Dorotkabp - zaglądasz tu jeszcze?

[judyta1100]

Co słychać u Twojej mamy? Czy trafiliście do właściwego lekarza?
Odezwij się.

[skibka4]

Witam :-) z tego co wiem pojechała do Hiszpanii w podróż
poślubną ,,, jeśli o tą samą Dorotę chodzi ,,, ale myślę, że tak.
Pozdrawiam
Monika

JESTEM

[dorotkabp]

Witam serdecznie,

tak zaglądam tu regularnie i jestem ze wszystkimi całą sobą! Moja
mama leczy się w Białej Podlaskiej u swojego onkologa. Na operację
się nie zdecydowała, bierze biofosfoniany w comiesięcznych wlewach
dożylnych oraz ARIMIDEX hormony codziennie i łyka wapń.
Jak napisała Monika powyżej byłam w podróży poślubnej i piszę to
dlatego, żeby pochwalić się, że mama tańczyła nawet na moim weselu!!
Czuje się nienajgorzej, oswoiła się z myślą o przerzutach, ale się
nie daje, kupiła sobie buty RYŁKO i śmieje się, że przerzut do kości
ją w końcu zmuisł, by wydać kilkaset złotych na dobre, wygodne buty;-
). Spotkała na onkologi Panią, która wiele lat żyje z rozsianym w
kościach rakiem i to dało jej wiarę, że można żyć, że trzeba żyć.
Boję się ciągle o nią. Boję się tego, że kiedyś koszmar wróci.
Jest dla mnie wszystkim dlatego teraz staram się chłonąć jej radość,
obecność, słowa. Jestem tutaj z wami cały czas i współczuję całym
sercem walczącym i dołączam się do tej nieustannej walki. Co u
Ciebie Judyto?? jak zdrowie Twojej bliskiej.....

Ściskam Dorota

[judyta1100]

Cześć
Na początku gratuluję serdecznie i dużo szczęścia życzę na nowej,
wspólnej drodze życia.
Cieszę się, że mama czuje się nienajgorzej i wierzę, że takie
samopoczucie (oczywiście jak nie jeszcze lepsze) będzie się cały
czas utrzymywało. Trzeba walczyć i mieć nadzieję.
U nas bez zmian - czyli też dobrze. Nieraz zastanawiam się czy
lekarze zbyt pochopnie nie przekreślili mamy i przez to pozbawili
szans na dalsze leczenie. Jak pamiętasz, moja mama ma przerzuty do
kośćca i płuc - te zdiagnozowane w czerwcu. Trzech lekarzy u których
byliśmy z dokumentacją mamy, stwierdziło, że przy dodatkowej mamy
chorobie (stwardnienie rozsiane), chemia czy naświatlania są
niemożliwe - dodatkowo pogorszą jej stan i narażą na cierpienia. Nie
wiem o jakim pogorszeniu myśleli skoro mama i tak nie jest w stanie
niczego samodzielnie zrobić. Może fakt, że nie może ruszyć ręką ani
nogą powoduje, że lekarze myślą, że nie warto próbować. Nie wiem,
myślę, że powinniśmy jeszcze zawalczyć.
Mój tata z kolei nie chce mamy narażać na sters i cierpienie
spowodowane leczeniem. Nie odda mamy do szpitala bo, jak uważa, tam
się nią należycie nie zajmą i wróci z odleżynami. Z drugiej strony
wożenie mamy codzienie (czy nawet raz w tygodniu) z szóstego piętra
przy tak feralnej windzie jaką mamy, jest też raczej
nieprawdopodobne, nawet mimo Centrum Onkologii pod nosem. Tak czy
siak niedobrze.
Dobrze, trochę się rozpisałam.
Życzę Twojej mamie zdrowia i siły, a także motywacji do walki.
Pozdrawiam
Agnieszka (nie Judyta :-))

[dorotkabp]

Dziękuję za życzenia!

Cieszę się, że u Ciebie bez zmian. Co do oddania do szpitala po
części się zgadzam z Tatą Twoim, bo wiem od podszewki co się dzieje
na Ursynowie na Onkolgii. To na pewno nie reguła, że w każdym
przypadku tak jest, ale niestety w większości przekreślają ludzi,
którzy mają szansę, chcą mieć szansę i co więcej, wierzą w tą
szansę. Tam jest poczucie, że całe to życie to tylko przegrana,
kwestia czasu, a to nie prawda!!! Skoro nowotwór jest tak
przewidywalny i lekarze są w stanie stwierdzić, że zostało niewiele
życia bo to czy tamto, dlaczego nikt do tej pory nie wynalazł leku
na
raka, skoro wszystko jest takie jasne. Lekarz mojej mamy w 6 lat po
amputacji piersi powiedział jej, że jest wyleczona!! Skoro tak to
jakim prawem po 9 lat pojawił się przerzut do kości??!!
Nie dawaj się, walcz o mamę. Bo dla nich każdy człowiek to tylko
jakiś tam przypadek. A dla nas to walka o najważniejszych ludzi w
naszym życiu. Pozdrawiam Agnieszko serdecznie,
Dorota