Umiec prosic

[isma]

Tylko kilka zdan, bo moj limit niedoczasu ;-((( sie konczy.

Jak nauczyc sie prosic? Ja mam z tym powazny problem - wychowano mnie,
owszem, w ogromnej milosci, ale i w wyjatkowo silnym przeswiadczeniu, ze
odpowiadam za siebie: jestem ja sama, potem dlugo, dlugo nic, a potem,
ewentualnie, w sytuacji absolutnie podbramkowej, moge prosic o pomoc (no,
chyba, ze ktos sam sie wczesniej zaoferuje).

Pana Boga tez nie prosze, nigdy nie prosilam. Moze dlatego nie "odzyskalam"
wiary, jak mialam przed soba rychla perspektywe zycia nie calkiem
doczesnego )).

Moja corka tez nie umie prosic.
Boryka sie, boryka - az sobie sama poradzi. Miec nic nie chce ;-O.
A mam wrazenie, ze nie byloby zle ja tego nauczyc. Tylko jak, samemu nie
umiejac?

[darcia73]

Jestem zupełnie inna. Nie wierzę we własne siły, jakoś tak od dziecka, kiedy
zaczęłam odczuwać obecność Boga zapoczątkowałam okres „proszenia”. Który trwa
do dziś. Nikt mnie tego nie uczył. Wydaje mi się, ze w genach mam słabość
charakteru a Bóg jest dla mnie jedynym oparciem.
Pamiętam jak wieczorem jako siedmiolatka klękałam na łóżku i prosiłam o
wszystko, o każdy drobiazg w moim życiu. Potem nauczyłam się dziękować, ale
niestety długo później. Teraz proszenie jest nieodzownie związane z
dziękowaniem.
Nie umiem już żyć bez Boga, bo On mi pomaga w każdej sytuacji.
Wszystko powierzam Jemu, od chwili otwarcia oczu rano, do zamknięcia wieczorem.
Wiem, że nie jestem samowystarczalna. I pomimo tego, ze czasami dostaję kopa od
życia, to zaraz biegnę do Pana, by mu się wypłakać i wymodlić strategię
działania.
Prawie wszystko w moim życiu jest wymodlone. Nawet zmiana mieszkania.
Większe mieszkanie to było moje marzenie, mówiłam o tym Bogu, ale jakoś nie
zastanawiałam się, kiedy to nastąpi i czy w ogóle nastąpi, bo po prostu nie
miałam pieniędzy na taką zamianę. Kupiec na moje stare mieszkanko zgłosił się
sam i zaproponował bardzo dobrą cenę jak na taki standard i bez pośrednictwa
agencji i płacenia jej haraczu (do remontu, stare 37 metrowe w 30-letnim bloku
z płyty), kiedy się zastanawiałam czy jest sens zmieniać mieszkanie o i pytałam
o to Boga okazało się przypadkiem, ze moja spółdzielnia jest w trakcie
realizacji inwestycji - budowy bloku na nowym osiedlu a właśnie ktoś,
kto „zamówił” sobie wcześniej 3 pokojowe mieszkanie na 1-szym piętrze
zrezygnował i nie przyszedł podpisać umowy. Budowa była w trakcie, ceny z
zeszłego roku wiec różnica miedzy sprzedażą mojego starego a kupnem nowego była
bardzo mała, W międzyczasie okazało się, że miałam książeczkę mieszkaniową,
wystarczył minimalny kredyt i czekam jeszcze kilka miesięcy na klucze,
mieszkając na stancji. Ta stacja to tez cud – akurat moja koleżanka kupiła
mieszkanie i wyprowadzała się z tej stancji, właścicielką jest kuzynka jej męża
wiec wynajem jest symboliczny (czynsz + drobna kwota) a szukała kogoś
znajomego, kto wprowadzi się w ciągu kilku dni. Dla mnie to pasowało, bo
również musiałam wyprowadzić się ze starego mieszkania w podobnym terminie.
To było wyproszone i wymodlone. Chwała Bogu za te wszystkie cuda. W ciągu dwóch
miesięcy – prawdziwa rewolucja „mieszkaniowa”.
Ludzi zazwyczaj nie proszę, nie lubię. Chyba ze wyczuję, ze moja prośba nie
jest problemem. W relacjach międzyludzkich lubię być samowystarczalna. Co nie
znaczy, ze zawsze mi się to udaje. Zawsze doceniam wyciągniętą, pomocną dłoń od
innego człowieka, dziękuję za to Bogu i błogosławię tę osobę.
Bóg mi wystarcza. Wiem, ze się o mnie troszczy i daje mi to ogromny komfort.
Czy można nauczyć się prosić? Dla mnie to proszenie i wołanie do Boga jest tak
naturalne, ze sama chętnie poczytam, jak to jest u innych.

[yamadam2]

Darcia jak to przeczytałam to łza mi się zakręciła w oku,jak by czytała o sobie.
Mnie to przyszło naturalnie, ale moja córcia o nic nie potrafi prosić dlatego
ją tego uczę.

[tres_ka]

Darciu, dziękuję za to co napisałaś. Ja chyba też nie potrafię prosić, zwłaszcza
dla siebie. Dla kogoś to i owszem, ale prosić o coś dla siebie zawsze mi było
jakoś "głupio". Wyrosłam w przekonaniu, że muszę radzić sobie sama. Ale na
dłuższą mętę ciężko z tym się żyje.

Zastanawiałam się ostatnio czy wypada prosić Pana Boga o mieszkanie. Tzn.
prosić o znalezienie jakiegoś rozwiązania w tej sprawie. Własnego M nie mamy i
nie zanosi się na to, żebyśmy w najbliższym czasie mieli. Musiałby się zdarzyć
jakiś cud. Ale przecież może się zdarzyć...

[kulinka3]

Ja w biegu, bo zaraz ruszamy pod samiuśkie Tatry...
W postawie dziecka doświadczenie własnej niewystarczalności jest chyba trochę
naturalne (przynajmniej u moich dzieci).
My dorośli w takich " ludzkich" sytuacjach tracimy tę cechę na rzecz radzenia
sobie aż do bólu z każdym problemem, odpowiedzialności, pokazania jacy jesteśmy
zaradni i zorganizowani.A przecież nie radzimy sobie z każdym problemem i każdą
sytuacją, nie jesteśmy omnibusami.U mnie ten brak proszenia to na pewno kwestia
pychy.Lekarstwem okazało się zdanie mojego spowiednika ))Prosząc, pomagasz
sobie i dajesz innym okazję do uczynienia dobra.To dobro może być dla nich
bardzo ważne, bo może nie mają zbyt wielu okazji, by je czynić.
Jeśli Twoja córka ma z tym problem, myślę że warto ją tego uczyć.
A może to kwestia "tatowej" opieki? Faceci mają chyba większy problem żeby
prosić i uczą dzieciaki, jak sobie radzić samemu.
To tak na szybko co mi przyszło do głowy.
Pozdrawiam wszystkich ciepło, a Tobie Isma pomacham z autostrady.

[sion2]

Jestem w sytuacji nieustannego proszenia o coś, codziennie, kilka osób. To
dopiero wyzwanie dla pychy )))).
Dochodze często już do stanu że nie zalezy mi żeby wyzdrowieć, niech się zgadzam
na chorobę do końca zycia "ale żebym tylko była samowystarczalna" a to się
przecież wyklucza wzajemnie.
Ja musze prosić o przyniesienie mi z pokoju czegoś z góry często, o wykupienie
recepty, o podwiezienie do kościoła, o zakupy, o sprzątnięcie, o przywiezienie
mi czegoś, o wysłanie listu itd. itd. Każda sprawa którą załatwiam wymaga
ustawienia kilku osób. Poniewaz staram się być aktywna to mam często tyle spraw
telefonicznie do uzgodnienia albo mailami że zapominam o co mam kogo prosić!

I wiecie co? To jest wielka łaska mieć taki stan. Oczywiście buntuję się ale...
przez to że jestem chora a rozkręciła się tak bardzo akcja pomagania innym,gdzie
tyle się dzieje a gdzie ANI JEDNEJ RZECZY nie mogę załatwić bez pomocy drugiej
osoby: ani uczenia dzieci, ani lekarza, ani darów, ani ubran, ani rozmów ze
szkołą ani nawet dostarczenia czegokolwiek potrzebującym - ZAWSZE potrzebny jest
ktoś i ZAWSZE ten ktoś się pojawia - przez to ja wiem, że to działa Bóg. Chce mi
i wszystkim powiedziec że to On jest jedyny mocą i jest jednym oparciem realnym,
On panuje nad wszystkim, On ludzkie serca nakłania i nimi się posługuje i nawet
gdybym ja leżała sparalizowana nie byłoby dla Niego przeszkodą to abym mogła
pomgać innym. Tak własnie uważam .

A ja sama jestem niedowiarkiem. Ciągle obawiam sie przyszłości. Ciągle buntuję
się na proszenie we własnych sprawach, korzyć sie i błagać ludzi dziesiątki razy
w ciągu miesiąca.... bardzo to trudne. A jak ktoś pomaga mi stale od razu rości
sobie prawo do rządzenia moim życiem, często do traktowania mnie jak worka
kartofli do przewiezienia... alez trudno się z tym pogodzić.
Wiele duchowych osób mi mówi ze ludziom samodzielnym tylko wydaje się że są
samodzielni i samowystarczalni, że tylko trwają w iluzji że "mają" zdrowie,
pracę, siłe itd. To wszystko sa dary Boże, wszystko to daje Bóg i On może dac
komu chce i ile chce, bez wzgledu na nasze nędzne kalkulacje...

[sion2]

Jeszcze dodam ze u mnie duch kłóci się z ciałem ciagle. Setki razy już
przeforsowałam się bo nie chciałam żeby ktoś widział ze jestem chora: za dużo
chodziłam, za szybko chodziłam, nie odpoczęłam itd. Potem pokutuję kilka dni po
wyczynie... a dlavczego? żeby nie musieć zdradzać sie ze słabością... nie musieć
poprosić "zrób to za mnie".
Masz rację ismo, prosić jest bardzo trudno.

Badz wola Twoja...

[isma]

No, widzicie: powinnam prosic o czas na forum )). Tylko nie bardzo wiem,
kogo )).

A serio: ja mam tak, jesli idzie o proszenie ludzi, ze (chyba) nie najgorzej mi
idzie "zarzadzanie", w sensie organizowanie czegos, najlepiej dla innych. Wtedy
nawet bywam bezczelna (vide: jako hospicyjna kwestarka). Natomiast dla siebie
prosic nie umiem, i juz.

Ale nie wiem, czy to wynika z pychy. Ten temat juz walkowalam pod kierunkiem
czleka swiatlego, i wychodzi nam, ze nie bardzo. Bo ja po prostu - co zreszta w
ostatnich latach, pod wplywem mojego meza, ktory jest modelowym przykladem
wschodniego fatalizmu w wersji optymistycznej ("Pan Bog nas nie ukrzywdzi" ;-
))), znacznie sie nasililo - uwazam za zobowiazujace slowa, ktorymi codziennie
sie modle: "Badz wola Twoja". "Badz wola Twoja" - wiec o nic nie prosze, bo
wszystko, co dostaje, nie jest moja zasluga, a pochodzi z niewspolmiertnej do
moich wysilkow laski.

No, ale to ja. A dziecko? Mojej corce nie da sie w normalnym trybie kupic
prezentu pod choinke, bo sama o nic nie poprosi - trzeba ja obserwowac,
podpytywac, zachecac. Z jednej strony, jest to niby dla rodzicow wygodne -
mekolenie w sklepach pt. "mamo, kup" jest mi zupelnie nieznane. Zreszta, poki
przebywa wsrod osob jej zyczliwych, moze sie spodziewac, z epotrzeby zostana
zauwazone i - w miare mozliwosci, a nawet z naddatkiem - spelnione. Ale z
drugiej, zastanawiam sie, jak to bedzie, jak ona te postawe zaprezentuje w
szerszym gronie, np. rowiesniczym ;-(((.

[samboraga]

>. "mamo, kup" jest mi zupelnie nieznane

skąd ja to znam...
chociaż już teraz jest lepiej)
no i mój syn jest zdziwiony, że inni nie domyślają się że chce się pobawić tym
samochodem w przedszkolu, czeka aż pani się domyśli czego on chce...

[kulinka3]

isma napisała:
>
> Ale nie wiem, czy to wynika z pychy. Ten temat juz walkowalam pod kierunkiem
> czleka swiatlego, i wychodzi nam, ze nie bardzo.

U mnie wynika z pychy.
Generalnie dla przyjaciól i znajomych jestem osobą, która nie ma problemów, jest
silna i ze wszystkim sobie radzę.
Z jednej strony rzecz jasna rozwiązuję swoje kłopoty w gronie najbliższej
rodziny, z drugiej ten "brak" problemów to jednak zakamuflowana pycha,by nie
okazać swojej słabości.

uwazam za zobowiazujace slowa, ktorymi codziennie
> sie modle: "Badz wola Twoja". "Badz wola Twoja" - wiec o nic nie prosze, bo
> wszystko, co dostaje, nie jest moja zasluga, a pochodzi z niewspolmiertnej do
> moich wysilkow laski.

A ja mam z tym inny problem.Czasami swoje "nieproszenie" Pana Boga traktuję jako
wyraz zaufania.Skoro Panie dałeś mi taką, a nie inną sytuację ,to jest to wyraz
Twojej woli wobec mnie.
Nachodzą mnie jednak wątpliwości.Ile w tym moim "nieproszeniu"jest zgody na Jego
wolę a ile mojej niewiary.
Wspominany tylekroć ks.Dajczer napisał coś w tym stylu,
tylko święci i dzieci mają odwagę prosić Pana Boga o to , by podarował im księżyc.
Wielka jest moja niewiara.

[mama_kasia]

Czy ja umiem prosić?...
Umiem, tylko nie proszę zbyt często. Wydaje mi się, że dlatego, że
zbyt wiele mi nie potrzeba
Mam natomiast świadomość, że są ludzie, którzy jakby co, pomogą, którzy
jakby co, będą się modlić. Jestem ich pewna, bo pewna jestem Miłości
Boga i tego, że On daje mi te osoby. Wiem, że jakby co, będę ich prosić.
Za to tych najbliższych, w domu, proszę aż za często, czasami - wstyd
przyznać - wyręczając się nimi...
Męczą mnie osby, które chcą czegoś ode mnie, a nie pytają wprost.
Rozumiem, że czasami jest im trudno, ale to takie nieszczere. Przecież
ja czują, że one chcą. Pomagam, daję, ale dużo prościej byłoby gdyby
zniknęły takie różne bariery w komunikacji.
Moje dzieci uczę wyrażania swoich uczuć, też proszenia. Mówię: powiedz,
o co ci chodzi. Moja najmłodsza jak ma o coś poprosić, to mówi tak cicho,
tak słabym głosem, że szału dostaję

[samboraga]

Miałam napisać od razu, ale – okazało się, że i dla mnie to też temat wcale
niełatwy Postaram się krótko (jak na mnie.
Bardzo długo byłam „odpowiedzialna, silna i samowystarczalna”. Pomijam
zależności ‘chorobowe’, bo to oczywiste.

Piszesz o odpowiedzialności jako motywie głównym. U mnie jest trochę inaczej – z
jednej strony odpowiedzialność, z drugiej traktowanie sięgania po pomoc jako
przejaw słabości.

W mojej rodzinie funkcjonuje powiedzenie, że ‘rodzina jest przecież po to, aby
sobie pomagać’, było też przyzwolenie na pomaganie, mnóstwo historii rodzinnych
o ‘pomocy braterskiej’ włączenie ze zrzucaniem się przez całą rodzinę przez 4
lata na ufundowanie stypendium na skończenie liceum osieroconemu, zdolnemu
krewniakowi (na studiach już mógł sobie sam dorabiać). Jednocześnie – no
właśnie, drugie dno było takie że pomaga się ‘słabym’…

W efekcie – radziłam sobie sama. Nie pytałam, nie prosiłam, mało mówiłam o tym
co się dzieje w przedszkolu, potem w szkole. Albo robiono coś ‘dla mnie’ i ‘za
mnie’ (w dobrej wierze) albo radziłam sobie sama bez proszenia o cokolwiek.
Brakowało mi – bliskości wspólnego działania (nie wiem jak to opisać)….

Długo się męczyłam… Bo – ja dalej uważam, że ludzie są po to aby sobie pomagać i
nie do samowystarczalności zostaliśmy stworzeni W tym całkowicie zgadzam się z
moimi rodzicami. Tyle, że nie uważam już sięgania po pomoc za przejaw słabości.

Obecnie - przemawia do mnie wspólne budowanie czegoś dobrego, nawet w malutkiej
skali. Budowanie przez otwieranie – ja proszę o coś, a ktoś kiedyś poprosi
mnie (to akurat było dla mnie zawsze łatwiejsze

Jak pogodzić odpowiedzialność z sięganiem po pomoc? To też i mój dylemat. Mi
pomogło, paradoksalnie, właśnie to, że wiem, ze ‘sobie poradzę’. Że zwracam się
o coś i jak najbardziej serio biorę pod uwagę czyjąś odmowę. Że moja prośby jest
‘dobrowolna’ i że ta pomoc jest dobrowolna. Słowem – obie strony spotykają się
na zasadzie życzliwości wzajemnej, otwieramy się na siebie

Odpowiedzialność nie znika. Nie zwalam przecież na kogoś czegoś czego mi się nie
chce robić albo bo tak jest wygodniej albo bo nie chciało mi się samemu szukać
wyjścia z trudnej sytuacji i ‘wyciągam łapę po pomoc’… U mnie (a i przypuszczam,
że u Ciebie?) jest tak, że ‘jakoś’ sobie zawsze poradzę, jak nawet nie tak
jakbym chciała, to mam pretensje do siebie…

Dla mnie problemem teraz jest określenie momentu, gdy uznaję, że ‘już mogę’
prosić. I zauważyłam, że ten moment w miarę ‘nauki’ się przesuwa na coraz
wcześniejszy etap, już nie są to tylko ‘sytuacje podbramkowe’
Dla mnie to też dylemat na ile zasłaniam się odpowiedzialnością, aby mieć
wszystko pod kontrolą, na ile sięganie po pomoc jest ‘wieszaniem się na innych’
a na ile otwarciem na innych…

A pomoc ‘samosiowemu’ dziecku?

U nas pomogło, gdy przestawiłam ‘pomoc’ na ‘współpracę’. Mówiłam, że wiem że
sobie poradzi, ale ludzie są po to by być razem. I że czasami ja też robię coś z
czym sobie poradzę, ale jest miło jeśli ktoś zrobi to ze mną, bo szybciej, bo
weselej się pracuje, bo…
Radość z bycia razem, radość z robienia razem… Takie ‘budowanie wspólnoty’ z
innymi… Nie dla innych (to co piszesz o hospicjum tak mi brzmi), nie za innych
(np. słabszych czy niezaradnych), ale z innymi właśnie. To na początek – potem
łatwiej zwracać się po pomoc jako taką) Jeśli chodzi o ‘dawanie rad’ mówiłam,
że ja tez się różnych rzeczy uczę, że czytam książki, aby zrozumieć, że
rozmawiam z innymi ludźmi, że jednym słowem sięgam po rady – i on zawsze może
mnie zapytać.
Nie jest łatwo, pracujemy nad tym, bo on uparty, jak i ja)

Mojego syna uczę też że są sytuacje, gdy uparte trzymanie się zasady, że
‘zrobię/poradzę to sam’ jest niegrzeczne wobec innych, że ludzie nie sugerują
potem pomocy (‘bo po co’, więc koło się zamyka… (mnie to odkrycie swego czasu
poraziło, bo ja tu nie chcę sprawiać kłopotu, a tu - 'niegrzeczne')

Myślę, że małe dziecko można nauczyć tylko własnym przykładem. Może możesz
ćwiczyć proszenie na mężu skoro z rodzicami jednak trudniej? Żeby córka
widziała, że wzajemnie się prosicie o różne rzeczy (a nie pomagacie
‘bezgłośnie’, odczytując w myślach swoje potrzeby czy po prostu robiąc co
potrzeba bez oglądania się na drugie bo np. zlew pełen garów)?
A potem ćwiczyć z dzieckiem, w dwie strony – że są sytuacje, gdy ja pomagam
tobie, a są gdy ty mi’, nawet na początku tworzone ‘sztucznie’ – tak aby dziecko
widziało, że nie tylko ono jest odbiorcą pomocy, ale i samo pomaga ‘dużym’.

Mam nadzieję, że jakieś sugestie się przydadzą, choć oczywiście każda sytuacja
jest inna. Ja się ciągle jeszcze uczę. Moje prośby na forum też rodzą się w bólach…
A wracając do Twojego wątku to myślę, że już jego założenie było jakimś krokiem
‘uczenia się’ sięgania po pomoc… I – powodzenia w pomocy córce))

[aka21]

Z proszeniem generalnie nie mam większych problemów.(Choć wśród najbliższych to
czasem czekam, coby ktoś się domyślił czego ja oczekuję, a czasem to baaardzo
trudne zadanie).
O proszeniu Pana Boga to już kiedyś pisałam więc się nie będę powtarzać.
Co do ludzi, to ja wychowywałam sie na wsi, rodzice budowali wówczas dom,
sąsiedzi też. Dla mnie było czymś naturalnem, że wszyscy sobie pomagają (czy to
było potrzebna łyżka soli, czy pieniądze na "upolowaną" cegłę, czy też jakiś
sprzęt, a czasem czyjeś ręce i czas) jakoś tak przyjaźnie było i jest do
dzisiaj choć niestety chyba w mniejszym zakresie.
Potem to jakoś naturalnie mi zostało) I mam nadzieję, że nie wykorzystuję
innych. Myślę, że w proszeniu bardzo ważne jest to o czym pisała Samboraga:

zwracam się
o coś i jak najbardziej serio biorę pod uwagę czyjąś odmowę. Że moja prośby jest
‘dobrowolna’ i że ta pomoc jest dobrowolna. Słowem – obie strony spotykają się
na zasadzie życzliwości wzajemnej, otwieramy się na siebie

I tu zaczyna się mój problem. Ja chyba nie umiem odmawiać prośbom( Wiem, że
pewne rzeczy są ponad moje siły, że może na kolejnym moim zobowiązaniu
ucierpieć rodzina, a jakoś trudno mi o tym powiedzieć. Nie czuję sie bynajmniej
wykorzystywana, wiem, że mogę odmówić i, że będzie to przyjęte z pełnym
zrozumieniem, ale mimo wszystko pozostaje mi taki dyskomfort psychiczny - Może
jak bym sie zmobilizowała to by sie udało.
Czasem naprawdę nie wiem co z tym zrobić, a z drugiej strony podobno nie ma
ludzi niezastąpionych. Może ja czasem mam właśnie odmówić by mógł zrobić to
ktoś inny?, może o wiele lepiej niż ja? To też wymaga odwagi i jak dla mnie
jest zdecydowanie trudniejsze od proszenia. Ale to już inny temat(

A co do uczenia dzieci, to chyba faktycznie najprościej we własnej rodzinie
dawać przykłady. U nas sprawa może o tyle łatwiejsza, że dwójka małych dzieci i
one naprawdę ze sobą już zaczynają współpracować)np. Jasiu pociekaj, pomogę
ci ziebyś nie śpadł!, Jasiu ,plosię, daj mi ten klociek! (nie zawsze oczywiście
jest tak różowo )) Jasio swoje potrzeby, póki co, załatwia pomijając jeszcze
komunikację werbalną.

Serdecznie pozdrawiam
Agnieszka

[isma]

Z tym dawaniem przykladu. Kiedy widzicie, ja nie bardzo potrafie sie przekonac
do tego, zeby zachowywac sie na pokaz, w celu pedagogicznym, )).

Bo u nas w domu to faktycznie jest tak, ze nie ma potrzeby prosic o pomoc -
kazdy mniej wiecej wie, co do niego nalezy, i juz (ze slubnym pewne rzeczy
nawet spisalismy, bo jego roztargnienie niestety gwarantowalo, ze o czesci
spraw zapomni, nawet majac duuuzo wolnego czasu). Jak ktos ma wolne "moce
przerobowe" - to sie bierze za obowiazki innych. No, owszem, czasem mi sie
zdarza jeknac "ale mnie plecy dzisiaj bola" i to w wolnym przekladzie oznacza,
ze malzonek powinien brac sie za ewentualne dzwiganie latorosli z wanny, co tez
bez zbednych slow czyni.

[samboraga]

zeby zachowywac sie na pokaz, w celu pedagogicznym, )).

na pokaz nie, przykład rodziców ma pierwszeństwo
raczej coś jak pomoc jak przy robieniu ciasta: wiadomo, że bez dziecka zrobisz
szybciej i sprawniej, kuchnia mniej sie zabrudzi, ale jak widzisz, że malucha
rozpiera duma jak wbija sam jajka do miski...

[kulinka3]

"Kto pomaga,dostrzega,że właśnie w ten sposób i jemu jest udzielana pomoc;nie
jest jego zasługą, ani tytułem do chluby fakt,że może pomagać.To zadanie jest
łaską.Im bardziej ktoś angażuje się na rzecz innych, tym bardziej rozumie i
przyjmie słowo Chrystusa:" Słudzy nieużyteczni jesteśmy". Uznaje bowiem,że
działa nie z powodu swojej wyższości, albo większej skuteczności, ale dlatego,że
Pan go obdarowuje."

W encyklice -Deus caritas est- jest jeszcze wiele mądrych zdań dotyczących
niesienia pomocy.Polecam.

[mader1]

pamiętam, że długo nie potrafiłam prosić o siebie. A chyba bardzo tej pomocy
potrzebowałam. Wydawało mi się, że tyle jest wokół osób bardziej
potrzebujących...
Mam teraz wrażenie, że w tym bohaterstwie był jakiś element pychy - wydawało mi
się, że mogę sama sobie ze wszystkim dać radę

[mamamonika]

Hmmmm...
Przeczytałam i uświadomiłam sobie, że w niektórych opisanych przez Was
sytuacjach ja nie proszę, tylko - wydaję polecenia... I moje dzieci też - nie
mają problemów z komunikacja werbalną . Jakoś nigdy by mi nie przyszło do
głowy czekanie, aż ktoś się domyśli, o co mi chodzi i czego mi potrzeba...
Prosić o pomoc (w kłopocie, trudnościach) też nie lubię, wolę wszystko
zorganizować i - właśnie - zlecić...
Muszę na ten temat sobie pomyśleć, stąd "nieuczesana" forma postu...

[dorotkak]

w zyciu prywatnym rzadko proszę, wolę sama sobie poradzić choćby z zagryzionymi
wargami i aż do płaczu, czekam, aż ktoś się domysli, żeby pomóc
w pracy uczę się prosić, zamist wydwać polecenia, wiem, że ktoś i tak musić
zrobić to o co poproszę, ale milej chyba jak go poprosze
Boga prosze o to na co nie mam wpływu - o zdrowie, spokój dla rodziny, dobre,
spokojne życie, od jakiegoś czasu nie proszę o nic konkretnego, tylko,że Bóg
prowadził nas spokojną ścieżką życia bo czy w większym czy mniejszym mieszkaniu
to obojętne

nie potrafię prosić

[wolanka79]

jak byłam dzieckiem prosiłam, o różne rzeczy, mamę o wakacje z mamą,
koleżankę, żeby się ze mną pobawiła, Pana Boga, żeby naprawił Barbie
zanim mama się dowie, że ją zepsułam. Z rówieśnikami i Bogiem nie
miałam problemów. Od dorosłych słyszałam "nie poniżaj się" i
wyrosłam w przeświadczeniu, że prosząc pokazuję słabość, jestem
gorsza. Moja córka też nie umie prosić, jak ją pytam czasami,
dlaczego mówi, że jej głupio prosić. A ma na myśli prośbę o
pozwolenie na obejrzenie bajki, zjedzenie batonika, czy pogranie na
komputerze. Smuci mnie to, ale nie potrafię rozwiązać tego problemu,
tłumaczę jej, że w prośbie nie ma nic złego, ale mała chyba wyczuwa,
że myślę inaczej To tak przyziemnie.
Z proszeniem Pana Boga o cokolwiek też mam problem. Od niedawna,
odkąd do Niego wróciłam. Wmawiam sobie, że w prośbie jest coś
nieszczerego, że to handel, że podświadomie myślę, że jak się
spełni... i w końcu, że nie potrafię poprosić szczerze. Nie wiem,
czemu tak jest, może to przez myślenie, że nie zasługuję na
jakąkolwiek łaskę?