Ku przestrodze

[jayin]

Na pewno każda z macoch zaczynając swoją "karierę", a także w trakcie jej
trwania - słyszała nie raz przestrogi osób życzliwych i "życzliwych".

No to teraz pisać.
Jakie wam się zdarzyło słyszeć od innych?

Istnieje koronna trójca (czwórca/piatnica/...ica) przestróg dla "macoch"
albo "chcących stać się macochami" - standardowych w naszym społeczeństwie?


P.S.
(już mi się nudzi trochę mniej )

[domali]

Ja nie slyszalam. Poważnie.
Tzn moja mama powiedziala mi tylko, że w pewnym sensie będziemy mieli dwójkę
dzieci. A teściowa zapytala, czy na pewno wiem, w co się pakuję
Ale zlotych rad jakoś specjalnie kojarzę...

[lilith76]

jedna z koleżanek przytomnie zauważyła: przecież zawsze chciałaś urodzić
dziecko, a on nie będzie chciał mieć kolejnego. potem żartem skomentowała
mailem jeden z opisywanych weekendów z dzieciaczkami: chciałaś mieć dzieci, to
je masz

[bei]

Mój ojciec był ojczymem dla mojego brata, mój brat wychowuje pasierbice- a
własciwie już wychowal- Mirelka ma 23 lata, mój szwagier wychowal pasierba-
Tomek ma 25 lat- i nikt mi rad nie dawal....pamiętam tylko kiedyś- jak macocha
mojego pierwszego męża- powiedziała, że inaczej jest wychowywac szóstkę swoich
dzieci- a inaczej jedno cudze.....to mądra kobieta- dobra-uczynna...to była jej
racja- ale nie jestem pewna- czy 100%centowa Pozdrawiam

[badia]

Mam przyjaciółke, ktora wychowała sie z ojczymem, a znajomymi matki były praktycznie same nexie. Powiedziała, ze nigdy nie zwiazałaby sie z facetem, ktory ma dziecko z powodów finansowych. Spytałam, co jeśli kasa nie ma większego znaczenia. A ona, że tatusiowie lubią być dobrymi tatusiami za pomocą next, to znaczy biorą dzieci (żeby dobrym tatusiem być) a potem zostawiają "na głowie" next.
Z innych przestróg:
- że on ma fabryczną wadę, skoro ex go zostawiła, to z nim się pewnie nie da żyć, tj nie nadaje się na męża (ja też od niego ucieknę)
- że skoro nie potrafił ułożyć swoich relacji z dzieckiem, to pewnie ma wadę fabryczną, tj. nie nadaje się do ojcostwa (nie bedzie kochał naszych dzieci)
- że któregoś dnia odżyje w nim miłośc do córki i wtedy wszystko zostawi i pójdzie precz
więcej przestróg nie pamiętam...

[judytak]

ja słyszałam:
"córeczko, będzie ci ciężko, czy dobrze przemyślałaś, z czym to się wiąże?"

i uważam, że była to słuszna uwaga,
przy czym ja przemyślałam, czym to się wiąże,
i nigdy nie szukałam w życiu tego, co łatwe, tylko tego, co mi odpowiada ;o)

konkretnych rad nie usłyszałam, raz, że mam grzeczną, dobrze wychowaną
rodzinę, dwa, że nikt nie miał podobnych doświadczeń

pozdrawiam
Judyta

[kkokos]

Że jego dzieci z pierwszego małżeństwa zawsze będą dla niego ważniejsze niż
nasze wspólne dziecko
Że będzie na każde zawołanie bądź tych dzieci, bądź eksi
Że te dzieci mnie zagryzą i moje dziecko (czyli ich przyrodniego brata) też

[nooleczka]

kkokos napisała:

> Że jego dzieci z pierwszego małżeństwa zawsze będą dla niego ważniejsze niż
> nasze wspólne dziecko
> Że będzie na każde zawołanie bądź tych dzieci, bądź eksi
> Że te dzieci mnie zagryzą i moje dziecko (czyli ich przyrodniego brata) też


I co, sprawdziło się???

[kkokos]

Jedno się nie sprawdziło - dzieci mają niezły kontakt. Choć nie wiem, czy
wspólne zabawy przełożyłyby się na pomoc w trudnych sytuacjach...
Jedno się sprawdziło - że jego dzieci z pierwszego małżeństwa zawsze będą dla
niego ważniejsze niż nasze wspólne dziecko. Dawał mi to do zrozumienia już gdy
byłam w ciąży, choć moja ciąża była decyzją wspólną (i wydawało mi się, że z
obu stron świadomą - w końcu ojciec dwójki dzieci wie, na co się decyduje...)
A co do trzeciej rzeczy - że będzie na każde zawołanie bądź tych dzieci, bądź
eksi - nie wiem. Bo bardzo często niby jechał do dzieci (matka wiecznie w
rozjazdach i dzieci same w domu - były wtedy w wieku późnych klas podstawówki),
a potem się okazywało, że w pracy impreza była....

[asiek25]

Hej, a żadna z Was nie słyszała argumentu o kasie?
Pierwsze słowa mojej mamy, na wieść o tym, że mój M. ma dwoje dzieci
były "Dziecko, przecież wy będziecie straszną biedę klepać, skoro on musi
alimenty płacić!".
Jakoś się nie sprawdziło, biedy nie klepiemy, a jeszcze eksia alementy dostaje
całkiem niezłe.

[lideczka_27]

Ojciec mi powiedział, że wiązanie się z człowiekiem, który ma dziecko, to
ciężki chleb i że jeszcze nie raz będę płakała.
Słyszałam też, że trzeba płacić, bo tamtemu dziecku też się należy i będę
musiała własnemu dziecku od ust odjąć, by dać tamtemu - to się chyba
najczęściej przewijało...

Mnóstwo moich znajomych słało tekst w stylu "podziwiam cię, ja bym nie chciał/
nie mógł itd", nasiliło się, gdy ja byłam w ciąży, a oni widzieli naszą trójkę
razem na wszystkich ważnych uroczystościach (mnie, M. i młodą). Wtedy szły
wyrazy współczucia, że ja taka biedna, a moje dzieciątko najbiedniejsze, bo nie
jest jedynące i ze pewnie chcielibyśmy w dwójeczkę, a potem w trójeczkę, a tu
niestety taka przykrość... Młoda była postrzegana jak przeszkadzajka, czasem po
prostu jak bękart, którego powinno nie być dla mojego osobistego dobrego
samopoczucia. Rzadko się ludziom "bez skazy" zdarza wierzyć, że to nie koniec
świata, gdy się zakochujemy w człowieku z przeszłością. Gdyby było tak
makabrycznie, to ani M. ani żadna eksia nie mieliby prawa do normalnego życia,
skoro są już "skażeni" posiadaniem potomstwa...
Najśmieszniejsze jest to, że ludzie nie mający o tym układzie pojęcia, mają
największe skłonności do demonizowania nie swoich problemów.

pozdrawiam

[konkubinka]

nigdy nikogo nie pytalam o zdanie i nie dzielilam sie tym co mam w planie

[badia]

Lideczko, u mnie było odwrotnie. Ludzie, którzy z podobnymi sytuacjami we własnym życiu się nie spotkali nie widzieli żadnego problemu - no jest dziecko, to je trzeba kochać (to był cytat). Najbardziej na "nie" była moja przyjaciółka, która problemy wokół kasy i inne podobne znała z autopsji, bo wychowywał ją ojczym, matka była po rozwodzie i większość jej przyjaciółek stanowiły nexie.

[maxxi26]

I u mnie Badia - było identycznie. Dookoła osoby, które nie miały w ogóle
styczności z takią sytuacje życiową. Pytania w rodzaju "czy kochasz jak
własne", bardziej oczekiwania, że to normalka przecież i żaden problem..
Jedynie moja przyjaciółka, która od drugiego roku życia wychowywała sie bez
jakiegokolwiek kontaktu z ojcem (porzucił ich) - rozumie. A najgorzej było -
ze strony siostry mojego m., której się wydawało, ze stworzymy wielką
szcześliwą rodzinę.

[maxxi26]

Pdobało mi się z wątku o macochach znanych -literacko - cytuję z artykułu:
"Antonina Zeihteim nie była kobietą posiadającą "dar przystosowania się do
ciężkich obowiązków matki cudzych dzieci". Chyba, ze w tamtych czasach to było
ciężkim obowiązkiem, a teraz to jest inaczej.

[capa_negra]

Nigdy nikt do mnie nie wyskoczył w tym temacie z jakimiś uwagami i radami
zreszta jedyne co by wtedy usłyszał to vide sygnaturka.
Od momentu ukończenia studiów nikt nigdy nie kwestionował moich decyzji i
wyborów , nawet osobisty tato stwierdzil " jestes duża"
Innym powodem braku "dobrych rad" mógł byc fakt, że monz ma dorosłe dzieci, a
nie dzieci na utrzymaniu, a sam fakt że jest po rozwodzie jeszcze wybrakowanym
go nie czyni

[majka1970]

Moja mama- będac next i bierną macochą- oszczędziła mi w swej mądrości rad.
Wiedziała, ze znam jej życie z "mężem z odzysku" chociaż częściowo(bo rodzice
zawsze w swej naiwności chcą oszczędzić dzieciom przykrości i zapewnić im
szczęśliwe i beztroskie-jak długo się da - życie).
Powiedziała mi jedynie, ze jeżeli coś nie wyjdzie, to mam sie pakować, brać
dziecko pod pachę ( jeżeli takowe będzie ) i wrócić do domu.
Świadomość absolutnej akceptacji mojej osoby i moich decyzji pozwoliła mi w
ciężkich chwilach, a takich nie brakowało, niekorzystania z tego przywileju.
Myślę, że mojej córce powiem to samo, jeżeli kiedyś zdecyduje sie na związek z
mężczyzną ze zobowiązaniami.

Szczerze mówiąc jedyne kłopoty w naszym zwiazku zwiazane z pierwszym małzeństem
mojego męża to te wynikające z postawy jego byłej żony i troski o syna.o
finansach grzech by było wspominać w czasach, w których ludzie nie mają co jeśc
i nie mogą pracować, choć chcą.
Pozdrawiam wszystkie macoszki i te bierne i te bardzo czynne.Czapkę z głowy
przed ich miłością, rozwagą i mądrościa życiowa!

[pom]

Wybiłam się tak wielką samodzielność, od kiedy skończyłam 18 lat, doszłam do
tylu rzeczy sama, że mama, a tym bardziej dalsza rodzina NIE ŚMIE dawać mi rad
i oszczędza uwag, które niewątpliwie między soba wymienia, jak znam rodzinkę.
Do mnie jednak nie dociera nic i ich szczęście.

Mamie zakomunikowałam, że wyjeżdżam 400 km od domu, do mężczyzny z dwójką
dzieci. Tło też jest ważne - zostawiłam kilka źródeł dobrych dochodów, bardzo
wygodne życie i nowiuteńkie wypieszczone mieszkanko, dopiero co odebrane od
developera. Nie powiedziała nic oprcz tego, żebym nie zamykała furtek za
sobą, co było dla mnie oczywiste. A w te wakacje, kiedy przyjechaliśmy całą
czwórką do mego rodzinnego miasta, babcia, a potem moja mama zaprosiły nas na
rodzinny obiad. Od mego ojczyma dzieciaki dostały upominki. Zaakceptowali mój
wybór w pełni.
I moge podpisać się pod stwierdzeniem Judyty: "i nigdy nie szukałam w życiu
tego, co łatwe, tylko tego, co mi odpowiada".

Pozdrawiam macoszki i życzę im szczęścia.

[doratom]

W sierpniowym miesięczniku "Samo Zdrowie" pojawił się artykuł "Ty, on i jego
dzieci". Wynika z niego, że "aż 46 % Polek (również tych, które mają za sobą
rozwód i same są matkami) deklaryje, że za nic nie związałoby się z "dzieciatym
mężczyzną.
Taki związek jest trudny, bo wymaga od ciebie zwięcia na siebie częściowej
odpowiedzialności za jego dzieci. Twoja rodzina to od samego początku nie tylko
ty i twój mężczyzna, ale i jego latorośle. Sa dla niego ważne i sporo dla nich
poświęca? Znaczy, że jest czuły i odpowiedzialny. Taki, jakiego szukasz!"
I jeszcze 5 cech idealnej macochy:
1- poczucie humoru; nawet najtrudniejsze sytuacje można rozładować śmiechem,
zwłaszcza w kontaktach z dzieckiem; wypróbuj tę metodę przy pierwszym
konflikcie;
2- asertywność; musisz mówić jasno o tym , co cię niepokoi, martwi, cieszy;
3- dystans wobec siebie; jeśli będziesz przekonana, że jesteś nieomylna i
niezastąpiona, prędzej czy później coś lub ktoś zburzy to nieuzasadnione
mniemanie;
4- anielska cierpliwość potrzebna przy własnym dziecku, przy cudzym przydaje
się sto razy bardziej;
5- spokój; prawdopodobie czeka cię nejedna awantura, telefony od byłej żony
twojego partnera w środku nocy i wyrzuty dziecka, które wykrzyczy, że byłoby
dużo szczęśliwsze z ojcem, gdyby cię nie było; tylko spokój może was uratować.

Ha, łatwo powiedzieć. Myślę, że każdy związek jest inny, każde dziecko jest
inne. I każda z nas musi znaleźć swoją własną drogę do szczęścia w związku
z "dzieciatym" M.

[majka1970]

Doratom- ten/ta, kto redagował ten tekst, najprawdopodobniej nie ma nic
wspólnego z cudzymi dziećmi i męzem-kogoś-byłym-mężem . Wystarczy poczytać to
forum!

[doratom]

Majka, zgadzam się z Tobą w 100 %.

[doratom]

A zacytowałam fragmenty właśnie po to, żebyście się przekonały, jakich porad
można się spodziewać od ludzi, którzy nie znają sprawy, a się wymądrzają.

[jayin]

majka1970 napisała:

> Doratom- ten/ta, kto redagował ten tekst, najprawdopodobniej nie ma nic
> wspólnego z cudzymi dziećmi i męzem-kogoś-byłym-mężem . Wystarczy poczytać to
> forum!

Majka - mi się też wydaje, że gro "ekspertów" doradzających nie
tylko "macochom", ale też w wielu innych dziedzinach życia, to po prostu
teoretycy.

Z mojej strony bardziej cenię rady "praktyków".

pozdr.
J.

[majka1970]

Tak z innej beczki, to w ogóle mama wrażenie, że tzw. prasa kobieca upadła i
się nie podniesie.Od 3 lat nie kupuję żadnych kobiecych pism, bo spawiować sie
można od 1/ trandów w modzie, 2/porad quasi- sexualnych, 3/ adreswów markowych
sklepów, 4/ płytkich, beznadziejnych plotek z życia society i.....można by
mnożyć. Zastanawiam sie czy prasa głupiej i próbuje oszołomić kobieca część
społeczeństwa czy odwrotnie: i ma to przełożenie w prasie.

[lilith76]

no to jeszcze przyznam się do ciężkiego przewinienia - M spotykał się ze mną
jeszcze w czasie trwania swojego - opierającego się jedynie już na dobru
dzieci - małżeństwa i to moje pojawienie się było impulsem do odejścia. od
niektórych słyszałam, że ze mną za kilka lat zrobi to samo: zdradzi, odejdzie.
odpowiadam, że ja też nie jestem bezwolnym niewiniątkiem, też przecież mogę
zdradzić i odejść.

[skrzyniaa]

A ja po pierwszych wakacjach z M. i z jego córką (8 lat) i moją córką (lat 4) -
podczas których dziewczyny zwłaszcza zazdrosna na maxa córeczka tatusia dały
nam nieźle popalić, usłyszałam "spieprzaj od niego czym prędzej".
I wiecie co ? Po tej szkole życia gdzie moja córcia zazdrosna jest o mnie, a
jego córka zazdrosna jest przede wszystkim o moje dziecko no i trochę o mnie,
no i nawet jest zazdrosna o moją matczyną miłość do mojego dziecka.
Wariatkowo !!! Dziękuje Bogu, że dziecko mojego M. jest zapatrzone w matkę i z
ojcem mieszkać raczej nie będzie - daj Boże NIGDY. Ja się już pogubiłam.
Myślałam o córce M. - biedne dziecko tyle w życiu przeszło, wychowuje się w
środowisku ciągłej psychicznej agresji, wszyscy ją biją (matka i babka) bo
dziecko niedobre - ale po spędzonych wspólnie dwóch tygodniach - NIEZNOSZE TEJ
BABY. Przepraszam, że ulżyłam sobie trochę. Chyba pomogło. Nie zdawałam sobie
sprawy, że to takie trudne. No i wczorajsza histeria zazdrości mojej "córuni" o
M. To tylko początek początku, jesteśmy tylko parą i nie mamy wspólnych dzieci -
co będzie dalej....
skrzynia raczej "samodzielna" niż "macosza"

[jayin]

Skrzyniaa, bo to chyba najciężej być w takiej sytuacji, kiedy dziecko otwarcie
pokazuje swoją niechęć, zazdrość albo wręcz wrogość... Wtedy diabelnie trudno
wykrzesać z siebie choćby trochę sympatii dla dziecka.

Współczuję takiej sytuacji.

J.

[doratom]

Wiem, co przeżywasz. Miałam podobny problem. Córka mojego M - jedyne jego
dziecko miała 11 lat, gdy zamieszkaliśmy razem (tzn. ja z M). W domu miała
nieciekawą sytuację, bo exia znalazła sobie młodszego faceta, przy którym
musiała "na łapkach chodzić", bo ma kasę, a ona po to odeszła od M, żeby
żyć "na poziomie". M przywoził ją do nas co drugi weekend (40 km - odległość od
naszych miejsc zamieszkania). Mała, która nie widziała ojca przez rok
(manipulacje exi), stęskniona, na krok go nie opuszczała. A ja dostawałam
białej gorączki. Sytuacja jeszcze się pogorszyła, gdy exi urodziła dziecko -
mała miała problemy, czuła się odtrącona przez exię.
Otrząsnęłam się po kolejnej kłótni z M, kiedy usłyszałam jego słowa "nie
zmuszaj mnie, abym musiał dokonać wyboru" (chodziło o to, że albo młoda albo
ja). Wyciszyłam się, zaczęłam na dłużej wychodzić z domu podczas jej wizyt.
Teraz młoda ma 17 lat, przyjeżdża do nas kilka razy w roku (była np. na Boże
Narodzenie, a następnie dopiero w lipcu i to przez 10 dni). I wiesz, co ci
powiem? Dogadujemy się super. Ja wiem o niej więcej niż mój M. Nawet tęsknię z
nią. Myślę, że czas to najlepsze lekarstwo.