Hej, bardzo Ci dziekuje, ze odpisujesz tu na moje posty. Nie pisze o
wszystkich bolaczkach na naszym forum, bo tam juz coraz mniej mam karmiacych i
pewnie odezwalaby sie rzesza takich, ktore bylyby za odstawieniem z marszu.
Jest, niestety, troche tak, ze dlugie karmienie powoduje, ze jestesmy jako
kobiety ciagle wystawiane na jakies proby - przede wszystkim na komentarze
bliskich, ze warto skonczyc z piersiowaniem. Mam wrazenie, ze rodziny z obu
stron, kiedy tylko skarze sie na klopoty z Paulisia, upatruja problemu wlasnie
w karmieniu. No i jak tu nie miec kryzysu, gdy juz samemu ma sie dosyc.
Pojawiaja sie oczywiste mysli - pewnie caly swiat do kola ma racje.
Tylko ze ja, idac za glosem intuicji, raczej chce mala jeszcze pokarmic.
Tak sobie myslalam, co Ci napisac, i nasunely mi sie slowa podziwu, ze dajesz
rade z dwojgiem dzieci ze stosunkowo niewielka roznica wieku. I to przy ich
zywotnosci, braku snu w ciagu dnia... No i piszesz, ze sie nie poddalas, majac
kryzys przy synu. Ja na mysl o drugim dziecku mam scisk zoladka, a planujemy
przeciez miec chociaz dwojeczke... no i tez nie chce czekac z tym do
emerytury
(mam 31 lat).
Chetnie poslucham (poczytam)jakichs Twoich refleksji zwiazanych z karmieniem.
Na co mam sie jeszcze przygotowac? Jak to jest - czy dziecko dorasta do
odstawienia???
Pozdrawiam bardzo cieplo
