Już mam dość

[tomira74]

Nie chce być wystarczająco dobra, ja już wcale nie chce być panią domu!
Chce w nim po prostu mieszkać a nie ciągle za wszystkimi sprzątać martwić się
o zatkaną pralkę , plamy na CUDZYCH ubraniach czy menu na święta.
mam dziś poczucie ,że zaraz oszaleje, nie mam sił na własną naukę czy
odpoczynek ciągle mam poczucie obowiązku i nie umiem sobie z tym poradzić.
Nie wiem czy życie w domu w 6 osób plus kot co wcale mało nie brudzi a jest w
90 % na mojej głowie mi jeszcze odpowiada. Może trzasnąć drzwiami i się
wyprowadzić?

[to-wlasnie-ja]

Kurcze, to chyba jakis srodowy syndrom ja juz dzis tez mam dosc. Chce juz miec czysto po tym cholernym remoncie , moc usiasc z herbatka i spokojnie obejrzec cokolwiek w tv lub poczytac ksiazke a nie zastanawiac sie co zrobie dzis a co jutro

[wracajaca]

skąś to doskonale znam, teraz dodatkowo czasami mam tak, że we
własnym domu nie mam czasu pomieszkać- wracam na noc jak do hotelu.

Wyjrzyj za okno- dzis jest całkiem ładna pogoda- wyjdź z domu- idź
na kawę do koleżanki, kawiarni lub po prostu na spacer (ale nie rób
żadnych zakupów "przy okazji" do domu). Odwiedź fryzjera i
poplotkój. Nawet jak masz fryzurę w porządku, niech Ci umyje głowę i
zrobi masaż. Stań przed lustrem i UŚMIECHNIJ się do siebie- nawet na
siłę (podziała przy pięciokrotnej powtórce). Zaplanuj TYLKO DLA
SIEBIE jakieś pół godzinki dziennie- minimum 20 minut. W tym czasie
możesz zrobić co chcesz, ale nie nadrabiaj ścierania kurzu z lamp.
Wejdź do łazienki, nałóż sobie maseczkę, zamknij oczy i marz. Po
tych kikunastu minutach nie zapomnij się uśmiechnąć i spojrzeć sobie
prosto w oczy.

Jeśli nie jesteś w stanie nauczyć domowników pomagania Ci, naucz ich
chociaż dziękowania Tobie za cały trud i poświęcenie. (najżmudniej
schodzi tu z mężem, bo nawet kot szybciej się połasi i pomruczy).
Proponuję wyskoczyć od czasu do czasu wieczorem gdzieś na spacer
samej lub z koleżanką i zostawić męża z dziećmi w domu i jakimiś
drobnymi rzeczami do zrobienia ("pozmywaj kochanie garczki" "wykąp
dzieci i połóż ich do łóżek" itp.) Po powrocie jeśli zrobi to o co
go prosiłaś nie zapomnij mu podziękować i wręcz promienieć ze
szczęścia, że to zrobił. Acha! I broń boże nie krytykuj nawet jeśli
nie domył widelcy czy nie umył dzieciom uszu!!! Poprawisz to jutro,
jak już pójdzie do pracy (w żadnym wypadku nie przy nim). Ze spaceru
możesz przynieś grzańca (ze względu na porę roku) i zaproponować mu
wspólny odpoczynek- TOBIE TEŻ SIĘ ON NALEŻY!!! Ja tak małymi
kroczkami doprowadziłam do tego że mogę wyjechać do koleżanek na 2
nocki, a on UMIE obudzić dzieci, dać im śniadanie i zdążyć na czas
do przedszkola- "mamusia" mu nie pomagała!!! Dyłam bardzo z niego
dumna i oczywiście mu o tym powiedziałam!

Teraz głowa do GÓRY i UŚMIECH i idź się przejść!

[turzyca]

tomira, popedz towarzystwo do roboty! Bo inaczej Cie potencjalne synowe
znienawidza... Kazda normalna, dosc duza, jednostka, plci obojetnej, umie
zrobic pranie, odplamiajac co potrzebne, kazda normalna jednostka, o duzosci
zdecydowanie mniejszej, umie sprzatnac rzeczy po sobie, a takze sprzatnac
wyznaczony kawalek domu - scieranie kurzy nie jest zajeciem przekraczajacym
zdolnosci manualne ucznia szkoly podstawowej. Zatkana pralke zwala sie na meza,
w koncu to typowo meskie zadanie.

A teraz ide na obiad do stolowki, bo mi sie gotowac nie chce. ;]

[sadida]

Idź do fryzjera- to działa cuda
Rodzince powiedz wprost - nie daje rady - pomóźcie. U mnie to działa
na mężu bo 4 latek jest cwany i ma to gdzieś półtoraroczniaka sama
usprawiedliwiam bo wydaje mi sie jednak malutki)

[tomira74]

Dziękuje
Moje dzieci 15,14,13 lat niby coś robią ale raczej niechętnie i pod przymusem ,
mąż ...hm leń ale za to jak mnie kocha najgorsze ogniwo mój ojciec co po
prostu rujnuje nam stabilne życie i jest niereformowalny. No i ja na początku
ciąży .... i chyba to największy problem nie mam sił tylko bym spała. No i poza
mężem jeszcze nikt ni wie i nie mam tarczy... ale to już jutro im powiemy. A do
fryzjera pójdę jutro.Koniecznie.

[turzyca]

A moze skorzystaj z pomyslu, ktory praktykowalismy w moim poprzednim mieszkaniu
(jedno mieszkanie, piec pojedynczych pokoi i przestrzenie wspolne)?
Mielismy grafik wg ktorego w kolejnych tygodniach kazdy byl odpowiedzialny za
jeden obszar: wynoszenie smieci (piec rodzajow, wiec troche tego bylo),
sprzatanie kuchni (blaty, kuchenka, zlewozmywak), kibelek, lazienka, przedpokoj.
Z warunkow mieszkania wynikal brak naczyn do zmywania i kurzy, ale w rodzinie
ten podzial tez bym dorzucila i zmodyfikowala reszte. Czyli zrobilabym zadania
pt. "podlogi - zamiatanie, odkurzanie, zmywanie + zmywanie naniesionego blota w
miare potrzeb", "pranie (tu mozesz dorzucac dokladniejsze instrukcje)", "pokoj
wspolny", "zmywanie". + "zadania specjalne" takie jak mycie okien, piekarnika,
pralki czy trzepanie dywanow. Przynajmniej do czesci zadan specjalnych powinno
sie zagonic i meza i ojca. Ale dzieci pogon na stale, bo inaczej albo sie obraza
na potencjalnych wspolmalzonkow albo malzonkowie na Ciebie. ;]
Przez pierwszych kilka miesiecy pewnie bedziesz musiala nadzorowac, ale potem
bedziesz miala duzo latwiej. Trzymaj sie zdrowo!

[marzeka1]

Ale DLACZEGO uważasz, że kompletnie wszystko jest na Twojej głowie i dlaczego pozwoliłaś, by tak się stało???Mam męża i 2 synów,ale od początku odrzuciłam opcję bycia "panną służącą" dla nich. Mąż od zawsze mi pomagał (np. zakupy,czyszczenie ram okiennych, kabiny prysznicowej), synowie od małego uczeniu byli,aby utrzymywać w swoich pokojach porządek, ubrania wrzucac do kosza z brudami, starszy robi codzienne zakupy(13 lat) i obiera ziemniaki na obiad (gotuję tylko w weekendy, a tak: stołówki zakładowe i szkolne), młodszy (9 lat) świetnie odkurza mieszkanie. Przestałam mieć poczucie, że wszystko muszę zrobić za nich, poza tym chyba kiedyś jakaś kobieta będzie mi wdzięcznaPozdrawiam.

[popirna]

Tomira, jestem w piątym miesiącu. Pierwszy trymestr prawie cały przespałam. Literalnie: co dziennie ucinałam sobie południową drzemkę, bo tylko to pozwalało mi w miarę normalnie funkcjonować przez resztę dnia. Teraz zresztą też trochę podsypiam. Dziś na przykład, dwie godziny od 13 do 15 razem z trzylatkiem. To prawda, że ciąża to stan fizjologiczny z nie patologiczny, ale kosztuje mnóstwo energii, nie ma na to rady. Nie będziesz śmigać jak zwykle.
Mąż to zrozumie (mój rozumie), trzylatka gonie do roboty. Sprząta po sobie i pomaga w domu. Niestety rodzice są niereformowalni. Pomysł wychowania taty odłożyłabym na bok. Ja nawet męża nie wychowuję, ale za syna biorę się ostro!

[lorenai]

Niestety tak to bywa, że kobieta ma
- mniejszą tolerancję na brud i bajzel w domu
- poczucie obowiązku nie pozwalające przejść spokojnie koło w/w.
Trochę mnie zszokował wiek twoich dzieci - ja mam malutkie, ale ze swojego
dzieciństwa pamiętam, że w tym wieku dużo już wykonywałam prac domowych,
ciekawe, jak mi samej pójdzie z wdrażaniem w obowiązki. Takie duże nastolatki
powinny rozumieć, że mama jest w ciąży, MUSI odpocząć przynajmniej 2 godz.
dziennie leżąc do góry brzuchem (albo na dowolnie wybranym boku), a oni w tym
czasie przejąć jej zadania. To powinno wynikać z ich miłości i troski o ciebie
i przyszłe rodzeństwo.
Zrobienie prania nie powinno im sprawić problemu, zwłaszcza, jeśli będziesz ich
nadzorować i mówić po kolei co i jak. A może w drugą stronę - uznać, że są na
tyle dorośli, że jak sobie wypiorą czerwone z białym to będą chodzić w różowym.
Ważne, żeby prali, bo przecież nie możesz się za nich wstydzić. Oczywiście
zajmują się swoimi brudami, twoich ciuchów nie tykając. Wstawienie zmywarki czy
pozmywanie po sobie to też niewielki wysiłek. Itd.

Z drugiej strony - wykonujesz prace domowe, bo to jest coś, co po prostu trzeba
robić, tak jak codziennie trzeba się ubrać i jeść, po prostu sprzątanie to
element życia i nie można traktować tego jako uciążliwy obowiązek lub co gorsza,
a często się zdarza, jako kary (nabroiłeś - myjesz kibel). Zmiana takiego
nastawienia jest strasznie trudna. Ja staram się myśleć w ten sposób - robię te
wszystkie rzeczy, bo jest to sposób okazywania moim bliskim miłości, czy myję
wannę, czy prasuję koszulę.