aneckey 30.05.09, 02:37 nie potrafię sobie poradzić...zmarła 18 marca 2009....na raka żołądka...miała 28,6 lat...właśnie wracam z cmentarza...chciałam się przytulić i pogadać :( niestety brama była zamknięta... Odpowiedz Link Zgłoś Obserwuj wątek Podgląd Opublikuj
wiesia140 Re: mojej siostry nie ma 30.05.09, 09:35 Współczuję ci. Ja też bym czasem chciała pogadać z moim tatą, ale cóż Bóg tak chciał. Odpowiedz Link Zgłoś
wakacyjna_iguana Re: mojej siostry nie ma 08.06.09, 09:15 Współczuję Ci bardzo... Polecam Ci jeszcze jedno forum o żałobie: forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=847 Odpowiedz Link Zgłoś
antychloniak Re: mojej siostry nie ma 21.06.09, 23:01 Tez nie potrafie sobie poradzić. Nie mam, nigdy nie miałam siostry. Żałuję, myśle że ona by mnie zrozumiała. Z nią ten okres żałoby po stracie mamy byłby może choć trochę lżejszy, bo ja zupełnie nie wiem co czuje mój brat. Zachowuje się jakby go to zupełnie nie obchodziło.Właśnie siedzę sobie sama w domu i myśle że mama była jedyną ososbą do ktorej zawsze można było zadzwonić i usłyszec radośc w jej głosie. Nie ważne czy miała zły dzień, nie ważne czy przerwałam jej oglądanie programu w TV, nie ważne ze może obudziłam. Ona zawsze cieszyła się słysząc moj głos, dla niej byłam najważniejsza. Teraz nie ma juz niestety takiej osoby i wątpię zeby kiedykolwiek była. Tak mi strasznie źle bez niej, aż boli... Odpowiedz Link Zgłoś
kraj.ka Re: mojej siostry nie ma 22.06.09, 00:19 tez stracilam siostre zginela w wypadku samochodowym w grudniu 2008 zaraz po Bozym Narodzeniu. To co piszesz o przytuleniu - tez tak chodze i sobie wyobrazam ze ja przytulam. tego brakuje mi najbardziej. Miala 22 lata ja 27. Bylysmy mega przyjaciolkami a oprocz tego gdy wyjechala do liceum do innego miasta tam gdzie ja studiowalam przejelam nad nia opieke i teraz tej wlasnie matczyno/siostrzanej opieki brakuje mi strasznie. panicznie boje sie tez uplywajacego czsu ze zapominam zapachy, wydarzenia, boje sie za zapomne jej glosu to co mnie pociesza to fakt ze wiem ze ona na maksa miala cudne zycie, ze wszystkimi zyla w zgodzie i ze nie bala sie tak jak ja ewentualnej smierci. Nie chcialaby bym teraz rozpaczala, choc trwa to juz pol roku. jest to rozpacz w glowie, bo mam wrazenie ze swiat toczy sie dalej i nikt nie wie co czuje. Chcialabym by moje serce zrozumialo logiczne argumenty na pocieszenia ktore tworzy moj umysl. Sciskam Was ogromnie, musimy zyc dalej! Odpowiedz Link Zgłoś