Dodaj do ulubionych

mojej siostry nie ma

30.05.09, 02:37
nie potrafię sobie poradzić...zmarła 18 marca 2009....na raka żołądka...miała 28,6 lat...właśnie wracam z cmentarza...chciałam się przytulić i pogadać :( niestety brama była zamknięta...
Obserwuj wątek
    • wiesia140 Re: mojej siostry nie ma 30.05.09, 09:35
      Współczuję ci. Ja też bym czasem chciała pogadać z moim tatą, ale cóż Bóg tak
      chciał.
    • wakacyjna_iguana Re: mojej siostry nie ma 08.06.09, 09:15
      Współczuję Ci bardzo...
      Polecam Ci jeszcze jedno forum o żałobie:
      forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=847
    • antychloniak Re: mojej siostry nie ma 21.06.09, 23:01
      Tez nie potrafie sobie poradzić. Nie mam, nigdy nie miałam siostry.
      Żałuję, myśle że ona by mnie zrozumiała. Z nią ten okres żałoby po
      stracie mamy byłby może choć trochę lżejszy, bo ja zupełnie nie wiem
      co czuje mój brat. Zachowuje się jakby go to zupełnie nie
      obchodziło.Właśnie siedzę sobie sama w domu i myśle że mama była
      jedyną ososbą do ktorej zawsze można było zadzwonić i usłyszec
      radośc w jej głosie. Nie ważne czy miała zły dzień, nie ważne czy
      przerwałam jej oglądanie programu w TV, nie ważne ze może obudziłam.
      Ona zawsze cieszyła się słysząc moj głos, dla niej byłam
      najważniejsza. Teraz nie ma juz niestety takiej osoby i wątpię zeby
      kiedykolwiek była. Tak mi strasznie źle bez niej, aż boli...
    • kraj.ka Re: mojej siostry nie ma 22.06.09, 00:19
      tez stracilam siostre zginela w wypadku samochodowym
      w grudniu 2008 zaraz po Bozym Narodzeniu.
      To co piszesz o przytuleniu - tez tak chodze i sobie wyobrazam ze ja
      przytulam.
      tego brakuje mi najbardziej.
      Miala 22 lata ja 27. Bylysmy mega przyjaciolkami a oprocz tego gdy
      wyjechala do liceum do innego miasta tam gdzie ja studiowalam
      przejelam nad nia opieke i teraz tej wlasnie matczyno/siostrzanej
      opieki brakuje mi strasznie.
      panicznie boje sie tez uplywajacego czsu ze zapominam zapachy,
      wydarzenia, boje sie za zapomne jej glosu
      to co mnie pociesza to fakt ze wiem ze ona na maksa miala cudne
      zycie, ze wszystkimi zyla w zgodzie i ze nie bala sie tak jak ja
      ewentualnej smierci. Nie chcialaby bym teraz rozpaczala, choc trwa
      to juz pol roku. jest to rozpacz w glowie, bo mam wrazenie ze swiat
      toczy sie dalej i nikt nie wie co czuje. Chcialabym by moje serce
      zrozumialo logiczne argumenty na pocieszenia ktore tworzy moj umysl.

      Sciskam Was ogromnie, musimy zyc dalej!

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka