TRAGICZNE W SKUTKACH BŁĘDY LEKARSKIE

[kizi10]

żeby tu nie zaśmiecać, założyłam nowe forum, traktujące o naszych przejściach
z lekarzami, skutkach ich niekompetencji, zaniedbania i błędów, a także o
formach pomocy ofiarom takich zdarzeń, w miarę możliwości forum będzie
rozbudowywane o kolejne wątki. Docelowo pragnę uzbierać wystarczająco dużo
materiału aby wydać te historie drukiem. Zapraszam wszystkich.
pozdrawiam kaśka

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Hej, hej Kizi. NIe wiem czy słyszałas o tej organizacji:
www.sppnn.org.pl/

[kizi10]

balbinko - słyszałam, stowarzyszenie pacjentów primum non nocere - wiem, że
oferują pomoc przede wszystkim prawną, jakkolwiek na początku była bezpłatna, od
paru lat obowiązują opłaty za porady prawne. Ale oni mogą pomóc kiedy już stało
się nieszczęście, a ja chcę zebrać materiał, który pomoże przestrzec przed
najczęstrzymi błędami - zanim dojdzie do tragedii - gdybym parę lat temu
wiedziała tyle, ile wiem dzisiaj, mój tata może by żył, a napewno miałby
nieporównywalnie większe szanse. Przez niedopatrzenie lekarza, zresztą nie wiem
jak to wytłumaczyć - tata zgłosił się, na rok zdiagnozowaną chorobą, na izbę
przyjęć, ponieważ od dłuższego czasu nie mógł się pozbyć infekcji, na dodatak
doszedł kaszelek i kłucie w kl p, lekarz zrobił mu rtg, stwierdził ŚLADY PO
ZADAWNIONYM ZAPALENIU PŁUC, wypisał antybiotyk i pa pa. Tata nigdy nie miał
zapalenia płuc, miał regularnie robione rtg płuc. dziś wiem że - pacjent po
50-tce, zgłaszający się z takimi dolegliwościami, niejasny obraz płuc, palący,
na dodatek w tym samym roku pojawiło się silne uczulenie na słońce (zespół
paranowotworowy) POWINIEN BYĆ NATYCHMIAST PRZEBADANY POD KĄTEM RAKA PŁUC, nawet
jeśli nic jednoznacznie na to nie wskazuje. Wtedy niestety tego nie wiedziałam.
Przez przypadek dowiedziałam się niedawno, że wtedy lekarz nie był pewien co to,
więc postanowił, że to są blizny po zapaleniu płuc. Zaprzepaścił szanse taty na
życie. Ale to wiem dzisiaj. Wtedy nie mieliśmy pojęcia, że lekarz nie mając
pewności co widzi zostawił nas na pastwę losu. Gdyby to zdarzyło się dzisiaj
wiedziałabym co robić.

[marta11]

Prawie 2 lata temu u mojej Mamy wykryto raka płuc. Początkowe
stadium. Zwykłe badanie rtg u internistki, która w badaniu osłuchała
Mamę i skierowała na rtg. Potem był szpital i operacja. TYLKO
operacja. Zerknełyśmy (potem lekarze też) na jej ostatni rtg sprzed
2 lat od tej diagnozy. Już wtedy był widoczny guz! A na opisie nic!
Opis robił jakiś technik a Mama do lekarza poszła z opisem. Byłam
zbulwersowana po tym odkryciu i gotowa odszukac tego człowieka i go
oskarzyc ale Mama nie chciała nikomu niszczyc życia. Narazie
skończyło sie dobrze i oby na tym był koniec przygody z rakiem ale
gdyby nie tamten człowiek rak byłby jeszcze wcześniej wykryty.

[marta11]

I jeszcze jedna ważna rzecz logicznie wynikająca z opowieści. Do
lekarza bierzemy zawsze zdjęcie!!! Nie wystarczy opis! Trzeba to
uświadamiac ludziom.

[mario431]

Bardzo słuszne uwagi, tylko nie zawsze wystarczające. Wiem po sobie
jak lekarze bardzo UFAJĄ OPISOWI, który przeważnie wykonuje jakiś
technik radiolog. Traktują ten opis niejednokrotnie jako wyrocznię i
koniec. Powiem więcej. Niektórzy nawet nie chcą oglądać zdjęć, mimo,
że ma się je przy sobie. Kilkakrotnie spotkałem się z takową
sytuacją, ale opis jak najbardziej!!!. Nie wiem, z czego to wynika,
prawdopodobnie w dużej mierze z lenistwa, no i co tu ukrywać z braku
umiejętności "czytania" zdjęć.
"Błędy" to bardzo mocne słowo, mnie bardziej ciśnie się na usta
słowo "zaniechanie" lub "zlekceważenie".

[jedruch]

Nie technik radiolog opisuje zdjęcia, ale lekarz radiolog.
Ja osobiście - jeśli zdjęcie było wykonane poza naszym Instytutem - zawsze
oglądam je z moim radiologiem, gdy pacjent ma zdjęcie wykonane u nas - wierzę
opisowi.

[marta11]

Z tego co pamiętam owo feralne zdjęcie rtg opisał mojej Mamie
technik nie lekarz ale sprawdzę to.

[akna78]

Ciesze sie,ze znalazlam to forum:)
“Moja” historia dotyczaca zaniedbania lakarza/lakarzy jest
nastepujaca:
W polowie lipca 2007 przyjaciel mojej mamy zglosil sie do lakarza
domowego z bolami kregoslupa.Pani doktor przepisala leki,ktore byly
stosowane podczas ostatniego leczenia-to wyczytala z karty
pacjenta.Nie zlecila standardowych badac typu morfologia itp.Tymi
lakami byly jakies zastrzyki(dokaldnie nie wiem jakie-jakies silne
leki).Po paru dnich(okolo3,4)ten czlowiek zaczal sie zle czuc.Nawet
byl na kontroli u tej Pani doktor i wtedy gdy ten czlowiek
poinformowal ja,ze “przybyl na wadze przez te kilka dni”-a bylo to
spuchniecie-zatrzymanie wody w organizmie, to ten lekarz zupelnie
to zignorowal i jeszcze powiedzial ,ze “ to dobrze ze pacjent na
wadze przybyl”.Po 2 dniach stan zdrowia przyjaciela mojej mamy byl
tak zly,ze pojechal na pogotowie.Ten lek,ktory przyjmowal przyczynil
sie do ostrej niewydolnosci nerek.Okolo 2 miesiecy ten czlowiek
spedzil w szpitalu-gdzie byl dializowany.I tym czasie nie byla
postawiona konkretna diagnoza.Na pewno bylo stwerdzone oslabienie
organizmu.Okolo 1,5 miesiace temu zlecono tomograf(wreszcie) .Wynik
pokazal zmiany nowotworowe na watrobie i wezlach chlonnych.I
lakarz ,ktory przekazal wyniki tego badania-oswidczyl,ze sie nie da
nic wiecej zrobic.Nie skierowano tego czlowieka do onkolga-do
nikgo.Pozostawiono go samego z wizja szybkiej smierci.Ten czlowiek
jest zalamany.Juz chyba na wpol martwy-bo nie ma juz cienia
nadziei.W styczniu skonczy 57 lat-jesli dozyje.
Mi sie w glowie nie miesci-to traktowanie przedmiotowe pacjenta
przez lakarza.
Sama stracilam ojca 8 lat temu-tez mial chorobe nowotworowa.Dla
mojej mamy to jak powtorka z przeszlosci.Straszny jest dla mnie
fakt,ze wbrew pozorom proste zaniedbanie lakarza domowego-brak
zlecenia zrobienia podstawowych badan-bedzie kosztowal tego
czlowieka zycie…..Boli mnie to bardzo.
Pozdrawiam

Obowiązek troski

[kangur2007]

Dla porównania, do czego należałoby równać, proszę się zapoznać zpojęciem 'duty
of care', czyli prawnym obowiązkiem troski o pacjenta, takim jak praktykowany
gdzie indziej, co opisałem w swoim wątku 'Prostata australijska'

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=37372&w=72041707&a=72197733
Zachodnie ryzyko, tak dla lekarza osobiście, jak i dla zatrudniającej go
placówki, w wypadkach uzasadnionego podejrzenia o niedbalstwo, zaniechanie,
niewykorzystanie wszystkich środków bedących do dyspozycji, niezasięgnięcie
dodatkowej opinii konsultantów etc. jest tak wysokie, że na ogół nikt nie chce
ryzykować.

Nie tyle o procesy tu idzie – wygranie procesu z establishmentem medycznym to na
Zachodzie lata w sądach i miliony w kosztach - co o ryzyko ubezpieczeniowe.
Lekarz nie moźe praktykować, a szpital przyjmować pacjentow, o ile nie posiadają
ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. Firmy ubezpieczeniowe są prywatne,
i we wlasnym interesie organizują szpitalom coroczny audyt kliniczny,
zatrudniając w tym celu dużej klasy specjalistów-konsultantów. Odkrycie wypadków
poważnych zaniedbań w placowce może skończyć się odmową przedłużenia
ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, albo zawieszeniem polisy do czasu
usunięcia wskazanych niedociągnięć. A prawo nie pozwala szpitalowi działać bez
ubezpieczenia.

Jeżeli wykryte przez ubezpieczyciela zaniedbania zbiegają się na osobie
konkretnego lekarza, to lekarz nie dostanie przedłuzenia swojego profesjonalnego
ubezpieczenia indywidualnego od odpowiedzialności cywilnej. A bez ubezpieczenia
nie wolno praktykować. Stowarzyszenie lekarzy (ekwiwalent Izby Lekarskiej)
cofnie certyfikat upoważniający do wykonywania zawodu i go nie odda, do czasu
wynegocjowania między izbą lekarską a lekarzem kwestii dokształenia, pracy pod
nadzorem, zdania dodatkowych egzaminów, odbycia dodatkowego stażu, ograniczenia
pracy z pewnymi rodzajami przypadków etc.

[aniolek-fiolek]

Moja Teściowa ma 47 lat. Sześć lat temu miała operacyjne usuwanie
raka szyjki macicy, potem radioterapia. Wszystko skończyło się
dobrze.
Dwa lata temu zaczęły się bóle w lewym boku. Przez ROK chodziła od
lekarza do lekarza prosząc o pomoc- zaczęła od ginekologa, który ją
operował, ten skierował ją do chirurga, tamten do ortopedy,
następnie do neurologa i tak dalej, i tak dalej.... Biegała od
specjalisty do specjalisty błagając o pomoc. Oczywiście każdą wizytę
zaczynała od opowieści o chorobie nowotworowej, którą przeszła...
ŻADEN z lekarzy nie skierował jej nawet na badania krwi... Bóle
spokojnie nasilały się, aż po roku były tak intensywne, że dostawała
już leki, po których nie mogła prowadzić samochodu...
W końcu trafiła do ortopedy, rzekomo najlepszego w Szczecinie. Ten
postanowił zrobić jej tomograf miednicy, jednak w Szczecinie są dwa
takie urządzenia i obydwa były w tym czasie zepsute (!). Czekanie na
naprawę miało trwać około 3 miesięcy i jeszcze miesiąc czekania na
swoją kolej... Koszmar..
Któregoś dnia wybraliśmy się na zakupy do Schwedt (mieszkamy 30 km
od tego miasteczka). Na zakupach Teściowa dostała takich bóli, że
natychmiast pojechaliśmy do tamtejszego szpitala. NA DRUGI DZIEŃ
zrobiono jej tomograf komputerowy, który wykazał 3 guzy rakowe: na
płucu, wątrobie i żebrze (6*7 cm !)- ten ostatni promieniował
właśnie w okolicach lewego boku... Oczywiście na operację było już
dużo za późno.. Było to w lutym tego roku.
Wcześniej, w grudniu, miała jeszcze zrobione jakieś badanie (nie
pamiętam już jakie...) zlecone przez tego ortopedę ze Szczecina. W
wyniku był szkic człowieka z zaznaczonymi zmianami... Poszła z
wynikiem do tegoż ortopedy, a ten stwierdził, że badanie nic nie
wykazało. Tzn „coś” wykazało, ale to nie to co ją boli..... Pół roku
później przeglądaliśmy dokumenty Mamy i zauważyliśmy, że na tym
wyniku jest „kropka” na lewym żebrze i na płucu..... Nawet w opisie
było napisane, że na lewym żebrze są niepokojące zmiany... Dlaczego
ten lekarz to zignorował?? Nie pomyślał, że ból w boku, to może być
promieniowanie z żebra?? Wszystko co się wydarzyło, to jakby
oglądanie bardzo kiepskiego filmu... Niestety z tragicznym finałem...
Przeprowadzona chemioterapia nie dała prawie żadnych efektów: po 3
miesiącach pojawił się nowy guzek na miednicy, po 6- jeszcze jeden,
w okolicy wątroby, a guz na żebrze powiększył się do 14 cm... W
lipcu skończyła się chemioterapia, we wrześniu Mama dostała jeszcze
5 razy 10minutowe naświetlania w celu uśmierzenia bólu, ale nic one
nie podziałały.. Pomimo brania już opioidów ból nadal jest bardzo
silny. Kilka razy wzywaliśmy karetkę...
To wszystko jest jakieś chore- lekarz, który przyjechał karetką
szczerze zdziwił się, że Mama nie ma jeszcze przepisanych plastrów
(miała MST 100 i jakieś osłonowe). Przepisał więc plastry 50 mg,
jakieś sterydy i coś przeciwlękowego. Gdy poszłam do rodzinnego, by
wypisał mi recepty- ten „opieprzył” mnie, że nie przyszliśmy
wcześniej powiedzieć, że Mamę wciąż boli (notabene do niego mama
chodziła przez pierwszy rok gdy jeszcze nie wiadomo było co ją boli
w tym cholernym boku). Tłumaczyłam, że Mama jest pod stałą opieką
onkologa, który jest specjalistą jej choroby, więc nie „cofamy” się
w hierarchii do lekarza rodzinnego, bo i po co? Skoro Mama ciągle
skarży się onkologowi na ból, a ten stwierdza tylko: „Trudno, ciężki
Pani żywot...” Co mi może pomóc rodzinny, który jest tak jakby na
pierwszym stopniu piramidy ważności lekarzy? Który wcześniej nic Jej
nie pomógł? Teraz to ma pretensje, że od sierpnia nikt z nas nie był
i nie poinformował go o bólach... I wmawia mi, że nie wierzy, ze
nikt nie skierował Teściowej do poradni paliatywnej (!). NAPRAWDĘ
NIKT!! Uzmysłowiłam Mu, że jesteśmy wykształceni i zmotoryzowani i
zrobimy wszystko, żeby mamie pomóc... Nie uwierzył... A to święta
prawda- do poradni paliatywnej trafiliśmy dopiero wczoraj... Lekarz
przepisał silniejsze plastry (50 nie pomogły)... I kazał za wszelką
cenę wyeliminować ból.. Tylko jak? Skoro od dwóch lat nic na Nią już
nie działa......
Nie rokujemy już szans na wyzdrowienie mamy- to musiałby być cud...
Jednak ból, z którym się zmaga nie pozwala Jej cieszyć się z
ostatnich miesięcy życia... Pozostała nam modlitwa..
Pytanie z jakim zmagamy się od roku jest oczywiste: kto zawinił? Czy
wcześniejsze wykrycie guzów mogłoby zapobiec tej tragedii? Może nie
byłoby za późno na operację?? Może nie cierpiałaby aż tak
bardzo........ Teraz wszystko jest w rękach Boga.