wymarzone dziecinstwo/Woititz

[48xmax1]

Wlasnie chce te ksiazke kupic. Wymarzonego dziecinstwa nie mialam, to pewne.
Ale dlaczego tak bardzo sama chcialam miec dziecko? Mam corke i widze z jej
zachowan, ze mimo staran przeogromnych z mojej strony, cos w jej doroslym
zyciorysie chyba szwankuje. I mam pretensje do siebie, ze to moje bledy, ze
to moja wina. Ale dlaczego wielu z nas tak bardzo pragnie miec dziecko,
dzieci po tym wszystkim, co nas samych spotkalo? I czy da sie uniknac
przeniesienia pewnych obciazen na dziecko/dzieci? Jak sobie z tym radzicie?

[obietnica.poranka]

A ja dziś tu i teraz się zastanawiam czym jest wymarzone dzieciństwo? Może mi
to ktoś wyjaśnić?

[48xmax1]

Dla mnie to byloby tak spontanicznie na ten moment: bez walki o jedzenie i
miejsce przy stole, o mozliwosc powiedzenia matce,ojcu ciotce... o sprawach,
ktore przerastaja dzieciecy umysl bez obawy wysmiania,zdrady,niedyskrecji,bez
poszturchiwan i rekoczynow,bez strachu,bez strachu, bez strachu - przed
najblizszymi,bez opowiadan jak to strasznie bylo w ich zyciu i ze "trudny"
charakter dziecka to ich dalszy dopust zyciowy i bez walk miedzy matka i ojcem
o zdrady, nieodpowiedzialnosc, ktorych jestes swiadkiem manipulowanym, ktoremu
ciagle wszyscy pokazywali plecy. To z drugiej strony pytania. A wiec do
poczatku: Dziecinstwo w ktorym mam miejsce spokojne przy stole w czasie
jedzenia w ktorym ojciec lub matka nie mowia, ze to juz druga kromka albo
plasterek wedliny na twoim talerzu, ze ktos robi ci kanapke do szkoly i pyta
czy nie jestes glodny , to co a nie wysyla na caly dzien szkolny bez jedzenia
zmuszajac na zadowolenie sie widokiem innych jedzacych i zapachow ze szkolnej
stolowki i pytania dlaczego nic nie jesz i wtedy mowisz, no juz nie pamietam
co, zeby wyjsc z twarza . Eh stare czasy. Pozdrawiam

[obietnica.poranka]

Ja się z tym wszystkim zgadzam, to Twój i mój punkt widzenia, sądzę, że Twoje
dziecko to wszystko miało, więc gdzie i w czym tkwi błąd? Może za mało z
naszymi dziećmi rozmawiamy? Może przegapiliśmy czas na rozmowy? Czy da się to
nadrobić? Znów pytania, mnóstwo pytań, eh.

[48xmax1]

Moze - mowie o moich problemach bylo np czegos za duzo a czegos za malo, moze
nie boly te rozmowy do konca szczere, zeby chronic dziecko, albo zbyt szczere
dla zbyt wzorowo prowadzonego dziecka. Kontakt z corka mamy, "idealny", ale
widze coraz dokladniej jej rozne reakcje lekowe to na studiach, to w pracy, to
jako kierowca, to jako matka. I nie mam ochoty drazyc bo nie mam przyzwolenia a
ona coraz czesciej wybucha. A poza tym nie wiem, jak byc powinno, bo intuicja i
ksiazki moga zawiezc. Czytanie poradnikow to moja zyciowa specjalnosc czyli
wiem, ze nic nie wiem.

[anik223]

ja ma nadzieje,ze sie da uniknac przeniesienia zachowan na dziecko.Jak mowil
papiez, "obysmy nie rozszerzali rozmiarow cienia" :( Caly czas licze, ze to sie
da zatrzymac, ten ciag zla.Ale nie wiem, czy mam racje...
a ksiazki nie czytalam