Śmierć

[judyta321]

Czy boicie się śmierci?

[lipniak]

Zdecydowanie nie, bo umarlem juz z Chrystusem (czego wyraz dalem
przez publiczne wyznanie mojego nawrocenia i unaocznilem przez
chrzest). Wczesniej bylem gorliwym katolikiem i balem sie smierci

[lipniak]

To jesli chodzi o to, czy boimy sie staniecia przed Bogiem twarza w
twarz. Natomiast perspektywa rozstania sie z bliskimi nie jest juz
tak radosna, bo oznaczalaby pozostawienie tych, ktorzy czerpia z
naszej milosci. Szczegolnie wyobrazenie pozostawienia ich w smutku
powoduje spora dawke negatywnych emocji...

[lipniak]

Slowo Boze upewnia nas w przekonaniu, ze jako Ci, ktorzy sa w
Chrystusie, nie powinnismy sie bac smierci, bo zostalismy powolani
do zycia wiecznego i nic nie jest w stanie nas od tego odlaczyc.
Jesli B o g mi to mowi, to znaczy, ze nie mam powodu sie bac

[lipniak]

Mistrzem w zastraszaniu jest diabel. Jesli chodzi o Boga, to on nas
nie straszy, lecz podal nam droge zbawienia. Dla podazajacych ta
droga, jedynym terrorysta pozostaje diabel i wiemy jak z tym
walczyc, bo poucza nas o tym Duch Swiety

[nephilim79]

nie boję się, wiem co mnie czeka, boję się jedynie bolesnej śmierci.

[judyta321]

Nephilim, a nie masz na przykład lęku przed nieistnieniem? Ja jak
sobie wyobrażam jak by to było gdyby nie było życia po śmierci,
gdyby było po prostu tak jak było zanim się urodziłam, to jest dla
mnie to straszne, przestać istnieć i już nigdy nie miec szansy tu
wrócić. I to, że trzeba zostawić rodzinę i zniknąć i mieć to
poczucie, że oni też znikną, a z całej złożonej osobowości zostanie
kilka kości.
Normalnie mnie to nie przeraża aż tak, ale jakby tak zacząć sobie
wyobrażać to wszystko to naprawdę jest to straszne.

[nephilim79]

lęku nie czuje przed nieistnieniem, raczej hmmm żałuję, że nie poznam tych
wszystkich wydarzeń które nastąpią po mojej śmierci, tylko ogólnoświatowych, że
się tak wyrażę, jak i tych dotyczących moich najbliższych. ale mamy tak wielkie
szczęście, że mamy możliwość życia, że powinniśmy się z tego cieszyć, więc sam
fakt, że umrzemy czyni nas szczęściarzami.

[judyta321]

Lipniak: ale co masz na myśli mówiąc "umarłem z Chrystusem"? Bo
piszesz, ze byłeś gorliwym katolikiem i bałeś się śmierci, a teraz
już się nie boisz. W czym różni się "tamto" Twoje życie od obecnego?

Bo ja na przykład baaardzo boję się śmierci, to mnie wręcz przeraża.
Chciałabym sobie myśleć "wszystko będzie dobrze, Jezus umarł za mnie
na krzyżu, więc będę zbawiona" czy COKOLWIEK w tym stylu, ale...to
nie działa. Ostatnio na przykład leżałam sobie w łóżku i zaczeło
mnie boleć serce i -co normalne przy mojej hipochondrii i
paranoi - zaczęlam myśleć, ze może zaraz będę miała zawał i umrę
i to był strach tak potworny, że brak mi słów.

Ale zastanawiam się Lipniak na ile to jest u ciebie szczere, bo co
innego rozważać hipotetycznie śmierć, a co innego jak powiedzmy
siedzisz w samolocie, który zaraz się roztrzaska.

[nephilim79]

judyta, jeśli można, masz pełne prawo bać się śmierci, to ludzki odruch i nie ma
nic wspólnego z tym czy wierzysz czy nie.

[alkoo3]

nephilim79 napisał:

> judyta, jeśli można, masz pełne prawo bać się śmierci, to ludzki
odruch i nie m
> a
> nic wspólnego z tym czy wierzysz czy nie.

Tym razem sie zgodze - strach przed smiercia jest czyms naturalnym.
Pawel byl juz bardzo "duchowy" nie natura panowala nad nim.
A ja chce tez jeszcze pozostac na ziemi chociazby dla moich
dzieciaczkow

Smierc jest wrogiem istoty zywej

[lipniak]

Apostol Pawel mowil, ze spotkanie z Jezusem byloby zyskiem, ale
wlasnie ze wzgledu na milosc do braci wolal zostac. Myslalem, ze
chodzi w watku o strach przed spotkanie twarza w twarz z Bogiem.
Wspomnialem o tym wczesniej.
Oczywiscie, ze strach jest czescia naszej natury i bedziemy sie bac
smierci tak samo jak boimy sie bolu czy jakiegokolwiek nieszczescia.
Jednak mysl o tym, ze przeszlismy ze smierci do zywota dzieki
Jezusowi, pociesza mnie w takich chwilach. Nie boje sie konsekwencji
smierci fizycznej - moze tak

[lipniak]

To, ze chcemy wyjsc z kazdej opresji bez szwanku, jest wpisane w
nasza nature. Nie sadzilem, ze mowisz o tym naturalnym strachu.
Myslalem, ze chodzi Ci o cos wiecej...
Co do smierci z Chrystusem... Bog mowi o przejsciu ze smierci do
zywota dzieki ofierze Jezusa. Bylem umarly, ale narodzilem sie z
Ducha, by zyc. Otoz Jezus wzial na siebie moja smierc (wine i jej
skutki) i umarl za mnie. Wiara w to czyni nas nowymi ludzmi.
Co sie zmienilo? Przestalem czuc sie winny i bac sie, ze jak umre po
tym, jak zgrzesze, to pojde do piekla. Jezus dobrowolnie przeszedl
przez to za mnie, wiec ja juz nie bede przez to przechodzil.
Uswiadomienie sobie tego faktu, dobrowolne przyjecie nadziei zycia
wiecznego dzieki temu, co zrobil Jezus, zmienilo mnie i zniknal z
mego zycia strach, zniknelo bledne kolo grzechow, z ktorego nie
moglem sie wydostac w katolicyzmie.

[judyta321]

Ale ja miałam na mysli każdy rodzaj strachu nie tylko naturalny
(własciwie to ja ich nie rozróżniam).
a jeśli chodzi o strach przed stanięciem przed Bogiem to boję się
tego bardzo.
Co do tego co piszesz, że przestałeś bać się, że pójdziesz do piekła
po tym jak zgrzeszysz - ja też się tego kiedyś bałam. Ale teraz już
się tego nie boję, bo wiem, że to nie tak funkcjonuje. Wiem, że Bóg
nie karze ludzi za to, że zgrzeszyli. To byłoby okrutne gdyby tak
robił. Nie sądzę też, że karze ludzi za to, że w niego nie wierzyli.
Ludzie sami to na siebie sprowadzają - tzw.potępienie. Po prostu nie
chcą być z Bogiem, może są zbyt egoistyczni, nie wiem. W każdym
razie jeżeli chodzi o śmierć, to boję się najbardziej samej siebie,
bo nie znam siebie i podejrzewam, że jestem o wiele gorsza niż
myślę, że jestem. I chciałabym myśleć, że "pójdę do nieba", bo
wierzę w Boga, ale tak nie myślę, bo naprawdę nie wiem co będzie, bo
poznałam już siebie na tyle, żeby wiedzieć jak jestem zła. u mnie
wszystko zależy od przypływów uczuć - raz jest we mnie pewna
odrobina sympatii czy przyjaźni względem Boga, a potem np. spotyka
mnie jakaś przykra sytuacja więc powiedzmy modlę się i proszę, żeby
to się zmieniło, i udaję pokorną, ale nic się nie dzieje i wtedy
naprawdę mam dosyć Boga i same negatywne uczucia względem niego.
Więc w zasadzie wszystko kręci się wokół tego "co ja z tego mam".
stuprocentowa egoistka, nawet nie podejrzewam siebie o odrobinę
miłości, naprawdę.

[lipniak]

Wlasnie kogos takiego, kogo w sobie nie tolerujesz, pozbedziesz sie
przy nawroceniu. Bog jest dawca wolnosci. Wystarczy, ze szczerze
zechcesz oprzec sie na solidnym fundamencie Jezusa Chrystusa, a Bog
wskaze Ci droge

[judyta321]

Ja to wiem... Ale wiedzieć a chcieć to dwie różne sprawy. Większa
część mnie raczej tego nie chce robić (przynajmniej nie teraz, może
kiedyś i tak dalej).

[lipniak]

Jezus powiedzial: Kto chce zycie zachowac, ten je straci, a kto je
straci z mojego powodu, ten je zachowa.
To prawda, ze musisz zechciec wolnosci od grzechu i pokoju z Bogiem.
Zapewne perspektywa utracenia pewnych rozkoszy zycia nie napawa Cie
optymizmem. Warto jednak zaufac Bogu, bo On bardzo latwo sie z tym
rozprawia: odbiera czlowiekowi ochote na to, co przeszkadza w
relacji z Nim. On wykonuje w nas dobre dzielo, az do konca

Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć

[mmujer]

Śmierć - czy mówić o niej dużo, czy mało - pozostaje
potężnym ,niewzruszalnym i niewygodnym faktem. Każdy wie, że kiedyś
przyjdzie mu umierać. Każdy, przynajmniej od czasu do czasu, myśli o
śmierci. Jak umrzemy? W mękach konania czy spokojnie, nagle czy po
długich cierpieniach? Jak zachowamy się w obliczu śmierci? Czy
potrafimy dać przykład pięknego umierania, czy też sprawimy
najbliższym zawód? Inna rzecz, czy będzie to w ogóle kogoś
obchodziło. Ludzie coraz częściej - i słusznie - obawiają się
samotnej śmierci. Czy może nie tyle samej śmierci ile
poprzedzającego ją długiego okresu starczego niedołęstwa. Starość
odziera człowieka z godności, oszczędności życiowych, a krewnych
pozbawia cierpliwości. Większośc z nas pewnie wolałaby śmierć nagłą,
niespodziewaną i momentalną.

[mmujer]

Sorry za tytuł poprzedniego mojego wpisu. Pomyłka a jest to cytat z
Pierwszego Listu do Koryntian Św. Pawła

[aneczkaju]

Witaj!
chyba każdy NORMALNY człowiek w jakimś stopniu boi sie śmierci. Nikt
też nie chciałby wyznaczyć daty swojej śmierci. w pokonaniu lęku
przed śmiercią pomaga Biblia. mówi nam co dzieje się z człowiekiem
po śmierci, poznanie tej prawdy sprawia, że możemy przestać bać się
tego co dzieje się po śmierci. "Bo żyjący są świadomi tego, że umrą,
lecz umarli nie są świdomi niczego ani juz nie mają zapłaty, gdyż
pamięć o nich poszła w zapomnienie" Kaznodziei 9:5
" Wszystko co twoja ręka ma sposobność zrobić, rób całą swą mocą, bo
nie ma pracy ani snucia planów, ani poznania, ani mądrości w Szeolu-
w miejscu, do którego idziesz" Kaznodziei 9:10.
Poza tym pomocna jest nadzieja na zmartwychwstanie. Obiecuje nam to
sam Bóg. w Ewangelii według Jana 5:28,29
"Nie dziwcie sie temu, ponieważ nadchodzi godzina, w której wszyscy
w grobowcach pamieci usłyszą jego głos i wyjdą : ci którzy czynili
to co dobre na zmartwychwstanie życia".
Mając taką nadzieję na przyszłość i znając prawdziwy stan umarłych
nie należy się jej bać

[alkoo3]

aneczkaju napisała:

> Witaj!
> chyba każdy NORMALNY człowiek w jakimś stopniu boi sie śmierci.

> Mając taką nadzieję na przyszłość i znając prawdziwy stan umarłych
> nie należy się jej bać

Nie gniewaj sie ale typowa logika kobieca.

"Koniec zdania jest zaprzeczeniem jego poczatku."


A kohelet no coz u niego wyczytalem ze:
"sensem zycia jest jesc, pic i miec ucieche z doczesnosci "

dlatego wazny jest zawsze kontekst

))))))))