Mania tytulow

[Gość: Julek]

Mania tytulow w Polsce.
Chyba w zadnym innym kraju na swiecie ludzie nie choruja na manie tytulow,
tak jak w Polsce.
Wezmy taka dyskusje w TV. Prowadzacy program, Pan redaktor, ktory normalnie
nie potrafi opanowac sytuacji, gdyz kazdy mowi to co chce i kiedy chce,
przekszykujac sie na wzajem z innymi dyskutantami, gdyz kazdy chce byc
najmadrzejszy ze wszystkich i chwali sie swoja znajomoscia niewiedzy , ktora
nie ma nic wspolnego z dyskutowanym tematem.
Czlonkowie grona dyskusyjnego: Pan premier, ktury juz premierem od
kilkunastu lat nie jest. Pan Minister, ktory piastowal to stanowisko kiedys,
ale juz nawet sam zapomniel w jakim ministerstwie.
Kilku Panow Poslow . Pan Senator Nastepnie Pan Profesor, Doktor, Docent
habituowany, Pan Przewodniczacy komisji do spraw... i Pan wice minister w
ministerstwie do spraw... Pan Dyrektor najwyzszej izby..... az sie w glowie
nie miesci skad jeden czlowiek ma az tyle tytulow. Prawie nigdy nie sa
wymieniane nazwiska, dlaczego ? czy ludzie w Polsce wstydza sie wlasnych
nazwisk i imion, przeciez nazwiska i imiona byly i sa przed tytulami.
Nawet zwyklych lekarzy tytuluje sie doktorami, choc doktorami z zasady nie
sa. Dlaczego sam tytul Pan nie wystarczy, np. Pan Iksinski czy Pan Ypselon.

[Gość: ewa]

Gość portalu: Julek napisał(a):

> Mania tytulow w Polsce.
> Chyba w zadnym innym kraju na swiecie ludzie nie choruja na manie tytulow,
> tak jak w Polsce.
> Wezmy taka dyskusje w TV. Prowadzacy program, Pan redaktor, ktory normalnie
> nie potrafi opanowac sytuacji, gdyz kazdy mowi to co chce i kiedy chce,
> przekszykujac sie na wzajem z innymi dyskutantami, gdyz kazdy chce byc
> najmadrzejszy ze wszystkich i chwali sie swoja znajomoscia niewiedzy ,
ktora
> nie ma nic wspolnego z dyskutowanym tematem.
> Czlonkowie grona dyskusyjnego: Pan premier, ktury juz premierem od
> kilkunastu lat nie jest. Pan Minister, ktory piastowal to stanowisko kiedys,
> ale juz nawet sam zapomniel w jakim ministerstwie.
> Kilku Panow Poslow . Pan Senator Nastepnie Pan Profesor, Doktor, Docent
> habituowany, Pan Przewodniczacy komisji do spraw... i Pan wice minister w
> ministerstwie do spraw... Pan Dyrektor najwyzszej izby..... az sie w
glowie
> nie miesci skad jeden czlowiek ma az tyle tytulow. Prawie nigdy nie sa
> wymieniane nazwiska, dlaczego ? czy ludzie w Polsce wstydza sie wlasnych
> nazwisk i imion, przeciez nazwiska i imiona byly i sa przed tytulami.
> Nawet zwyklych lekarzy tytuluje sie doktorami, choc doktorami z zasady nie
> sa. Dlaczego sam tytul Pan nie wystarczy, np. Pan Iksinski czy Pan Ypselon.
>


... bo to chory karaj ... i ważniejsze są tytuły od kompetencji, umiejętności,
wiedzy.... wystarczy popatrzyć na naukę polską - profesoromania i
niekompetencja
Ewa

A jeden to nawet na forum dopisuje sobie dr/nt

[Gość: +++Ignorant]

[watto]

Nie tylko w Polsce. W USA to trzeba mówić "doctor Ixinski", nawet do zwykłego
lekarza. :)
Nie mówiąc już o wydumanych tytułach jak "first lady".

To oczywiscie zwykła bufonada.

[Gość: podrozny]

watto napisał:

> Nie tylko w Polsce. W USA to trzeba mówić "doctor
Ixinski", nawet do zwykłego
> lekarza. :)
> Nie mówiąc już o wydumanych tytułach jak "first lady".
>
> To oczywiscie zwykła bufonada.


Nie za bardzo bym sie z tym zgodzil.
W USA tutuuje sie lekarza "doctor" ale jak sie o nim
mowi do kogos innego,co jest juz taka tradycja;
natomiast kiedy sie do niego zwraca bezposrednio
to mowi sie na "Ty", tak zreszta jak i do kazdego
profesora naukowego.
Tylko w Polsce jest taka bufonada!
Tam nawet do Dyrektora instytucji ktory ma profesora
zwraca sie i mowi o nim "Profesor",bo dyrektorem
moze byc kazdy jalop (jak sie tam mysli),a profesorem
widocznie nie kazdy (jalop oczywiscie.).

:)

[Gość: cs137]

Gość portalu: podrozny napisał(a):

> watto napisał:
>
> > Nie tylko w Polsce. W USA to trzeba mówić "doctor
> Ixinski", nawet do zwykłego
> > lekarza. :)
> > Nie mówiąc już o wydumanych tytułach jak "first lady".
> >
> > To oczywiscie zwykła bufonada.
>
>
> Nie za bardzo bym sie z tym zgodzil.
> W USA tutuuje sie lekarza "doctor" ale jak sie o nim
> mowi do kogos innego,co jest juz taka tradycja;
> natomiast kiedy sie do niego zwraca bezposrednio
> to mowi sie na "Ty", tak zreszta jak i do kazdego
> profesora naukowego.
> Tylko w Polsce jest taka bufonada!
> Tam nawet do Dyrektora instytucji ktory ma profesora
> zwraca sie i mowi o nim "Profesor",bo dyrektorem
> moze byc kazdy jalop (jak sie tam mysli),a profesorem
> widocznie nie kazdy (jalop oczywiscie.).
>
> :)
>
Przepraszam, chcialbym wyjasnic dla porzadku: w USA tytuluje sie profesorem
wylacznie kogos, kto nalezy do "ciala pedagogicznego" wyzszej uczelni.
Profesury tytularnej nie ma w USA. Zatem jesli ktos np. odchodzi z wyzszej
uczelni nawet na wyzsze stanowisko w instytucji naukowej nie bedacej uczelnia
(np. National Lab), to automatycznie przestaje byc profesorem.

A na uczelniach istotnie wiekszosc studentow zwraca sie do czlonkow "ciala" po
imieniu po prostu.

Pzdr., Cs137

Tak z grubsza

[Gość: |v|rowa]

Tak, masz racje. W USA tytuly koncza sie na "doctor", profesor jest tylko
funkcja, a nie tytulem. I rzeczywiscie, poniewaz w jez. angielskim nie ma
prawdziwej formy grzecznosciowej i oficjalnej, do wszystkich mozesz sie zwracac
per "you". Tylko z pozoru jest to odpowiednik naszego "ty", poniewaz po
angielsku "you" onacza rowniez "wy". Niemniej jednak, rzeczywiscie jedyna forma
jezykowa zaznaczajaca dowartosciowanie slowne osoby zwierzchniej jest wlasciwie
dodanie "sir". "Doctor" czy "professor" w rozmowie brzmia sztucznie, choc
uzywane sa w korespondencji. Z ciekawostek, nie wiem czy wiecie, ale
tradycyjnie chirurg nie jest "doctorem" - ten tytul nie przysluguje mu :). W
praktyce jednak oczywiscie sie go stosuje, bo w przeciwnienstwie do okresu
sprzed 150 lat, teraz chirurg tez konczy Medical School, wiec jest M.D.

Tytularny system polski wywodzi sie natomiast z feudalnego systemu
niemieckiego. W krajach anglosaskich i nieco we Francji, naukowiec byl
samodzielna jednostka, wlasciwie zalezna od swego przelozonego jedynie
finansowo. W nauce niemieckiej zas, panowala i panuje feudalnosc nauki -
podwladny jest wlasciwie calkowicie zalezny od zwierzchnika. Stad tez moda
na "szkoly", czyli centra ksztalcenia prowadzone przez jednego "wielkiego
profesora" i caly otaczajacy go dwor - docenci, doktorzy, magistrzy (lub
lekarze), studenci, technicy, sekretarki, sprzataczki, studenci doktoranci (w
tej kolejnosci). Stad tez system promotorski - ktos musi cie wypromowac na
doktorat, ktos musi ci opiekowac sie przewodem habilitacyjnym itp.

Nawiasem mowiac, w systemie anglosaskim nie ma odpowiednika habilitacji. Nawet
jej namiastke pod postacia "tenure" niektorzy uwazaja za zbedna:
www.nea.org/he/tenure.html
W systemie niemieckim "waga" naukowca liczy sie poprzez liczbe tytulow i
zaszczytow, ktore moze sobie doprawic na tabliczce na drzwiach.

W systemie anglosaskim - miara jest prawie tylko i wylacznie suma pieniedzy,
ktora moze sciagnac dany naukowiec dla siebie i swojej uczelni. W ten rachunek
wchodzi tez liczba i ranga publikacji oraz patentow danego naukowca.

Ktory system jest lepszy?

Mi osobiscie odpowiada system anglosaski - jest labilniejszy i lepiej
przystosowany do dynamiki wspolczesnej nauki. Ale oczywiscie "profesorowie"
polscy sadza inaczej....

[Gość: cs137]

Gość portalu: |v|rowa napisał(a):


> Nawiasem mowiac, w systemie anglosaskim nie ma
odpowiednika >habilitacji. Nawet jej namiastke pod
postacia "tenure"...

Znam niezle obie te rzeczy, bo wielu moich bliskich
kolegow badz sie habilitowalo w Polsce, badz uzyskiwalo
tenure w USA (ostatnio np. tenure dostala moja zona).

"Namiastka" to chyba nie najlepsze okreslenie.
Habilitacja i tenure sa w duzym stopniu ortogonalne.
Kilka istotnych roznic:

[Gość: |v|rowa]

Wszystko co piszesz o tenure to prawda. Chodzilo mi jedynie o to, ze istnieje
tylko jeden jakikolwiek kwitek ponad doktoratem w USA, a i on jest
oprotestowywany, czego Twoja wypowiedz jest najlepszym przykladem.

[Gość: cs137]

Gość portalu: |v|rowa napisał(a):

> Wszystko co piszesz o tenure to prawda. Chodzilo mi
jedynie o to, ze istnieje
> tylko jeden jakikolwiek kwitek ponad doktoratem w USA,
a i on jest
> oprotestowywany, czego Twoja wypowiedz jest najlepszym
przykladem.

Oj, tak! W cholere bym ten tenure wyrzucil.
Autentycznie odchorowalem moj wlasny "P&T process".
Scientific deadwoods z wlasnego wydzialu mi tak dowalily,
ze nikomu bym nie zyczyl. Jest to wspaniala okazja dla
wszelkiego rodzaju zawistnikow, by dac czlowiekowi
popalic. W moim przypadku kilku moich "colleagues" nie
moglo, zdaje sie, zniesc tego, ze jakis przybleda,
wychowanek jakiegos "nikomu nieznanego" Universytetu
Warszawskiego, a nie Harvardu, Princeton, czy Cornell,
nagle okazuje sie byc druga na
Wydziale osoba w zdobywaniu funduszy na badania i w
publikacjach.
Nie zebym ja byl specjalnie dobry

Odpowiadam, tym razem powazniej...

[Gość: J.K.]

niz na watku Swiat...
1. Zapewniam raz jeszcze, ze podpisujac sie: Dr. J.K.
(tak sie pisze po niemiecku) mie mam zamiaru specjalnie sie chwalic...
Czym w koncu? - Tym, ze nadal pracuje na pol etatu, gdyz lenistwo i sklonnosc
do pivka nie pozwala mi poszukac czegos lepszego...?
Traktujcie to prosze jako "zagrywke", czy chwyt, majacy, chwilowo przynajmniej,
speszyc mojego politycznego oponenta...
Wiem, ze to nieetyczne...
Ale niekiedy skuteczne.

2. Tytulomania w Niemczech. Oczywiscie tak samo istnieje. Jej natezenie jest
troche mniejsze niz w Polsce, ale trzeba przejsc te sama droge: doktorat,
habilitacja, i stanowisko profesora...

3. Tytulomania blizniaczo podobna do polskiej panuje natomiast we Wloszech
i Austrii

Pozdraviam

a w portugalii

[Gość: mirmil]

jeszcze lepiej:

doktorantka z saragossy zajmujaca sie fil port dostawala z portugalii listy z
adresem (zhiszpanszcze, bo dokladnie nie pamietam)

excelentisima senora doctora X.

Co komu wystarcza

[Gość: Smok Wawelski]

Ktoś słusznie zauważył, że długość tytułów jest odwrotnie proporcjonalna do znaczenia danego osobnika:
- najlepszym wystarcza samo nazwisko (Mościcki, Ulam, Skłodowska-Curie);
- dobrym: "profesor" + nazwisko (profesor Religa, profesor Kotarbiński, profesor Kaliski, profesor Wolszczan);
- miernoty lubią cały tytuł (prof. dr hab. inż. Marian Koziedupski z filii Politechniki Białostockiej w Parzęczewie).
:-)

Smoku, swietne!

[Gość: cs137]

Gość portalu: Smok Wawelski napisał(a):

> Ktoś słusznie zauważył, że długość tytułów jest
odwrotnie proporcjonalna do zna
> czenia danego osobnika:
> - najlepszym wystarcza samo nazwisko (Mościcki, Ulam,
Skłodowska-Curie);
> - dobrym: "profesor" + nazwisko (profesor Religa,
profesor Kotarbiński, profeso
> r Kaliski, profesor Wolszczan);
> - miernoty lubią cały tytuł (prof. dr hab. inż. Marian
Koziedupski z filii Poli
> techniki Białostockiej w Parzęczewie).
> :-)


Smoku, swietne! Usmialem sie jak norka!

Pzdr., Cs137

No, niezupelnie wystarcza...

[lisekrudy]

Gość portalu: Smok Wawelski napisał(a):

> - najlepszym wystarcza samo nazwisko (Mościcki, Ulam, Skłodowska-Curie);

No bo np. ktory Ulam - Stanislaw czy Adam? Obaj bracia byli bardzo slawni w
swoich dziedzinach.

[Gość: Julek]

Lekarze przed nazwiskiem stawiaja "Dr." co oznacza "doktor" ale ci ludzie
najczesciej doktoratow nie posiadaja. Nalezy sie napracowac, naukowo, aby na
taki tytul sobie zasluzyc, a tu lekarz, felczer, detysta, nawet czasami i
sanitariusz rosci sobie pretesje do takiego tytulu, dlaczego?.
Bedac kilka krotnie w angielskim szpitalu i poddawany zabiegom chirurgicznym,
bylem zdziwiony ze chirurdzy nie tytuluja sie tytulami "doktor" a tylko zwyklym
Mr. skrut od mister, formalny tytul, ktorym sie moze tytulowac kazdy mezczyzna.
Otoz, podczas wojny krymskiej, lekarze tytulowali sie doktorami, natomiast nie
pozwolili chirurgom poslugiwac sie tym samym tytulem, uwazajac ze chirurg to
nie zaden lekaz, tylko zwykly "golerz" ktory strzygl, golil, rwal zeby i usuwal
konczyny. No i tak zostalom, ze w Anglii trzeba najpierw byc "doktorem-
lekarzem" nastepnie nalezy sie specjalizowac w chirurgii, aby zostac
zwyklym "mister" .

Tytulomania w Niemczech

[mordyga]

W Niemczech w zasadzie uzywa sie tytulu przed nazwiskiem ale dopiero od tytulu
doktora. Jednak w zyciu wyglada to w ten sposob, ze czlowiek z tytulem (od
doktora w zwyz)przedstawia sie w zasadzie tylko nazwiskiem. Nikt natomiast
nie przedstawia sie tytulem Magister Artium czy dyplomowany ekonomista nie
mowiac juz o nauczycielach- nauczycielem mozna zostac w Niemczech jedynie po
studiach. Na uczelniach zwraca sie do utytulowanych ludzi jedynie po nazwisku.
Zdarzylo mi sie, ze kiedys zwrocilam sie do prof.: Panie Profesorze... Na co
ten odpowiedzial mi: moje nazwisko brzmi Müller.
Oczwiscie zdarzaja sie i tacy ktorzy na wizytowce na drzwiach mieszkania
wypisza sobie dr Kecinski ale takich ludzi jest naprawde malo.

Bez tytułu

[Gość: tulipan]

Bardzo ciekawy wątek. Stanowi on uzupelnienie tego co mozna przeczytać na
stronie Polskiego Cyrku Naukowego www.naukowcy.republika.pl o nauce
polskiej. U nas tytuł zastępuje wszystko. Ja nie mam do tego zaufania, ale
Polacy to lubią.