NIE

[uhu_an]

własnie powiedziałam bliskiej osobie NIE! dla wlasnego dobra! czuje
sie....dziwnie. nigdy wczesniej przeciez tego nie robilam. zawsze bylo TAK-
by kogos nie urazic, 'przypodobac sie', spelnic czyjes oczekiwania.
Pojawilo sie wyjscie awaryjne, ktore poprawiloby mi moja sytuacje- mozna by
powiedziec, ze wilk bylby syty i owca cala- ale stwierdzilam, ze
kategorycznie NIE.
w tym momencie sie zastanawiam, czy dobrze zrobilam? serce mowi mi, ze tak,
ale czy znow nie dzialam na zasadzie "wszystko albo nic"? czy nie umiem isc
na kompromisy?
az znow popadam w poczucie winy. Dziwne to wszystko.

[konstatacja]

Dobrze zrobilas chociazby ze wzgledu na praktyke. Pocwiczylas sobie. A jesli
nawet zrobilas blad - to co? W czym jest lepszy blad uleglosci od bledu
niewlasciwego postawienia sie?
Nie przejmuje sie, jesli tej osobie naprawde na tobie zalezy, przelknie.

[jowialna]

dawno mnie nie bylo, ale wpadlam kontrolnie i co widze :) temat- woda na moj
mlyn
ja z kolei mam inny problem- nigdy nie robie nic, zeby sie komus przypodobac :)
zawsze robie tak, zeby mi bylo po drodze; oczywiscie sa sytuacje, gdy moge
nieba przychylic, w ogien skoczyc, ale bez przesady, to musi byc sytuacja
wyjatkowa i osoba tez wyjatkowa
jako typowa jedynaczka wychodze z zalozenia, ze nikt sie mna nie opiekuje, wiec
sama sie musze troszczyc o swoje sprawy i dlatego, jesli cos mi nie pasuje to
tego nie robie; zyje sobie w zgodzie z wlasnym sumieniem, bo wierze w proste
zalozenie: jesli cos sie robi wbrew sobie to wczesniej czy pozniej to z nas
wylezie- w formie chorob, zaburzen, czy zwyklych pryszczy na twarzy :0 wiem, ze
brzmi to beznadziejnie i za malo miejsca, zeby tu wszystko wyjasnic, ale taka
jest prawda; kiedy organizm sie stresuje/ a stresuje sie, gdy robi cos wbrew
sobie/ spada jego odpornosc/ jakas tam chemia sie wytwarza itd- ostatnio
czytalam badania naukowcow o nowotworach i sie potwierdza/i podatny jest na
infekcje, bezsennosc, bole brzucha, biegunki itd to czeste przypadlosci,
chopciaz skrajne przypadki
ja przez lata walczylam z twarza ;) mialam jakies koszmarne wypryski,
przeczytalam wowczas mase ksiazek, opracowan, badan itd i dopiero, gdy
stwierdzilam, ze to moje zycie, nikt go za mnie nie przezyje, nigdy nie
zadowole wszystkich, a kazdy oczekuje czegos innego,dopiero, gdy stwierdzilam
skrajnie samolubnie, ze bede robic to na co mam ochote / oczywiscie nie
buntowniczo, ale planowo, sama decyduje, sama biore odpowiedzialnosc, nie
pakuje sie w niewygdne sytuacje/ wszystkie te syfy zniknely :)
i tak sobie zyje, bo zal czasu na dyplomacje, jasne sytuacje sa najlepsze,
szczerosc to podstawa- takze wobec siebie
wielka egoistka ze mnie, ale coz, taki jest fakt- jestem dla siebie
najwazniejsza osoba na swiecie, tak samo, jak inni sa dla siebie, na kolejnych
miejscach w hierarchii waznosci sa kolejni ludzie
zastanow sie, czyy maly egoizm / zwany modnie asertywnoscia ;)/ nie jest
lepszym rozwiazaniem, niz wyrzuty sumienia
pozdrawiam

[uhu_an]

kiedys slyszalam taka sentencje: tylko egoisci sa zdrowymi ludzmi.
napewno cos w tym jest.

> zastanow sie, czyy maly egoizm / zwany modnie asertywnoscia ;)/ nie jest
> lepszym rozwiazaniem, niz wyrzuty sumienia
i tu tez jest problem he he

ja mam wyrzuty sumienia za wszystko. po podjeciu tej decyzji myslalam, ze tak
czy siak, jest tak samo. zastanawialam sie co mnie zabije czy poczucie winy ,
ze nie powiem TAK, czy za sprzeciwienie się.

Pochrzanione na maxa. i tak zle i tak nie dobrze.

[jowialna]

wiesz co, trudno tak radzic, gdy sie nie wie o co chodzi ;) moze tak
asekuracyjnie napisze: jesli ma sie pewne kwestie przeyslane, wie sie, czego
sie chce, a czego nie, albo przynajmniej wie sie, dokad chce sie dojsc to
latwiej jest podjac decyzje tak czy nie; po prostu- jesli jakas decyzja nie
bylaby zgodna z ta obrana linia to jest na nie, jesli nic nie zmieni w naszych
planach albo nam pomoze- jest na tak
inny sposob- jesli ma sie watpliwosci lepiej sie wycofac, a decyzje na tak
podejmowac tylko, gdy jest sie pewnym
brzmi, jak jakis rachunek prawdopodobienstwa :)

[inna.basia]

Niestety, też cierpie na to samo. I tak źle i tak niedobrze - powiem "tak",
czuję się źle, bo robię to coś wbrew sobie, powiem "nie" - mam wyrzuty
sumienia. Że wywalczyłam. Przecież wszyscy powinni w lot zgadywać jaki jest
stan mojej duszy i jak o mnie zadbać ;-)
Chciałabym nie musieć aż tak bardzo starać sie być zdrową egoistką.

[jowialna]

tak sie zastanawiam i az sie przerazam, ze taka ze mnie egoistka :)
ale zycie mi niezle dalo w kuper, teraz jest, jak skala ;) nic mnie nie ruszy,
bo......tak naprawde na niczym mi nie zalezy- to znaczy zalezy, jasne, zalezy
mu na moim Misiaczku, ale gdyby go nie bylo dalabym rade, zalezy mi na pracy,
ale gdybym ja stracila to tylko by mi ulzylo ;), dzialam na zasadzie 'wszystko
do przezycia jest', choroba i potem smierc mojej mamy nauczyly mnie, ze
czlowiek w zyciu wszystko zniesie, a i tak niewiele od nas zalezy, dlatego
zwisa mi, co ludzie / a szczegolnie Ci, ktorych nie znam i od ktorych nic nie
zalezy/ o mnie pomysla, nie marnuje czasu na znajomosci, ktore nie przynosza
zadnych pozytywow/ i nie mam na mysli kwestii typu: ten ktos ma znajomosci to
mi zalatwi prace albo ten ktos jest bogaty to mi cos kupi/
przez wiele lat slyszalam od mojego ojca-alkog=holika, ze sie do niczego nie
nadaje, nadal zreszta slysze ;) ale juz mnie to nie interesuje, zabrzmi to
przerazajaco,a le on juz zycie ma za soba, ja przed soba, on swoje spieprzyl,
ja nie dopuszcze do tego, zeby moje tez bylo spieprzone,
kiedys nasz wielki poeta Krasinski napisal: nie ma tgo zlego, co by na dobre
nie wypadlo i ja sie tego trzymam; pomysl sobie tak: tos sie obrazil za to, co
powiedzialas, albo ze czegos nie chcialas zrobic- znaczy, ze tak naprrawde mu
na tobie nie zalezalo, raczej zalezalo mu na tym, ze cos dla niego zrobisz- nie
warto zatem sie martwic taka osoba
zakrecone to wszystko :)
ale mam wrazenie, ze ja- DDA dobrze sobie poradzilam i nadal radze z moja
DDAwoscia :) kiedys sie strasznie balam o to, co ludzie o mnie pomysla, teraz
mi zwisa, jednym uchem wpuszczam, drugim wylatuje ;)
zycie egoisty jest piekne ;)

[wera11]

I ja się pod tym obiema "ręcamy" podpisuję,
chociaż kompletnie nie uważam się za egoistkę...
mnie się to raczej kojarzy z optymizmem.
Jak zwał tak zwał...
życie jest piękne, oj piękne.

[nikas10]

Wczoraj udało mi się samej sobie powiedzieć NIE. Nie rzuciłam wszystkiego i nie
pojechałam bo ON tego chciał. To nie JEMU powiedziałam NIE tylko sobie. Dziś
jestem z tego zadowolona. Znowu zaczynam siebie szanować. Czy Wy także macie
czasem uczucie,że się nie "szanujecie"? Postępujemy tak aby zadowolić otoczenie
robimy bo ONI tego chcą. Każdy kolejny dzień jest dla mnie dniem walki. Ale
trwam.Jakoś.

[wera11]

Wolno nam mówić NIE, wolno nam mieć swoje zdanie.
Zaczynasz doceniać siebie, swoją wartość i trzymaj tak dalej.
Nie twierdzę, że to łatwe.
Moje życie to nieustanna walka.
TAK, NIE, NIE, TAK i tak w kółko.
Uważam to za całkiem normalne.
Jeśli mówię NIE to wtedy myślę, że tak będzie najlepiej.
Miewam opory, a jakże, lecz z czasem jest ich coraz mniej.
Stwierdzam co się stało to się nie odstanie i tyle, żyję dalej.
Staram się zmieniać jakoś w jakość.
Jakością jest dla mnie samozadowolenie.

[pige0n]

mysle, ze jesli sie samego siebie szanuje / np. przez odmowe czyjejs prosby/ to
ludzie tez automatycznie nabieraja szacunku.