Bibuła na kolorowej wstążeczce

[yanga]

W zeszycie obłożonym w szary papier z nalepką. Do każdego przedmiotu
była inna wstążeczka. Na klejeniu tych wstążeczek i obkładaniu
zeszytów i książek spędzało się ostatni dzień wakacji.

[luccio1]

Miałem już (Kraków, lata 60.) plastykowe okładki na zeszyty - do każdego
przedmiotu inny kolor.
Do książek były drukowane okładki papierowe ("Poczet Królów Polskich" Matejki,
herby miast, grzyby, twarze najsłynniejszych pisarzy polskich...).

[yanga]

No bo Ty, Luccio, jesteś ode mnie znacznie młodszy. A z tymi
wstążeczkami to faktycznie był szpan, nikt tego nie wymagał. I żaden
szanujący się chłopak za Chiny Ludowe nie wieszałby bibuły na
wstążeczce, to typowo damska moda była.

[luccio1]

Co do tytułowej bibuły:
nikt w żadnej ze szkół, do których chodziłem, nie wymagał, żeby była połączona
wstążeczką z zeszytem - wystarczało, że się jej nie gubiło.

Podobnie - mimo wymagania tu i ówdzie, aby pisać kolejne numery lekcji, i
koniecznie słowo "temat" - panowała dowolność w sposobie podkreślania i w ogóle
zaznaczania w zeszycie treści istotnych.
Nikt nigdy nie wymagał szlaczków itp. rzeczy.

Kiedy byłem już lata od szkoły, dowiedziałem się ze zdumieniem, że szlaczki w
zeszytach do poszczególnych przedmiotów są mile widziane na Akademii
Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej (dawniej po prostu: Wyższa Szkoła
Pedagogiczna w Krakowie). [Tak było przynajmniej w latach 80. - tuż po
wprowadzeniu stanu wojennego].

[ewa9717]

Pewnie ze nikt nie wymagał bibuły na sznurku czy wstążeczce, to się
robiło z własnej woli, moze moda taka była? I tę wstązeczkę
przymocowywało się ozdobnymi nalepkami i do zeszytu, i do bibuły.
Chodziłam do szkoły w tych samych latach co luccio1, też pamiętam
papiery z portretami królów, były i papierowe serie malarskie,
kwiatowe, pewnie jakieś inne.
Był tez taki rok (moze kole 1967?), ze ktoś chyba w kuratorium
wyczytał, ze zielone uspokaja i moja szkoła zazyczyła sobie
zielonych okładek na wszystko. To dopiero było! Bo młodzieży
przypominam, że nie można było po prostu pójść do sklepu i kupić,
zielonych okładek zwyczajnie nie było lub bywały rzadko.

[luccio1]

ewa9717 napisała:
> Był tez taki rok (moze kole 1967?), ze ktoś chyba w kuratorium
> wyczytał, ze zielone uspokaja i moja szkoła zazyczyła sobie
> zielonych okładek na wszystko. To dopiero było! Bo młodzieży
> przypominam, że nie można było po prostu pójść do sklepu i kupić,
> zielonych okładek zwyczajnie nie było lub bywały rzadko.

Dwie pierwsze plastykowe okładki na zeszyty, zielone i przeświecające, kupili mi
Rodzice w połowie kl. I - chyba na Boże Narodzenie 1961 (pierwsze zeszyty z kl.
I, zachowane, są obłożone w herby miast). Przez te okładki można było przeczytać
przeznaczenie zeszytu, tj. czy jest do polskiego, czy do rachunków, napisane na
jego okładce.
Druga seria okładek, jaką dostałem, to był przełom kl. IV/V - czyli rok 1965.
Te były już nie przezroczyste - a że nijak nie dawało się przykleić do nich
naklejek (odpadały), musiałem zapamiętywać po kolorach raz na zawsze,
kolor-przedmiot (w tym układzie aż do końca liceum "zeszyt przedmiotowy" do
polskiego nosił okładkę zgniłozieloną; zeszyt do matematyki [w liceum: do
algebry] - okładkę koloru musztardowego z groszkową nierówną powierzchnią;
zeszyt do fizyki - okładkę brązową; obie zielone okładki przeświecające nosiły
zeszyty do angielskiego i rosyjskiego - można było rozróżnić je i po podpisach i
po tym, że zeszyt do angielskiego zawsze był grubszy; reszta zeszytów nosiła
okładki kupne papierowe z nadrukami typu grzyby, pisarze... bliżej matury
przeszedłem na obkładanie zeszytów dwoma arkuszami papieru śniadaniowego, co w
moim przekonaniu wyglądało szlachetniej).
Te okładki posłużyły mi jeszcze przy zeszytach do notatek z poszczególnych
przedmiotów na początku studiów - zanim nie zacząłem pierwszych samodzielnych
pracek historycznych, do których zbierałem już materiał robiąc notatki na
fiszkach układanych w dokładnie opisanych kopertach (studia odbywałem w epoce
"przedkomputerowej").

[jolunia01]

ewa9717 napisała:

> Był tez taki rok (moze kole 1967?), ze ktoś chyba w kuratorium
> wyczytał, ze zielone uspokaja i moja szkoła zazyczyła sobie
> zielonych okładek na wszystko. To dopiero było! Bo młodzieży
> przypominam, że nie można było po prostu pójść do sklepu i kupić,
> zielonych okładek zwyczajnie nie było lub bywały rzadko.

Ha, ha, ha!!! Później też nie było. W 1974 roku, w liceum, dostałam
dwóję z geografii, bo chociaż podręcznik i zeszyt
były "prawomyslne", to atlas był w niebieskiej okładce.

Dawne zeszyty

[luccio1]

Obłożone albo nie - wyglądały w porównaniu z dzisiejszymi jak "szare myszki" w
zestawieniu z pięknymi, wystrzałowo ubranymi dziewczynami.
Miały jednak jedną wielką przewagę: papier wewnątrz szarych, byle jak
zadrukowanych okładek.
Był to papier piśmienny satynowany klasy III, do którego atrament doskonale
przylegał, nie rozlewając się i nie wsiąkając.
Jako że wciąż jeszcze wykonuję różne notatki wiecznym piórem na papierze, w
ciągu kilku ostatnich lat dokładnie wypatroszyłem moje stare zeszyty, wycinając
strony nie zapisane i preparując z nich fiszki.

[horpyna4]

Były też zeszyty z papieru kl. V, nieco tańsze. Papier żółknący i
ciut siąkliwy.

[luccio1]

Najlepsze były z Jeziorny, najgorsze - z papierni w Kluczach k. Olkusza. Gdzieś
pomiędzy tymi skrajnościami Wrocław, Strzegom, Gdańsk...

[minerwamcg]

Pamiętam bure bruliony 96 kartek z napisem na okładce "Strzegom". Zawsze
dopisywałam do tego "i pilnujom".

[luccio1]

Mam też zeszyt, zszyty własnoręcznie przez Tatę z kartek A 4, kupionych jako
"papier maszynowy".
Ta produkcja domowa to koniec r. 1955. Zeszyt mieści notatki kronikarskie we
własnoręcznie wyrysowanych przez Tatę rubrykach dziennych - lata 1956 i 1957
(wkrótce po tym, jak pojawiłem się na świecie).

[luccio1]

Jak pamiętam, żaden z "kupnych" zeszytów nie miał w tamtych czasach
wydrukowanego marginesu - a wymagano.
Trzeba było strona po stronie kreślić od linijki: albo ołówkiem zwykłym, albo
czerwonym.
Zależało od nauczyciela, czy wystarczyło stopniowo, wyprzedzając zawsze notatki
o kilka stron, czy też cały zeszyt od razu, zanim się go zainaugurowało.

[ewa9717]

Najczęsciej rzeczywiscie marginesów nie miały, ale nie mozesz
twierdzić, że zaden nie miał, owszem, miewały. Mam kilka swoich
dyktand i wypracowań z lat sześcdziesiątych, kartki mają marginesy:
cieniutkie linie czerwone i fioletowoniebieskie.

[minerwamcg]

Prawda! Były zeszyty z gotowymi marginesami. Szesnastokartkowe w szeroką linię
:) Nie mam pojęcia, po kiego grzyba takie były, ale były. Pewnego razu zawzięłam
się, że nie będę rysować marginesów - i mój zeszyt do polskiego w ósmej klasie
składał się z siedmiu czy ośmiu takich szesnastokartkowców złożonych do kupy.
Moja kochana ś.p. wychowawczyni biorąc toto do ręki przyglądała mi się z troską
- "czyś ty czasem na głowę nie upadła, moje dziecko?"

[luccio1]

Tak jak sobie teraz przypominam:
w tej szkole, w której robiłem klasy I-IV, nikt nie mówił słowa o
marginesach, nikt ich nie wymagał.
Spotkałem się z tym wymogiem nagle, zacząwszy klasę V w nowej szkole
(zmiana szkoły wyniknęła ze zmiany rejonu w następstwie
przeprowadzki; zresztą, w tej nowej szkole spotkałem znacznie
lepszych nauczycieli - kilkoro z nich było przed wojną profesorami
gimnazjalnymi).

[luccio1]

Pamiętam też, że gdy nie dało się kupić zeszytu o wymaganej grubości, trzeba
było kilka cieńszych zszywać razem.
Mam zeszyt do matematyki (VI kl. podstawówki, r. 1966/67), zszyty przez Mamę z
trzech zeszytów kratkowanych po 32 kartki (w sumie wychodziło prawie 100 - tyle,
ile żądał nauczyciel).

[ewa9717]

No ale to już indywidualny wyskok faceta. Nigdy nie widziałam, zeby
ktoś kazał zszywać zeszyty. Owszem, byli tacy, którzy do zapisanego
dołączali w tej samej okładce nowy, ale to z tego wzgledu, zeby w
razie czego (nikt nam nie zapowiadał klasóweczek i sprawdzianów)
mieć wszystko pod ręką :-)))

[horpyna4]

Owszem, bywali nauczyciele, którzy wymagali zeszytów dokładnie
takiej, a nie innej grubości. I niestety w latach pięćdziesiątych
była to normalka, że za brak zeszytu o jedynie słusznej grubości
dostawało się dwóję. A że przed rozpoczęciem roku trudno było
przewidzieć wymagania wszystkich nauczycieli, to przez pierwsze
kilka dni września w sklepach papierniczych były kilometrowe kolejki
dzieciaków. Takich zakupów nie robili rodzice, smarkacz dostawał
wyliczone grosze i zasuwał do sklepu. No i pojawiał się problem, jak
po godzinnym odstaniu okazywało się, że nie ma zeszytów żądanej
grubości z papieru klasy V, tylko droższe, klasy III.

Przybory kreślarskie

[luccio1]

W VII klasie dostałem "w spadku" od Taty prawdziwy przybornik kreślarski z
cyrklami, zaopatrzonymi w wymienne końcówki do grafitu ołówkowego i do tuszu, z
cyrklami z samymi tylko ostrymi nóżkami...
Już w kl. VIII rysowałem nim z zapałem w zeszycie do geometrii (mieliśmy mieć
osobny - gładki!).
Razem z przybornikiem dostałem - też ze "zrzutu" dokonanego przez Tatę - trzy
ołówki automatyczne na grafity różnej średnicy (najcieńszy: 1,3 mm, dziś nie do
dostania; do dziś korzystam z zapasów zrobionych 50 lat temu przez Tatę);
dostałem też przezroczystą plastykową linijkę z czarną linią poprowadzoną według
dłuższej osi symetrii - pomocną przy prowadzeniu prostych równoległych, i dwie
takie same ekierki: jedną na pół prostokąta, drugą na pół kwadratu.
Tylko kątomierz miałem nieprzejrzysty - za to metalowy.