Estelko...... 15.09.07, 22:00
        
        Estelko przepraszam za ten Czluchow - mialam tam sprawe -dlatego
        wypchnal z mysli Twoj ukochany Walcz.
        Bardzo przepraszam.
        Jako rodowita Chojniczanka, licze na Twoja wyrozumialosc.
        
        A wszystkim - wiele wytrwalosci i wyrozumialosci.
juzziss Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 16.02.08, 15:23

Ajko,co u Ciebie słychać?jak z Twoim tatą?
Mój teść też zaczyna walkę..od 19-tego lutego ma mieć sesję chemii.
Ma niedrobnokomórkowego raka płuc z przerzutami do wątroby i węzłów
chłonnych.Oprócz tego wyczytałam na wypisie ze szpitala,że w
oskrzelach zdiagnozowano drobnokomórkowego raka,czy ktos
słyszał,żeby występowały dwa rodzaje raka?
Tak bardzo się boimy co to będzie?jak zareaguje na chemię?
Pozdrawiam wszystkich
- merosia Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 16.02.08, 20:47
  
  Właśnie Asiu, co u Ciebie? Juzziss wykopała ten stary wątek, i
  dobrze, bo ostatnio tu na forum dużo przypadków raka płuca się
  pojawiło - to z kolei niedobrze:( Pozdrawiam juzziss i życzę
  powodzenia w walce.
  - juzziss Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 16.02.08, 21:33
    
    Merosiu-bardzo Ci dziękuję za pozdrowienia.Za dodanie otuchy również!
    - merosia Re: Drob.rak płuc z przerzutami na wątrobę,kości, 17.02.08, 22:50
      
      Mam nadzieję, że i Asia się odezwie. Tak jakoś z Asią czuję się
      duchowo zżyta, bo w jednym czasie walczyłyśmy razem z naszymi
      tatusiam i nasi tatusiowie w jednym czasie postanowili odejść:(
      Pozdrowionka

Najnowsze z forum Nowotwory-damy radę !

Zaloguj się