ten ból... po odejsciu

[kasia.ole]

Moja Mamusia odeszła 21.09.08.. nie moge sobie z tym poradzić.. dlatego tu
pisze , bo wiem że w tym samym czasie wielu z was straciło równiez swoich
bliskich..jak aron czy deria... pisze bo jest mi strasznie ciezko.. wydawało
mi sie, ze bedzie lżej z biegeim czasu a jest jakby coraz gorzej..ta tesknota
jest niewyobrażalna, budze sie w nocy i myśle o mojej mamci..nie lubie nawet
wracac do domu po pracy, bo wiem ze jej tam nie mam..najgorsze, że nie
potrafie o tym rozmawiac z bliskimi...

KAsia

[malwa200]

Kochanie, jestem z Tobą , wiem, jak Ci cężko, wierz mi , Twoja
Mamusia jest teraz szczęsliwa. Polecam książki nt. Zycie po
śmierci", dostaniesz to w kazdymn niemal kościele i w Ars
Chrystianie. jesli chessz wysle Ci te pozycje na priv

[annrez]

moja mama tez odeszla ...wczoraj wieczorem ..wiem co przezywasz ...

[deria1]

Witaj ponownie Kasiu... Nie wiem jak ty - ale ja codziennie mam
przed oczami sceny z tych ostatnich dni, jak było bardzo źle, jak
tato leżał, ataki padaczki, sińce na całym ciele (od kroplówek i
zastrzyków), bezwład ciała. Codziennie wspominam z mamą cały okres
choroby. Najgorzej jest jak oglądam zdjęcia - jeszcze tak
niedawno...święta, spacery z wnuczkiem, i te ostatnie - zrobione 4
dni przed śmiercią, na których tata jest taki zamyślony. Wiesz - śni
mi się bardzo często, czasami codziennie. Zawsze bardziej lub mniej
chory - nigdy zupełnie zdrowy.
Gdyby nie ogrom zajęć, jakie mam każdego dnia i rodzina, synuś -
byłoby tragicznie. Kiedy rodzice umierają kiedyś tam - po prostu ze
starości - to zapewne łatwiej jest się z tym faktem pogodzić. A
kiedy umiera osoba, która zawsze była pełna energii - jeszcze 13 m-
cy wcześniej, i mogłaby być z nami jeszcze min. 20 lat - to zapewne
każdy zadaje sobie pytanie : DLACZEGO? Jest mi bez taty źle, był
moim autorytetem i zawsze mogłam na niego liczyć. Nie wiem, czy tak
samo, czy inaczej przeżywa się śmierć mamy, ale mogę sobie
wyobrazić, jak jest Ci ciężko. Ja czasem próbuję sobie wytłumaczyć
to w ten sposób - wyobraź sobie, jakbyś straciła kogoś nagle - z
dnia na dzień, wracasz do domu i...nie zdążysz się pożegnać, albo
jak jest odwrotnie, tzn. jak rodzice tracą dzieci. My miałyśmy
okazję w jakiś sposób przygotować się na ten moment i pożegnać się z
bliskimi. I choć teraz jest nam cholernie ciężko i pusto - to jest
wielu ludzi, którzy mają jeszcze gorzej! Trzymaj się dzielnie! Nic
nie możemy zrobić, niestety...Tylko starać się w jakikolwiek sposób
oswoić z tym faktem. I żyć dalej z mamą/tatą w sercu, ze
wspomnieniami, dziękując, że było nam dane mieć tak wspaniałych
rodziców, że odejście ich aż tak strasznie boli. Pozdrawiam cię!

[estelka1]

Kasiu, wbrew pozorom pierwsze tygodnie po śmierci bliskiej osoby nie
są najtrudniejsze. Mimo bólu i żalu, gdzieś w podświadomości siedzą
takie myśli, że ten nasz ukochany po prostu wyjechał, ale wróci.
Właśnie po jakiś 2 msc zaczyna docierać do nas świadomość, że już
nigdy nie zobaczymy tego kogoś, w Twoim przypadku mamy. I w tym
momencie pojawia się ogromna tęsknota, tak wielka, że aż bolesna.
Boli świadomość, że jedyne co nam zostało to tylko wspomnienia i
właśnie tęsknota i że tak już będzie zawsze.
Ale wierz mi, że z upływem kolejnych tygodni, miesięcy, oswoisz tę
tęsknotę. Ona Ci będzie towarzyszyć już do końca życia, ale nauczysz
się z nią żyć, bo tak naprawdę nie masz innego wyboru. Mówię Ci to z
perspektywy osoby, która straciła mamę 11 miesięcy temu. Zdarza mi
się popłakać z żalu, że nie zobaczę mojej ukochanej "staruszki", ale
dotarło do mnie, że dla niej lepiej jest, że odeszła z tego swiata.
Jaki byłby jej komfort życia, gdyby miała leżeć jak roślinka,
nieświadoma niczego, zdana na innych ludzi? No i zaczęłam
dostrzegać, że mamy nie ma z nami fizycznie. Jej duchową obecność
czuję bardzo mocno, chociaż mama nie daje jakiś namacalnych dowodów
na swoją obecność. Kasiu, jeszcze będziesz się uśmiechać, chociaż
dziś Ci trudno w to uwierzyć.

[aron68]

Witaj Kasiu

wiem co czujesz, moja jak wiesz odeszła tylko jeden dzień później. Chciałbym Ci
podziękować, że szłaś razem z nami ta drogą. Ja "wysłałem" swoją mamę w daleką
podróż to takie klasyczne zepchnięcie. Ja nie rozmawiam jak o odejściu tylko o
jej podróży bo nie potrafię sobie nawet wyobrazić, że jest tam gdzie jest. Nie
wiem kto układał ten świat ale chyba nie do końca wszystko przemyślał. Trzymaj
się wiem, że będzie dobrze.

Artur

[madrek76]

Witajcie, doskonale rozumiem ten ból i tesknotę. W sobotę 15.11
minie miesiąc od odejscie Tatusia i nie umiem się z tym pogodzić, ja
wciąż mam wrażenie,że wyjechał,że wróci, a potem ide na cmentarz i
widzę Jego grób który uświadamia mi,że Tatusia już nie ma z nami, ze
wróce do domu i Jego tam już fizycznie nie będzie. Duchowo dla mnie
wciąż jest żywy, bo wciąż widzę przed oczami mnóstwo scen, słysze
podświadomie słowa wypowiedziane przez Tatusie szczególnie z tych
ostatnich dni jego życia...12 dni pobytu w szpitalu...On tak nie
chciał szpitala,jakby czuł,że z niego już nie wróci, a jednoczesnie
kazdego dnia walczył, w ostatnich godzinach zycia, kiedy juz nie
jadł, nie pił, wymiotował krwią walczył, nawet nie dopuszczał do
siebie myśli,ze to krew, stale mówił,że to soki żołądkowe..:-(
Strasznie trudno mi się pogodzić z faktem,że juz go nie dotkne, nie
zobacze jego cudownych błekitnych oczu,które zawsze miały w sobie
tyle radości i spokoju,czasami wystarczyło, że spojrzałam na Tatę i
czułam wewnętrzny spokój,a teraz nie ma tego...w ciagu dnia
wystarczy,że sobie przypomne o Tacie i wciąż płyną łzy..ksiądz na
pogrzebie powiedział,że to "łzy miłości za bliskim,który odszedł",
ale choć rozsądek mówił,że Tatusia odejscie dla Niego było
najlepsze, w koncu nie miał szans, to serce stale krwawi i mam
nadzieje,że z każdym dniem coraz mocniej, bo chyba coraz wyrażniej
dociera do nas Jego brak. Widziałam osoby, które m-cami cierpiały,
Tatusiowi takie bóle były zaoszczedzone, dopiero w szpitalu kiedy
przerzuty postepowały coraz szybciej, kiedy zbierało sie coraz
wiecej płynu w otrzewnej zaczał dostawać leki przeciwbólowe Ketonal
dożylnie. Jeszcze 3 dni przed smiercią samodzielnie chodził a potem
kolejne dni i widzialam jak niknie mi w oczach, staje sie coraz
mniej samodzielny, tyle razy mi dziekował,że jestem z Nim, a dla
mnie to były wyjątkowo ważne chwile bo jeszcze z Nim,a gdy odszedł
pozostała pustka z jaką sobie nie umiem poradzić :-( Siostra i Mama
radzi sobie jeszcze gorzej wiec wiem,że muszę byc silna ale wciąż
zdarzają sie chwile kiedy nie potrafię być silna. Rodzina mieszka na
drugim koncu Polski i za granicą (pozostaja tel) zostałysmy wiec
same i musimy nauczyć się zyć bez Taty,własnie dla Niego ale to
takie trudne... Gdy zachorował rozstałam sie z moim uwczesnym
narzeczonym, bo nie mógł zrozumieć moich relacji z rodzicami wg
niego byłam z Nimi zbyt zwiazana i gdy spedzałamz Tatusiem czas w
szpitalu po operacji, na chemii itd. dla niego to byłą strata czasu
bo przecież miał tam opiekę...Taty choroba pozwoliła mi poznać
prawdziwe oblicze człowiek z którym byłam - dziś nie załuje tamtej
decyzji, choc podwójnie czuje w sercu pustkę. Wczoraj stałam w
kolejce do zmiany opon na zimowe i płakałam jak bóbr, bo zawsze
Tatus to zalatwiał i wiele innych spraw w domu, w ogrodzie. Wychodze
do ogrodu gdzie Tata miał swoje ukochane miejse i nie moge pogodzić
sie z tym,że już nie zobacze go na hustawce, że nie zje juz swoich
ulubionych malin :-( Zawsze mówił,że chciałby dożyć dnia w którym
zobaczy swoje wnuki...nie dane mu to było. Tatuś przez 20 m-cy walki
z rakiem zoładka miał w sobie tyle siły i woli walki, chciałabym
teraz mieć chociaż część Jego siły...ale nie mam :-(

[madrek76]

Chciałabym tez by mi sie chociaż przyśnił, bym poczuła spokój że
tamn gdzie jest jest mu dobrze... wciaż mam przed oczami sceny ze
szpitala moze to dziwne co napisze,Tatuś zmarł o 11:05, ale przed
śmiercią o 9:00 oraz o 10:00 były momenty, kiedy Tata mimo ze był
slaby zaparł sie o łózko szpitalne i krzyknął NIE i wszystkie
parametry (tetno, cisnienie, wydolnosc oddechowa, wykres ekg)
słabły - głaskałam go, całowałam, prosiłam by spokojnie oddychał, On
zaciskał moja dłoń i się uspokajał a parametry na monitorze znów
stawały sie stabilne, wtedy tego nie rozumiałam ale dziś nie daje mi
to spokoju, jakby walczył z tym co go czeka...ze śmiercią. 2 dni
przed smiercia był u Niego ksiądz, który chodzi po
szpitalu,wyspowiadał sie,przyjał Komunie Św. i dość długo z ksiedzem
rozmawiał, poczuł po tej rozmowie spokój, nawet wtedy własnie jak
weszłam znów do sali zobaczyłam ostatni raz usmiech na Taty twarzy,
ale potem te dwa momenty w dniu śmierci jakby walka, że jeszcze nie
teraz...Jestem osoba wierzącą i wierzę,że jest juz w lepszym swiecie
bez cierpienia i bólu,ale mimo to tak bardzo chciałabym usłyszeć
choćby we śnie że jest mu już dobrze, ale Tata od dnia śmierci ani
razu mi sie nie śnił...

[annmaria]

Kasiu!
Moj Tatko zasnal ponad rok temu. Bol nie minie. Oswoisz go po prostu nauczysz
sie z nim zyc. Tesknota tez nie minie ale z czasem zaczniesz wspominac te dobre
chwile. Zaczniesz cieszyc sie ze masz wspaniale cudowne wspomnienia. Ja do tej
pory nie potrafie pojac ze swiat sie nie zatrzymal ze w dzien smierci ze slonce
nie zachodzilo czerwiensze niz zwykle. Ale kiedy nie mam juz sil mysle sobie
czego Tata by chcial jak chcial by zebym zyla. Troche pomaga. Daj swojemu bolowi
i rozpaczy troche czasu. Wiem ze ow czas ran nie leczy ale przynajmniej troche
je zabliznia. Trzymaj sie cieplo. Anka

[kasia.ole]

Dziękuję bardzo wszystkim za te słowa....one naprawdę pomagają...

Dziś mijają 2 miesiące od śmierci mojej mamci..tak bardzo za nią tęsknię, ale
wierzę, ze ona patrzy na mnie tam z góry i czuwa...

\Jeszcze raz dziękuję WAM

Życzę również wszystkim dużo siły

Kasia

[ewam1959]

Kasiu, jak dobrze Cię rozumiem. Moja Mamusia odeszła 13 maja,
najpierw trzymała mnie adrenalina i stres, a później "posypałam
się". Po odejściu Mamy zostałam sama, nie mam na kogo liczyć
(zresztą tak było podczas choroby Mamusi, byłam tylko ja i ze
wszystkim musiałam sobie poradzić). Ale po 3 miesiącach
wszystko "puściło". Jeżeli chciałabyś pogadać to proszę pisz na mój
mail ([e-mail]). Może mnie wtedy też będzie łatwiej ???
Pozdrawiam Cię serdecznie, Ewa