przyjaznie

[real1234]

Wydaje mi sie, ze po 40-ce trudniej jest zawiazywac przyjaznie. Zwykle ludzie
bazuja na przyjazniach z mlodosci, a w tym wieku bardziej patrza na to, czy
oplaca sie zaprzyjazniac. Czy tez macie takie wrazenie?

[mantra1]

Akurat mysle zupelnie odwrotnie . Po 40 ludzie staja sie bardziej otwarci,
tolerancyjni, a rowniez maja wiecej czasu dla przyjaciol. Czesto tez okazuje
sie, ze przyjaznie z mlodych lat byly tylko stricte towarzyskimi znajomosciami,
ukierunkowanymi raczej na wspolne spedzanie czasu, imprezowanie, wakacje, czy
nauke. W moim przypadku z tych przyjazni przetrwaly tylko nieliczne, natomiast
te zawarte w wieku pozniejszym trwaja i moge powiedziec, ze sa to przyjaznie
prawdziwe, aczkolwiek niezbyt ich wiele. Nie kazda bowiem znajomosc, nawet z
przefajna osoba, z ktora dobrze sie czuje i lubie spedzac czas nazywam
przyjaznia. Kryteria mam dosc "wysrubowane" )

[marialudwika]

I u mnie okazalo sie,ze przyjaznie wieloletnie i
trwajace ...dluuuugo,zostaly "przycmione" nowymi przyjazniami,przyjazniami
wieku dojrzalego,sa one rodzajem objawienia!!
ML

[dan8]

Mysle,ze nie ma na to jakiegos sztywnego wzorca.
W kazdym wieku mozna spotkac kogos ,kto "odbiera i nadaje na tych samych
falach" co my.
Z tym,ze jak latek przybywa,to przybywa tez doswiadczenie i jestesmy bardziej
swiadomi tego co nam odpowiada.

[jej_maz]

Sa innego typu - powiedzialbym, ze te po 40 bardziej odwoluja sie uzupelniania
potrzeb towarzyskich w przeciwienstwie do mlodzienczych potrzeb czystego
braterstwa. Zasadza zjedzenia razem beczki soli bardziej obowiazuje po 40-tce,
gdy w mlodosci wszystko jest bardziej spontaniczne.

[skiela1]

jej_maz napisał:

> Sa innego typu - powiedzialbym, ze te po 40 bardziej odwoluja sie
uzupelniania
> potrzeb towarzyskich w przeciwienstwie do mlodzienczych potrzeb czystego
> braterstwa. Zasadza zjedzenia razem beczki soli bardziej obowiazuje po 40-
tce,
> gdy w mlodosci wszystko jest bardziej spontaniczne.

To co ostatnio obserwuje to plaga rozwodow po 40 tce,przyczyna-panowie szukaja
przyjazni,zona to klotliwa ,niewyrozumiala istota z ktora ma coraz mniej
wspolnego.Ta 20 lat mlodsza przynajmniej go slucha,a soli...na pewno nie jedza:-
)))razem.

[skynews]

Mysle ze nalezy okreslic i zdefinieowac pojecia "przyjazn", "przyjaciel",
"przyjaciolka".
Niektorzy uzywaja tych pojec po znajamosci trwajacej dluzej niz jeden dzien,
zapominajac ze "po drodze" sa jeszcze znajomi i koledzy.

skiela1 napisała:
"Ta 20 lat mlodsza przynajmniej go slucha..."

Wlasnie!
Najczesciej ta dzisiejsza, 20 lat mlodsza, ma wiecej wiedzy o milosci
i w ogole sprawach damsko-meskich, jak dzisiejsza 40+.
Mozna smialo zaryzykowac teze o "straconym pokoleniu"

Enjoy!

[jej_maz]

To o malzenstwie czy przyjazni? )) A tak powazniej, to moja zona jest rowniez
moim najwiekszym przyjacielem i wlasnie to (plus oczywiscie milosc) pozwola nam
walczyc nawet z najwiekszymi problemami. Plaga rozwodow? Moze brak wlasnie tej
przyjazni w malzenstwie? W koncu nawet najwieksze "zakochanie" przechodzi i
albo przeradza sie w glebokie uczucie plus przyjazn, albo pozostaje jedynie
wygoda i troche ekonomii (wspolnie zyje sie taniej).

[skrzydlate]

u mnie jest inaczej... ja caly czas poznaje nowych ludzi, bardzo ciekawych i
nawet coraz bardzi interesujacych, tak sie sklada ze powoli moje zycie staje sie
tez coraz ciekawsze, zmieniam zawod wlasnie i w ogole jestem szalenie ciekawa
swiata... stare znajomosci w wiekszosci poumieraly albo sa w stanie hibernacji

Taka naprędce sklecona teoria

[eloi]

Zgadzam się. Jednak nie mam żadnej teorii na potwierdzenie mojego zdania.
Jak się patrze na swoje życie, to wszystkie prawdziwe przyjaźnie jakie mam były
zawarte do roku 25-ego.
Wszystko po tym wieku to tylko znajomości, bliższe lub dalsze, ale tylko
znajomości. Przychodziły, odchodziły, zależnie od miejsca i okoliczności.

Dlaczego tak jest, nie wiem. Być może przełomem jest założenie własnej rodziny.
Przed założeniem rodziny człowiek jest sam, więc jest bardziej otwarty na
innych, i poza tym łatwiej się dopasować do innych będąc samemu i odpowiadając
tylko za siebie samego.
Po założeniu rodziny zmieniają sie priorytety. Nagle żona i dzieci wchodzą na
pierwsze miejsce, a nowe znajomości już są nie na zasadzie 1-1, ale muszą być
na zasadzie 2-2. A jest to o wiele trudniej znaleźć dopasowanie w układzie 2-2.
Nie wiem, taka naprędka teoria. Może jest inaczej.
Człowiek też się zmienia, zamyka się w sobie, mówią że umiera mu serce. Tak
przynajmniej słyszałem kiedyś na filmie...

[skrzydlate]

fajnie, to oznacza bowiem, ze jestem jeszcze dość dziecinna ))

[jutka1]

Jako darczynca Twojej sygnaturki, raz jeszcze niesmialo sugeruje, zebys
wszedl w opcje "moje forum" (w tym nicku) i usunal/zmienil...

Chyba ze w nosie masz, w ktorym to przypadku pisz pod swoim nickiem, co?

Prawie siostra Jutka

Światło is dead

[eloi]

jutka1 napisała:

> Jako darczynca Twojej sygnaturki, raz jeszcze niesmialo sugeruje, zebys
> wszedl w opcje "moje forum" (w tym nicku) i usunal/zmienil...
> Chyba ze w nosie masz, w ktorym to przypadku pisz pod swoim nickiem, co?

Nie mogę pisać pod tamtym nickiem (swiatlo) bo go zgubiłem. Nie mogę na niego
wejść bo straciłem do niego hasło. Jest on dlatego na zawsze stracony. Siedzi
on tam gdzieś w archiwach GW jak zombie, i niestety nikt nie ma do niego
dostępu. A szkoda bo miałem tam sporo poczty z kontaktami, i wszystko przepadło
jak śliwka w kiblu (czy jakoś tak się mówi).
Poza tym nie mam wejścia na wiele forów na które byłem zaproszony jako Światło,
ale trudno. To może i lepiej. Umówmy się że Światło is dead.
Muszę więc się udzielać pod moim zastępczym nickiem, który to z powyższych
powodów stał się moim nickiem głównym.

A na twoją prośbę likwiduję sygnaturkę.
Ciach! Zrobione. Sygnaturki nie ma. W międzyczasie wymyślę sobie nową

[jutka1]

Nieeeeee.........
Jesli przerzucasz sie na Swiatlo jako nick glowny, to trzymaj sygnaturke!

PS. Napisz do adminow GW, moze pomoga Swiatle wrocic?

przerzucasz sie na Eloi mialo byc... btxt

[jutka1]

[eloi]

jutka1 napisała:

> PS. Napisz do adminow GW, moze pomoga Swiatle wrocic?

Lepiej nie. Za dużo niezdrowych emocji. Nie powinienem był dwa lata temu
zapraszać tam CJ. Powinienem był przewidzieć że to nie jest dobry pomysł.
Teraz się nam zejdzie parę tygodni, a może i miesięcy, abyśmy znowu mogli sobie
przez telefon porozmawiać. Ale nie ma co się przejmować, wszystko się dobrze
skończy, trzeba tylko trochę czasu.
Dlatego nie chcę wracać na P2.

[eloi]

Psia kość, znowu jest sygnaturka! Chyba źle ją usunąłem.
Spróbuję jeszcze raz.

[jej_maz]

aaaaaaaaaaaa... Swiatlo... cos mi to mowi Szkoda ze przepadl Ci login, bo
nawet tak zasiedzialy na jednym forum ktos jak ja, rozpoznaje "Swiatlo" jako
bardzo stary nick - takie stale i stare nicki sa jak ventage vine; nabieraja
mocy i czaru ) To jak brand name a na pewno wiesz ze to jest w dzisijeszym
skomercjalizowanym swiecie bardzo wazne. Postaraj sie do niego dostac.

[eloi]

jej_maz napisał:

> aaaaaaaaaaaa... Swiatlo... cos mi to mowi Szkoda ze przepadl Ci login, bo
> nawet tak zasiedzialy na jednym forum ktos jak ja, rozpoznaje "Swiatlo" jako
> bardzo stary nick - takie stale i stare nicki sa jak ventage vine; nabieraja
> mocy i czaru ) To jak brand name a na pewno wiesz ze to jest w dzisijeszym
> skomercjalizowanym swiecie bardzo wazne. Postaraj sie do niego dostac.

Too late )

[jej_maz]

Too late? Why? Ja nawet kiedys w porywie desperacji skasowalem swoj nick. Po
szesciu miesiacach "sie zwolnil" (jak kasujesz to nikt nie moze go sobie
zarezerwowac przez ten czas) i znowu go sobie wzialem (kto by chcial taki
nick ) Tylko dzielel sie doswiadczeniem bez sugestii. Tak czy inaczej milo
Cie tu widziec niezaleznie pod jakim nickiem piszesz

Jutka, zajrzyj na skrzynkę /nt

[eloi]

[jan.kran]

Napisałam na nick Eloi. Ściskam. Kran.

[jutka1]

[ewapf]

real1234 napisała:

> w tym wieku bardziej patrza na to, czy
> oplaca sie zaprzyjazniac.

---------------

Słowo "opłaca" wyklucza przyjazń.
Miłość - również.

[szfedka]

ewapf napisała:

> Słowo "opłaca" wyklucza przyjazń.
> Miłość - również.

Masz racje ewa...ale w polskim to slowo tak dz<iwnie sie uzywa
tak samo jak slowo "warto"
wszystko jest "czy warto?" "czy sie oplaca" mimo ze sie nie mysli w formie
pieniedzy, zysku.
Smieszne ale zdalam sobie z tego sprawe wpierw gdy moj przyjaciel, przyjechal
do Szwecji jak mial 6 lat, zareagowal dziwnie gdy powiedzialam ze cos sie nie
oplaca. Znalismy sie wtedy jeszcze bardzo malo. Powiedzial ze w Polsce wszyscy
tylko patrza zeby cos sie oplacalo. I ciagle sie mowi co sie oplaca.
on, dla ktorego j.polski jest juz drugim jezykiem (moze nawe 3-cim) rozumial to
doslownie i myslal ze ja chcialam cos kupic zey zarobic na tym.
Uzmyslowlam to sobie i teraz mnie tez te zwroty irytuja.
To taka mala dygresja.

a co do przyjazni zawieranych na "stare" lata to jest tu taka ruda na tym forum
ktora moge nazwac chyba przyjaciolka poznana 2 lata temu.
Czy sie oplaca? Oj tak. Poznalam Paryz - troszke ale najwazniejsze...i
przytulila i operdolila...i ja tez tak robie. Bo to tak w przyjazni jak i w
milosci. Sa dobre i zle chwile.
Ale sie oplaca zawsze ...zaprzyjazniac sie

[terem]

"Człowiekowi umiera serce".
Poruszły mnie te słowa.Bo i jakoś tam nie zgadzam się na taki stan ducha
(serca), i jednak widzę tego stanu objawy... Czasem u siebie, czasem u bliskich.
A przyjażń?
Hmmm, jednak ta z lat młodszych bardziej się w moim przypadku sprawdza.
Ale może jestem wyjątkiem...

[skiela1]

Tak te przyjaznie z dziecinstwa sa najtrwalsze.To sa takie przyjaznie kiedy to
slowa nie sa potrzebne bardzo czesto,no bo kto nas lepiej zrozumie jak nie
Jasiek czy Jolka z ktora sie jablka kradlo

[kamfora]

Można kogoś kochać/lubić bez wzajemności,
ale przyjaźnić się bez wzajemności? - Wykluczone.

W przyjaźni zawsze jest "oferta" i jej odwzajemnienie - inaczej to nie
jest przyjaźń. A to wiąże się ze zobowiązaniem, odpowiedzialnością,
wysiłkiem...i ryzykiem utraty (czegoś lub kogoś) dotychczasowego.
Gdy ryzyko zbyt duże - "nie opłaca się" zaprzyjaźniać, czyli "odwzajemniać
ofertę".

Też uważam, że łatwiej zawiązują się przyjaźnie między osobami młodymi.

[mammaja]

Tez uwazam, ze najserdeczniejsza przyjaciolka to ta od II klasy podsawowki,
znamy swoje zycie od podszewki i jest to kontakt niepowtarzalny, chociaz
mieszkamy daleko i widujemy sie kilka razy w roku. Ale mam tez przyjaciolki juz
z pozniejszych lat, bardzo mi bliskie.No i sporo "kumpeli", ale juz na innej
zasadzie Trwale sa zwiazki oparte na jakichs glebszych kontaktach - wspolne
rozumienie swiata, poparte wspoldzialaniem.Ot,co.

[marialudwika]

...a czy to aby nie jest "ekonomia uczuc" )) ?
... albo jest "chemia " albo jej nie ma....i tyle..
ML

[kamfora]

marialudwika napisała:

> ...a czy to aby nie jest "ekonomia uczuc" )) ?
> ... albo jest "chemia " albo jej nie ma....i tyle..

A w czym ekonomia gorsza od chemii?

[felinecaline]

Jakos tak sie skladalo, ze moje przyjaznie, w ktorych byl chocby niezmiernie
maly pierwiastek ekonomiisie...zdewaluowaly i ich bilans jest dla mnie
odwrotnie proporcjonalny do wkladu. Niedawno wspominalem Wam o mojej "czadowej"
przyjaciolce i jej mezu - poznalismy sie wszyscy troje na studiach, byla miedzy
namii jakas ewidentna chemia i sporo anatomii (wspolna praca w kole naukowym),
momenty, kiedy po wiedze bylo nam mocno "pod gorke" i ten moment, kiedy ja z
tej gorki spadlam na zlamany kark. Odnalezlismy sie po wielu latach i mimo
sspalonych poczatkowo przeze mnie mostow -bylam juz tutaj i konczylam wznowione
studia, skorzystalam z bytnosci w miescie kolegi z pracy mojej Krysi,
poprosilam o przekazanie jej listu, co uczynil i...stara przyjazn odnowila sie
bez zdziebelka rdzy. W czasie ostatniego pobytu u mnie Krysia stwierdzila:
nawiazanie tego kontaktu bylo najlepsza rzecza, jaka moglas zrobic. Cieplutko
mi sie zrobilo na sercu...

[kamfora]

felinecaline napisała:

> skorzystalam z bytnosci w miescie kolegi z pracy mojej Krysi,
> poprosilam o przekazanie jej listu, co uczynil i...stara przyjazn odnowila
> sie
> bez zdziebelka rdzy. W czasie ostatniego pobytu u mnie Krysia stwierdzila:
> nawiazanie tego kontaktu bylo najlepsza rzecza, jaka moglas zrobic. Cieplutko
> mi sie zrobilo na sercu...

A gdyby nawiązanie kontaktu wypłynęło od Krysi...czy myślisz, że ta przyjaźń
również by się odnowiła?

[felinecaline]

Wyobraz sobie, ze nawet o tym rozmawialysmy w czasie jej pobytu - niewatpliwie
TAK, tylko, ze ona miala male po temu szanse - ja "spalilam za soba WSZYSTKIE
mosty", moi Rodzice pelnili role "cerberow", zeby tamten etap z mojego zycia
wraz z tymi, ktorzy go "zaludniali" dokladnie wykreslic (co uwazam za
zasadniczy blad, ale nie moge miec Im za zle). Zrzadzenie losu pozwolilo
odnowic przyjazn akurat mnie, ale obojetne byloby kto to zrobil, odczuwamy
pottzebe obcowania ze soba (swoja droga dosc niezreczne to slowo).

[kamfora]

A ja myślę, że sytuacja odwrotna nie byłaby możliwa

Ponieważ to Ty byłaś podpalaczką mostów, próba ich odbudowania mogła być
udana tylko z Twojej strony. I nawet, gdyby los pozwolił Wam się spotkać
gdzieś na ulicy obcego miasta - pierwszy krok musiałby być Twój
Tak uważam.

[felinecaline]

gdyby tak bylo droge od czlowieka do czlowieka zagradzalyby miliony zgliszcz
spalonych mostow. Wazne jest, zeby ktokolwiek zrobil ZACZATEK pierwsego kroku.
I wazne, zeby budowac mosty a nie palisady.

[kamfora]

felinecaline napisała:

> Wazne jest, zeby ktokolwiek zrobil ZACZATEK pierwsego kroku.
> I wazne, zeby budowac mosty a nie palisady.

Felinko, masz rację - ale...

Jeśli kogoś lubię, a ten ktoś mówi, że nie ma ochoty mnie
widzieć - to nie będę się narzucać, uszanuję to. I nie będę sprawdzać co jakiś
czas, czy zmienił zdanie . Ale w każdej chwili przyjmę wyciągniętą dłoń.
Tak myślę...

[felinecaline]

Zgadza sie, tylko, ze moje "spalenie mostow" nie polegalo na obwieszczaniu,
ze "nie chce Was widziec", ale na zniknieciu ze srodowiska - bez zadnego
komentarza czy deklaracji. A odnowilo sie latwo przy pierwszej okazji, bo chyba
bylismy sobie nawzajem potrzebni - mimo, ze nikomu z nas roznych innych
przyjaciol nie brakuje. W czasie tych paru dnik ktore Krysiostwo spedzili u nas
czulismy sie tak, jakbysmy nigdy sie nie rozstawali.
Ale juz dosc, bo nie chce monopolizowac watku...

[lablafox]

kamfora napisała:

> A ja myślę, że sytuacja odwrotna nie byłaby możliwa
>
> Ponieważ to Ty byłaś podpalaczką mostów, próba ich odbudowania mogła być
> udana tylko z Twojej strony. I nawet, gdyby los pozwolił Wam się spotkać
> gdzieś na ulicy obcego miasta - pierwszy krok musiałby być Twój
> Tak uważam.
>

Sądzę ,że takie spotkanie spowodowałoby spontaniczną reakcje obu pań , bez
koniecznosci pierwszych kroków.

[jej_maz]

Pociagne temat w inna strone, jako ze uwazam go za bardzo ciekawy. Wiekszosc
jak widac uwaza, ze te przyjaznie zawarte w mlodosci ja bardziej spontaniczne i
jakby szczersze. Wlasnie; szczerosc. Przyznam, ze po ostatnich rozmowach jakos
milej (czyt; bardziej przyjacielsko) mysle o Jutce, Fed czy Skieli niz o tych
co wiem ze mysla podobnie jak ja, ale sie nie odzywaja. Jaki wiec powinien byc
przyjaciel?

[kamfora]

jej_maz napisał:


> Jaki wiec powinien byc przyjaciel?

Właśnie tak, jak mówisz: szczery.

Powiedzieć przyjacielowi, gdy uważa, że ten nie ma racji. Ale trwać
przy nim niezależnie od tych racji posiadania bądź nie - bo przyjaźń
(ta prawdziwa) dotyczy ludzi a nie ich poglądów.

[jej_maz]

OK - to jakie cechy wykluczaja przyjazn? Oczywiscie kazdy bedzie mial tu swoje
zdanie, ale tak generalnie? Jako przeciwienstwu szczerosci (moim zdaniem),
sobiscie boje sie konformizmu. Takie dbanie o wlasna, dobra opinie, ktore nie
pozwala na powiedzeniu glosno tego co w sercu gra, bo nie daj Boze ktos cos zle
o mnie pomysli.

[kamfora]

Tak sobie myślę
gdyby życie przedstawić jako grę w domino
to przyjaciele to tacy
którzy mają kamienie odkryte i widzą je nawzajem

Wiem - bzdety piszę

______________________________DOMINO KAMFORY

[witekjs]

kamfora napisała:

> Tak sobie myślę
> gdyby życie przedstawić jako grę w domino
> to przyjaciele to tacy
> którzy mają kamienie odkryte i widzą je nawzajem
>
> Wiem - bzdety piszę


To chyba nie bzdety... )
Wprowadziłbym tylko pewną modyfikację.
Każda kolejna rozgrywka prowadzi do pozostawiania, zwiększjącej się w
następnej, liczby odkrytych kamieni.
Co prawda taka gra, z czasem zależy już tylko od LOSOWEGO rozdania kamieni i
ewentualnych pomyłek graczy.
Tych rozdań jest w życiu przyjaciół dużo.
Za każdym rozdaniem pozostaje więcej odkrytych kamieni, popełnia się coraz
mniej błędów i można przewidzieć swoje zagrania.
Czasami, jak w grze z dzieckiem możemy wytknąć/skorygować/ popełniony błąd,
nawet ryzykując, że "przegramy" tym razem.
W takim przypadku, przyjemnością jest somo powadzenie gry z Tą osobą.
"Gra" z przyjacielem wyklucza jakiekolwiek zagrania nie fair i bezwzględną,
prowadząca do zwycięstwa, rywalizację.
Nierzadko trzeba zrezygnować z triumfu wygranej.
Często już pierwszy ruch mówi nam, że w tym rozdaniu, myślami jest On ze swoimi
problemami, spoza naszej rozgrywki.

POzdrawiam Was. Witek

modyfikacja

[kamfora]

To o czym piszesz, to Domino Witka

"Moje" polega na grze z...Losem
Dostajemy jakieś kamienie i dokładamy do tych na planszy według
przyjętych reguł. Możemy swoje kamienie trzymać zakryte, albo odkryć przed
dowolnym człowiekiem. Ten człowiek wtedy może układać swoje kamienia w sposób,
który może nam pomoże bądź zaszkodzi. Można komuś doradzać, ale nie można za
niego położyć kamienia.
Generalnie chodzi o to, aby jak najdłużej układać czyli...nie wypaść z gry

A tak w ogóle, to przypadkiem znalazłam takie forum ciekawe
i stąd te moje zawirowania myślowe ))

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=29920

[bacik6]

Temat przyjaźni i zawierania nowych znajomości po 40-tce jest mi bardzo bliski.
Stosunkowo niedawno, z przyczyn rodzinnych, musiałam "zlikwidować" całe swoje
dotychczasowe życie i przeprowadzic się kilkaset km. Znalazłam sie w obcym
mieście, gdzie nikogo nie znałam, znajomi, przyjaciele i wszystko, co było mi
bliskie pozostało daleko.
Poznałam parę osób, ale...To nie są przyjaźnie, nawet nie dobre znajomości,
zdawkowa wymiana zdań, dzien dobry na ulicy...Taka uczuciowa pustka. Zgodzę się
z tym, że w tym wieku znalezienie przyjaźni jest trudniejsze. Mnie się to nie
udało. A może jeszcze nie trafiłam na odpowiednią osobę?

[witekjs]

Mammaja w innym miejscu podała sentencję z madrości wschodu:

"Kto przyjaciela szuka bez wady, nigdy nie zazna przyjazni
nawet mu cien jej nie mignie blady, kto przyjaciela szuka bez wady"...

Myślę, że zbyt często nie pamiętamy o tej oczywistej prawdzie.
Pewnie jest to jedną z przyczyn tego, że trudniej zawieramy późne przyjaźnie.
W tym czasie jesteśmy trwale ukształtowani i niechętnie poddajemy się wpływom
innych.
W okresie szkolnym i na studiach, łatwiej jest je zawierać również dlatego, że
jesteśmy jeszcze bez małżonków i niekonieczny jest, trudny układ 2+2
/przepraszam, ktoś o tym już napisał/.
Bardzo silne, niekiedy trwałe więzy przyjacielskie, szybko powstają podczas
udziału w sytuacjach ekstremalnych.
Chyba podobnie bywa w innych, wyzwalajacych silne emocje i wymagjących bliskiej
współpracy.
Rzadziej zdarzają się takie sytuacje w wieku 40+.
Szkoda... )

Pozdrawiam. Witek

[skynews]

"Rzadziej zdarzają się takie sytuacje w wieku 40+."
???
Nie sadze, aby bylo to regula.
Z tym trwalym uksztaltowaniem to tez nie jest tak.

Trwale uksztaltowany jest tylko kamien!

Zalezy od czlowieka - jego zdolnosci do kontaktow, bezkonfliktowosci,
umiejetnosci zycia i pracowania w team'e, otwartosci i szczerosci.
Do tego odpowiedni jest kazdy wiek.

[witekjs]

skynews napisał:

>
> "Rzadziej zdarzają się takie sytuacje w wieku 40+."
> ???
> Nie sadze, aby bylo to regula.

To prawda, to nie jest reguła.
To pewien skrót myślowy i niewątpliwa częściej występująca u osób dojrzałych
tendencja, do ich unikania.

> Z tym trwalym uksztaltowaniem to tez nie jest tak.

Również mogę się zgodzić.
Bardziej poprawnie byłoby - z oczywistych względów, bardziej niż ludzie młodzi
ukształtowani.
>
> Trwale uksztaltowany jest tylko kamien!
>
> Zalezy od czlowieka - jego zdolnosci do kontaktow, bezkonfliktowosci,
> umiejetnosci zycia i pracowania w team'e, otwartosci i szczerosci.

To niewątpliwe prawdy.
Dodam do tego, że ludzie dorośli znacznie mocniej reagują na brak w/w cech u
innych i szybciej wycofują się z niewygodnych i "toksycznych" relacji.

> Do tego odpowiedni jest kazdy wiek.

W okresie młodości niełatwo rozpoznajemy toksyczne związki.
Również dużo mocniej przeżywamy konieczność zerwania kontaktu i "osamotnienia".
W tym czasie bywa ono niezwykle bolesne, chyba bardziej niż w wieku dojrzałym.
>

Pozdrawiam. Witek

[bacik6]

Nad kamieniem tez można popracować. Co prawda wymaga to wielkiej cierpliwości i
czasu, ale da się on ukształtować.
Nie wymagam od nikogo by był bez wad, bo sama nie jestem od nich wolna.

> Zalezy od czlowieka - jego zdolnosci do kontaktow, bezkonfliktowosci,
> umiejetnosci zycia i pracowania w team'e, otwartosci i szczerosci.
> Do tego odpowiedni jest kazdy wiek.<

Czy sądzisz, że nie posiadam żadnej z tych cech? Naprawdę nie jestem kłótliwą,
zakłamaną babą. w wieku 40+ ludzie maja juz swoje grupki sprawdzonych
przyjaciół i nie tak otwarcie przyjmuja do swojego grona kogoś obcego.
W moim przypadku dochodzi jeszcze problem braku pracy, główne miejsce
poznawania nowych ludzi. Widzisz, każdy przypadek jest inny.

[mammaja]

W mlodosci wystepuje wielka potrzeba zawierania przyjazni.Znajduje to obraz w
literaturze mlodziezowej, gdzie "przyjaciel" to niezwykle wazna osoba w
zyciu.Razem snuje sie marzenia o przyszlosci, a bulawa marszalkowska jaka
nosimy w plecaku wydaje sie na wyciagniecie reki. Dobrze jest wtedy zwierzac
sie i razem marzyc. Z wiekiem zycie nas doswiadcza i inne osoby zapelniaja
nasza rzeczywistosc, o czym pisal Witek. Trudniej o "prawdziwa przyjazn",te do
glebi szczera. Dlatego uwazam, ze te mlodziencze przyjaznie, jezeli przetrwaja
probe czasu - sa niezastapione. Nie trzeba opowiadac calego swojego zycia a
kody porozumienia dzialaja. Poza tym juz nie ma chyba takiej wielkiej potrzeby
wspol-szukania prawdy.Co nie znaczy, ze nie mozna sie zaprzyjaznic - jezeli
ktos ma taka potrzebe. Ja pozostaje raczej przy starych przyjazniach i
pozniejszych bardzo bliskich znajomosciach - moze dlatego ze te 40 to u mnie
juz ma kilka plusow

[skynews]

Witek,
nikt nie sprecyzowal do tej pory w tej dyskusji pojecia przyjazn,
dlatego w dalszym ciagu uwazem ze jest ono zbyt czesto naduzywane.
Ktos cos dla nas zrobil lub zalatwil, cos z czym nie dalibysmy sobie rady.
Zrobil to bezinteresownie lub tez nie.
Oczekuje od nas tego samego, czujemy ze ciazy na nas dlug wdziecznosci lub
tez nie.

Bedziemy wprawdzie mowili ze przyjaciel zrobil dla nas to czy tamto, ale
czy to jest automatycznie przyjazn ?
A moze jest to zupelnie odwrotnie, mogl bowiem powstac nazwany przez Ciebie
"toksyczny zwiazek", bo czujemy sie uzaleznieni wiedzac np. ze nigdy nie
bedziemy mogli sie skutecznie zrewanzowac ?

Ktos inny nic dla nas nie zrobil, nie chcial lub nie mogl.
Nie wystarczy ze po prostu jest i wplywa pozytywnie swoja osoba na nas,
na nasze mniej lub bardziej optymistyczne nastawienie do zycia.
Nie mozna sie zaprzyjaznic ?

Mysle ze w powstawaniu przyjazni wiek nie odgrywa kompletnie zadnej roli,
inne sa tylko priorytety, wymagania i wspolne plaszczyzny zainteresowan oraz
potrzeb.

"Nad kamieniem tez można popracować." - zgadza sie, nie ma wiec nic co trwalo
by wiecznie.

Moja metoda zawierania znajomosci bazuje na pierwszym wrazeniu.
Ktos moze powiedziec ze to naiwne, niesprawiedliwe lub nawet krzywdzace,
ale do tej pory jeszcze sie nie pomylilem w ocenie ludzi nie wiedzac o nich
prawie nic.
Funkcjonuje jednak, chociaz zdaje sobie sprawe ze ktoregos dnia moge sie pomylic.

Przyjaznie tzw. biznesowe to zupelnie cos innego: liczy sie biznes i nie
ma sentymentow ani rozczulania sie.
O partnerstwie raczej musi byc mowa w tym przypadku.

Enjoy!

[bacik6]

> Mysle ze w powstawaniu przyjazni wiek nie odgrywa kompletnie zadnej roli,<

zgadzam sie z tobą. Jednak wydaje mi się, że nie w powstawaniu przyjaźni tkwi
problem, co w znalezieniu odpowiedniej osoby. Przyjaciel, czy nawt bardzo dobry
znajomy, to wielka sprawa. Moi pozostali daleko, ale czuję się lepiej gdy wiem,
że mam do kogo zadzwonic gdy mi źle i bez zbędnych słów zostanę zrozumiana.
Albo odwrotnie. I już nic więcej nie muszą dla mnie robić, to że są jest już
wystarczające.
Jednak chciałabym mieć kogoś bliższego nie tylko pod telefonem.

[bacik6]

a zdefiniować przyjaźń? Nie wiem czy komuś się to udało.