refleksje po smierci

[elianaa]

Podczas naszej dlugoletniej wojny z rakiem poznalam wielu ludzi chorych, z
wieloma utrzymywalam i nadal utrzymuje kontakt. Po smierci Mamusi mialam wiele
czasu na myslenie, wiem juz jakie bledy popelnilismy w walce z choroba. Byc
moze ten post uchroni kogos przed tymi samymi bledami.
Blad nr 1-
Jesli po zakonczeniu pierwszego leczenia onkolog podchodzi do pacjenta
niefrasobliwie i nie wysyla go na badania a jego jedynym pytaniem jest- Jak
sie Pan/Pani czuje- po czym odsyla pacjenta do domu bez skierowania na
badania, bez zadnych lekow- zmiencie lekarza. My zrobilysmy to o kilka lat za
pozno.
Blad nr 2-
Ziola z Peru (vilcacora)- moze maja swietny kompleks ziolowy do oczyszczania
organizmu z toksyn, niestety wbrew temu co twierdza nie sa w stanie pomoc z
chorobie nowotworowej.
Blad nr 3-
SELOL- My nie zdecydowalysmy sie na ten paralek w fazie badan, natomiast z 7
osob ktore rozpoczely kuracje Selolem i ktore znam osobiscie- 6 juz nie zyje.
Selol wyniszczyl szybciej ich organizmy niz nowotwor.
Blad nr 4-
Dr. Slodkowski NIE LECZY RAKA!!!! w kilku przypadkach w tym w przypadku mojej
Mamusi jego energia przyspieszyla bardzo gwaltownie rozwoj nowotworu!!!!
Blad nr 5- sprowadzanie ziol tybetanskich i chinskich preparatow ziolowych- TO
nie pomaga.
Blad nr 6- zamiast szukac alternatywnych terapii i meczyc nimi osobe chora-
zacznijcie zyc pelna piersia, robcie to co chcieliscie w zyciu zrobic a na co
moze wam zabraknac czasu. NIE MA SKUTECZNEJ TERAPII POZA TRADYCYJNA CHEMIA I
NASWIETLANIEM W LECZENIU NOWOTWORU!!! NIE DAJCIE SIE NACIAGAC OSZUSTOM, wiem
ze tonacy brzytwy sie chwyta, sama tak reagowalam na kazda nowinke.
Najskuteczniejszym lekiem na raka jest lekarz ktory nie podchodzi do pacjenta
szablonowo.

[deria1]

Eliano!
Od śmierci mojego taty - 31.07.08 mam dokładnie te same
przemyślenia...Tzn. analizuję całą walką z chorobą i wyciągam
wnioski:
1. Leczenie ziołami i energią - nie stosowaliśmy bo od początku
razem z tatą nie chcieliśmy ryzykować! Większość takich usług i
produktów to zwykłe naciąganie chorych!!! Z resztą biorąc tyle
leków, co mój tato - bałabym się włączaś jakiekolwiek zioła, nigdy
nie wiadomo jaka będzie reakcja... Każdemu odradzam zioła, dziwaczne
preparaty chińskie, "códotwórców" itp...
2. Medycyna konwencjonalna ponad wszystko - jednak nasza "polska"
służba zdrowia to jedno wielkie "G..."!!! Tato leczył się w CO w
Bydgoszczy, które właśnie zajęło pierwsze miejsce w rankingu
najlepiej zarządzanych szpitali. Wszyscy chwalą sobie ten szpital -
a ja śmię twierdzić, iż wcale nie jest tam tak doskonale. Mam żal do
lekarza prowadzącego - za olewający stosunek do pacjenta! Mam
wrażenie, że taki onkolog czy radiolog widząc diagnozę "rak
drobnokomórkowy płuc, złośliwy" - przekreśla w tym momencie pacjenta
i nie stara się nawet walczyć! Wszelkie badania (tomografia,
rezonans) są zlecane zbyt późno albo ograniczane!!! Widząc gołym
okiem jak mój tato słabnie, mając wszelkie objawy przerzutów do
mózgu - Pani doktor zleciła rezonans głowy w trybie pilnym - za m-
c!!!!!!!! Tego dnia taty już z nami nie było!!! Wiedząc, jak szybko
i jak często rak złośliwy płuc przerzuca się do mózgu - dlaczego
szanowna Pani doktor nie zleciła badania głowy już wcześniej?
Zaniedbanie? Oszczędności??? PRZY RAKU PŁUC ZŁOŚLIWYM ZAWSZE RÓBCIE
REZONANS MAGNETYCZNY ew. TOMOGRAFIĘ GŁOWY nawet prywatnie! Jeden guz
można usunąć - chociażby oznaczało to kilka tygodni, m-cy życia! Ale
sześciu jak miał mój tato - już nie (za późno)!!! A dałabym wszystko
aby móc mieć tatę nawet tydzień dłużej!!!
3. W CO BYDGOSZCZ podczas radioterapii pielęgniarka nie
zabezpieczyła taty należycie przed promieniowaniem, nie dała mu
nawet podgłówka!!!!!! SZOK
4. Recepcja w CO BYDGOSZCZ (przy radioterapii)- zwłaszcza jedna z
Pań zdaje się nie być na właściwym miejscu. Jest niemiła, opryskliwa
i niegrzeczna! Niechętnie udziela informacji! Zupełny brak
profesjonalizmu!!!! A każdego dnia przychodzą tam setki chorych,
wycieńczonych leczeniem - a Pani recepcjonistka zachowuje się jakby
robiła wielką "łachę" rejestrując ich, bądź wskazując drogę do
gabinetu, oddziału ...
5. Moja rada - walczcie o każdy termin! W nowotworach liczy się
każdy dzień!!! Mój tato czekał tygodniami na pobyt w szpitalu, na
chemię, na radioterapię, każde kolejne badanie. Nie dajcie się
zwieść! Mój tato 42 lata płacił ZUS (nigdy nie był bezrobotnym,
nigdy nie korzystał ze zwolnień lekarskich z błachego powodu) - a
kiedy zachorował na wszystko musiał czekać... A składki opłacał
zawsze w terminie!!!! To żenujące, jak leczy się w Polsce
nowotwory!!!! Nic dziwnego, że średnia przeżycia chorych na
nowotwory w Polsce jest nieporównywalnie niższa niż w innych
krajach EU czy w USA.
6. Zgadzam się z tobą Eliana, że oprócz chemii i lamp nie ma innych
metod leczenia ( a raczej przedłużania życia).
Na koniec dodam, że był to pierwszy przypadek nowotworu, z jakim
miałam styczność, mam świadomość, że rak złośliwy to wyrok - ale
nienalezyte i nieterminowe leczenie, niepodejmowanie przez lekarzy
walki i ich obojętność niepotrzebnie skraca życie chorym...
Mój tato bardzo dzielnie znosił chorobę i może dzięki temu udało mu
się być z nami przez 13 m-cy...

[kizi10]

ja jeszcze dodam od siebie, że rozważaliśmy możliwość "leczenia "
energoterapeutów, tata był gotów jechać z Lublina do Szczecina, ale stało się
coś naprawdę niezwykłego - człowiek, z którym chciałam umówić tatę, powiedział
że żadna energoterapia tacie nie może pomóc, współczuł nam i odwiódł od tachania
taty na drugi koniec Polski, tylko po złudzenia, w odróżnieniu od tego słynnego
spod Warszawy, który twierdził, że uleczy ..., długo rozmawiałam z tym ze
Szczecina, wyznaczyliśmy nawet termin, skoro tacie tak zależało, ale on nawet
nie chciał od nas pieniędzy, w końcu tata i tak nie pojechał, ale pełen szacunek
do człowieka, który nas nie chciał oszukać. Noni kupiłyśmy z mamą, ale nigdy
tacie nie podałyśmy, przecież i tak nic nie było w stanie "zniknąć" mu przerzutu
z mózgu, po prostu byłyśmy z nim do końca. I tak świetnie sobie radził i żył,
jak to sam powtarzał, wbrew staraniom lekarzy, całkiem długo jak na przerzuty do
mózgu, też uważam, że to potworne wyciągać od ludzi ostatnie pieniądze za zwykłe
oszustwo, karmić ich bzdurami o cudach, niejednokrotnie powodując przerwanie
standardowego leczenia, na to powinniśmy uczulać wszystkich, którzy walczą - my
którzy mamy to już za sobą. pozdrawiam was serdecznie Kaśka

[aron68]

Witaj

zgadzam się z tym co piszesz. I-szy punkt również zaliczyliśmy, na szczęście
szybko podjęliśmy leczenie co dało 9 miesięcy życia a nie miesiąc diagnozowany.
Z tych cudownych ziół to jedynie wchodzą w grę te tylko co wpływają na apatyt
zmniejszają kaszel ( w przypadku raka płuc), reszta to jedynie placebo.
Należy dbać o wyniki krwi to tak ważne by nie zmniejszyć szansy na podanie
kolejne chemię. Sok z buraków i wszystkie preparaty, które wzmacniają poziom
hemoglobiny.
I żyć każdym dniem jakby miał być tym ostatnim, cieszyć się wszystkim co dają
kolejne dni.
Nam udało się na szczęście uniknąć tego ale wiem, że nie wszyscy mieli na tyle
"szczęścia" - to walka z bólem a już w przypadku przerzutów na kości to podstawa.
Ból można opanować tak, że chory jest w stanie "normalnie" funkcjonować, wiec
należny konsultować tę terapię albo w ośrodkach walki z bólem lub z lekarzami w
hospicjum.

Wczesne objęcie pomocą np. hospicjum domowe daje duże wsparcie naszym bliskim i
nam samym.

Artur

[madrek76]

Podzielam w pełni WASZE zdanie...ja dziś tez mysle na to co sie
działo przez ostatnie 20 m-cy życia Taty od wykrycia raka zoładka w
lutym 2007 roku do 15.10.2008 kiedy od Nas odszedł i wciaz mam
poczucie,że błedem była decyzja o "odpoczynku" Tata od stycznia do
lipca przyjał 7 kursów DCF, a TK jamy brzusznej od maja wykazywał
stabilizacje choroby, była pogrubiona scianka zoładka do ok. 15 mm i
nie było przerzutów. Decyzja ordynator by zrobic 2-3 m-ce
odpoczynku, we wrzesniu mielismy powtrórzyc TK i gastroskopie i w
razie koniecznosci wrócic na chemie. Dr prowadziła Tate i ufalismy
jej, zreszta poprzednia chemie walczyła z NFZ o chemie
niestandardowa wiec zaufalismy jej doswiadczeniu. Niemniej jednak by
wyznaczyc terminy TK i gastroskopii 4.09 bylismy w poradni chemii w
DCO we Wrocławiu, przyjmowała nas zastepca ordynatora i radziła mimo
opinii ordynator powrót na chemie, mój Tatus jednak nie chciał
uzasadniajac ze ordynator jeszcze nie kazała. Dzis mam uczucie, ze
popełnilismy wtedy bład, ze gdybysmy posłuchali tej drugiej dr juz
we wrzesniu miałby chemie a tak zglosilismy sie do ordynator 24.09
kiedy Tata zaczał czuc sie słabiej i wyczuwalne było powiekszenie
zmiany, a chemie wyznaczono na 17.10...tata juz nie dozył tego dnia,
bo zmarł 15.10 :-((( Stad prosze osoby które walcza słuchajcie,
pytajcie kilku opinii i uwazjacie na kazdy symptom w czasie "przerw
w leczeniu".
Druga sprawa - ilekroc stoje przy grobie Tatusia zastanawiam sie czy
nie popełniłam błedu nie mówiac mu o przerzutach i ich tempie, może
wtedy miałby czas pożegnać się z Nami, a tak to my pożegnalismy sie
z Nim...ale ja nie umiałam Tacie odebrac nadziei, on do ostatnich
chwil wierzył, że wyzdrowieje...nie chciał nigdy rozmawiac o
śmierci, złoscił sie gdy porzuszalismy ten temat nawet w zartach.
Wczoraj w Uwadze w TVN słuchałam wypowiedzi róznych lekarzy,
wiekszosc twierdziła, ze nie nalezy zabierac nadziei, mimo że wie
sie że człowiek odchodzi, ale były (choc nieliczne ale jednak były)
zdania, ze chory ma prawo wiedzieć...nie wiem,ale gdybym mogła
cofnac czas chyba postapiłabym podobnie, kochałam Tatusia i
widziałam jak walczy nie mogłam wiec mu powiedzieć Tatusiu Ty
umierasz, to było ponad moje siły.
Starsznie brak mi Tatusia i nie wiem czy kiedykolwiek ta pustka sie
zmniejszy,ale jednoczesnie dostałam lekcje zycia i wskazanie,co
naprawde sie w zyciu liczy - rodzina, miłość, wsparcie, przyjaźń!!!
Pamietajmy o tym!!!