Asertywny samarytanin ?

[mader1]

Nieraz rozmawialiśmy o asertywności, roztrzygając drobiazgi.
Ale tak ogólnie... Jak myslicie - czy chrześcijanin to powinien być ktoś
taki, kto "pozwoli sobie wejśc na głowę" ? Zbyt szeroko otworzy dom ?
Niby wiemy, że ma być dobry - mówimy dzieciom : bądźcie dobre. Ale mam
wrażenie, że dla kazdego jednak to co innego oznacza. Może to jest następny
problem, który tak naprawdę przekłada się na te wszystkie codzienne
roztrzygnięcia - podzielenie się kanapką, pomoc komuś konkretnemu,
przyniesienie zakupów, odwiedziny w szpitalu, zadzwonienie do babci,
przebaczenie koleżance.
Ale jak to jest z asertywnością - może chcrześcijanin powinien z niej
zrezygnować ? Może żeby być dobrym, miłosiernym samarytaninem nie powinien
mówić " nie" ?

[mama_kasia]

Miłosierdzie w pojęciu chrześcijańskim wynika z Miłości
Boga. Chrześcijanin jest miłosierny, bo przede wszystkim
Bóg go kocha i daje mu taką zdolność. Z tego bierze się
miłość do drugiego człowieka. Tak ja to rozumiem
Podobało mi się takie stwierdzenie, że być miłosiernym
to przekraczać ramy sprawiedliwości. I patrząc na to zdanie,
patrząc na to, ile sama otrzymałam od Boga, widząc rzeczywiście
Jezusa w drugim człowieku, muszę w swoim sumieniu rozstrzygnąć,
jaka jest ta moja asertywność.
Czasami trzeba powiedzieć "nie" (nawet z miłości)

[minerwamcg]

> Czasami trzeba powiedzieć "nie" (nawet z miłości)

Oczywiście, że tak. Jeżeli pozwolę, żeby ktoś zwalił na mnie dodatkową robotę,
nauczę go tym samym, że praca polega na szukaniu jelenia, który ją za niego
wykona. Jeżeli rozdam całą pensję żebrzącym dzieciom - ich tatusiowie schleją
się większą niż zwykle ilością jabola, co utwierdzi ich w przekonaniu, że
wysyłanie dzieci na żebry jest ok. Jeżeli zbyt szeroko otworzę mój dom, oduczę
kilka osób samodzielnego radzenia sobie z życiem.
Kochać trzeba mądrze. Nie mówię, że nie trzeba pomagać osobom mającym kłopoty,
wspierać biednych, pocieszać strapionych. Przeciwnie, należy. Po to jednak mamy
rozum, żeby ta pomoc była skuteczna i nie odbierała naszym bliskim tego, do
czego mają prawo. Co z tego, że poświęcę cały wieczór na wysłuchiwanie lamentów
sąsiadki na nieczułych lekarzy (a jak jej mówią, żeby przy chorej wątrobie nie
żarła bigosu, to nie ma komu słuchać!), jak przez to nie będę miała czasu
posłuchać, co ma mi do powiedzenia własny mąż?
Kochaj bliźniego jak siebie samego. Nie bardziej.

[mama_kasia]

> Kochaj bliźniego jak siebie samego. Nie bardziej.

A jednak Jezus mówi także o oddaniu życia za drugiego człowieka

[elwinga]

Zawsze miałam poczucie, że Jezus też był dość asertywny.

[minerwamcg]

I to od małego )) Kiedy uważał, że powinien być w świątyni, nie zrezygnował z
tego, choć mógł przypuszczać, że Maryja i Józef będą się niepokoić. Wiele razy
bywało, że ludzie czekali na Niego - On jednak nie przychodził, bo chciał się
pomodlić w samotności.

[a_weasley]

minerwamcg napisała:

> Kiedy uważał, że powinien być w świątyni, nie zrezygnował z
> tego, choć mógł przypuszczać, że Maryja i Józef będą się niepokoić.

A dlaczego nie wziął ze sobą komórki?

Pomagać mądrze

[a_weasley]

minerwamcg napisała:

> Jeżeli rozdam całą pensję żebrzącym dzieciom

będziesz musiała swoje dzieci wysłać na żebry, żeby miały co jeść do kolejnej
wypłaty.
Tak poważnie, to od dawna przestałem dawać pieniądze osobnikom proszącym o
wsparcie, bo głodni. Natomiast, i owszem, zdarzało mi się takowych prowadzić np.
do dworcowego bufetu: proszę podać temu panu żurek z kiełbasą i jajecznicę, ja
płacę.

> Jeżeli zbyt szeroko otworzę mój dom, oduczę kilka osób samodzielnego
> radzenia sobie z życiem.

Podobnie jeżeli osobnika, który przegrał dwa związki pod rząd z własnej winy i
jeśli nie zmieni swojego postępowania, to przegra trzeci i każdy następny,
poklepiesz po ramieniu, przytulisz i powiesz "bo to zła kobieta była", też mu
nie pomożesz. Jakkolwiek dając mu - tak jak to robisz - to, czego potrzebuje,
zamiast tego, czego oczekuje, ryzykujesz ochłodzenie stosunków z osobnikiem.
Ale wszak jeśli ziarno rzucone w ziemię nie obumrze...

[dorotkak]

u mnie w domu staramy sie stosowac metode "Dac wedke zamiast ryby"
bo te 2zł, które damy żebrzącej osobie nic a nic nie zmienią w jej życiu
a jak pomogę znależć pracę, napisać cv, doradzić jak coś tanio kupić/ugotować
itd to może dam jej coś więcej
zawsze też można pomoć dzieciom odrobić lekcje, pozyczyć książkę to już nic nie
kosztuje

[magdalaena1977]

Dla mnie brak asertywności to taka zgoda na bycie zdominowanym przez innych, na
wejście sobie na głowę. Takie pomaganie nie dlatego, że się chce tylko dlatego,
że nie ma się śmiałości odmówić.
I moim zdaniem nic to nie ma do bycia miłosiernym czy miłującym bliźniego.
Dobrym trzeba być dobrowolnie, z własnej inicjatywy.
A asertywność może oznaczać niezgodę na działanie wbrew prawu, na krycie
romansującej koleżanki przed jej mężem.

Patrzeć dalej

[rycerzowa]

Wydaje mi się, że trzeba umieć "być dobrym".
Znaczy się - "patrzeć trochę dalej", mieć na względzie konsekwencje swojego
uczynku, który na pozór jest "dobry", a może narobić szkody, przykrości, nawet zła.
Po owocach trzeba poznawać.

1. Przykład sprzed lat: Po jakiejś klęsce żywiołowej w jednej z prowincji Indii,
ruszyła pomoc międzynarodowa - żywność, dużo zywności. Skutek był taki,że w tym
rejonie zupełnie upadło miejscowe rolnictwo, czego konsekwencją była klęska
głodu w o wiele szerszym, niż poprzednio zakresie.

2. To chyba we Wrocławiu ogłaszano z ambon, by nie dawać pieniędzy żebrzącym
dzieciom. Pozornie - dziwne, bo jak tu nie ulitować się nad dzieckiem, które boi
się wrócić do domu bez pieniedzy? A jednak słuszne, bo ten sposób "zarabiania na
życie" oznaczał demoralizację dorosłych i krzywdę dzieci.

3. I drobnostka: Jedziemy z córką-studentką tramwajem, wchodzi starszy pan, na
moje oko jeszcze całkiem do rzeczy. Ale nie na oko córki, i ta zrywa się
natychmiast, by ustapić mu miejsca. Oj, młodziutkiej kobiecie nawet do głowy nie
przyjdzie, jaką facetowi wyrządziła przykrość!Od razu jakby mu 20 lat przybyło!

Bycie asertywnym nie oznacza bycie egoistycznym. Nie pozwalam ci wchodzić
sobie na głowę, byś ty nie nauczył się wchodzić innym na głowę, wykorzystywać
ich, krzywdzić.
Chrześcijanin w swoich "dobrych uczynkach" powinien mieć na względzie nie tylko
swoje własne zbawienie, ale również zbawienie innych.
Mówiąc trochę humorystycznie, jeśli "dawać, dzielić się" jest takim wielkim
dobrem, takim szczęściem , to dlaczego innych bliźnich mamy pozbawić tego
szczęścia?

[minerwamcg]

No i tu Rycerzowa powiedziała dokładnie to, o co mi szło. Że pozwalając innym
włazić sobie na głowę, w rzeczywistości robię im krzywdę. Sobie też zresztą

Co zrobic ze wscibską sąsiadką?

[sion2]

No to moze mi powiecie jak sie zachowac w nastepujacej sytuacji: mamy taka
sąsiadkę (mieszkamy w domkach z ogrodami, kobieta sędziwego wieku (po 70.),
sprawna umyslowo i fizycznie, jeszcze dawna przyjaciolka mojej sp. babci. Ta
pani jest osoba zyczliwa, pogodna, mądrą ale... stanowczo za bardzo interesuje
sie tym co sie dzieje w naszej rodzinie. Ona nie jest samotna - mieszka z
caorka a na przeciwko mieszka syn z rodzina, syn jest bardzo bogaty, jej
niczego nie brakuje. Pan X ma zwyczaj dzwonienia do nas, nagabywania w
kosciele/sklepie/ulicy - gdziekolwiek spotka osobe z mojej rodziny i
dokladnegoi wypytywania sie co sie dzieje u nas:
- jak mama? a jej choroba x? a co lekarz powiedzial?
- jak Kasia? a operacja? a noga prawa? a noga lewa? a pracuje teraz? a kto
zaplacil za operacje? co lekarze mowia?
- u Bartka wszystko dobrze? pracuje? a zona jego?
- a tata zadowolony z pracy? a on cie wozi na te rehabilitację teraz?

podalam zestaw pytan z wczorajszego telefonu pani X do mnie.
mnie juz szlag trafia - kobieta jest mila, byla znajoma babci, jest w wieku
domagajacym sie szacunku, na pewno nie ma zlej woli...
jednoczesnie wszystko powtarza swemu synowi i on potem zaczepia np. moja mame
na ulicy i o cos ją zagaduje...

poradźcie jak mam sie zachowac, co zrobic? myslalam juz o powiedzeniu jej
wprost, w twarz "nie życzę sobie wypytywania takiego" albo "to moja prywatna
sprawa" ale wiem ze to by spowodowalo jej przykrosc i pewnie obrazenie sie
myslalam zeby moze pogadac z jej synem kiedy ze my bardzo szanujemy panią X,
jego matke ale zeby z nia porozmawial delikatnie zeby przestala tak nas
wypytywac...

no i co byscie zrobily?

[addria]

Starsza pani pewnie pyta z troski i sympatii do Was Może mówcie częściej,
przpraszam, nie mam teraz czasu, spieszę się, następnym razem porozmawiamy,
itp. A jeśli faktycznie jest to a takie uciążliwe, to najlepiej byłoby
delikatnie porozmawiać z synem, niech on zadziała. Radyklanych rozwiązań bym
się tutaj wystrzegała, proponuję zadziałać delikatnie, acz z pomysłem.

Co do chrześcijańskiej asertywności, to pełna zgoda z Minerwą, Rycerzową i
Weasleyem.

[nordynka1]

też mam taką sąsiadkę
spotkamy się na korytarzu i zawsze się mnie pyta - a gdzie pani teraz idzie? a
gdzie córeczka? a pracuje pani? a to a śmo..
Jest starsza i samotna. Lgnie do ludzi - często widuję ją, jak zagaduje
godzinami panią co zamiata liście na parkingu. Mówiła mi kiedyś, że chodzi na
kółko różańcowe - bo przynajmniej z kimś pobędzie. Ale męczy nas swoim
wścibstwem. Nauczyłam się odpowiadać na pytania krótko i bez wgłębiania się-
"idę do sklepu, Anielka u dziadków, pracuję" koniec . I uciekam bo " się
spieszę".

Kiedyś kolega ze wspólnoty opowiadał mi takie zdarzenie - chłopak,
chrześcijanin, został uderzony przez osobę, która wiedziała o jego wierze.
Oddał cios, porządnie, ale raz. Napastnik pyta "ty, chrześcijanin mnie bijesz
zamiast nadstawić drugi policzek?" usłyszał odpowiedź "Właśnie dlatego że
jestem chrześcijaninem dostałeś tylko raz".

[minerwamcg]

> Kiedyś kolega ze wspólnoty opowiadał mi takie zdarzenie - chłopak,
> chrześcijanin, został uderzony przez osobę, która wiedziała o jego wierze.
> Oddał cios, porządnie, ale raz. Napastnik pyta "ty, chrześcijanin mnie bijesz
> zamiast nadstawić drugi policzek?" usłyszał odpowiedź "Właśnie dlatego że
> jestem chrześcijaninem dostałeś tylko raz".

Jak powiedziała pewna zakonnica, kiedy ją zapytali, czemu chodzi na kurs
samoobrony, "bo trzeciego policzka już nie mamy".

[mama_kasia]

W zasadzie zgadzam się z Wami, co do mądrego pomagania, do
odmawiania, ale chciałabym jednak podkreślić, że nie zawsze
nasza mądrość jest Bożą Mądrością. Czasami tłumaczymy się
z braku naszych dobrych uczynków tym, że nie, bo... dla czyjegoś
dobra, bo moje dzieci, bo dla mojej rodziny.
Jednak myślę, że generalnie chrześcijanin powinien mieć otwarte serce
aż do oddania życia, aż do przekroczenia ram sprawiedliwości,
ludzkiej mądrości. Wiem po sobie, że to nie jest łatwe, że często
daję tylko kawałek chleba, bo myślę o moich dzieciah, które może
za chwilę będą go potrzebowały. To jest bardzo ludzkie i naturalne, ale
myślę, że powinnam mieć przed sobą wzór świętości, żeby moć się do
niego zbliżać. Św. Franciszek oddał wszystko. Bogatego młodzieńca
Jezus z jutrzejszej ewangelii (w KK) prosi, aby oddał wszystko.
Naprawdę trzeba mieć otwarte serce, i uszy i słyszeć wezwania Boga.

[nordynka1]

Kasiu Ty zawsze wyłowisz jeszcze coś i wywołasz mnie do odpowiedzi - przy
wątku "rodzice -dzieci" było tak samo

Masz rację. Ta moja sąsiadka i jeszcze kilka osób z bloku są dla mnie wyrzutem
sumienia; modlę się za nich, ale czasem przychodzi do mnie myśl, że może przez
nich Pan chce abym świadczyła miłosierdzie. Nigdy nie mam na to czasu. Ba -
nigdy nie mam czasu na to , by się nad tym zastanowić, by to przemodlić. Zdaje
mi się, że po prostu nie mam dość odwagi, by na modlitwie to zacząć rozeznawać,
bo jakby się okazało, że Bóg chce bym z tymi ludźmi była jakoś
więcej...Powiedzieć sąsiadce, że nie mam czasu jest mi łatwiej i wygodniej, niż
poświęcić jej np jedno popołudnie, i przyjść do niej na kawę. Inna rzecz że ja
naprawdę nie wiem jakbym sobie z czasem poradziła - bo choćby ta góra do
prasowania co mi tu leży od lipca jakoś zmaleć nie może, ale...Bóg jest Panem
czasu i wiem, ze jak ja się zgodzę, to On to tak zorganizuje , że by sie dało.
Cóż - mówiąc szczerze ten temat na modlitwie skrupulatnie pomijam. Tak mi to
wychodzi. I cos mi się zdaje że...że no nie wiem, zabiorę się za to czy co?
W każdym razie pod osąd sumienia poddam na pewno. Tak. No trudne to ale,
ale..ale nie widzę innego wyjścia.
Kasiu dziękuję.

[mader1]

no właśnie. ilekroć daję komuś swój czas, myslę o tych górach prasowania i
nieporządku, o którym w wakacje rozmawialiśmy...
Mam dużą rodzinę, dużo pracy, wstaję rano, kładę się spać późno... Ciągle "
góry" niezałtwionych rzeczy. Ale jednak codziennie czyste, wyprasowane ubranie
jest, codziennie obiad, kolacja... Naczynia jednak są zmyte, a łazienka (
dopraszająca się jednak posprzątana w jakimś czasie.

W moim domu rodzinnym był kurz, nie uprasowane rzeczy, córka ze swoimi
problemami, gdy zmarła sąsiadka osieracając córeczkę. To moja mama - ta od
kurzu i braku czasu dla mnie i na sen - zorganizowała sąsiadów,nie pozwoliła na
wmówienie małej, że jest do niczego, doprowadziła do zmiany opiekuna prawnego
dziewczynki, utrzymywała z nią kontakt, wspierała ją, z radością patrzyła jak
studiuje ( miała się do niczego nie nadawać) i była gościem honorowym na jej
ślubie...
Czy dobrze zrobiła. Uratowała ją, a parę razu nie miała czasu dla nas. Skąd
mogła wtedy wiedzieć, że tak powinna robić ? Że jej działanie zaowocuje w
jednym miejscu, a w jej rodzinie nie spowoduje szkody. Działała po omacku. I
patrzyła na te stosy prania ...

[nordynka1]

wydaje mi się że wchodzimy na teren w którym nie ma już jasnej reguły dla
wszystkich - tzn jest, jest nią miłośc bliźniego, ale w sercu każdego z nas z
osobna to może oznaczać co innego. I każdy musi rozeznać sam na sam z Bogiem,
co jest większa miłością - oddać swój czas sąsiadce, czy rodzinie. Rozum
rozumem i ludzka roztropność też ma swój głos, ale Bóg nas wzywa do
przekraczania ram ludzkiego prawa. I jak to ma wyglądać w moim życiu, winnam
zdecydować w sercu, w rozmowie z Nim.

[mader1]

rozumowo podzielając poglądy osób piszących do tej pory, czasem sama
zastanawiam się, czy zbyt łatwo się nie usprawiedliwiam.
Nie mówię tu o żebrzących na ulicy dzieciach, o tym wszyscy już wiedzą.
Ale o tym, ze gdy zdarzało mi się dać to, czego właściwie w tej chwili nie
miałam (?), a właściwie wydawało się, że po ludzku nie mam, działo się coś
bardzo dobrego.

Patrzeć dalej - i kalkulować

[rycerzowa]

Dawanie czegoś innym, w sensie tzw. dobrego uczynku, zwykle oznacza jakieś
poświęcenie, zrezygnowanie z jednej wartości na rzecz innej.
Problem chyba w tym, by ta wartość uzyskana stała wyżej w hierarchii wartości od
tej utraconej. Najczęściej czuje się to intuicyjnie, ale czasem trzeba
zewyczajnie przekalkulować.
Na pewno porządek w domu to nie jest coś, czego warto żałować, gdy chodzi o
dobro osieroconego dziecka.
Ale jeśli rozdasz pensję ubogim z parafii, to każdy ubogi zyska 20 gr, czyli
nic, a twoje dziecko zostanie bez jedzenia, butów, książek.
Tymczasem zadbane, dobrze wychowane dziecko też jest darem dla innych.

Jakże często słyszymy zarzuty wobec Kościoła, że "posiada majątek", zamiast
rozdać wszystko ubogim.
Rozdać jest łatwo - każdemu po pół grosza wypadnie.
Jednocześnie przecież wymaga się od Kościoła konkretnej pomocy matkom samotnym,
upośledzonym, starcom, wymaga się dbania o zabytki i działań na wielu innych
polach, wymagających środków jak najbardziej materialnych.

Czyli powtarzam się - trzeba umieć mądrze "dawać".

Po owocach...

[mader1]

Właśnie dziś przeczytałam coś :
wiadomosci.onet.pl/1442152,242,1,1,kioskart.html

[mama_kasia]

"Dzieje się tak dlatego, że według Hausera zasady moralne nie są zesłanymi z nieba nakazami ani rezultatem jakiegoś racjonalnego namysłu. -----W wydanej niedawno książce "Moral Minds" Hauser pisze, że ludzie dysponują zakodowanym w toku wielu milionów lat ewolucji uniwersalnym zmysłem moralnym."

Jak najbardziej dysponują, tylko że my - chrześcijanie wierzymy,
że ten "uniwersalny zmysł moralny" to Dekalog wyryty w sercach ludzkich przez Boga