dziewczyny jak to jest być "macochą" pomóżcie

[michiko]

Z dnia na dzień stałam się "macochą" dla małego 10 miesiecznego chłopczyka.
Mąż przywiózł go do naszego domu razem z całym wyposażeniem i oświadczył ze
to jego syn i że zostaje z nami. Przeżyłam wiele wybryków męża ale ten
przerósł moje wyobrażenie. Wiedziałam ze kogoś na boku miał ale nie było mowy
o dziecku i nagle... to dziecko - jego matka zrzekła sie wszelkich praw i mąż
stał sie jego prawnym jedynym opiekunem. Jestem rozbita, nie wiem jak sie
odnieśc do tej sytuacji. Widzę ze nasz synek tez jest zszokowany taką
sytuacją. Pyta czy go kochamy i czy ten maluch długo z nami zostanie.
Nie wiem jak wszystko sobie poukładać. Nie mam czasu na zajmowanie sie tym
dzieckiem, pracuję od rana do wieczora, ale przeciez nie wystawię wózka za
próg bo on niczemu nie jest winien. Mąż czeka na na moja decyzje a ja nie
wiem co robić.
napiszcie jak to jest być macochą?

pozdrawiam michiko

[konkubinka]

poprostu zatkało mnie.......

[madalenka25]

tu mi szczęka opadła
i wiesz co wybaczcie dziewczyny ale bym morde optłukła facetowi jak nic

nie potrafie nic mądrego dziś napisać ale trzymam kciuki

[smallm]

qrde, chyba też nic mądrego nie wymyśle...
tak sobie po prostu przywiózł, oświadczył, a Ty się babo martw??...

bez sensu...

Chalsia mi się przypomniała ze swoimi gadami... ale Chalsia to chyba z
samodzielnych jest...

[madalenka25]

kurna musiałam mine miec nietęgą bo kolega za biurka spytał sie o co chodzi i
wiesz co mi powiedział
" ja bym chłopa wysłał na wychowawczy jak posiedzi dwa miesiące z dziećmi w
domu to zobaczy co to znaczy i może dojrzeje a jak nie to wysterylizowac by
więcej dzieci Ci nie podrzucił" - powiedzmy to jest wersja juz po cenzurze

Sterylizacja. tak włsnie to ma zamiar zrobić.

[michiko]

Moze ta sytuacja oduczy go skoków w bok. Tak naprawde pozatym że miewał
kochanki nie mam mu nic do zarzucenia. Chłopczyk jest śliczny, na imie ma
Krystian, jest podobny do męża. Nie wnikałam dlaczego ona zrzeka sie praw i de
facto porzuciła dziecko. Chwilowo nie odzywam sie do M.
On zdaje sobie sprawę, ze oboje pracujemy od rana do nocy, ze miało nie być
zadnych niespodzianek w naszym małżeństwie a tutaj taki numer mi wyciał.
Przysięgam jestem tolerancyjna , przymykałam oczy na zdrady ale w tym wypadku
to za dużo nawet jak na moja tolerancję.
jak ja temu dziecku wytłumacze ze matka go porzuciła i jaki stosunek bedzie do
mnie poźniej.Ratunku!!!! boję się!!!
Czuję sie juz taka stara........za dużo tego wszystkiego nawet jak dla mnie

mnie wszystko opadło. chęć do życia też

[michiko]

Ale przeciez się nie poddam. Zastanawiam się co zrobić, z róznych względów
rozwód nie wchodzi w grę. Narazie trawię tą sytuację ale jakoś nie mogę sie
odnależć. Mąż schodzi mi z drogi zajmuje sie dziećmi, wynają juz jakąs pania do
opieki, a ja i tak mam ochotę go...rozumiecie , prawda??

[ashan]

wybacz szczerość, ale jeżeli wszytko wyglądało dokładnie tak, jak napisałaś, to
nie wyobrażałabym sobie ani dnia dłużej razem z takim człowiekiem.
Ale jeśli rozstanie nie wchodzi w grę to jedyne, co Ci pozostaje to porozmawiać
z mężem nt. przyszłości.
A propos, co teraz dzieje się z dzieckiem (bo rozumiem, że jesteś w pracy)?

Tu problemem nie jest "jak być macochą", ale "jak być żoną takiego faceta i nie
zwariować "...

przyjmij wyrazy współczucia
a.

dziekuję za współczucie :-(

[michiko]

jak byc żona takiego ancymonka i nie zwariować oto jest pytanie?! Poza
uganianiem sie za innymi kobietami jest facetem idealnym.
Chłopczyk jest z nianią, która natychmiast wynajął. mam niewiele czasu na
zajmowanie sie naszym dzieckiem, nie mowiąc o drugim. Nie wiem jak to wszystko
będzie. Naprawdę mam ochotę go spakować, przynajmniej dopóki wszystiego nie
przemyśle i nie poukładam.

[lilith76]

życie pisze najlepsze scenariusze. tego by nawet w telenoweli nie wymyślili...

pogadaj na spokojnie z mężem - powiedz jak się czujesz (czego się domyśla), jak
on sobie wyobraża teraz wasze życie (jeśli sobie nie wyobraża, to niech zacznie
próbować), ustalcie zasady dalszego życia (opieka nad dzieckiem, prace domowe).
potem koniecznie porozmawiajce oboje ze starszym dzieckiem - rodzina się
powiekszyła, nadal jest kochany przez was oboje, teraz jest starszym bratem.
pozostaje jeszcze wersja dla sąsiadów, rodziny, znajomych. nadbagażowego
dziecka nie da się ukryć. trzeba stawić czoło światu.

z tego co piszesz wynika, że na razie nie myślisz o żadnych drastycznych
krokach, typu rozwód, wyprowadzka. podziwiam. to na serio niezły szok.

powodzenia.

litości!!!!

[michiko]

mam oświadczyć rodzinie i reszcie świata ze przybyło nam dziecko ale tak w
ogóle to wszystko ok. Nasz daniel zapewniany jest stale ze nadal go kochamy i
tatus też bardzo go kocha. Nie wiem jak on sobie wyobraża nasze dalsze życie,
omija mnie starannie bo jestem w stanie go za..... Nie mogę sobie pozwolic na
rzucenie wszystkiego w diabły. Ale teraz go spakuję przysiegam !!!

[madalenka25]

i co wystawisz go z dzieckiem za drzwi???
troszkę za późno chyba???
może ochłoń i nabierz dystansu
ja bym jednak chciała wiedzieć dlaczego matka dziecka go niechciała i
natychmiast chciała wiedzieć jak on sobie to dalej wyobraża strus jeden

[lilith76]

jeszcze jedno: na razie nie ucz się być macochą, raczej opiekunem, pomocnikiem
opiekuna. kiedy emocje się uspokoją nabierzesz jakiegoś stosunku do dziecka.

[wiola101]

Przykro mi bardzo ze Cię to spotkało. Rozumiem równiez że jesteś wściekła na
męża bo ja w pierwszej chwili złpałabym za jakis wałek, albo patelnie i
przywaliłabym draniowi w głowę. jednak momyśl z drugiej strony. To tylko
dziecko i jeżeli zdecydujesz się je wychować będziesz dla niego matka bo tylko
Cebie będzie pamiętał. Twój mąz ogólnie jest draniem ale szczerym. Nie zachował
sie tak jak matka tego dziecka, nie pozucił go, wziął odpowiedzialnośc za nie
bo je przygarnął i nie pozwolił aby trafiło do domu dziecka. Moze to własnie
było wam potrzebne. teraz dostrzeze jak wspaniała osobe ma przy sobie bo wiesz
czasem aby było dobrze musi byc źle. Życzę Ci wytwałosci i przede wszystkim
spokoju a wszystko sie jakos ułozy.
Pozdrawiam
Wiola

dzieki za dobre słowa

[michiko]

jesli którach zechciałby do mnie napisać to bede wdzieczna. Moze zgadamy sie na
gg.
Narazie przed nami dłuższy weekend, uzgodniliśmy ze spedzimy go razem!!!
Nigdzie nie wyjeżdzając. Mam nadzieję ze nasi bliscy nam wybaczą. Trzeba podjąc
ważne decyzje co dalej. Bede sie starała zachowac jak zazwyczaj zimna krew ale
nie obiecuje ze nie bedzie latajacych talerzy.
Mały jest grzeczny, nie dokuczał swojej opiekunce za to nasz syn dał popalić -
pewnie rozumie ze źle się dzieje w naszej rodzinie.
jeszcze raz dziekuje za dobre słowa
Pozdrawiam
Michiko

jej......

[bei]

nie umiem sobie tej sytuacji wyobrazic....Twojej...i Synka....spadlo na Ciebie
wymuszone macierzynstwo.....a przeciez nie mozna komus narzucic milosci do
dziecka....
jestem zszokowana.....
maluszek nic nie jest winien....ale Ty i Synek tez nie....
przeciez to jest calkiem inaczej- gdy sami podejmujemy decyzje..i inaczej...gdy
budzimy sie w chorym snie...
jesli przyjdzie milosc do tego malucha...to nie bedzie zadnych klopotow
duszy....
ale to przeciez moze byc naturalne- ze nie zaakceptujesz go....
jejku...
wspolczuje.....

mysle, ze nasze sytuacje nie sa porownywalne......dziewczyny same decydowaly
sie na zwiazek z facetem, ktory mial dziecko...dzieci....wiedzialy- czy
bedą...i w jakim czasie zajmowac sie jego dzieckiem...to byl nasz wybor!
Ty tez wybierzesz...ale...wybierzesz tylko forme akceptacji maluszka....bo
dziecko w domu juz jest...
ja podejmowalam decyzje...ja chcialam A...chcialam jego synka...pokochalam
go....chcialam bysmy tworzyli rodzine- nik mi nie powiedzial- od dzisiaj bedzie
tak i tak....
i dlatego moge powiedziec- ze moje macochowanie - jest rozne.... w zaleznosci
od humoru i kondycji psyche.....raz sama rozwiązuje konflikty...a innym razem
mowie o problemach Aniolowi- i niech on juz sam zalatwia sprawy z synem...mam
ciagoty macierzynskie...ale P ma Mamę- która jest dobra mamą...moge go sobie
kochac...ropuszczac...strofowac nie musze- bo on ma rodzicow....

[capa_negra]

Dziecko nie winne, ale twojego męza to bym qrwa zabiła.
Wiedział przeciez, że ma pozamałżeńskie dziecko - nawet jesli liczył, że sie to
nie wyda to w chwili kiedy wyszła kwestia przejęcia nad nim opieki, a musiało
byc to chwile wczeniej zanim przywiózł je do domu to mógł cie na to jakoś
przygotowac.
Mogli byście wtedy przemyślec kwestie " co ludziom powiedzieć"
Wbrew pozorom to wazne jaka historie otoczeniu się "sprzeda" i dla was i dla
dziecka.
Q..q...q.. gdyby mój mnie takzałatwił to naprawde bym gada zatłukła.
Przypomniało mi to pewna rodzina historie - mój teść ożenił sie w wieku 19 lat
i w wieku 20 rozwiódł.
Teściowa - jego 2 zona wiedziała, ze gdzies tam " w Polsce" teść ma córkę bo na
nią łożył, natomiast dzieci czyli mój mąż i jego siostra nie mieli pojęcia, że
mają starszą siostrę.
I któregos pięknego, wrześniowego dnia teść przywiózł z dworca 15 letnia
pannicę - nie mówiąc nic zonie, ani dzieciom z tekstem - to jest Ewa , wasza
siostra i odzis będzie z nami mieszkać.
I tak teściowa "w progu" dowiedziała sie, że przybylo jej 3 dziecko, a
rodzieństwo w wieku 13 i 11 lat, że maja sioste, która od dziś z nimi
zamieszka.
Historia lubi sie powtarzać, ale mam nadzieję, ze nie ta....

capa_negra

[michiko]

To możesz sobie wyobrazic w jakim szoku ja byłam. Od początku naszego
małżeństwa przymykałam oczy na jego wybryki - jeśli juz z kims sie spotykał to
nikt miał o tym nie wiedzieć. Ale czasem słyszałam złośliwe komentarze tzw.
życzliwych. I teraz jeszcze to, grom z jasnego nieba. Zdołałam dowiedzec sie
tylko tyle, że mamuśka stwierdziła ze ma dość bycia mamusia, ze jest za młoda
( ma 20 lat ) i niech mąż zabiera małego do siebie. Oczywiście mój małżonek
wolał postawić mnie przed faktem dokonanym, juz po załatwieniu wszelkich
formalności prawnych. Dziewczyna dobrze wiedziała, że M. nie odmówi. Szczeście
ze nasza sytuacja lokalowa i finansowa jest bardzo dobra bo gdyby tak nie było
to dziecko oddałaby do domu dziecka ( koszmar!!!).Z kim ten kretyn się
zadawał!!??
Nie spakowałam M. tak jak miałam ochotę. Odbyliśmy dzisiaj długą rozmowę: jak
on sobie dalej wyobraża nasze wspólne życie? owszem wyobrażam sobie tylko
kochanie nie denerwuj sie wszystko się ułozy!!!
jak sie qwa... ułozy pytam....Mamy następne dziecko do wychowania, które nawet
nie jest moje. Ale pomijam ten drobny szczegół. Pracujemy od rana do nocy,
domem zajmuje sie gosposia, a dzieckiem niania. Poswiecam dziecku cały wolny
czas jaki wygospodaruję i pytam jak się ułozy??
JA CI POMOGĘ- no i tym zdaniem mnie rozbroił.tylko ciekawe kiedy w tzw.
miedzyczasie?? między pracą a zabawianiem kolejnej kochanki?? Puściły mi nerwy.
Wrzeszczałam chyba z 20 minut ale ulżyło mi.Acha talerz był latający ale jeden.
Z tych nerwów nie trafiłam. Musze potrenowac.
Dziewczyny ja naprawde nie wiem czy śmiać sie czy płakać. Nie mam pojęcia jak
ugryźc te sytuację, jak się w niej odnaleźć. Słysze jak włazience M. kapie
dziecko a nasz synek mu asystuje. Tylko co jakis czas pyta Kochasz mnie??
Pozostaje mi miec nadzieję ze to nauczy M. życia bez skoków w bok.
Przeraża mnie jeszcze jedna sprawa: co będzie jak mamusia przypomni sobie ze ma
synka - sumienie ja zacznie gryźć. Czytałam dokumenty, które pospisała. Sa bez
zarzutu tylko czy sa gwarancją na spokojne zycie naszej rodziny?!Koszmar
procesu sądowego, rozbicie naszej rodziny i inne tego typu atrakcj ( z autopsji
wiem ze w naszym kraju wszystko jest mozliwe) Musze oswoić się z tą sytuacja.
Będę się starała być dobrą "macochą" , opiekunką... dziewczyny kim ja właściwie
jestem... bo tak naprawdę to nie wiem.
będe pisała tutaj, licze na wasze wsparcie.
Dziekuje za słowa otuchy.
pozdrawiam wszystkiem Macoszki które odpowiedziały na moj post
michiko

[natasza39]

michiko napisała:

> To możesz sobie wyobrazic w jakim szoku ja byłam. Od początku naszego
> małżeństwa przymykałam oczy na jego wybryki - jeśli juz z kims sie spotykał to
> nikt miał o tym nie wiedzieć.

Wiesz tu sie chyba sprawdza reguła, której ja przestrzegam. Nie można udawac ze
problemu nie ma,bo koniec końcem wraca do nas i to czkawką!

> JA CI POMOGĘ- no i tym zdaniem mnie rozbroił.tylko ciekawe kiedy w tzw.
> miedzyczasie?? między pracą a zabawianiem kolejnej kochanki??


O nie!!! Nie pozwól teraz żeby było taka jak dawniej. Nawarzył piwa, to niech
je teraz pije!
I KONTROLA musi byc w jego przypadku NAJWYZSZA FORMA ZAUFANIA!
Podziwiam, Cie, że po tym wszystkim co zrobil, chcesz byc dalej z nim, ale
jesli juz macie byc razem, to do cholery ma TWOICH warunkach.
To on zawalił, wiec nie ma prawa do: rozrywek, dziewczynek itp. To on jest
OJCIEM, a Ty mozesz mu najwyzej pomóc. Dziewczyno, pomijajac juz Twoje uczucia,
to nowe dziecko jest przede wszystkim JEGO PROBLEMEM!

Puściły mi nerwy. Wrzeszczałam chyba z 20 minut ale ulżyło mi.Acha talerz był
latający ale jeden. Z tych nerwów nie trafiłam. Musze potrenowac.



No koniecznie potrenuj!!!



> Będę się starała być dobrą "macochą" , opiekunką... dziewczyny kim ja
właściwie jestem... bo tak naprawdę to nie wiem.


Kochana, jak dla mnie to jestes oazą dobroci i wspaniałomyślności.
Wiekszośc bab za taki numer faceta wykastrowalaby w najlepszym przypadku.
Głowa do góry!!
Jeśli chodzi o Twojego mężusia, to juz wypowiedzialam sie powyżej, a jesli
chodzi o dziecko... To Ty będziesz jego mamą pamietaj!!! Nie żadna macocga,
tylko mamą. Jesli potrafisz w maluchu dostrzec dziecko a nie żywy dowód zdrady
małżonka, to przy Twoim nastawieniu do sprawy (pełnym humoru i
odpowiedzialności) rokowania sa jak najlepsze.
3-maj sie cieplutko!!!!

[capa_negra]

Michiko - nie jestem w stanie wyobrazic sobie twojego szoku.
Byłam w cięzkim szoku jak przeczytałam twój post i nie jestem sobie w stanie
wyobrazić wielkości szoku gdym była na twoim miejscu.
Nie wiem co bym z robiła z twoim chłopem ...... Pomijając wszystkie inne jego
wyczyny niespodziewane pojawienie sie z 10 miesięcznym berbeciem na progu
mogłoby byc dla niego gwoździem do trumny.
Jedno jest pewne musicie teraz jakoś przeorganizowac własne zycie - tak aby
szanowny mąz i tatus odczuł cięzar ojcostwa, a nie tylko ty i opiekunka.
I dziewczyny maja racje - będziesz matka dla tego dziecka i to jedyna jaka zna.
To szczęście, że mały ma tylko 10 miesięcy.
Moja teściowa wbrew pozorom miała gorzej ....
Fakt odpadły jej pieluchy, ale wyobraź sobie 15 letnia pannicę wyrwaną ze
swojego środowiska i przeflancowana do rodziny której nie zna, na dobra sprawe
to własnego ojca słabo znała....
Nieczęsto porusza sie ten temat, ale słyszałam i o cięciu ubrań i rzucaniu
talerzem z zupa przez Ewkę itp. kwiatki.
Miałam okazje ja w tym roku poznac - zjechała z Kanady na wakacje .
Miła, fajna kobieta tylko, że bardziej zwiazana z teściowa jak z "własna
rodziną"

Michiko droga - skoro przyjełas do wiadomości aktualny stan rzeczy to pozostaje
ci wziąc własnego męza za dupę - koniec rozrywkowego stylu zycia, pora na
obowiązki i zapewnienie dzieciom poczucia bezpieczeństwa.
Małemu "wystarczy" na tą chwilę butla mleka i sucha pielucha, ale wasz starszy
syn może was potrzebować bardziej niz zwykle.

Naprawdę jestem pełna podziwu dla ciebie - trzeba miec duzo siły, żeby umiec
sie znaleść w takiej sytuacji.
Sądze, ze przy moim cholerycznym charakterku nie skończyło by sie na rzucaniu
talerzem - mogabym sie zacząc za siekiera rozglądac...

[chalsia]

No qrza dupa !!!!

Jak to Ashan napisała, Twój problem to nie kwestia jak być macochą (bo w Twojej
sytuacji będziesz właściwie matką, bo mając takiego maluszka na codzień w domu
to raczej trudno by było zachować obojętność - możesz nawet prawnie zostać
matką adopcyjną, jeśli zechcesz), ale czy w ogóle być z mężem.

Polecałabym Ci usilnie (a właściwie Tobie i mężowi) terapię małżeńską - ja nie
jestem w stanie wyobrazić sobie ciepłej szczęśliwej rodziny (dla dwojga już
dzieci) jeśli pozostaniecie ze sobą tylko dlatego, że Ty (z różnych powodów)
nie chcesz się z nim rozstać i wszystko pozostanie miedzy Wami jak teraz.

Rozwieść można się zawsze i nie ma tak naprawdę ani jednego nieemocjonalnego
powodu, dla którego tego nie możesz zrobić (tylko się obawiasz albo tak bardzo
go kochasz, że nic się innego nie liczy). Odejdziesz z Waszym synkiem. Eks mąż
pewnie będzie w dobrym kontakcie z Waszym synkiem, bo okazał, że ojcem to jest
całkiem odpowiedzialnym. A on sobie będzie samodzielnym tatusiem.

Plus sytuacji jest taki, że chyba po takim "numerze" może w końcu mu przejdzie
ochota na skoki w bok (no i pani-matka malucha sądzę, że na bank jest
wykreślona z jego życia).

Jeśli on się zgodzi na terapię, to jest szansa, że mimo pokopanej historii,
będziecie mogli stworzyć szczęśliwą rodzinę (i jeśłi Ty będziesz w stanie mu
wybaczyc).
Co nie zmienia faktu,że trzeba stawić czoło światu zewnętrznemu.
A maluch powinien znać prawdę. Jesli będziecie (szczęśliwie) razem, to dla
niego będzie to wielka nauka, co to znaczy uczucie i odpowiedzialność.

Pozdrawiam,
Chalsia

[mamaadama4]

Michiko, na pewno nie musisz juz teraz okreslac roli jaka ci "przypadła" w
stosunku do małego. Bo wszystko w tej chwili będziesz traktować jako
wymuszenie - nie ma się co dziwić. Dobrze, że od strony prawnej wszystko jest
załatwione. Czas pokaże. W każdym razie nie zazdroszczę.

Wymiękłam.....

[natasza39]

Wiesz, myślałam, że to nastepny watek o "byciu macocha" dla dzieci faceta, z
którym sie jest, z jego zwiazku z jakaś ex.
Ale mysle sobie, otworzę... I co???
Oczy przecieram i nie wierze!!!
Wiesz, po prostu słów brak, ale myślę, że jak nie zabiłas męża za ten numer to
poradzisz sobie z wychowaniem dziecka.
Ale najpierw terapia małżeńska, jak doradza chalsia.
Przeciez to niedopuszczalne, żebyś Ty wychowywała jego dzieci z innych
zwiazków, a on co? Jakas kukułka, co będzie ci jajka podrzucac.
Wybacz kochana, ale ten Twoj mezulek to jednak straszne indywiduum!!!!

nie tylko mężczyźni...

[gosza26]

podobnie zrobiła eks M. parę lat temu, kiedy wróciła, z dzieckiem (poniweważ
piła nałogowo podczas ciąży, dziecko w wieku 3 miesięcy zmarło)....

nigdy sprawa ojcostwa nie została oficjalnie załatwiona...jutro 1 listopad i
znowu ten koszmar będzie przezywał Młody i M....Dzieci niczemu nie są winne ale
są ,,konsekwencjami,, na całe życie...

[michiko]

dzieci z innych związków. On już wie co ma zrobić.

idziemy na układ

[michiko]

On ma pracowac tak żeby duzo czasu poświęcał dzieciom. Żadnego migania się
bo....Jego rodzina wietrzy skandal, juz sobie wyobrażam co będzie sie działo
jak sie dowiedzą. Moi rodzice juz wiedzą - moja mama powiedziała " spakuj go".
Tylko ze teraz to ja stawiam warunkiw związku. ( zawsze stawiałam ale teraz to
będzie mał ciężko bo nie skończy sie na spełnianiu moich zachcianek) Nie
zostawie drania z małym dzieckiem ja nie jestem potworem.
Ma mniej pracowac, zajmowac się dziećmi, domem. On będzie się użerał z
fachowcami załatwiał wszystkie sprawy zwiążane z prowadzeniem domu.
A ja... ja sobie odpocznę.
Maluch jest sympatyczny, milutki. Najważniejsze ze jest zdrowy i nie opóźniony
w rozwoju - to tak naprawdę nie ma znaczenia ale ciesze się ze jest w dobrym
stanie.
Mam nadzieję, że wszystko się ułoży i nikt na tej całej aferze nie ucierpi
tylko M. poniesie konsekwencje i odpowiednią karę. Odnosze wrażenie, że to
jakoś znak pojawienie się tego malucha, którego jakiś czas temu nie dane mi
było mieć. Jeśli tak to dziękuje losowi, postaram się być dobra mamą dla niego.
Wychowam go na dobrego i szlachetnego człowieka. Dziekuję za wsparcie. Z
pewnościa nieraz poprosze was o radę.
Jeśli przyjmiecie mnie do swojego grona będę zaszczycona. Z przyjemnością będę
pisała na forum.

ps.dzisiaj niechcący przy wymianie zdań trafiłam go talerzem skutek jest taki
że ma zszyty łuk brwiowy. Wiem przesadziłam, ale jestem tylko człowiekiem.

[chalsia]

Piszesz, ze zawsze stawiałaś warunki w związku. Jakoś mi się tak jednak nie
widzi. Bo gdyby tak było, to by Cię nie zdradzał. ALe rozumiem (może błędnie),
że poświęciłaś własne emocje i godziłaś się na zdrady w zamian za coś.
Dla mnie to chore.

>Nie
> zostawie drania z małym dzieckiem ja nie jestem potworem.

Wiesz, ja się nie zgodzę z takim podejściem.
Jakbyś go teraz zostawiła, dla nikogo nie byłabyś potworem.

Po za tym - dla kogo Ty żyjesz? Bo wydaje mi się, ze nie dla siebie, a dla
opinii.

Mam wrażenie, że nie chcesz w tym wszystkim dopuścić do głosu siebie samej -
Twoich emocji, praw, etc. Że sobie samej nie dajesz "żyć", bo "coś tam".
Że nie żyjesz w zgodzie z samą sobą. Że swoje uczucia gdzies głęboko
pogrzebałaś (np. > Ma mniej pracowac, zajmowac się dziećmi, domem. On będzie
się użerał z > fachowcami załatwiał wszystkie sprawy zwiążane z prowadzeniem
domu. > A ja... ja sobie odpocznę). Gdzie w tym jest CZLOWIEK ze swoimi
uczuciami? Ty sama chyba się traktujesz jak sprzęt, który wymaga przerwy w
pracy.
A tak szczęścia nie zbudujesz.

Pozdrawiam,
Chalsia

PS. nadal podtrzymuję (ale nawet mocniej niz wczesniej) byście poszli na
terapię małżeńską

chalsia

[michiko]

Moje uczucia zostały pogrzebane w momencie naszego ślubu. Tak czasem bywa,
w życiu jest coś za coś. Wbrew pozorom na swój sposób jestem bardzo szcześliwa
i gdyby nie jego uganianie sie za innymi kobietami byłoby z nas zgodne
małżeństwo.
Teraz musze zastąpić temu dziecku matkę to duże wyzwanie, poskładać na nowo
moje życie w związku z M. zająć się naszym synkiem i pozwolic sobie na luz,
długa droga przedemną. Mam nadzieje, że sobie poradzę.
Ws. terapii to dziekuję, uzgodniliśmy że razem pojedziemy na urlop,po powrocie
przeorganizujemy nasze życie. Znajdziemy czas dla siebie, dla dzieci, i na inne
przyjemności.
M. bedzie sie zajmował pod dyskretna lecz ścisła kontrolą, ma zapowiedziane ze
kolejny wybryk i się pożegnamy nieodwołalnie.
Pozdrawiam serdecznie
Michiko

[chalsia]

Ja świetnie rozumiem, ze możesz na swój sposób czuć się szczęsliwa -
bezpiecznie, spokojnie, przewidywalnie. Gdyby nie te zdrady.
Czyli jednak DO DUPY. Sama sobie wmawiasz, że jest OK.
Tak patrząc na Waszą sytuację z tzw. drugiego końca kija, to można powiedzieć,
że sama Swiadomie brałaś na siebie takie ryzyko (sławetne "wiedziały gały co
brały" )) - wiadomo, ze seks może skutkowac dzieckiem, więc świadome
godzenie się z seksem pozamałżeńskim męża znaczy pogodzenie się z jego skutkami.

Wiesz Michiko, Wasze małżeństwo to nie jest zwiazek. To jest układ handlowy,
spółka cywilna (czy jakkolwiek zwał).
Jedyne co możecie "poskładać", to kwestie organizacyjne typu ile kto czasu
poświeca czemuś. Oczywiście, ze mnożecie sobie przeorganizować zgodnie z tym co
napisałaś.
Tylko wiesz co - to jest fikcja i domek z kart. Myślisz, ze Wasze i jego (a
własciwie to również Wasze-tylko ciut inaczej) dziecko nie będą czuły, ze
wzrastają w domu, gdzie rodziców łączy wszystko, tylko nie uczucie, miłość,
szacunek etc.

I skoro do tej pory i przy takim "wybryku" jak ostatni jesteś w stanie nad
wszystkim przejść od tak do porządku dziennego prawie natychmiast, to nie
wierzę, ze od niego odejdziesz jak bryknie jeszcze raz (tylko mały seksik bez
konsekwencji w postaci następnego dziecka).

A czemu tak się od terapii odżegnujesz? Czyżbyś się bała prawdy o sobie?

Pozdrawiam,
Chalsia

[michiko]

Droga Chalsiu
napisz tak:
Nie boje sie prawdy o sobie, ale nie sądze że terapia pomoże. Myślę, że w
pierwszej kolejności musimy sami ze soba się dogadać.
Wbrew temu co sądzisz, szanujemy się ( każde z nas mam jakies zalety, które
cenimy)i kochamy w jakiejś mierze.Nie kłocimy się przy dziecku.
Nasze życie chcemy przeorganizować miedzyinnymi dla sobie. Po to żeby nie mijać
się w drzwiach, żeby ze sobą rozmawiać i spędzać czas budując wszystko od
podstaw.
Nie przeszłam tak jak piszesz nad tą sytuacja do porządku dziennego
natychmiast. Jestem wściekła, rozżalona, nie potrafię opisać co dzieje się
wewnatrz mnie.
Jestem również osoba konsekwentną i stanowczą, mój M. o tym wie. Zdaje sobie
sprawę z tego, że kolejny wybryk będzie go kosztował bardzo drogo - rozwód,
straty materialne i inne rzeczy które boleśnie odczuje na własnej skórze.

I bardzo cie prosze nie oceniaj mnie pochopnie. Forum nie daje obrazu przezyć
człowieka i pochopne sądy moga bardzo zranić.
Michiko

[nocula]

Przeczytałam cały wątek kilka razy i to samo pomyślałam, jak mało trzeba mieć
dla siebie szacunku aby próbować jeszcze coś ratować, a może jak trzeba kochać.
Ale to mi bardziej wygląda na transakcję handlową, obym się myliła.Bałam się
jednak odezwać, bo wszyscy byli tacy pełni podziwu, dodałaś mi odwagi.

oj dziewczyny

[capa_negra]

NIE WIEMY dlaczego michiko mówi, ze jej uczucia zostały pogrzebane w dniu
slubu,co było przedtem, co bylo potem, jak faktycznie funkcjonuje , na jakich
zasadach i dlaczego jej związek
WIEMY jednak, ze michiko nie planuje rozwodu i jest zadowolona ze swojego
zycia, że podjeła decyzje o wychowywaniu wraz z męzem jego dziecka.
Nie oceniajmy wiec jej zycia i małżeństwa - bo to co dla jednego jest do doopy
dla drugiego może byc ok.
Uklady w związku to jej sprawa i nie z tym problemem się do nas zwróciła.

[nocula]

Ok przyjęłam reprymendę. Zgadzam się nie nasza sprawa. Tak sobię myślę, że
gdyby mój od 16 lat mąż miał teraz dziecko z inną, to bym to dziecko przyjeła,
bo po prostu go-męża naturalnie- kocham, i gdyby to była jednorazowa zdrada to
bym ją zrozumiała (może jestem głupia?). Ale z postu michiko bije smutek,
niechęć i takie "coś za coś", jakby na tej sytuacji chciała wygrać coś dla
siebie. Według mnie to nie w porzadku i wobec dzieci i wobec Niej samej. Z tego
co wywnioskowałam jest mądrą myślącą i umiejącą zarobić kobietą, więc po co ten
wątpliwy altruizm. Dlatego pjawiło się moje pytanie- bo jeśli to miłość to
rozumiem, jeśli faktura "kupno- sprzedaż" to nie bardzo. Pozdrawiam
wszystkie "macochy" Robicie często dobrą robotę

[cleopa]

...tak czasami sprawy finansowe i duzy majatek zamykaja niektorym droge
ucieczki z toksycznego zwiazku,powodują brak odwagi i przymykanie oczu na
ewidentne draństwo i brak szacunku ze strony partnera..

On sie nie poprawi ,bo wie że co by nie zrobił Michiko i tak wybaczy i NIE
odejdzie..to taki typ ktory nie szanuje,zdradza,itp itd a jak
zajedzie "potrzeba" poskamla, poplaszczy się, poobiecuje i.....jak emocje
opadną będzie dalej robił swoje..
Przepraszam ale takie jest moje zdanie..

dziękuje wszystkim

[michiko]

za dobre słowo, za wsparcie.
Także tym które analizują sytuację w jakiej się znalazłam, w jakim związku
funkcjonuje i dlaczego, za to że piszą o moim braku szacunku dla siebie i
innych waznych aspektach sprawy.
Zwróciłam sie do grona macoszek o wsparcie i radę, i takie otrzymałam. Mimo
słów krytyki z ust niektórych osób ( które nie znają historii mojego małżenstwa-
"spółki" )jestem bardzo wdzieczna za wszystkie wypowiedzi.
Pozwolicie ze na jakis czas zadomowię się na tym forum. Bedzie mi miło jeśli
przyjmiecie do swego grona.
I proszę nikogo nie oceniajcie pochopnie jak napisałm w poscie wyżej takie sądy
magą bardzo zranić.
Moje życie potoczylo się tak a nie inaczej na pewne sprawy nie maiłam
żadnego wpływu. Jak każda normalna młoda dziewczyna wychodząca zamąż marzyłam o
wielkiej miłości, tylko marzenie moje się nie spełniło. Nie moge M. zarzucić że
o mnie nie dbał, nie dogadzał, duzo nas łaczy - jedno dzieli. Duzo nauczylismy
sie od siebie. Jest facetem na poziomie, zawsze ja i nasz synek bylismy na I
miejscu, kochanka nigdy się nie liczyła.
Nie bronię M. ale sprawiedliwie będzie jeżeli napisze jak jest. Sytuacja w
jakiej sie znalazłam wstrząsneła mną, jest mi cięzko. Jeszce nie potrafię
spokojnie o tym myśleć i rozmawiać. Lata praktyki sprawiły ze
zachowuje "twarz" i odrobinę zimnej krwi inaczej M. juz by nie żył.
To dzięki mojej mamie, babci i prababci potrafię tak się zachowaćwpoiły mi
żelazna zasadę "księżniczki nie płaczą" innymi słowy pokazuję zawsze pogodną
twarz światu, uśmiecham się na przekór wszystkim i wszystkiemu. Biorę przykład
z największej z dam Jackie Kennedy. Charakter jej męża porównać mozna do
charakteru mojego M. Tzw. zyczliwym którzy donosili " widzałam twojego M......
uprzejmie odpowiadałam ze to miło ze jeszce moze podobać się kobietom".
To na ogół wystarczało zeby zamilkli.
Przez cały czas mam nadzieję ze się zmieni, teraz też....i niech nikt mi nie
napisze ze nadzieja matką głupich. Nie wierzę w to. Wiem natomiast że nadzieja
umiera ostatnia.
Pozdrawiam
Michiko

"Przyjażń między kobietami to jedynie pakt o nieagresji"

[chalsia]

Michiko,

nie było moim zamiarem ranic Cię. Jednak dopiero w tym ostatnim poście piszesz
coś o SOBIE. Wszystkie poprzednie były raczej o tym jak on mógł tak z dnia na
dzień z dzieckiem przyjść i jak sobie życie przeorganizować. Oraz jak byc dobrą
macochą.
A to nie o to chyba (teraz zwłaszcza) chodzi byś znowu, całkowitym kosztem
SIEBIE SAMEJ, była dobra dla innych.
Takie sytuacje to przyczynek by przemyśleć całkowicie całe dotychczasowe życie.
I coś z tym zrobić.
Ja nie twierdzę, ze kopnięcie go w dupę i odejście to dobra i jedyna droga.
Niezbadane są wyroki losu. Może rzeczywiście w ten pokrętny sposób spełniło się
Twoje marzenie o jeszcze jednym dziecku (jest takie powiedzenie, że marzenia
się spełniają, tylko nie wtedy gdy chcemy i niekoniecznie w taki sposób, jak
chcemy).

Szkoda,że Femalespirit zniknęła. Moze ona by Cię przekonała dlaczego i jak
bardzo warto byś skorzystała z terapii. Jeśli nigdy tego nie robiłaś, to nie
masz absolutnie podstaw do stwierdzenia, że Ci nie pomoże.
Wiesz, Twoja mama, babcia i prababcia wyrządziły Ci olbrzymią krzywdę.
Nie mozna być szczęśliwym nie dając dojść do głosu własnym uczuciom. Nie
dzieląc się nimi. I NIE MUSISZ spokojnie o tym myśleć i rozmawiać.
Jesteś człowiekiem a nie cyborgiem.

Przepraszam za czarnowidztwo, ale jeśli dalej obydwoje z mężem
będziecie "pływać" po powierzchni zdażeń (czyli poświęcając się temu co widać z
wierzchu), to nigdy nie będzie lepiej.

Pozdrawiam,
Chalsia

chalsia

[michiko]

Kochan moja mam, babcia i prababcia nie wyrządziły mi krzywdy, przynajniej ja
tak nie uważam.
Nigdzie nie napisałm ze nie dałam do głosu dojśc uczuciom - dałam, będąc już
mężatką i co ? I nie warto było!
Co do pływania po powierzchni zdarzeń to bardzo się mylisz, może to tak wyglada
ale zapewnim cię że tak nie jest. Żyję pełnią zycia biorę z niego to najlepsze,
temu co robię poświęcam się bezreszty inaczej byłabym wredna zgorzkniałą
kobietą i dawno bym oszalała.
Kiedyś bardzo madry ksiądz powiedział mi że człowiek dostaje tyle nieszczęścia
ile może unieść. Widocznie ktoś tam na górze stwierdził, że jeszcze mogę.
pozdrawiam

[lilith76]

michiko, tu w 100% zgodzę się z chalsią! "księżniczki nie płaczą"!!! co za
bzdura! przy całej swojej miłości, oddaniu przekazały ci garba, który wiele
ułożonych, grzecznych dziewczynek pociągnął na dno. wybacz, ale ten uśmiech na
pokaz to maskowanie panicznego strachu przed kompromitacją społeczną, skandalem
i wstydem. tego cię nauczyły, to fakt.
pamiętaj, że Jackie nie grała woskowej Pierwszej Damy całe życie, tylko w końcu
wywinęła straszny numer i wyszła za mąż za nieokrzesanego parweniusza z grubą
forsą.
skoro widzisz szansę dla swojego małżeństwa i nadzieję na to, że mąż wyciągnie
wnioski z tej historii, walcz o swój związek. ale pamiętaj: księżniczki robią
to, co dla nich w danym momencie dobre! choćby miały i płakać.

PS: lidka ma też rację. bądź "złośliwą suką" i wyślij go na badania na obecność
wirusa HIV. chwila upokorzenia w gabince lekarskim może go czegoś nauczy.

lilith76

[michiko]

Nie sądzę żeby przekazały mi garba. Przeczytaj post capa_negry wychowywano nas
podobnie.
Owszem Jackie Kennedy nie grała woskowej damy, ale wyszła ponownie zamąz
dopiero po śmierci prezydenta. Mimo jego licznych zdrad i upokorzeń trwała u
jego boku z uśmiechem na ustach.
Mysle że nie zrozumiałaś w jakim kontekście pisałm o nie pokazywaniu emocji. To
zachowanie twarzy w miejscach publicznych, na spotkaniach itd. W momencie kiedy
na jakimś przyjęciu ktoś życzliwie szczepsze ci do ucha "widziałm męża ...." I
wtedy zachowujesz zimna krew i chociaż masz ochotę zabić faceta to grzecznie
się uśmiechasz i nie komentujesz. I to tyle.

[lilith76]

> Owszem Jackie Kennedy nie grała woskowej damy, ale wyszła ponownie zamąz
> dopiero po śmierci prezydenta. Mimo jego licznych zdrad i upokorzeń trwała u
> jego boku z uśmiechem na ustach.

1. bo nie miała wyjścia.
2. lepiej być zdradzaną Pierwszą Damą, niż kochaną "nikim". sorry, nie
przepadam za Jackie

W momencie kiedy
>
> na jakimś przyjęciu ktoś życzliwie szczepsze ci do ucha "widziałm męża ...."
I
> wtedy zachowujesz zimna krew i chociaż masz ochotę zabić faceta to grzecznie
> się uśmiechasz i nie komentujesz. I to tyle.

to wyraz klasy i kultury, której brakuje rozmówcy.

wybacz, że czepiam się tego "księżniczki nie płaczą", bo wbrew wszystkiemu ono
wiele mówi - grzeczna dziewczynka nie okazuje emocji (każda z nas może się
pochwalić choć jednym wydarzeniem, gdy za okazanie emocji została skarcona w
dzieciństwie i jak to się odbija do dziś). mogę zrozumieć go jako unikanie
histerii i irracjonalnych zachowań.

twoje poprzednie wypowiedzi są dowodem, że teraz dajesz właśnie upust złości i
kumulujesz w sobie emocji. niegrzeczna dziewczynka

[michiko]

Ciekawe jakie odczucia nosiłabys w sobie po takich numerze małżonka. Nie mnie
oceniać swoje wypowiedzi. mam jednka nieodparte wrażenie, że usiłujesz mi z
niewiadomych przyczyn dokuczyć. Mimo negatywnych emocji jakie mną targaja
staram się zachowac poziom i nie zejść do poziomu rynsztoku bo moje zycie
stałby sie piekłem.
Pozdrawiam

[lilith76]

> Ciekawe jakie odczucia nosiłabys w sobie po takich numerze małżonka

nikt nie wie, dopóki sam nie przeżyje. ty może - rok temu - byś się nie
posądzała o takie reakcje.

mam jednka nieodparte wrażenie, że usiłujesz mi z
> niewiadomych przyczyn dokuczyć.

na pewno nie.

Mimo negatywnych emocji jakie mną targaja
> staram się zachowac poziom i nie zejść do poziomu rynsztoku bo moje zycie
> stałby sie piekłem.

pisałam o histerii i irracjonalnych reakcjach, jako tym CO NIE CHARAKTERYZUJE
skiężniczkę i co tobie jest obce.
starałam się zrozumieć przesłanki jakie stoją za takimi hasłami. przykro jeśli
tego nie dostrzegłaś.

PS: w dzieciństwie zawsze chciałam być królową - nie w rozumieniu "żona króla",
ale władczyni. dlatego rozumiem postulat godności, dumy i samostanowienia
życiowego.

Księzniczki nie płacza.....

[capa_negra]

Zadaje sobie pytanie skąd ja to znam ... i odpowiedż brzmi z domu, z rodzinnego
domu.
Tylko, że u mnie w domu tą zasade wcielal w zycie tato.
I jestem mu za to wdzięczna - dzięki wpajania mi przez lata zasad, że
najważniejsza jest duma, ambicja, godność, że księzniczki nawet jak jest im
bardzo źle to nigdy nie płaczą, mogłam przeżyć pare wydarzeń w moim zyciu,
które niejednego by powaliły.
Mialo to chyba i złe strony - stałam sie twarda, a nieokazywanie uczuc weszło
mi w krew, do tej pory nie rozumiem wielu reakcji ludzkich na zdarzenia, które
według moich "standardów" sa ot poprostu drobną niedogodnością, a dla innych
zyciową tragedią.
Często nie poptrafie równiez "prawidłowo" zaragować na czyjeś "nieszczęście"
Nie współczuje bo nie czuje bluesa - poprostu nie widze problemu
Mam wrażenie, że w pewnych momentach zycia cos mnie omineło... bo nie byłam w
stanie iść na zywioł za głosem serca ( albo doopy - bo tak do końca nie wiem
, które głośniej wołało), ale z drugiej strony dochodze do wniosku, że byc
może pójście za głosem rozumu w ostatecznym rozrachunku było mniej kosztowne
jak pójście na zywioł.
Zyciowe wybory...kiedys z perspektywy czasu moga nam sie wydawac nietrafione,
ale taka kiedys podjęłyśmy decyzje i musimy z nia żyć tz. ze wszystkimi
konsekwencjami, ktore ze soba przyniosły.
Zastanawianie się coby gdyby....bez sensu.
Bo co dobrego może nieść ze soba roztrząsanie spraw typu : gdybym miała inne
wykształcenie to pracowałabym w innym zawodzie, gdybym X lat temu zaparła sie i
walczyła o tamten związek to byłoby dzis inaczej.
Gdyby nie pewne zyciowe wybory powziete kiedys na pewno byłoby inaczej, ale nie
napewno lepiej...
Mam wrażenie michiko, że wyrastałyśmy w podobnych klimatach i że zarówno w
twoim jak i moim przypadku maja one duzy wpływ na zyciowe decyzje.
Patrząc z boku niektóre sprawy czy sposób postępowania moga sie innym wydawac
conajmniej dziwne, ale .... ja tym co się czasami dziwia czy nie rozumieja
moich motywów odpowiadam że bardzo ciężko jest "lekko" zyć.
Trzymaj sie ciepło księzniczko.

[chalsia]

Mnie taka postawa tez nie jest obca (choć z innych powodów niż wpajanie jej
przez rodzinę) - po prostu tak wyszło, że okazywanie potrzeb i emocji w wieku
dziecinnym do niczego nie prowadził0, nawet płacz. Więc musiałam sobie zacząć
radzić sama. A "fochy i dąsy" (tak to w przenośni nazwijmy) poszły w odstawkę
jako nieskuteczne, wiec pozostało z musu "trzymanie twarzy".

I co? Tak jak Capa Negra twierdzę, że przez to wiele mnie w życiu ominęło i
uczyniło wiele sytuacji (a zwłaszcza relacji międzyludzkich) dużo trudniejszymi.

Pozdrawiam,
Chalsia

PS. I własnie jako osoba, której postawa "księżniczki nie płaczą" jest znana z
autopsji, twierdzę, że taka postawa to olbrzymi i zły garb otrzymany od rodziny.

[capa_negra]

Zgadzam się z jednym małym wyjatkiem - ten "garb" był mi garbem tylko i
wyłacznie kiedy wszystko szło dobrze i było cacy - wtedy faktycznie relacje
międzyludzkie cierpiały, bałam sie otwartości czy wręcz miłości.

Ale wtedy, kiedy było do doopy, a wiele lat było ten "garb" był moja siłą,
który pozwalał mi zachowac pion i nie oszaleć.
Teraz....teraz jest tylko siłą - juz nie garbem , mimo ze jak to w zyciu róznie
bywa.

Tak przy tych rozwarzaniach o stosunkach międzyludzkich cos mi sie nasuneło.
Mój ojciec był najmłodszym dzieckiem w domu, ale zawsze tym
najbardziej "poważanym" taki rodzinny "wielki dzwon" w który sie uderzało w
sytuacjach trudnych i kryzysowych.... dzwon pękł w trakcie rozwodu..
I z czasem, właściwie z wiekiem zauwazyłam, że ja w jakis taki naturalny sposób
zaczełam przejmowac schede po ojcu...a też jestem najmłodsza w szeroko pojetej
rodzinie.
Nawet wczoraj chodząc między grobami uświadomiłam sobie, że w wielu
przypadkach tylko ja znam wiele rodzinnych "faktów i tajemnic" częśc z nich
pozostanie na zawsze między mna a zmarłymi, a część odejdzie dopiero wraz ze
mną.

[lideczka_27]

Zaglądam na ten wątek już chyba trzeci dzień i po prostu ręce mi opadają.
Czytam dziewczyny, powtarzam: racja, racja, racja. I nie mam pojęcia co by tu
dodać... Może zacznę od kwestii "dziecko". Mamy troszeczkę podobne sytuacje,
gdyż jesteśmy całodobowymi opiekunkami dzieci naszych mężów i obie stałyśmy się
nimi z dnia na dzień - bez przygotowania, bez pytania o zgodę, bez możliwości
oswojenia się z nową sytuacją, psychicznego nastawienia itd. Tyle, że ja miałam
o niebo lepszą sytuację, gdyż córkę już znałam od dwóch lat, miałyśmy bardzo
dobre relacje (to dziecko z pierwszego małżeństwa, matka zmarła). Cóż Ci mogę
powiedzieć michiko... Postaram się powiedzieć o plusie tego, że to dziecko
maleńkie, jeszcze nie wychowywane. Masz w domu czysta kartę - i jeśli zechcesz,
jeśli poczujesz się na siłach - wychowasz je po swojemu. Kilkulatka już
musiałabyś "przeprogramować". Nosiłby w sobie zasady, które dla Ciebie mogły by
być trudne do zaakceptowania, wspomnienia - dobre lub złe, które Tobie
przysparzały by Ci kłopotów. Więc już może lepiej, że zaczyna się do pieluch...
Teraz bardzo ważny temat: Twój synek. To dla niego sytuacja szczególna i nie do
ogarnięcia. Mnie najbardziej bolałoby właśnie to - że mąż robiąc taki numer nie
wziął pod uwagę, że dla małego to może być szok. On teraz będzie Cię bacznie
obserwował, uczył się. Jeśli Ty zaakceptujesz jego przyrodniego brata, to jemu
będzie łatwiej. Jeśli będzie świadkiem Waszych kłótni, obarczy winą to dziecko
i może zamknąć się w sobie (może myśleć, że w wyniku konfliktu rodzice
podzielili się dziećmi i skoro mama bierze jego, to tamten syn jest taty -
pewnie dlatego stale pyta ojca, czy on go kocha).
Sprawy organizacyjne to chyba najmniejszy problem teraz. Stać Was na opiekunkę,
on się dzieckiem zajmuje, Ty możesz w miarę normalnie funkcjonować - zajmować
się synkiem itd.
Oczywiście nigdy już nie będzie tak, jak przed pojawieniem się tego malucha i
im szybciej się z tym pogodzisz, tym lepiej - wiem po sobie. Plany te bliższe i
dalsze musisz zweryfikować, podporządkować nowej sytuacji, będzie ciężko, bo na
początku ogarnie Cię bunt, rozżalenie i wściekłość, że nie masz wpływu na
własne życie. Ale to przejściowe.
Jeśli zaś chodzi o Twojego męża i Wasze małżeństwo, to trudno mi cokolwiek
napisać. Nie umiem tego przełożyć na siebie, bo na Twoim miejscu nie
podźwignęłabym tej sytuacji (nie potrafię - wiem z doświadczenia - wybaczyć
zdrady). Proponuję poradnię rodzinną, gdzie omówicie tę szczególną sytuację i
Wasze małżeństwo. Moim zdaniem powinnaś wymagać od męża zmiany dotychczasowych
zachowań - wymiany rozrywek i życia z panienkami na rzecz swoich ojcowskich
obowiązków. Dla mnie to byłby warunek konieczny żebym w ogóle z nim została
(gdybym się zdecydowała w co szczerze wątpię).
Nie wiem kim będziesz: czy macochą, czy matką czy kimś jeszcze. Czas pokaże.
Uważam jednak, że szanse na dobre relacje z tym maluchem masz większe niż gdyby
to był kilkulatek czy nastolatek – z wiekiem o uczucia coraz trudniej. Wydaje
mi się też, że niezależnie od Twoich intencji i emocji to dziecko będzie
widziało w Tobie matkę, będziesz dla niego jedyną matką i będzie Cię kochać.
Ma się od kogo uczyć – ma brata. Dlatego musisz się przygotować na to, że
usłyszysz „mamo”, że będzie Cię tulił i chciał Twojego ciepła – będzie robił to
samo co brat. Bardzo, bardzo Ci współczuję, bo ciężka droga przed Tobą. Trzymam
kciuki.

pozdrówka
lidka

ważna kwestia

[lideczka_27]

michiko, teraz do mnie dotarły pewne sprawy. Twój mąż miewa przygody. Ty o tym
wiesz. Konsekwencją jednej z nich jest dziecko. Oczywistym więc, że to był seks
bez zabezpieczenia, bez gumy. Dlaczego on Cię na coś takiego naraża? Dziecko to
w tej sytuacji chyba "problem" najmniejszego kalibru, jest przecież tyle bardzo
groźnych chorób z AIDS włącznie.
A może sprzedał Ci historyjkę z pękniętą prezerwatywą?


pozdrówka
lidka

[ania_rosa]

Hej
Przeczytałam cały wątek, przemyslałam i ... wcale mnie już tak nie dziwi. Każde
małżeństwo jest układem: ludzie się układają co do miłości, finansów i zakresu
obowiązków. Niektórzy umawiają się na rozmaite zasady, które z boku mogą
wydawać się dziwne, ale im pasują.
Kilka lat temu uderzał do mnie w konkury pewien zonaty mężczyzna, ojciec trojga
dzieci. Zdradzał swoją zonę na prawo i lewo. Oczywiście ucięłam jego godowe
podskoczki w zarodku, ale przy najbliższej okazji porozmawiałam sobie z zoną. I
cóż usłyszałam? Żona uśmiechnęła się i powiedziała: "oczywiście, że wiem o jego
kochankach, ale dopóki płaci za mnie i dzieci, wysyła nas na Bahamy i utrzymuje
rodzinę na wysokim poziomie- niech sobie robi dobrze z kim chce, co mnie to
obchodzi?".
Czy gdyby ów Pan ( a zaręczam, że był to sukinsyn o samoocenie tak wysokiej, ze
gdyby skoczył z niej na swoje IQ, niechybnie by się zabił) przyprowadził do
swojej żony pewnego dnia małe dziecko i powiedział "od dziś nasza rodzina się
powiększyła", byłybyście oburzone? Bo ja nie.
Abstrahując od wysokiej klasy Michiko- konsekwencje są konsekwencjami. Kiedy
godzimy się na pewien układ, płacimy za niego.
Tamta żona wybrała wygodne i komfortowe życie. Czy była hipokrytką? W pewnym
sensie tak, a w pewnym nie: wzięła to, co było w jej zasięgu i nie marzyła o
wartościach nierealnych, takich jak wiernośc (jej mąż był typowym poligamistą o
rozbudowanym przywiązaniu do legalnej rodziny). Ułozyła dostatnie zycie własnym
dzieciom i machnęła ręką na erotyczne ekscesy męża. Nie będę się tu zagłębiać
we wdzięczny temat, czyli :jak osobiste wybory jednostki przekładają się na jej
sajko i wewnętrzny komfort, który nie ma nic wspólnego z jacuzzi i wakacjami na
Bahamach. Oddzielną kwestią jest też kwestia bezpieczeństwa- ten pan puszczał
się z każdą chętną kobietą i nie troszczył się (jak wieść gminna niosła) o
pierdoły w rodzaju prezerwatyw.
Dla tego wątku wazne jest, czy potraktowana w ten sposób zona ma prawo do
wyrzucenia z domu męza i roszczenia sobie szeroko pojmowanych pretensji.
Subiektywnie oczywiście, że ma takie prawo. Obiektywnie: niekoniecznie. Jeśli
godzimy się na coś, to zawsze godzimy się W IMIĘ CZEGOŚ. Może być to komfort
finansowy, mogą być to priorytety religijne (slubowałam przed Bogiem, więc
wywiążę się z tego układu aż do końca), mogą być to rozmaite przyczyny
(decyduję się na układ otwarty: oboje mamy wolną rękę w zakresie realizacji
seksualnej). Widać więc stąd, że nie jest to układ nierówny,bo zawsze dostajemy
coś w zamian (moralną i religijną satysfakcję; Bahamy; wolną rękę do zdrad).
Jesli jednak po pewnym czasie ten układ nam przestanie się podobać, bo druga
strona wystawi nam rachunek (choroba weneryczna, bankructwo, pozamałżeńska
ciąża) mamy tendencję do podważania uczciwosci tego układu. A przeciez od
samego początku był on nieuczciwy wobec nas samych, czyż nie? Podpisując pewien
kontrakt powinniśmy być świadomi, że opiewa on także na kwoty, które nie są
uwzględnione w optymistycznej symulacji. Zamożny mąż może stracić majątek,
wolna miłośc może skończyć się ciążą, a religijne skrupuły mogą zostać
zlekceważone przez drugą stronę i rzecz i tak się skończy rozwodem, czy chcemy,
czy nie chcemy.
Reasumując: nie ułożyło się to najkorzystniej dla Michiko, ale nie ułożyło się
tez jakoś nadzwyczaj niespodziewanie. Wszystko to można było przewidzieć, więc
cóż... tak, uważam, że Michiko słusznie robi przygotowując się do roli
przyszywanej matki. Sama sobie stworzyła grunt pod tę sytuację X lat temu,
kiedy weszła w ten układ. Mogła w niego nie wchodzić, ale to była Jej dojrzała
i suwerenna decyzja. A za suwerenne decyzje trzeba ponosić odpowiedzialność.

Wspomniana na początku żona jest już rozwódką. Jej mąz pewnego dnia poznał
uroczą i wyuzdaną Rosjankę, która przekonała go, że lepszym wyjściem będzie
spędzenie reszty życia w jej towarzystwie. Żona dostała skromną odprawę i taki
był koniec układu. Układ zawsze zakłada istnienie dobrej woli dwóch stron, a
ludzie mają tendencję do bycia nieprzewidywalnymi.
Życzę Ci dużo cierpliwości Michiko. Z Twoich postów bije duża kultura i spora
racjonalizacja zycia. Niestety Ci nie współczuję, ale myślę, że i tak tego nie
oczekujesz. Terapię Ci odradzam, choć zawodowo powinnam ją doradzić- myślę
jednak, że czasem złudzenia są zbawienne i nie należy się ich pozbywać.

Rosa

cdn......

[michiko]

Wziełam kilka dni wolnego. Zobaczę jak maluch się zachowuje, pobędę z naszym
synkiem, przypilnuję fachowców od remontu. I nareszcie mam chwilę dla siebie.
Spacerowałm dzisiaj samotnie po plaży, myślałam nad wszystko co się się
wydarzyło.Doszłam do wniosku że postaram się zastąpić dziecku matkę, zadbać o
psychikę naszego synka i "spionizować" M.
Teściom chociaż o dziwo tym razem byli za mną zabroniłam kategorycznie
wtrącania sie do mojego życia. Teściowej uprzejmie podziekowałam za dobre rady
itd. Robię porządku na moim podwórku i biada temu kto wejdzie mi w drogę.
Chwilowo M. pomieszka w hotelu, gdyby został w domu mogłby sie to źle skończyć
dla niego.
W chwili obecnej to by było na tyle.
Pozdrawiam serdecznie
Michiko

Michiko - twoja @ nie działa!!!!

[capa_negra]

Zajrzyj na gg.
Będę jutro w sieci około 9 rano.

[michiko]

działa wszystkie wiadomości w liczbie 3 dotarły

[leat]

podziwiam Cię michiko
miałam czy też mam podobną sytuację, kiedyś porządkując dokumenty znalazłam
świeży akt urodzenia dziecka w którym czarno na białym wpisany był jako ojciec
mój mąż a jako matka koleżanka
przeżyłam to strasznie - gdy koleżanka rodziła mój mąż zawózł ją do lekarza i
ogólnie pomagał (wściekałam się na to strasznie ale wtedy nie wiedziałam jaka
jest prawda - ona zmyślałą że ojcem jest jakiś chłopak i nadal domagała się
pomocy ode mnie)ona urodziła a ja 2 dni później poroniłam. Gdyby mój mąż
przyprowadził nagle to dziecko wyrzuciłabym ich - mam uraz do tego dziecka i
nie potrafiłabym normalnie go wychowywać. Nie ma sensu tu się rozpisywać -
faktem jest że przeżył wiele przykrości mój mąż z racji głupoty jaką popełnił -
dlatego sądzę że również i on nie nadawał by się na ojca - to dziecko obciążone
jest wieloma bolesnymi zdarzeniami, również i jego pojawienie się na świecie
spowodowało wiele bólu - my już jesteśmy obciążeni - szkoda dziecka bo na pewno
w jakiś sposób te zdarzenia odbijały by się w naszych relacjach względem jego.