wstydze sie...

[kasiek383]

Witam.Jestem DDA.Ale nie tego sie wstydzę..tylko rodziców.Pili i nadal
pija.Dużo.Oboje.Ja 5 lat temu wyprowadziłam sie z domu-teraz mam 24.W domu
pozostali dwaj bracia,z czego jeden jest pełnoletni,drugi jeszcze w
gimnazjum.Większość czasu spędzają poza domem(ciocia).Myślę,że i tak lepiej
sobie radzą niż ja w ich wieku.Ja sie bałam wyjść z domu podczas awantur,bałam
sie ojciec będzie bił albo zamknie drzwi i mi ich nie otworzy..zawsze byłam
świadkiem awantur,często obrywałam..pomału o tym zapominam,o tym wielkim
strachu,gniewie,uczuciu bezsilności. Dom odwiedzam rzadko-raz na 2,3
miesiące,bardzo nie lubię tam jezdzić.Robię to niejako z obowiązku i zeby
zobaczyć braci.
Od kilku lat jestem w związku.Mieszkamy razem z jego rodzicami.On akceptuje
mnie taka jaka jestem,rodzina tez o nic nie pyta.Doceniam to i jestem im
bardzo za to wdzięczna.Moge śmiało powiedzieć,że matka mojego chłopaka jest mi
bliższa niż moja własna.Moi rodzice długo nie wiedzieli,że kogoś mam-nie
chciałam żeby mój partner stał sie obiektem wyzwisk i obelg ze strony mojego
ojca(zawsze tak robi,kiedy sie upije-ileż musiałam tego w życiu znieść...).Z kolei
mój chłopak jak do tej pory nie poznał moich rodziców.Bo się ich bardzo
wstydzę...tego kim są,jak żyją(mój dom to melina,nigdy nawet koleżanek do
siebie nie zapraszałam).

[kasiek383]

I tego wstydu nie potrafie w sobie przemoc.Mój partner zaczyna naciskać na
spotkanie,a mi sie chce po prostu ryczeć!..Czy jestem jakimś dziwolągiem??czy wy
też tak macie??

[anciax]

Nie mamy tak, bo nie mamy partnerów.

Nawet gdybym kogos miała, to on dowiedziałby sie o tym ostatni. Nie zniosłabym
pytań w stylu: ile zarabia albo samego faktu, że on zacząłby wtajemniczać go w
rodzinne problemy z obgadywaniem wszystkich naokoło włącznie.

[rozmowy_kontrolowane]

Jezeli Twój chłopak wie, z jakiego domu pochodzisz, to sprawa jest prosta:
powiedz mu, że nie chcesz, żeby to oglądał, nie chcesz, żeby poznawał Twoich
rodziców. Po co on nalega na spotkanie?

Jeżeli zaś nie wie, z jakiego domu pochodzisz, musisz mu powiedzieć prawdę jak
najszybciej.

[log222]

Oh, pamiętam jak byłam mała to sprowadzałam do domu koleżanki, a z czasem
znajomi zaczęli się wykruszać a ja wycofywać z jakichkolwiek znajomości (czy na
odwrót). Zasada numer jeden: trzymać ludzi z daleka od domu...
Myślę, że dobrze by było, gdyby chłopak znał prawdę. Wam obojgu ulży, on będzie
wiedział, dlaczego nie chcesz go poznać z rodzicami, a Ty nie będziesz musiała
mieć przed nim sekretów. I powodu do ryczenia

[kane-1]

z własnego doświadczenia... Przyznaj się że nie było za dobrze, i że nie chcesz żeby dom widział bo to i tamto. A następnie nie oczekuj zrozumienia, wyperswaduj jakiekolwiek chęci nawiązania kontaktu. PODKREŚLAM!!! TO NIE PRAWDA ŻE LUDZIE CIĘ ZROZUMIEJĄ!!. daj sobie siana, powiedz tyle ile musisz i ni slowa więcej, ludzie którzy tego nie przeżyli i tak nie zrozumieją. Pogódź się z tym że nie jesteś normalna i postaraj sobie jakoś życie ułożyć w miare normalnie. Ja próbuje i na każdym kroku nie wiem co znaczy normalnie. Nie wiem czy to dobrze co robie czy źle. Ale jak próbowałem mojej dziewczynie wytłumaczyć to i tak nie zrozumiała. To nie jej wina. Jak można komuś kto miał normlanie wytłumaczyć że człowiek nie spał do 2 w nocy co drugi dzien w życiu bo czekał aż stary przyjdzie i się zacznie. nie wytłumaczysz bo tego nikt kto jest normalny nie zrozumie.

[48xmax1]

To nie wstyd a falszywe poczucie winy. Powiedzialam
partnerowi/mezowi. Mnie takie informacje (link polski) oraz udzial w
kilku forach, okazaly sie bardziej pomocna wiedza niz terapia. Wiele
osob, na calym swiecie z podobnymi problemami, nawet lekarze i
psycholodzy, szuka dobrych terapeutow.
koniecmilczenia.pl/art/21brpul.html
Dobrego Nowego Roku

[dika24]

Witaj, musiałam ci odpisać zeby Ci powiedzieć, że masz wielkie
szczeście ze masz kogos kogo kochasz i kto kocha Ciebie taką jaka
jesteś, uważam ze to bardzo wiele, mnie najbardziej w tym wszystkim
doskwiera samotność bo boje sie zwiazku, boje sie byc zraniona, mam
wrazenie ze ktos tego nie zrozumie. Moje znajomosci koncza sie
zawsze na kilku razowych spotkaniach poniewaz nie wpuszczam nikogo
do mojego swiata bo boje sie odrzucenia. Jedyne szczescie jakie mam
w zyciu to maoja mama, która jest napwade cudowna kobietą i to
wąłsnie jej moge powiedziec o wszytskim co mnie boli. Mój ojciec
poza tym ze pije jest strasznym tyranem, myslam ze wyprowadzka z
domu cos pomoze, mieszkam juz 4 miesiące poza domem i wcale nie jest
dobrze, czasem sie zastanawiam co mam zrobic by byc
szczesliwą..Twoje zycie tez nie jest łatwe ale powinnas docenic ze
jest ktos do kogo mozesz sie przytulic i wypłakac w rekaw a to
bardzo duzo :) trzymaj się cieplutko i udanej walki bo MY sie nie
poddajemy cierpimy ale nigdy sie nie poddamy :) buzka