terapia... dół.. poczucie bezsensu...

[anciax]

Za mną 4 miechy terapii, ale czuję potworny bezsens chodzenia na zajęcia...
Nie zrobiłam zadania (zdarzyło mi się 1-szy raz być nieprzygotowana, bo waham
się między dwoma pomysłami wykonania i żadnego nie uskuteczniłam) i nie
zamierzam go wykonać w najbliższym czasie.
Na zajęciach mało mówię na temat (w porównaniu z grupą).
Czuję, a raczej jestem przekonana, że jestem gdzieś w tyle za grupą i nie
pracuję >>> nie mam nic wartościowego do powiedzenia na "grupie" i w zasadzie
mówię tylko to, co mnie boli. Tak chciałabym powiedzieć im coś waznego, jakieś
wnioski, a ja nadal wyrzucam z siebie tylko i wyłącznie problemy...

Mieliście coś podobnego?

PS: w związku z przyzwoleniem sobie na czucie >>> zachowuję się jak mała
dziewczynka (przeraża mnie to!)

[kajda28]

niestety nie mogę Ci pomóc:( nie chodziłam na terapię grupową. podobno są takie
załamania, poczucia bezsensu, ale nie trzeba się poddawać i dalej próbować.

[anciax]

Terapeutki mówiły nam, że zdarzają się stany zwątpienia podczas terapii. Mnie
zaniepokoiło to, że grupa ma lepsze samopoczucie niż ja = oni mówia o bardziej
optymistycznych rzeczach i skupaiją uwagę na radośniejszych momentach w ich
życiu (tak to widzę). Tzn mam wrażenie, że moja nostalgia i smutek ciągnie się
za mną, a im już minęła.

Poza tym widze u siebie powrót do patrzenia na świat sprzed terapii (poczucie
winy, poczucie skrzywdzenia, lęk przed ludźmi, ogólny smutek) - nie wiem czym to
jest spowodowane? może tym, że mam dwa oblicza: poza domem uśmiechnięta a w domu
- ciężki przypadek.

[anciax]

> Poza tym widze u siebie powrót do patrzenia na świat sprzed terapii (poczucie
> winy, poczucie skrzywdzenia, lęk przed ludźmi, ogólny smutek) - nie wiem czym t
> o
> jest spowodowane? może tym, że mam dwa oblicza: poza domem uśmiechnięta a w dom
> u
> - ciężki przypadek.

c.d:
To znaczy, że jak mi się znudzi bycie "grzeczna dziweczynką", pokazuję pazury. I
tak w kółko.
Raz jest superowy humor a innym razem deprecha -> być może teraz akurat mam te
gorsze dni...

Irytuje mnie to, że moje samopoczucie jest jak wykres sinusoidy :( Chciałabym,
żeby było constans.

[justawoman1]

Ja mam sporo doświadczeń związanych z terapia, równiez grupową.
Ta, którą skonczylam byla dla mnie bardzo ważna, ale potrzebowalam
tez gdzies póŁ roku i bardzo duzo pomocy/zainteresowania ze strony
prowadzących, zeby tam zaistniec. Wydaje mis ie ze nie mozesz
porównywać sie z innymi, bo kazdy jest inny i ma inne problemy.
Wydaje mi sie, ze dobrze zebys szczerze powiedziala ,jak sie czujesz
na grupie, i zobaczyla co sie stanie: i wtedy mozesz podjac decyzje,
czy cos dla siebie wynosisz.
Bylam potem tez na 2-3 spotkaniach grupowych w innych miejscach, ale
od początku bylo dla mnie jasne, ze to nie dla mnie, glownie ze
wzlędu na sposób/formę prowadzenia.
Natomiast terapia nie jest po to żeby wyglaszac madre wnioski, tylko
wlasnie mowic o problemach,
trzymaj sie cieplo.

[konst.ancja]

> Za mną 4 miechy terapii, ale czuję potworny bezsens chodzenia na
zajęcia...
> Nie zrobiłam zadania (zdarzyło mi się 1-szy raz być
>nieprzygotowana, bo waham się między dwoma pomysłami wykonania i
>żadnego nie uskuteczniłam) i nie zamierzam go wykonać w najbliższym
>czasie.
No to powiedz o tym prowadzącemu, jakie masz opory - to ułatwi
rozwiązanie tego problemu.

> Na zajęciach mało mówię na temat (w porównaniu z grupą).
>Czuję, a raczej jestem przekonana, że jestem gdzieś w tyle za
>grupą i nie pracuję, nie mam nic wartościowego do powiedzenia
>na "grupie" i w zasadzie mówię tylko to, co mnie boli. Tak
>chciałabym powiedzieć im coś waznego, jakieś wnioski, a ja nadal
>wyrzucam z siebie tylko i wyłącznie problemy...

No i bardzo dobrze, bo terapia jest własnie po to, zebyś się
odblokowała i zaczęła z siebie wyrzucać wszystko, co cię boli.
Skoro "jestes w tyle za grupą", to oznacza tylko, ze masz większe
blokady niz pozostałe osoby i potrzebujesz więcej czasu zeby się
otworzyć. Wyluzuj się i nie oceniaj siebie zbyt surowo - daj sobie
czas. Jeżeli to możliwe postaraj sie o indywidualne sesje z
terapeutą.(W niektórych ośrodkach terapia DDA przebiega równolegle
grupowo i indywidualnie, i to jest najlepsza forma).

> PS: w związku z przyzwoleniem sobie na czucie zachowuję się jak
> mała dziewczynka (przeraża mnie to!)
To jest bardzo dobry objaw! ta terapia ma właśnie spowodowac
powtórne przeżycie spraw z dzieciństwa, uwolnienie zablokowanych
emocji i przywrócenie spontanicznych zachowań dziecka. To okres
przejściowy, który minie, ale jest prawidłowy na tym etapie terapii.
NIE PODDAWAJ SIE! Jestes na dobrej drodze do uzdrowienia, ale to
jeszcze musi potrwać jakis czas.

[anciax]

> No to powiedz o tym prowadzącemu, jakie masz opory - to ułatwi
> rozwiązanie tego problemu.

Właśnie chodzi o to, że grupa mówi o tym jakie wnioski wyciągają z codziennych
zachowań swoich i innych ludzi, o tym co u siebie zauważyli. I na dodatek mówią
o tych sprawach takim ładnym językiem.
A ja nadal mówię potocznymi słowami i w kółko wałkuję problemy.
--
Wydaje mi się, że grupa będzie miała mi za złe, że spowalniam i tak już powolna
terapię...
Znowu wróciło poczucie winy >>> 'przepraszam że żyję'.


Zauważyłam jedynie, że zmieniłam się ociupinkę podczas tych 4 mies., mówili mi
to też ludzie z grupy. A cała reszta mojego świata i moich spraw jest do bani -
taka sama jak przedtem... (chociaz nie spotykam się już z ludzmi z imprez;
skończyłam pewien etap w życiu; obracam sie w innym środowisku zawodowym). Od
czego zależy zmiana sposobu patrzenia na świat? Ja nie mam pomysłu.

[konst.ancja]

> Właśnie chodzi o to, że grupa mówi o tym jakie wnioski wyciągają z
>codziennych zachowań swoich i innych ludzi, o tym co u siebie
>zauważyli. I na dodatek mówią o tych sprawach takim ładnym językiem.
> A ja nadal mówię potocznymi słowami i w kółko wałkuję problemy.
Bądź sobą i mów tak jak potrafisz. Ale jednoczesnie ucz się od nich
wyciagania wniosków. Terapia to przeciez takze uczenie się poprzez
wymiane doświadczen i opinii. Zreszta jezeli nie będziesz sie uczyc
to nie zrobisz postepów...

> Wydaje mi się, że grupa będzie miała mi za złe, że spowalniam i
>tak już powolna terapię...
> Znowu wróciło poczucie winy 'przepraszam że żyję'.
To ci się pewnie tylko tak wydaje... najlepiej zreszta zebys im o
tym powiedziała, a wtedy dostaniesz zwroty i usłyszysz, co naprawdę
myślą.
> Zauważyłam jedynie, że zmieniłam się ociupinkę podczas tych 4
>mies., mówili mi to też ludzie z grupy.
To przeciez jest postep w tak krótkim czasie! Proces zdrowienia jest
długi i wymaga cierpliowści.

>A cała reszta mojego świata jesttaka sama jak przedtem... (chociaz
>nie spotykam się już z ludzmi z imprez); skończyłam pewien etap w
>życiu; obracam sie w innym środowisku zawodowym).
To tez jest duży postęp! tym bardziej, jezeli zrobiłaś swiadomie
takie wybory.

>Od czego zależy zmiana sposobu patrzenia na świat?
Od tego, co masz W SOBIE. Ile masz pozytywnych przekonań a ile
negatywnych.
>Ja nie mam pomysłu.
Nic na siłę - pozytywne zmiany przyjdą same, odpowiednio do
włożonego wysiłku w prace nad sobą. Juz masz przeciez pierwsze
efekty. Ciesz się tym, co juz osiągnęłaś - jak na początek to dużo!

[anciax]

I poza tym zaczyna mi przeszkadzać terapia pod względem tego, że wszyscy
uczestnicy to osoby wierzące >>> bywa, że próbują przeciągnąć mnie na na "jasną
stronę mocy".



A do tego bywa, że całą otoczka związana z terapią i ośrodkiem przypomina czasem
sektę... <-

[konst.ancja]

> zaczyna mi przeszkadzać terapia pod względem tego, że wszyscy
> uczestnicy to osoby wierzące.
A dlaczego ci to tak przeszkadza? czy chodzisz na
terapię "kościelną", a jesteś niewierząca?

> bywa, że próbują przeciągnąć mnie na na "jasną stronę mocy".
Mają na pewno dobre intencje. Od dawna przeciez wiadomo, że wiara w
OPATRZNOŚĆ pomaga w uzdrowieniu.
Sama zresztą napisałaś powyżej, że oni "na dodatek mówią o tych
sprawach takim ładnym językiem. A ja nadal mówię potocznymi słowami
i w kółko wałkuję problemy." Czy więc nie warto ich naśladowac
zamiast się opierać i trzymac starych chorych metod i wzorców?...

> A do tego bywa, że całą otoczka związana z terapią i ośrodkiem
> przypomina czasem sektę...
A co masz na mysli? Czy byłaś juz w jakiejś sekcie?

[anciax]

> A dlaczego ci to tak przeszkadza? czy chodzisz na
> terapię "kościelną", a jesteś niewierząca?

Dlaczego? Bo w rozmowach o wierze na grupie ["Bóg to, Bóg tamto, ale oczywiście
masz prawo do swoich poglądów"] czuję się jak w domu ["rób po swojemu,
doooobrze, zobaczymy kto tu rządzi"]. Takie widzę podobieństwo.


> Czy więc nie warto ich naśladowac
> zamiast się opierać i trzymac starych chorych metod i wzorców?...

Chore metody to ja mam na co dzień jak przebywam w chorym domu z pewnym chorym
kołkiem.
Czy widzisz korelację między ładnym wysławianiem się i wiarą? [ja nie widzę]


> A co masz na mysli?

Zabieranie telefonów na wyjazdach.
Używanie specyficznych terminów.
Zakaz doradzania innym na zajęciach grupowych.
W zadnej sekcie nigdy nie byłam.

[lucyna50]

Na terapii nic nie musisz, odrabiać lekcji też. Podczas mojej
terapii jedna z osób zaczęła mówić po 10 miesiącach. Po prosu nie
była wcześniej gotowa. A terapia jest przede wszystkich po to by
mówić o tym co boli. To co dzieje się z Tobą oznacza tylko, że
wszystko przebiega prawidłowo, że to normalne podczas terapii. A
złość wykorzystaj jako napęd do dalszej pracy. Nie wiesz przecież
czy inni uczestnicy nie czują tego samego. Włącza Ci się
nadkontrola z dziecinstwa, bo to przecież mamy, i jeżeli nie
kontrolujesz grupy masz ochotę uciec.
Zachęcam Cię do mówienia na grupie o swoich uczuciach,
wątpliwościach, tak jak nam tutaj na forum. Nic nie musisz, masz
prawo do bycia sobą, nawet jeżeli innych to się nie spodoba.
Zmiany w nas zachodzą w różnym czasie, różnym stopniu i u każdego
inaczej. Skoro widzisz zmiany to już sukces. Ja zmiany widzę po 2
latach po terapii. Pomału, spokojnie, "nie od razu Kraków
zbudowano".
Bóg jest jeden. Jest dużo religii i wyznań. Każdy wierzy w swojego,
to bardzo dobrze, bo modlitwa pomaga. Nie musisz znać
innych "bogów" prócz swojego lub żadnego, ale bobrze jest szanować
wiarę innych. Powiedz uczestnikom co czujesz, gdy mówią o "swoim
Bogu". Nie mów, co inni robią źle, mów o tym co Ty czujesz gdy oni
o tym mówią.
cytat z Desideraty: "...jeśli porównujesz się z innymi możesz stać
się próżny lub zgorzkniały, albowiem zawsze będą lepsi i gorsi od
ciebie...".
Nie rezygnuj z pracy w grupie, bo ona poszerza spojrzenie na
problem. A w ogóle to tarapia jest trudna, dla mnie, to morze
wylanych łez i nikt mi nie obiecywał, że będzie łatwo, to bardzo
ciężka praca, a efekty przyjdą na pewno. Myślę, że to dobrze, że
zmiany przychodzą powoli, bo trzeba się na nie przygotować. Tak
trzymaj. Jest dobrze. Będzie lepiej. Życzę Ci WYTRWAŁOŚCI I
DETERMINACJI. Pozdrawiam.

[malymyszok]

Za Lucyną powtórzę: nie rezygnuj z terapii. Daj sobie czas i szansę
na zdrowienie. To, że na razie nie widzisz efektów, to nie znaczy,
że się nie zmieniasz. Na pewno po każdym spotkaniu choć odrobinę
lepiej siebie rozumiesz, a to już dużo.

Ja byłam tylko na terapii dla współuzależnionych (DDA zaczynam
niedługo) i też przez cały okres jej trwania miałam wrażenie, że nie
robię postępów albo idzie mi to zbyt wolno. Na ostatnim,
podsumowującym spotkaniu usłyszałam od terapeutki, że jestem osobą
która najwięcej z całej grupy skorzystała z terapii, że czerpałam z
każdego pomysłu, że po zajęciach szłam do domu i wprowadzałam w
życie to, co spotkanie miało nam dać. I rzeczywiście tak było.
Ponieważ trwałam w przekonaniu, że w moim życiu nic się nie zmienia,
byłam zdesperowana i nawet nie zauważałam jak wiele czerpałam z tych
spotkań. Po przemyśleniu stwierdzam, że przekonanie o
własnym "zacofaniu" względem innych osób na grupie dało mi potężny
napęd ku zmianom. Faktycznie gadałam tylko o problemach, poruszałam
tematy, o których inni nawet nie pomyśleli żeby napomknąć (podobno
moja otwartość wręcz ich szokowała), ale właśnie dzięki temu tak
bardzo skorzystałam z terapii.

Na terapii jesteś dla siebie, nie dla innych uczestników. Korzystaj
z niej tak, jak tobie to odpowiada.

[anciax]

> Zabieranie telefonów na wyjazdach.
> Używanie specyficznych terminów.
> Zakaz doradzania innym na zajęciach grupowych.
> W zadnej sekcie nigdy nie byłam.

i jeszcze:

*Muszę pytać o to, czy mogę łyknąc tabsę na ból głowy (?)
*Jak ja doradzam (trochę nieświadomie), to od razu jest upomnienie terapeutek a
jak ktoś inny -sympatyczniejszy niż ja- doradza, to zachowanie terapeutek jest z
goła inne (!)
*Wmawianie różnych zachowań (tu już w zależności do sytuacji: spotkałam się z
tym, że uczestniczka i terapeutka wmawiały mi, że specjalnie przychodzę na
zajęcia przed wszystkimi; nie dały sobie wytłumaczyć, że to zwykła punktualność
- sytuacja powtarzała się kilka razy, nie mam już siły tłumaczyć po raz n-ty
tego samego), poza tym samo tłumaczenie sie jest jakoś niemile widziane w oczach
terapeutów - macie podobnie?

[anoosha]

Ja co prawda nie chodzę na grupową, ale moja terapeutka mi nie robi
takich "numerów". Nie wyobrażam sobie, żeby mi ktoś zabronił
korzystania z telefonu komórkowego. Sama go wyłączam na czas sesji z
grzeczności - jak w kinie czy teatrze.
I nigdy nie zostałam upomniana, że np. przyszłam pół godziny
wcześniej! Co to za problem? Wolę poczekać w ośrodku niż łazić po
mieście, zwłaszcza kiedy jestem po pracy zmęczona.
Dziwne jakoś te terapeutki ...
Buźka!

[anciax]

Hehe, mogłaś pomyśleć, ze jestem uzależniona od komórki ;) Nic z tych rzeczy. Z
resztą fakt, ze na sesji wyjazdowej zostaną nam zabrane telefony, zbulwersował
nie tylko mnie: terapeutka zapytana "dlaczego?" powedziała, że zawsze tak robiły
i robią (nie tylko w moje grupie.). Dla mnie jest zupełnie oczywiste, ze jak
jadę pracować (nad sobą) :), to wyłączam komórkę, żeby sobie i grupie nie
przeszkadzać. Z resztą i tak od jakiegoś czasu moja komórka jest głodna ;)

Co do przychodzenia wcześniej, to ręce mi oDpadają, ale cóż, widocznie tak ma być ;)

Tłumaczenie się przed ludźmi jeszcze mogę zrozumieć (rozumiem dlaczego
terapeutki zajęły takie stanowisko) - to jest schemat wyniesiony z domu (chyba?)

Pozdróweczki :)*

[anciax]

Wiecie co, chyba terapia działa.
Wczoraj:
-po raz pierwszy do kilku lat ubrałam spódnicę
-pi raz pierwszy w ogóle ubrałam krótkie spodenki
i poszłam w miasto :)

A dotychczas gotowałam się w jeansach podwiniętych do łydki pomimo upałów.

[kajda28]

:)))

od jutra spróbuje zadzwonić i zapytać się o typową terapię DDA, czy grupową czy
indywidualną.

[anciax]

:)


> od jutra spróbuje zadzwonić i zapytać się o typową terapię DDA, czy grupową czy
> indywidualną.

cieszę się! i 3mam kciukasy :)
napiszesz jak Ci idą poszukiwania terapii? ;>

[ginai29]

Anciax i Inni chodzacy/ myslacy o terapii, pozwolcie ze skorzystam z tego watku
i spytam, co Was bezposrednio zdeterminowalo zeby zaczac terapie? chodzi o to,
ze mi bardzo dlugo zajelo, zeby sie zdecydowac ze chce cos takiego zrobic. Niby
mam problem ale nie umiem go nazwac, wiec czasem mysle - jakby go nie bylo. Dzis
doszlam do wniosku ze podziwiam wszystkie osoby chodzace na terapie, bo dla mnie
jest to dosc trudne. Obecnie sie zawzielam, ze bede chodzic i jestem na etapie
szukania grupy, chodze, rozmawiam z psychologami, ktorzy prowadza terapie dda i
za kazdym razem to samo opowiadac-jest to wyczerpujace. Dzis uslyszalam od
jednej pani psycholog ze nie jest przekonana o mojej wewnetrznej motywacji, nie
wiem skad u niej taka mysl. ja jestem przekonana ale boje sie - chyba
najbardziej tego ze bedzie ciezko. Anciax - to jej pytanie bylo odnosnie tego co
Ty piszesz, ze przychodzi moment, kiedy czesc osob zaczyna watpic w sens terapii
lub przerywa. Zycze wytrwalosci bo wyobrazam sobie, ze w takich momentach nie
jest lekko...

[anoosha]

hahaha
Ja wczoraj poszłam na terapię z zamiarem powiedzenia, że rezygnuję,
po czym sprawy przybrały taki obrót i zaczęły się takie tematy, że
długo nawet o tym nie pomyślę, żeby zrezygnować!
Gdybym teraz odpuściła, to byłaby totalna głupota!
Poza tym wczoraj miło zostałam zaskoczona, bo moja terapeutka bardzo
mi pomogła po nitce do kłębka dotrzeć do pewnych spraw i je sobie
uświadomić! Byłam pod wrażeniem!
Od dawna siedział we mnie ten problem - to, że nie mogę stworzyć
swojego życia, tylko zawsze siebie porównuję do innych (najczęściej
do mojego rodzeństwa) i zawsze na moją niekorzyść. Jeśli będę się
trzymać takiego schematu, nigdy nie będę zadowolona z mojego życia,
z moich osiągnięć, z tego, co udało mi się już stworzyć. Zawsze
będzie za mało - a to za mało pieniędzy, a to nie dość dobra praca,
nie dość dobre stanowisko, za małe mieszkanie, itd. Cholernie się
cieszę, że to wczoraj poruszyłam!
Radzę się zastanowić 1000 razy, zanim się zrezygnuje!
Pozdrówki!

[anciax]

> Anciax - to jej pytanie bylo odnosnie tego c
> o
> Ty piszesz, ze przychodzi moment, kiedy czesc osob zaczyna watpic w sens terapi
> i
> lub przerywa.

U mnie na grupowej wszyscy uczestnicy mieli doła. Tzn po powrocie z "wyjazdowej
sesji terapeutycznej" wszyscy byli w euforii. A dół przyszedł 2, 3 tyg po
powrocie. Wtedy terapeutka zapytała nas czy odczuwamy poczucie bezsensu w
dalszej terapii? - Wszyscy odpowiedzieli, ze tak. Okazało się, że do normalne,
bo dużo przerobiliśmy itp.

To tyle, jeśli chodzi o załapanie doła na terapii.



> i spytam, co Was bezposrednio zdeterminowalo zeby zaczac terapie?

Dowiedziałąm się o byciu DDA i wtedy też dowiedziałąm się ze dla mnie terapia
byłąby dobra. Nie zdecydowałąm się od razu! Już to tu kilka razy pisałam, że
warczałam na osoby, które mówiły mi o korzyściach terapii.
Po 1/2 roku zaczęłam poważnie myśleć o pojściu, ale na terapię indywidualną
(grupowa w ogóle nie wchodziłą w grę).
Wstydziłąm się tego, że jetem DDA.

Ze dwa miechy przemęczyłam się z myśleniem o podjęciu indywidualnej i w końcu
poszłąm poszukać poradni.

Potem byo już z górki ;)

[anciax]

I jeszcze jedno, bo zapomniałam:
nie zamierzam rezygnowac z terapii :) Spoko :)
Miałam doła, opuściłam zajecia, nie zrobiłam zadania (wymyśliłam sto powodów
żeby nie robić zad.), ale to nie znaczy, ze rezygnuję. Chwilowa załamka była,
ale już sobie poszła - wystarczył jeden ludzki gest w moim kierunku i jest lepiej :)

[anciax]

Nadal wyrzucam z siebie na gr. problemy, ale juz mam mniejsze poczucie winy z
tego powodu :)
Czuje ulge jak powiem, co mnie boli :) ot co! ;]